Οι "Ψυχασθενεις" αντιστεκονται στην εορταστικη καταναλωτικη σχιζοφρενεια

από ψυχοαποικιακη νεα πτερυξ 30/12/2007 10:40 μμ.

Νεα ψυχοαποικιακη πτερυγα εν μεσω γιορτων.

post image Συντροφιμοι,συντροφιμες και συντροφιμιτακια.Αγαπητοι ιατροι και νοσηλευτικο προσωπικον.

Σαν αλλοι Σπαρτακοι προτασουμε τα στηθη μας εναντια σε καθε καταναλωτικη γιορτη.
Εναντιωνομαστε σε καθε καταναλωτικη υστερια,οπου το να "για να ειμαστε καλα,πρεπει να ξοδεψουμε".
Διακυρρητουμε και απαιτουμε γιορτες καθε μερα.
Καθημερινη αργια και καταργηση πασης φυσεως εργασιας.
Καθημερινες εορταστικες εκδηλωσεις σε καθε σπιτι,γειτονια,πολη ή χωριο.
Καθημερινη χαρα με επικεντρο τον ανθρωπο και οχι τα λογης δογματα και θρησκειες.
Απαιτουμε καταργηση καθε ημερολογιακης γιορτης και αναδειξη καθε μερας σε μερα γιορτης χωρις καποιο συγκεκριμενο λογο.

Ολοι και ολες μαζι ας τους τριψουμε στις μουρες τους κουραμπιεδες τους,ας τους πυρπολησουμε με τα λογης σμαλτ ουισκι που μας επιτασουν να πινουμε λογω γιορτων,ας τους πυροβολησουμε με τις σαμπανιες τους και ας τους κοψουμε τις φλεβες με τις πιστωτικες τους καρτες.

Καταργηστε τις γιορτες και γιορταστε καθε μερα!
____________________________

Οπως καταλαβατε ισως προκειται για νεα ψυχοαποικιακη πτερυγα η οποια εδω και καιρο εχει καταργησει τη κατατακτικη της κατασταση μεσω αυξωντων αριθμων,απελευθερωμενη πια απο καθε λογης νουμερα,εμψυχα η αψυχα.

Οι προηγουμενη πτερυξ βρισκεται εδω:
"ψυχασθενείς" στο καυτό φθινόπωρο..no2

ενω υπαρχει και μια παραλληλη αλλα ψυχοαποικια εδω:
ψ/α 54: τίποτε δεν πάει χαμένο


Εικόνες:

από nestor 30/12/2007 11:23 μμ.


...

Εικόνες:

.

από . 30/12/2007 11:40 μμ.


Κάθε μέρα γιορτή! Μ'αρέσει η ιδέα σου :Ο)

από no passaran 31/12/2007 1:26 πμ.


Καθημερινη αργια και καταργηση πασης φυσεως εργασιας.

 

από αεράτος γήινος 31/12/2007 1:56 πμ.


πέρα για πέρα αλλά ξεχάσατε να προσθέσετε ότι στην καθημερινή αργία και γιορτή θα πρέπει να έχουμε ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΑ. Γιατί, ακόμη κι αν αφαιρέσουμε το ότι ζούμε σε καπιταλισμό, δεν μπορούμε να αφαιρέσουμε το ότι στον πρεζάκια δίνεις πρώτα ένα υποκατάστατο της πρέζας για να συνέλθει και δεν του την κόβεις μαχαίρι, συνήθως δηλαδή. Έτσι κι εμείς δε γίνεται να απαρνηθούμε διαμιάς τον καταναλωτισμό και να ικανοποιηθούμε μόνο με τις γιορτές και τις αργίες χωρίς κατανάλωση. Στο βαθμό όμως που θα προχωρά το μεταξύ μας δέσιμο και η συνείδηση μιας άλλης καθημερινότητας, θα υποχωρεί η καταναλωτική υστερία. Αρχικά όμως χρειαζόμαστε χρήματα κι αυτά πρέπει να απαιτήσουμε από κράτος και εργοδότες!

από αεράτος γήινος 31/12/2007 2:01 πμ.


ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΩΡΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΙΣΘΟ! 4 ΩΡΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗ ΜΕΡΑ, 1500 ΕΥΡΩ ΚΑΤΩΤΕΡΟΣ ΜΙΣΘΟΣ! έτσι θα καταπολεμηθεί η ανεργία, θα έχουμε ώρες γιορτής και αργίας για την πάρτη μας και χρήματα να κάνουμε/αγοράσουμε πράγματα,ιδέες (βιβλία), πολιτιστικά αγαθά,εισιτήρια, έξοδα για ταξίδια, ρε, αδελφέ και να μην την αράζουμε ολημερίς και ολονυχτίς στα καφενεία και στα ίδια μέρη λόγω τουλάχιστον οικονομικής ανέχειας! Ωραίο δεν είναι;;;;;;;;;;;;;;;;;;

από bergman 31/12/2007 10:33 πμ.


3 wres suntrofe kala einai mh to kseftulisoume. xex
allwste to exei tekmhriwsei k o bergman: arkei na arxisoun na paragoun oles oi axrhstes koinwnikes omades pou einai para polles ...mpatsoi dikastes papades politikoi k h lista den exei telos

"Δεν θα δουλεψω  
Π Ο Τ Ε"

Σορρυ αερατε γηινε,οι 4 ωρες ειναι αβασταχτες

από KAPOIOS 31/12/2007 μεσημέρι


zhtw i  K.O. proletarios!!!!!!!!!!!!!!!!

από jump around 31/12/2007 12:28 μμ.


Αργά και σταθερά
κομμάτι κομμάτι το ξαναγράψιμο της ιστορίας
σα να μην υπήρχαν ποτέ άνθρωποι που καύλωσαν
που γέλασαν
που έπαιξαν ξύλο

Σα να 'ναι μόνες οι εμμονές μας
να ταξιδεύουν με αεροπλάνα
ποτέ με ποδήλατο

Εικόνες:


αγαπητα συντροφιμα,συνεχειζοντας την καμπανια που οι "ψυχασθενεις" ξεκινησαν εναντια στην εορταστικη καταναλωτικη υστερια και στη καταργηση πασης φυσεως εργασιας,παραθετουμε μερικα αποσπασματα απο το μοναδικο επαναστατικο μανιφεστο του συντροφιμου Πωλ Λαφαργκ-γαμπρου του Καρολου μεταξυ αλλων- "Δικαιωμα στη τεμπελια":

"...Μια παράξενη τρέλα κατέχει τις εργατικές τάξεις των εθνών όπου κυριαρχεί ο καπιταλιστικός πολιτισμός. Αυτή η τρέλα σέρνει στο κατόπι της ατομικές και κοινωνικές δυστυχίες οι οποίες βασανίζουν εδώ και αιώνες την ανθρωπότητα. Αυτή η τρέλα είναι η αγάπη για τη δουλειά, το θνησιμιαίο πάθος για τη δουλειά, που φτάνει ως την εξάντληση των ζωτικών δυνάμεων του ατόμου και των απογόνων του. Αντί να αντιδράσουν σ' αυτόν τον διανοητικό παραλογισμό, οι ιερείς, οι οικονομολόγοι και οι ηθικολόγοι καθαγίασαν την εργασία. Άνθρωποι αδύναμοι και ουτιδανοί, θέλησαν να αποκαταστήσουν αυτό που ο Θεός τους καταράστηκε. Εγώ, που δεν επαγγέλλομαι ούτε τον χριστιανό ούτε τον οικονόμο ή τον ενάρετο, αντικρούω τη γνώμη τους επικαλούμενος τον Θεό τους, απορρίπτω τα κηρύγματα της θρησκευτικής, οικονομικής και φιλελεύθερα σκεπτόμενης ηθικής τους αναλογιζόμενος τις φρικτές συνέπειες της δουλειάς στην καπιταλιστική κοινωνία".

«…Μικραίνοντας, λοιπόν το δικό της στομάχι, η εργατική τάξη έκανε να μεγαλώσει υπέρμετρα το στομάχι της αστικής τάξης, που είναι καταδικασμένη στην υπερκατανάλωση. Για να διευκολύνει την κοπιαστική δουλειά της, η αστική τάξη απέσπασε από την εργατική τάξη ένα πλήθος ανθρώπων πολύ μεγαλύτερο από αυτό που έμεινε αφοσιωμένο στην παραγωγή χρήσιμων αντικειμένων και το καταδίκασε, κι αυτό, στην αντιπαραγωγική ζωή και στην υπερκατανάλωση. Κι όμως, ούτε και αυτό το κοπάδι των χαραμοφάηδων, παρά την ακόρεστη λαιμαργία του, δεν φτάνει για να καταναλώσει όλα τα εμπορεύματα που παράγουν μανιασμένα οι εργάτες οι αποκτηνωμένοι από το δόγμα της δουλειάς, και δεν θέλουν να τα καταναλώνουν οι ίδιοι ούτε και κάνουν τον κόπο να σκεφτούν αν θα βρεθούν άνθρωποι να τα καταναλώσουν. Αφού οι εργάτες είναι κατακυριευμένοι από μία διπλά τρέλα –αφ’ ενός να σκοτώνονται στη δουλειά και αφ’ ετέρου να φυτοζωούν μέσα στην ανέχεια- το μεγάλο πρόβλημα της καπιταλιστικής παραγωγής δεν είναι πια να βρει παραγωγούς που θα δεκαπλασιάσει την παραγωγικότητα, αλλά να ανακαλύψει καταναλωτές που θα τους ανοίξει την όρεξη και θα τους δημιουργήσει ψεύτικες ανάγκες. …»

Ολες και ολοι μαζι λοιπον για να καταργησουμε την εργασια,να διεκδικησουμε το δικαιωμα στο καθημερινο γλεντι.


από ΡΗΝΑ 31/12/2007 2:34 μμ.


   ΜΗΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΑΔΩΝ? ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΓΙΑ 'ΣΑΣ? ΠΟΟΣ ΔΛΔ ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΣΑΣ? ΕΣΤΩ, ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΣΑΣ...? 

  ΗΜΑΡΤΟΝ ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ?

από καμαμπέρ 31/12/2007 3:04 μμ.


να χαζεύουμε τη ΡΗΝΑ απ' την ταράτσα θέμε.

Εικόνες:

από PHNA 31/12/2007 3:15 μμ.


ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ!!!!!!!!


Εγώ, σύντροφοι (πραγματικοί και ασφαλίτες), δεν διαφωνώ με τις 3 ώρες υποχρεωτικές ώρες εργασίας. Τώρα όμως δουλεύουμε 10ωρο και ας αρχίσουμε με τη μείωση σε 5 ή 4. Ακόμη και 8 φαίνονται για κάποια επαγγέλματα παράδεισος...Εκεί καταλήξαμε, οι άνθρωποι! Προσωπικά αγαπάω τη δουλειά. Έτσι μου φαίνεται. Αρκεί να μην ήταν καθορισμένη εκ των άνω μέσα σε ηλίθια πλαίσια και να είχε να κάνει μ΄αυτό που σπούδασα, που δεν έχει να κάνει.Αλλά και σαν αλλούτερη καλή είναι. Μια πρόκληση να ανακαλύψει ο άνθρωπος αν μπορεί να σταθεί και σε άσχετες συνθήκες.Μερικές φορές νοσταλγώ το να μπορούσα να δουλεύω και χειρωνακτικά γιατί δυστυχώς δουλεύω σαν υπάλληλος. Έτσι τα παραδείγματα των σοσιαλιστικών χωρών και ιδιαίτερα της Κίνας για την άρση του καταμερισμού της εργασίας μου φαίνονται σπουδαία επιτεύγματα. Η δουλειά μπορεί να είναι δημιουργία και συντροφικότητα και ένταξη μέσα σε μια ομάδα με σκοπό την παραγωγή ενός έργου. Είναι τέλειο, όταν αγαπάς το έργο. Ο Θεός, σύμφωνα με τον Λαφάργκ, δεν καταδίκασε τον άνθρωπο μόνο στην εργασία αλλά και στη γέννηση παιδιών. Άρα θα έπρεπε να αρνηθούμε και αυτή την τελευταία και να περάσουμε σε αποχή από τις γεννήσεις.Και ποιος μπορεί να καθορίσει, τότε και σήμερα, ποια είναι τα "χρήσιμα" αντικείμενα για τα οποία αξίζει να δουλέψεις και τα "άχρηστα" με τα οποία ασχολούνται οι χαραμοφάηδες;;;;;;;;;;;;;; Μήπως το επάγγελμα του σκηνοθέτη ή του θεωρητικού είναι "χρήσιμα" ενώ του δικαστικού,του δάσκαλου, του μπάτσου είναι "άχρηστα";;;;;;;;;; Μωρ΄τι μας λένε! Θα πρέπει να διακρίνουμε κι εδώ καλούς και κακούς σκηνοθέτες, θεωρητικούς κ.λ.π. για να μη γελάσει κι ο κάθε πικραμένος με την αφηρημένη διάκριση. Δηλαδή το αίτημα της ισότητας απέναντι στους νόμους (δικαστές), της παιδείας (δάσκαλοι), της ανεξιθρησκείας (ελεύθερη λατρεία κάθε θρησκείας), της δια της βίας διαφύλαξης των συμφερόντων εκμεταλλευομενων, π.χ. μπάτσοι κομμουνιστικής κοινωνίας, δεν πρέπει να υλοποιείται μέσω της εργασίας αλλά είναι εκ θεμελίων άχρηστο;

από γιορτές 31/12/2007 7:23 μμ.


Γιορτάζουμε κάθε μέρα

Εικόνες:

από καλύτερα ένα μήλο, λέει, και παίρνει ένα μήλο 31/12/2007 7:29 μμ.



ΚΕΦ. 1


1. Εγώ, Διονύσιος Ιερομόναχος, εγκάτοικος στο ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου,
για να περιγράψω ό,τι στοχάζουμαι, λέγω:

2. Ότι εγύριζα από το μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου, όπου είχα πάει για
να μιλήσω με ένα καλόγερο για κάτι υπόθεσες ψυχικές,

3. και ήταν η ώρα οπού θολώνουνε τα νερά, και είχα φθάσει στα Τρία
Πηγάδια, και ήταν εκεί τριγύρου η γη όλο νερά, γιατί πάνε οι γυναίκες και
συχνοβγάνουνε.

4. Εσταμάτησα σε ένα από τα Τρία Πηγάδια, και απιθώνοντας τα χέρια μου
στο φιλιατρό του πηγαδιού, έσκυψα να ιδώ αν ήτουν πολύ νερό·

5. και το είδα σκεδόν γιομάτο, και είπα: Δόξα σοι ο Θεός·

6. γλυκιά η δροσιά που στέρνει για τα σπλάχνα του ανθρώπου το
καλοκαίρι, μεγάλα τα έργα Του, και μεγάλη η αφχαριστία του ανθρώπου.

7. Και οι δίκαιοι κατά την Θεία Γραφή πόσοι είναι; Και συλλογίζοντας αυτό,
επέσανε τα μάτια μου στα χέρια μου οπού ήτανε απιθωμένα στο φιλιατρό.

8. Και θέλοντας να μετρήσω με τα δάχτυλα τους δίκαιους, ασήκωσα από
το φιλιατρό το χέρι μου το ζερβί, και κοιτώντας τα δάχτυλα του δεξιού είπα:
Τάχα να είναι πολλά;

9. Και αρχίνησα και εσύγκρενα τον αριθμό των δικαίων οπού εγνώριζα, με
αυτά τα πέντε δάχτυλα, και βρίσκοντας πως ετούτα επερισσεύανε,
ελιγόστεψα το δάχτυλο το λιανό, κρύβοντάς το ανάμεσα στο φιλιατρό και
στην απαλάμη μου·

10. και έστεκα και εθεωρούσα τα τέσσερα δάχτυλα για πολληώρα, και
αιστάνθηκα μεγάλη λαχτάρα, γιατί είδα πως ήμουνα στενεμένος να
λιγοστέψω, και κοντά στο λιανό μου δάχτυλο έβαλα το σιμοτινό του στην ίδια
θέση.

11. Εμνέσκανε το λοιπόν αποκάτου από τα μάτια μου τα τρία δάχτυλα
μοναχά, και τα εχτυπούσα ανήσυχα απάνου στο φιλιατρό, για να βοηθήσω το
νου μου να εύρει κάνε τρεις δίκαιους.

12. Αλλά επειδή αρχινήσανε τα σωθικά μου να τρέμουνε σαν τη θάλασσα
που δεν ησυχάζει ποτέ,

13. ασήκωσα τα τρία μου έρμα, και έκαμα το σταυρό μου.

14. Έπειτα, θέλοντας να αριθμήσω τους άδικους, έχωσα το ένα χέρι μες
στην τζέπη του ράσου μου, και το άλλο ανάμεσα στο ζωνάρι μου, γιατί
εκατάλαβα, αλίμονον!, πως τα δάχτυλα δεν εχρειαζόντανε ολότελα.

15. Και [ο] νους μου εζαλίστηκε από το μεγάλον αριθμό· όμως με
παρηγορούσε το να βλέπω πως καθένας κάτι καλό είχε απάνου του.

16. Και μου ήρθε στο νου μου περσότερο από όλους αυτούς η Γυναίκα της
Ζάκυθος, η οποία πολεμάει να βλάφτει τους άλλους με τη γλώσσα και με τα
έργατα·

17. και γυρεύοντας να ιδώ εάν μέσα σε αυτή την ψυχή, εις την οποίαν
αναβράζει η κακία του Σατανά, αν έπεσε ποτέ η απεθύμια του παραμικρού
καλού,

18. έπειτα που εστάθηκα να συλλογιστώ καλά, ύψωσα το κεφάλι μου και
τα χέρια μου στον ουρανό και εφώναξα: Θε' μου, καταλαβαίνω πως γυρεύω
ένα κλωνί αλάτι μες στο θερμό.

19. Και είδα πως ελάμπανε αποπάνου μου όλα τ' άστρα, και εξάνοιξα την
Αλετροπόδα οπού με ευφραίνει πολύ.

20. Και εβιάστηκα να κινήσω για το ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου γιατί είδα
πως εχασομέρησα. Και ήθελα να φθάσω για να περιγράψω τη Γυναίκα της
Ζάκυθος.

21. Και ιδού καμία δωδεκαρία ψωρόσκυλα που ηθέλανε να μου
εμποδίσουνε το δρόμο.

22. Και μη θέλοντας εγώ να τα κλωτζοβολήσω, για να μην εγγίξω την
ψώρα και τα αίματα πού 'χανε, εστοχαστήκανε πως τα σκιάζουμαι,
23. και ήρθανε βαβίζοντας σιμότερά μου· όμως εγώ εκαμώθηκα πως
σκύφτω να πάρω πέτρα

24. και έφυγαν όλα και εξεθύμαιναν τα κακορίζικα ψωριασμένα τη λύσσα
τους, το ένα δαγκώνοντας το άλλο.

25. Αλλά ένας οπού εδιαφέντευε κάποια από τα ψωρόσκυλα, επήρε και
αυτός μία πέτρα

26. και βάνοντας ο άθεος για σημάδι το κεφάλι εμέ του Διονύσιου του
Ιερομόναχου, δεν το πίτυχε· γιατί από τη βία τη μεγάλη με την οποίαν ετίναξε
την πέτρα, εστραβοπάτησε, και έπεσε.

27. Έτζι εγώ έφθασα στο κελί του Αγίου Λύπιου παρηγορημένος από τες
μυρωδίες του κάμπου, από τα γλυκότρεχα νερά, και από τον αστρόβολον
ουρανό, ο οποίος εφαινότουνα αποπάνου από το κεφάλι μου μία Ανάσταση.






ΚΕΦ. 2


1. Το λοιπόν, το κορμί της γυναικός, ήτανε μικρό και παρμένο.

2. Και το στήθος σκεδόν πάντα σημαδεμένο από τες αβδέλες που έβανε
για να ρουφήξουν το τηχτικό, και αποκάτου εκρεμόντανε δυο βυζιά ωσάν
καπνοσακούλες.

3. Και αυτό το μικρό κορμί επερπατούσε γοργότατα, και οι αρμοί της
εφαινόντανε ξεκλείδωτοι.

4. Είχε το μούτρο της τη μορφή του καλαποδιού, και έβλεπες ένα μεγάλο
μάκρο, αν εκοίταζες από την άκρη του πηγουνιού ώς την άκρη του κεφαλιού,

5. εις την οποία ήτανε μία πλεξίδα στρογγυλοδεμένη, και αποπάνου ένα
χτένι θεόρατο.

6. Και όποιος ήθελε σιμώσει την πιθαμή για να μετρήσει τη γυναίκα, ήθελ'
έβρει το τέταρτο του κορμιού στο κεφάλι.

7. Και το μάγουλό της εξερνούσε πάντα σάγριο, πότε ζωντανό και πότε
πονιδιασμένο και μαραμένο.

8. Και άνοιγε κάθε λίγο ένα μεγάλο στόμα για ν' αναγελάσει τους άλλους,
και έδειχνε τα κάτου δόντια τα μπροστινά μικρά και σάπια που εσμίγανε με τα
απάνου πού 'τανε λευκότατα και μακρία.

9. Και μ' όλον πού 'τανε νια, οι μηλίγγοι και το μέτωπο, και τα φρύδια, και
η κατεβασία της μύτης γεροντίστικα.

10. Πάντα γεροντίστικα, όμως ξεχωριστά όταν ακουμπούσε το κεφάλι της
εις το γρόθο το δεξί μελετώντας την πονηρία.

11. Και αυτή η θωριά η γεροντίστικη ήτανε ζωντανεμένη από δυο μάτια
λαμπρά και ολόμαυρα, και το ένα ήτανε ολίγο αλληθώρικο.

12. Και εστριφογυρίζανε εδώ και εκεί γυρεύοντας το κακό, και το βρίσκανε
και όπου δεν ήτουν.

13. Και μες στα μάτια της άστραφτε ένα κάποιον τι που σ' έκανε να
στοχαστείς, ότι η τρελάδα ή είναι λίγο που την άφησε ή κοντεύει να την
τρικυμίσει.

14. Και τούτη ήταν η κατοικιά της ψυχής της της πονηρής και της
αμαρτωλής.

15. Και εφανέρωνε την πονηρία και μιλώντας και σιωπώντας.

16. Και όταν εμιλούσε κρυφά για να βλάψει τη φήμη του ανθρώπου,
έμοιαζε η φωνή της με το ψιθύρισμα του ψαθιού πατημένο από το πόδι του
κλέφτη.

18. Και όταν εμίλειε δυνατά εφαινότουνα η φωνή της, εκείνη οπού κάνουν
οι άνθρωποι για να αναγελάσουν τους άλλους.

19. Και μ' όλον τούτο, όταν ήτουν μοναχή επήγαινε στον καθρέφτη και
κοιτώντας εγέλουνε και έκλαιε.

20. Και εθάρρειε πως είναι η ωραιότερη απ' όσες είναι στα Εφτάνησα.

21. Και ήταν για να χωρίζει ανδρόγενα και αδέλφια, επιδέξια σαν το Χάρο.

22. Και όταν έβλεπε στον ύπνο της το ωραίο κορμί της αδελφής της,
εξύπναε τρομασμένη.

23. Ο φθόνος, το μίσος, η υποψία, η ψευτιά, της ετραβούσανε πάντα τα
σωθικά,

24. σαν τα βρωμόπαιδα της γειτονιάς, τα βλέπεις ξεντερολοϊσμένα και
λερωμένα, να σημαίνουν τα σήμαντρα του πανηγυριού, και βουρλίζουν τον
κόσμο.


Εδώ σταματάει, κάπως απότομα, το δεύτερο κεφάλαιο, αφήνοντας έξι σελίδες
άγραφες.
Το επόμενο κεφάλαιο, ο Σολωμός το είχε αριθμήσει ― συμβατικά, λέει ο
Πολίτης ― πρώτα 18ο και αργότερα 20ό. Ένα είναι βέβαιο: αρχικά, το
κεφάλαιο που θα διαβάσουμε τώρα, περιλάμβανε 50 παραγράφους, τις οποίες
κατόπι ο Σολωμός υποδιαίρεσε σε 11 + 38 παραγράφους, δημιουργώντας
έτσι δύο ανισομεγέθη κεφάλαια.





ΚΕΦ. [3]


1. Και εσυνέβηκε αυτές τες ημέρες, οπού οι Τούρκοι επολιορκούσαν το
Μισολόγγι, και σκεδόν ολημέρα και συχνά και τη νύχτα έτρεμε η Ζάκυθο από
το κανόνισμα το πολύ·

2. και πολλές γυναίκες Μισολογγίτισες επερπατούσαν τριγύρω γυρεύοντας
για τους άνδρες τους, για τα παιδιά τους, για τ' αδέλφια τους, που
επολεμούσανε.

3. Στην αρχή εντρεπόντανε νά 'βγουνε και επροσμένανε να βραδιάσει για
ν' απλώσουν το χέρι, επειδή δεν ήτανε μαθημένες.

4. Και είχανε δούλους και γίδια, και πρόβατα και βόιδια πολλά.

5. Ακολούθως εβιαζόντανε και εσυχνοτηράζανε από το παρεθύρι τον ήλιο
πότε να βασιλέψει για νά 'βγουνε.

6. Αλλά όταν επερισσέψανε οι χρείες, εχάσανε την ντροπή, ετρέχανε
ολημερνίς.

7. Και όταν εκουραζόντανε, εκαθόντανε στ' ακρογιάλι, και συχνά
ασηκώνανε το κεφάλι ν' ακούσουνε, γιατί εφοβόντανε μη πέσει το Μισολόγγι.

8. Και τες έβλεπε ο κόσμος να τρέχουνε τα τρίστρατα, τα σταυροδρόμια,
τα σπίτια, τα ανώγεια και τα χαμώγεια, τες εκκλησίες, τα ξωκλήσια,
γυρεύοντας.

9. Και ελαβαίνανε χρήματα, πανιά για τους λαβωμένους,

10. και δεν τους έλεγε κανένας το όχι, γιατί οι ρώτησες των γυναικών
ήτανε τες περσότερες φορές συντροφευμένες από τες κανονιές του
Μισολογγιού, και η γη έτρεμε αποκάτου από τα πόδια μας.

11. Και οι πλέον πάνφτωχοι εβγάνανε το οβολάκι τους και το δίνανε και
εκάνανε το σταυρό τους κοιτάζοντας κατά το Μισολόγγι και κλαίοντας.







ΚΕΦ. [4]


1. Ωστόσο η Γυναίκα της Ζάκυθος είχε στα γόνατα τη θεγατέρα της και
επολέμαε να την καλοπιάσει, γιατί ήθελε νά μπει εκεί πού 'τανε το κρεβάτι,
και η Γυναίκα δεν ήθελε.

2. Έβαλε, το λοιπόν, το ζουρλάδι τα μαλλιά της αποπίσω από τ' αυτιά, γιατί
η ανησυχία τής τά 'χε πετάξει, και έλεγε φιλώντας τα μάτια της θυγατρός της:

3. «Μάτια μου, ψυχή μου, να γένεις καλή, να παντρευτείς, και να
βγαίνουμε και να μπαίνουμε, και να διαβάζουμε τη Θεία Γραφή και τη
Χαλιμά».

4. Και αφού την εχάιδεψε, και της φίλησε τα μάτια και τα χείλα, την άφησε
απάνου στην καθίκλα λέοντάς της: «Να και ένα καθρεφτάκι, και κοιτάξου που
εισ' όμορφη και μου μοιάζεις».

5. Και η κόρη, που δεν ήτανε μαθημένη με τα καλά, ησύχασε, και από τη
χαρά της εδάκρυσε.

6. Και η Γυναίκα εκίνησε για να πάει εκεί που είναι το κρεβάτι, αλλά άκουσε
μεγάλη ταραχή ποδιών, οπού πάντοτες αύξαινε.

7. Και εσταμάτησε κοιτάζοντας κατά την θύρα και φουσκώνοντας τα
ρουθούνια της.

8. Και ιδού παρεσιάζονται ομπρός της οι γυναίκες του Μισολογγιού·
εβάλανε το δεξί τους στα στήθια και επροσκυνήσανε· και εμείνανε σιωπηλές
και ακίνητες.

9. «Και έτζι δα, πώς την κάνουμε; Θα παίξουμε; Τι ορίζετε, κυράδες;
Εκάμετε ανεβαίνοντας τόση ταραχή με τα συρτοπάπουτζα, που λογιάζω πως
ήρθετε να μου δώσετε πρoσταγές».

10. Και όλες εμείνανε σιωπηλές και ακίνητες· αλλά μία είπε: «Αμ' έχεις
δίκιο, είσαι στην πατρίδα σου και στο σπίτι σου, και εμείς είμαστε ξένες και
όλο σπρώξιμο θέλουμε».

11. Και ετότες η Γυναίκα της Ζάκυθος αποκρίθηκε: «Κυρά πολύξερη, όλα
τα χάσετε, αλλά από εκείνο που ακούω η γλώσσα σάς έμεινε.

12. »Είμαι στην πατρίδα μου και στο σπίτι μου; Και η αφεντία σου, δεν
ήσουνα στην πατρίδα σου και στο σπίτι σου;

13. »Και τι σας έλειπε, και τι κακό είδετε από τον Τούρκο;

14. »Δε σας άφηνε φαϊτά, δούλους, περιβόλια; και, δόξα σοι ο Θεός, είχετε
περσότερα από εκείνα που έχω εγώ.

15. »Σας είπα εγώ ίσως, να χτυπήστε τον Τούρκο, που ερχόστενε τώρα σε
με να μου γυρέψετε και να με βρίσετε;

16. »Ναίσκε! Εβγήκετε όξω να κάμετε παλικαρίες, και κάτι εκάμετε στην
αρχή, γιατί επήρετε την Τουρκιά ξάφνου.

17. »Και ποιος εμπόρειε ποτέ του να υποφτεφτεί τέτοια προδοσία; Το
θέλει ο Θεός; Δεν ανακατωνόστενε με δαύτον μέρα και νύχτα;

18. »Τόσο κάνει κ' εγώ να τρέξω μες στο ξημέρωμα με το μαχαίρι στο
λαιμό του αντρός μου (που να τόνε πάρει ο διάολος).

19. »Και τώρα που βλέπετε πως πάνε τα πράματά σας κατά, θέλτε να πέσει
το βάρος απάνου μου.

20. »Καλή, μα το ναι! Αύριο πέφτει το Μισολόγγι, βάνουνε σε τάξη την
Ελλάδα τη ζουρλή οι βασιλιάδες, εις τους οποίους έχω όλες μου τες ελπίδες.

21. »Και όσοι μένουνε από τον ξελοθρεμό, έρχονται στη Ζάκυθο να τους
θρέψουμε, και με την κοιλιά γιομάτη μας βρίζουνε».

22. Λέοντας, εσώπησε ολίγο, κοιτάζοντας μες στα μάτια τες γυναίκες του
Μισολογγιού.

23. «Και έτζι ξέρω και μιλώ και εγώ, ναι ή όχι; Και τώρα δα, τι ακαρτερείτε;
Εβρήκετε ίσως ευχαρίστηση να με ακούτε να μιλώ;

24. »Εσείς δεν έχετε άλλη δουλειά πάρα να ψωμoζητάτε· και, να πούμε
την αλήθεια, στοχάζουμαι πως θε νά 'ναι μία θαράπαψη, για όποιον δεν
ντρέπεται.

25. »Αλλά εγώ έχω δουλειά. Ακούστε; Έχω δουλειά».

26. Και φωνάζοντας τέτοια, δεν ήτανε πλέον το τριπίθαμο μπουρίκι, αλλά
εφάνηκε σωστή.

27. Γιατί ασηκώθηκε με μεγάλο θυμό στην άκρη των ποδιών, και μόλις
άγγισε το πάτωμα· και εγρύλωσε τα μάτια, και το άβλαφτο μάτι εφάνηκε
αλληθώρικο, και το αλληθώρικό 'σιαξε.

28. Και όποιος την έβλεπε να ξανάρθει στην πρώτη της μορφή, έλεγε: Ο
διάβολος ίσως την είχε αδράξει, αλλά εμετάνωσε και την άφησε, για το μίσος
που έχει του κόσμoυ.

29. Και η θυγατέρα της κοιτάζοντάς την εφώναξε· και οι δούλοι
εξαστοχήσαν την πείνα τους, και οι γυναίκες του Μισολογγιού εκατέβηκαν
χώρις να κάμουνε ταραχή.

30. Ετότες, η Γυναίκα της Ζάκυθος, βάνοντας την απαλάμη απάνου στην
καρδιά της, και αναστενάζοντας δυνατά, είπε:

31. «Θε' μου, πώς μου χτυπάει η καρδιά, που μου έπλασες τόσο καλή!

32. »Με συγχύσανε αυτές οι πόρνες! Όλες οι γυναίκες του κόσμου είναι
πόρνες·

33. »αλλά εσύ, κόρη μου, δεν θε νά 'σαι πόρνη σαν την αδελφή μου και
σαν τες άλλες γυναίκες του τόπου μoυ.

34. »Κάλλιο θάνατος! Και εσύ, μάτια μου, εσκιάχτηκες; έλα, στάσου
ήσυχη, γιατί αν αναδευτείς από αυτή την καθίκλα, κράζω ευτύς οπίσω εκείνες
τες στρίγγλες και σε τρώνε».

35. Και οι δούλοι είχαν πάγει στο μαγερίο, χωρίς να καρτερέσουν την
προσταγή της Γυναικός, και εκεί άρχισαν να μιλούν για την πείνα τους.

36. Και η γυναίκα ετότες εμπήκε εκεί όπου ήτανε το κρεβάτι.

37. Και σε λίγο άκουσα το κρεβάτι να τρίξει πολύ· και ανάμεσα στο τρίξιμο
εβγαίνανε λαχανιάσματα και γογγυσμοί,

38. καθώς κάνουν οι βαστάζοι, όταν οι κακορίζικοι έχουν βάρος εις την
πλάτη τους ανυπόφορτο.

39. Και έφυγα από την πέτρα του σκανδάλου, εγώ Διονύσιος Ιερομόναχος,
και ότι έβγαινα από τη θύρα του σπιτιού απάντηξα τον άνδρα της Γυναικός,
οπού ανέβαινε.



Εδώ ο Σολωμός είχε αφήσει άγραφες δύο σελίδες.
Το επόμενο κεφάλαιο φαίνεται να τον βασάνισε περισσότερο από κάθε άλλο
στην πρώτη μορφή. Ουσιαστικά, καθαρογραμμένες είναι μονάχα οι 4 πρώτες
παράγραφοι -το υπόλοιπο κείμενο φαίνεται να ανήκει σε λίγο υστερότερη
επεξεργασία, η οποία ωστόσο κατέληξε εν μέρει σε μια χωριστή
καθαρογραμμένη σελίδα. Η δυσκολία προφανώς οφειλόταν κυρίως στον
συμβατικά υπερφυσικό χαρακτήρα αυτού του κεφαλαίου, και πιθανώς στην
επιθυμία του Σολωμού να σώσει κάτι από το πρώτο σχεδίασμα των
«Ελεύθερων Πολιορκισμένων».







KEΦ. [5]


1. Και ακλούθησα τες γυναίκες του Μισολογγιού, οι οποίες εστρωθήκανε
στ' ακρογιάλι, και εγώ ήμουνα αποπίσω από μία φράχτη και εκοίταζα.

2. Και κάθε μία έβαλε το χέρι και έβγαλε ό,τι και αν εμάζωξε, και εκάμανε
ένα σωρό.

3. Και μία απ' αυτές, απλώνοντας το χέρι, και ψηλαφίζοντας το γιαλό:
«Αδελφάδες», εφώναξε,

4. »ακούτε, αν έκαμε ποτέ τέτοιο σεισμό σαν και τώρα το Μισολόγγι: ίσως
νικάει, ίσως πέφτει».
.................................................................................................................
..........................
Και εκίνησα για να φύγω και είδα αποπίσω από την εκκλησία (ιδές πώς τη
λένε) μία γριούλα όπου είχε στήσει ανάμεσα στα χόρτα μικρά κεράκια, και
έκαιε λιβάνι, και τα κεράκια στην πρασινάδα ελάμπανε και το λιβάνι ανέβαινε
― και ασήκωνε τα ξερόχερα παίρνοντας από το λιβάνι, και κλαίοντας και
αναδεύοντας το ξεδοντιασμένο στόμα επαρακάλειε. Και εγώ
.................................................................................................................
..........................
Ετότες εταραχτήκανε τα σωθικά μου, και έλεγα πως ήρθε ώρα να
ξεψυχήσω. Και ευρέθηκα σε σκοτεινό τόπο και βροντερό, που εσκιρτούσε
σαν κλωνί στάρι στο μύλο που αλέθει ογλήγορα, ωσάν το χόχλο στο νερό
που αναβράζει. Ετότες εκατάλαβα πως εκείνο ήτανε το Μισολόγγι. Αλλά δεν
έβλεπα μήτε το κάστρο, μήτε το στρατόπεδο, μήτε τη λίμνη, μήτε τη
θάλασσα, μήτε τη γη που επάτουνα, μήτε τον ουρανό. Πολιορκισμένους και
πολιορκούμενους [sic] και όλα τα έργα τους και όλα τα πάντα, τα
εκατασκέπαζε μαυρίλα και πίσσα γιομάτη λάμψη, βροντή, και αστροπελέκι.
Και ύψωσα τα χέρια μου και τα μάτια μου να κάμω δέηση. Και ιδού μες στην
καπνίλα μία μεγάλη γυναίκα με φόρεμα μαύρο σαν του λαγού το αίμα, όπου η
σπίθα έγγιζε και εσβενότουνα. Και με φωνή που εφαινότουνα πως νικάει την
ταραχή του πολέμου, άρχισε:
Το χάραμα επήρα
του ήλιου το δρόμο
κρεμώντας τη λύρα
τη δίκαιη στον ώμο.
Κι απ' όπου χαράζει
ώς όπου βυθά κ.τ.λ.
.................................................................................................................
..........................
Και ότι είχε αποτελειωμένα τα λόγια της η θεά, οι δικοί μας εκάνανε
φοβερές φωνές για τη νίκη που εκάνανε. Και οι δικοί μας και όλα μού εγίναν
άφαντα, και τα σωθικά μου πάλι φοβερά εταραχτήκανε, και μου φάνηκε πως
εκουφάθηκα και εστραβώθηκα ― Και σε λίγο είδα ομπρός μου τη γριούλα, και
τα κεράκια ήταν λιωμένα και εμείνανε τα στερνά λιώματα στα χορτάρια, και
το λιβάνι τελειωμένο. Και η γριούλα οπού μου έλεγε: «Δόξα σοι ο Θεός,
ιερομόναχε, έλεα πως κάτι σού 'ρθε. Σέ 'κραζα, σε κούνεια, και δεν άκουγες
τίποτες, και τα μάτια σου εσταμάτηζαν στον αέρα, ενώ τώρα στα στερνά η
γης εσκιρτούσε σαν το χόχλο στο νερό που αναβράζει ― τώρα ότι έπαψε,
που ετελειώσανε τα κεράκια και το λιβάνι. Λες οι δικοί μας να εκερδέσανε;».
Και εκίνησα με το Χάρο μες στην καρδιά μου να φύγω. Και η γριούλα, έπειτα
που [μου] φίλησε το χέρι, κάνοντας μία μετάνοια, είπε: «Και τι παγωμένο πού
'ναι το χέρι σου».





ΚΕΦ. [6]

1. Και εκοίταξα τριγύρου, και δεν έβλεπα τίποτες, και είπα:

2. Ο Κύριος δεν θέλει να ιδώ άλλο, και γυρίζοντας το πρόσωπο όπου ήταν
οι πλάτες μου εκίνησα για να πάω στον Άι Λύπιο.

3. Αλλά άκουσα να τρέμει η γη αποκάτου από τα πόδια μου, και πλήθος
αστραπές εγιόμοζαν τον αέρα, πάντα αυξαίνοντας τη γοργότητα και τη
λάμψη,

4. τόσο που έσπρωξα ομπρός τα χέρια μου καθώς κάνει ο άνθρωπος οπού
δεν έχει το φως του.

5. Και εβρέθηκα οπίσω από ένα καθρέφτη, ανάμεσα σ' αυτόνε και στον
τοίχο· και ο καθρέφτης είχε τον ψήλο της κάμερας.

6. Και μία φωνή δυνατή και ογλήγορη μου εβάρεσε στο δεξί μου αυτί,
λέγοντας:

7. «Ω Διονύσιε lερομόναχε, τα μέλλοντα θε να γίνει τώρα για σε παρόν·
ακαρτέρει και βλέπεις εκδίκησην του Θεού».

8. Και μία άλλη φωνή, ομοίως λεπτή, μου εμουρμούρισε στο ζερβί μου
αυτί τα ίδια λόγια, τραυλίζοντας.

9. Και αυτήν [η] δεύτερη φωνή ήτανε ενού γέρου που εγνώρισα, όμως
εθαύμαξα γιατί ήταν η πρώτη φορά που άκουα την ψυχή του ανθρώπου να
τραυλίζει.

10. Και εκοίταξα ανάερα για να ξανοίξω πούθεν εβγαίνανε αυτές οι φωνές,
και δεν είδα παρά τους δυο χοντρούς και μακριούς πέρονους που εβγαίνανε
από τον τοίχο, στους οποίους ακουμπούσε ο καθρέφτης δεμένος από τη
μέση.

11. Και μη ξανοίγοντας τίποτες, αναστέναξα βαθιά, και καθώς κάνει ο
άνθρωπος οπού βρίσκεται γελασμένος, αγρίκησα μυρωδιά από λείψανο,

12. και εβγήκα απόκει, και εκοίταξα, τριγύρου και είδα:

13. Είδα αντίκρυ από τον καθρέφτη, στην άκρη της κάμερας, ένα κρεβάτι·
και εφαινότουνα πως δεν ήτουνα μέσα τίποτες, και απάνου πολύ μύγα
κουλουμωτή.

14. Και απάνου στο προσκέφαλο είδα σα μία κεφαλή ακίνητη e mince σαν
εκείνες που κάνουνε στα χέρια τους και στα στήθια τους οι πελαγίσοι με το
βελόνι.

15. Και είπα μέσα μου: ο Κύριος μού έστειλε ετούτη τη θέα, για σύμβολο
σκοτεινό της θέλησής του.

16. Για τούτο εγώ, παρακαλώντας θερμά τον Κύριον να καταδεχτεί να με
βοηθήσει για να καταλάβω αυτό το σύμβολο, εσίμωσα το κρεβάτι.

17. Και ανανοήθηκα πως κάτι αναδεύτηκε μες στα σεντόνια που ήτανε
λερωμένα, ξεντερολοϊσμένα και αιματωμένα.

18. Και κοιτάζοντας καλύτερα στην εικόνα του προσκέφαλου,
εταραχτήκανε τα σωθικά μου, γιατί από ένα κίνημα που έκαμε με το στόμα
εγνώρισα τη Γυναίκα της Ζάκυθος που εκοιμότουνα σκεπασμένη από το
σεντόνι ώς το λαιμό, όλη φθαρμένη από το τηχτικό.







ΚΕΦ. [7]


1. Αλλά εκαλοκοίταξα εκείνον τον ύπνο, και εκατάλαβα που ήθελε βαστάξει
λίγο, για να δώσει τόπο του αλλουνού, πού 'ναι χώρις ονείρατα.

2. Και επειδή εκεί μέσα δεν ήτανε ούτε φίλος, ούτε δικός, ούτε γιατρός,
ούτε πνεματικός, εγώ, Διονύσιος Ιερομόναχος, έσκυψα, και με τα καλά τής
έλεγα να ξαγορευτεί.

3. Και αυτή εμισάνοιξε το στόμα της και έδειξε τα δόντια της,
ακλουθώντας να κοιμάται.

4. Και ιδού η πρώτη φωνή, η αγνώριστη, που μού 'πε στο δεξί αυτί: «Η
δύστυχη θρέφει πάντα στο νου της φούρκες, φυλακές, και Τούρκους που
νικάνε και Γραικούς οπού σφάζονται.

5. »Τούτη τη στιγμή ένα βλέπει στον ύπνο της, το πράγμα που πάντοτες
απεθύμουνε: ήγουν την αδελφή της που διακονεύει και για τούτο την είδες
τώρα που εχαμογέλασε».

6. Και η δεύτερη φωνή, που εγνώριζα, εξαναείπε τα ίδια λόγια
τραυλίζοντας, και κάνοντας ένα σωρό όρκους καθώς εσυνηθούσε:

7. «Αλήθεια μα-μα-μαααα την Παναγία, α-α-α-αλήθεια μ-μ-μ-μα τον Άι
Νικόλα, αλ-λ-λ-λήθεια, μααααα τον Άι Σπυρίδωνα, αλήθεια μα τ' αγνάχραρα-
χραχρα-γράχναντα μυστήρια του Θεού».

8. Ξάφνου η Γυναίκα έβγαλε το χέρι από το σεντόνι και εχτύπησε, και οι
μύγες ασηκωθήκανε.

9. Και ανάμεσα στη βουή οπού εκάνανε, άκουσα τη φωνή της Γυναικός,
οπού εφώναζε: «Όξω, πόρνη, από 'δω· δε σου δίνω μήτε ένα ψίχαλο!»

10. Και ετίναξε το χέρι όξω από το κρεβάτι σα για να διώξει μακρία την
αδελφή της που της φαινότουνα πως ήλθε να διακονέψει.

11. Και εξεσκεπάστηκε σκεδόν όλη, και εφάνηκε ένα ψοφογάτζουλο που
ήτανε σκεπασμένο από την κροπιά, και έρχεται ένας ανεμοστρούφουλας, και
το ξεσκεπάζει.

12. Αλλά σπρώχνοντας το χέρι της όξω από το κρεβάτι για να διώξει την
αδελφή της, εχτύπησε σε μια κάσα πεθαμένου, που εβρέθηκε εκεί ξάφνου,
και εκόπηκε το όνειρο της αμαρτωλής.

13. Και άνοιξε τα μάτια της· και βλέποντας την κάσα ανατρίχιασε, γιατί
εσκιάχτηκε μη τη βάλανε εκεί στοχάζοντάς τηνε πεθαμένη.

14. Και ετοιμαζότουνα να φωνάξει δυνατά για να δείξει πως δεν επέθανε,
αλλά ιδού προβαίνει από την κάσα μια κεφαλή γυναίκεια φθαρμένη και αυτή
από το τηχτικό, που αγκαλά και πλέον ηλικιωμένη, πολύ της έμοιαζε.

15. Τραβιέται, πηδάει στη ζερβιά του κρεβατιού, αλλά εχτύπησε τη μούρη
της σε μίαν άλλη κάσα και όξω από αυτή ένα κεφάλι γέρου, και ήτανε ο γέρος
που εγνώριζα.

16. Και έτζι εγνώρισα ότι έμελλε της Γυναικός βρεθεί, πριν ξεψυχήσει,
ανάμεσα στον πατέρα της και στη μάνα της.

17. Και έφριξα και έστριψα στην αντίκρυ μερία το πρόσωπό μου, και
εξανάσανε το μάτι μου στον καθρέφτη, ο οποίος δεν έδειχνε παρά τη Γυναίκα
μοναχή.

18. Γιατί τα σώματα των άλλων δυο ησυχάσανε στο μνήμα τους, από τα
οποία θα πεταχτούν όταν βαρέσει η Σάλπιγγα.

19. Μαζί μ' εμέ το Διονύσιο τον Ιερομόναχο, μαζί με τη Γυναίκα της
Ζάκυθος, μαζί με όλα τα τέκνα του Αδάμ στη μεγάλη κοιλάδα του Ιωσαφάθ.

20. Και άρχισα να συλλογιστώ απάνου στη δικαιοσύνη του Θεού, που θε
νά 'ναι αυτή την ημέρα φανούσιμη· και το μάτι (προσηλωμένο στον
καθρέφτη) εσυγχίστηκε από το λογισμό.

21. Αλλά ακολούθως ο λογισμός εσυγχίστηκε από το μάτι.

22. Επειδή, στριφογυρίζοντας εγώ έπειτα τα μάτια εδώ και εκεί, καθώς
κάνει ο άνθρωπος που συλλογίζεται πράμα δύσκολο που πολεμάει να
καταλάβει,

23. είδα από την κλειδωνότρουπα, που κάτι εμπόδιζε το φως· και
εβάστουνε πολληώρα και έπειτα εξαναφαινότουνα,

24. και ακουότουνα ακολούθως ένα μουρμουρητό στην άλλη κάμερα· και
δεν εκαταλάβαινα τίποτες· και εξανακοίταξα στο μέρος della νisiοne.

25. Και ήτανε μεγάλη σιωπή, και δεν άκουες να βουίζει μήτε μια μύγα από
τόσο πλήθος· γιατί ήτανε όλες μαζωμένες εις τον καθρέφτη,

26. ο οποίος εις πολλά μέρη επαράσταινε το χρώμα del νelο που το
βάνουνε όταν λείπει για πάντα κανένας από τη φαμελιά.


Εδώ ακολουθεί άλλο ένα προβληματικό κεφάλαιο. Αρχικά ο Σολωμός είχε
καθαρογράψει μονάχα τις δύο πρώτες παραγράφους και είχε αφήσει κενή την
υπόλοιπη σελίδα ― ωστόσο, στην επόμενη σελίδα συνεχίζει, μάλλον χωρίς
ουσιώδες χάσμα με τα προηγούμενα, αλλά χωρίς να αριθμεί τις
παραγράφους. Οπωσδήποτε, τούτο είναι το πιο σύντομο από όλα τα
κεφαλαία της πρώτης μoρφής.









ΚEΦ. [8]


1. Αλλά η μάνα της, χωρίς να κοιτάξει κατά την θύρα, χωρίς να κοιτάξει τη
θεγατέρα της, χωρίς να κοιτάξει κανέναν, αρχίνησε:

2. «Ετούτη τη στιγμή το μάτι και το αυτί του παιδιού σου σε παραμονεύει
από την κλειδωνότρουπα, και σε απομακραίνει γιατί σκιάζεται το κακό σου·
και έτζι έκαμε[ς] και εσύ μ' εμέ.
.................................................................................................................
..........................

[3] «Για τούτο σόδωσα την κατάρα μου εις την πίκρα της ψυχής μου, όταν
ασήμαιναν όλες οι εκκλησίες την ημέρα του Πάσχα,

[4] »σ' την ξανάδωσα μία ώρα πριν ξεψυχήσω, και τώρα σ' την ξαναδίνω,
κακό και ανάποδο θηλυκό,

[5] »και η τρίδιπλη κατάρα θέλει είναι αληθινή και ενεργητική στο κορμί
σου και στην ψυχή σου, καθώς είναι αληθινά και ενεργητικά στον φαινούμενο
και στον αόρατο κόσμο τα τρία προσώπατα της Αγίας Τριάδας».

[6] Έτζι λέοντας έβγαλε ένα ζωνάρι που ήτανε του ανδρός της, το
χουχούλισε τρεις φορές και το πέταξε μες στα μούτρα της.

[7] Ετότε ο γέρος ανακατώθηκε μες στην κάσα του, ασήκωσε το δάχτυλο
κατά τη θεγατέρα του και ετραύλισε την κατάρα του.



«Kεφάλαιον ύστερον» ονόμασε εξαρχής ο Σολωμός το τελευταίο κεφάλαιο
που θα διαβάσουμε εδώ. Αργότερα πρόσθεσε άλλο ένα «Kεφάλαιον ύστερον»
και ακόμη αργότερα σχεδίασε ένα περαιτέρω «capitοΙο uItimο». Όμως για
μας, τώρα, «Η Γυναίκα της Ζάκυθος» τελειώνει ως εξής:

Kεφάλαιον ύστερον


1. Και ο πατέρας και η μάνα αναληφτήκανε. Και η Γυναίκα, μονάχα ετότες
άκουσε δύναμη να μπορέσει να πεταχτεί,

2. και εχύθηκε πηδώντας ψηλά, σαν τ' άστρο το καλοκαίρι, που στον αέρα
χύνεται δέκα οργιές άστρο.

3. Και εβρέθηκε στον καθρέφτη, στον οποίον εχτύπησε, και οι μύγες
εφύγανε, και εβουίζανε στο πρόσωπό της.

4. Και αυτή, λογιάζοντας πως ήταν οι γονέοι της, που την αδράχνανε από
το μούτρο, έτρεχε εδώ και εκεί

5. ανοιγοκλειώντας τη φούχτα κάτι νά 'βρει για διαφέντεψη, και ήβρηκε το
ζωνάρι, και με κείνο άρχισε να χτυπάει,

6. και όσο εχτυπούσε, τόσο οι μύγες εβουίζανε, και τόσο αυτή
εκατατρόμαζε, όσο που τέλος πάντων έχασε το νου της ολότελα.

7. Και τρέχοντας με το κοντό πουκάμισο, που είχε κάμει κοντό από τη
φιλαργυρία της, έπαιξε το μάτι της στον καθρέφτη

8. και εσταμάτηξε, και δεν εγνώρισε τον εαυτό της, και άπλωσε το
δάχτυλό της και αναγέλασε.

9. «Ω κορμί! Ω κορμί! Τι πουκάμισο; Ε! Καταλαβαίνω εγώ· και ποιος
πονηρός μπορεί να μου κρύψει την πονηρία του; Εκείνο το πουκάμισο με
κάνει να καταλάβω πως καμώνεται τρέλα για να 'ν' έτοιμο να κριματίσει.

10. »Αλλά ποιος νά 'ναι; Μα την αλήθεια, που της μοιάζει ολίγο: αα! εισ'
εσύ, μπομπόκορμο, βρωμοπόρνη, μυγόχεσμα του σπιταλιού, τζίμπλα της
γουρούνας, γαϊδούρα, κροπολόγα, σκατή!

11. »Να τέλος πάντων ό,τι σου επροφήτεψα· και οι χίλιοί σου ηγαπημένοι;
Δεν σ' έμεινε μήτε δισκάρι να διακονεύεις με δαύτο.

12. »Είσαι στα χέρια μου· τι θέλεις να σου κάμω, ψυχικό; Τώρα σ' το
κάνω. Να ιδώ α' σου μείνει φωνή να πεις πως είμαι μουρλή».

13. Έτζι λέοντας, έκαμε ένα γύρο και εβάλθηκε με μεγάλη λύσσα να
χορεύει, και το πουκάμισο εβρισκότουνα στο πρόσωπό της.

14. Και στη ζέστα του χορού έκανε με το ζωνάρι μια θηλιά και ο χορός
εβάσταξε όσο να κάμει τη θηλιά.

15. Και αφού την ετέλειωσε, είπε: «Ακλούθα με αποπίσω από τον
καθρέφτη, να σου κάμω το ψυχικό.

16. »Γιατί έρχεται κάπου-κάπου ο γάιδαρος ο γιατρός, οπού θα σ' έχει και
εκείνος, και του σκαρφίστηκε πως είμαι άρρωστη».

17. Και επήγε οπίσω από τον καθρέφτη, και την άκουα να κάνει μεγάλη
ταραχή.

18. Και η ταραχή έπαψε και έκαμε ένα γέλιο μεγάλο που αντιβούισε η
κάμερα, και με φωνή πνιμένη από την ευχαρίστηση είπε: «Να, μάτια μου, το
ψυχικό».

19. Τότε έπεσα με τα γόνατα χάμου να κάμω δέηση για να την κάμει ο
Κύριος να μην είναι έξω φρενών κάνε για το λίγο ακόμη πόχει να ζήσει.

20. Και τελειωμένη η δέηση, εκοίταξα χάμου οπίσω από τον καθρέφτη
στοχάζοντάς τηνε λιγωμένη. Και δεν ήτον εκεί.

21. Και αιστάνθηκα το αίμα μου να τραβηχτεί από τα μάγουλά μου,

22. και έπεσε το κεφάλι απάνου στα στήθια μου, και είπα μέσα μου:

23. Ο Θεός ξέρει πού έφυγε η δύστυχη ενώ επαρακάλεια για αυτήν με τη
θέρμη της ψυχής μου.

24. Και επέρασα πέρα, με το κεφάλι σκυφτό και στοχασμένο, να πάω να
την εύρω.

25. Και άκουσα στο μέτωπο κάποιον τι που με χτύπησε,

26. και έπεσα ξαφνισμένος τ' ανάσκελα. Και είδα την Γυναίκα της Ζάκυθος
που εκρεμότουνα και εκυμάτιζε.



(από το «H Γυναίκα της Zάκυθος. Mία νέα ανάγνωση της πρώτης μορφής
παρουσιασμένη από τον Γ. Π. Σαββίδη», Περίπλους, Γ΄ 10, Άνοιξη-Kαλοκαίρι
1986)

Εικόνες:

Αρχεία:

από ρουλεμαν 31/12/2007 9:56 μμ.


ΠΟIΟΣ ΔΛΔ ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΣΑΣ? ΕΣΤΩ, ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΣΑΣ...? 

ωραιο θεμα ανοιξες. ας συζητησουμε λοιπον για τις αναγκες και τα απαραιτητα μας. να δουμε βρε αδερφε/η, ποια ειναι αυτα πραγματικα, ποσες ωρες δουλειας χρειαζονται για να αποκτηθουν, ποσο κοστιζουν κ σε ποιον κερατα χρωσταμε να τα πληρωνουμε με τις ζωες μας.

 

από Παντοτε! 31/12/2007 10:31 μμ.


Γιορτασμα της ζωης!

Εικόνες:

από .Raδιο Κλειδαρότρυπα 01/01/2008 1:04 πμ.


Καμία αυλαία δεν θα αφήσουμε να πέσει.
                    Όλα συνεχίζονται...



Καλή Χρονιά σε Όλους και Όλες
                                                   και να ΄χουμε  το νου μας... στο   Νου μας, γιατί αυτός  είναι ο στόχος

.Raδιο  Κλειδαρότρυπα

από cash alive, at Memphis, Tennessee 01/01/2008 1:22 μμ.




Μισθός είναι το ποσό των χρημάτων που πληρώνει ο καπιταλιστής για ορισμένο χρόνο εργασίας ή για ορισμένο αποτέλεσμα.
Η εργατική δύναμη είναι ένα εμπόρευμα που ο εργάτης πουλάει στο κεφάλαιο. Ο εργάτης πουλά τη ζωτική του ενέργεια για να εξασφαλίσει τα αναγκαία μέσα επιβίωσης. Ο εργάτης δεν ανήκει στο μεμονωμένο καπιταλιστή αλλά σε ολόκληρη την καπιταλιστική τάξη.
Το κόστος παραγωγής της εργατικής δύναμης είναι το κόστος που απαιτείται για τη συντήρηση του εργάτη ως εργάτη. Η τιμή της εργασίας είναι η τιμή των αναγκαίων μέσων επιβίωσης.
Ο ελάχιστος μισθός είναι το κόστος παραγωγής της απλής εργατικής δύναμης, δηλαδή το κόστος ύπαρξης και αναπαραγωγής του εργάτη
Τα εμπορεύματα είναι προϊόντα που είναι ανταλλάξιμα με άλλα προϊόντα. Ανταλλακτική αξία είναι η τιμή ανταλλαξιμότητας των εμπορευμάτων (εάν η τιμή εκφράζεται σε χρήμα, τότε η ανταλλακτική αξία είναι απλώς η τιμή ενός εμπορεύματος).
Όσο αυξάνεται το παραγωγικό κεφάλαιο, όσο επεκτείνεται ο καταμερισμός εργασίας και η χρήση μηχανών τόσο μεγαλύτερος είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργατών και τόσο περισσότερο ελαττώνονται οι μισθοί. Παρ’ όλά αυτά, η ραγδαία αύξηση του κεφαλαίου είναι η πιο ευνοϊκή συνθήκη για τον εργατικό μισθό επειδή μπορεί να βελτιώσει την υλική ύπαρξη του εργάτη.

Η εργασία έχει γίνει το μέσο δημιουργίας πλούτου γενικά και έχει πάψει να συνδέεται οργανικά με τα ιδιαίτερα άτομα σε οποιαδήποτε ειδική μορφή.
(Κ.Μαρξ)

"... Στη θεωρεια που σφυρηλατιθηκε σχετικα με αυτην, η τεμπελια οφεληθηκε πολυ απο την αυξανομενη δυσμενεια στην οποια περιεπεσε η εργασια.Η καθημερινη εργασιακη αποκτηνωση ,εχοντας για μεγαλο διαστημα  αναγορευτει σε αρετη απο την μπουρζουαζια που αποκομιζε  τα οφελη και απο τις συνδικαλιστικες γραφειοκρατιες στις οποιες διασφαλιζε την υπεραξια της εξουσιας τους,τελικα κατεληξε ν'αναγνωριστει ως αυτο που πραγματικα ειναι:
μια αναστροφη αλχημεια που μετατρεπει σε μολυβδο το χρυσαφι του υπαρξιακου πλουτου."
"....Η εργασια εκφυλισε την τεμπελια.Την εκανε πουτανα της την ιδια στιγμη που η πατριαρχικη εξουσια εβλεπε στη γυναικα την αναπαυση του πολεμιστη.Την εντυσε γελοια με τις υποκρισιες της,οταν το νεκροτομειο των εκμεταλλευτριων  κοινωνικων ταξεων συνταυτιζε  την εργασιακη δραστηριοτητα με τη μοναδικη χειρονακτικη παραγωγη."
"...Οτι ισχυει για την αγαπη,ισχυει και για την τεμπελια και την απολαυση της.
Συχνα απατωμαστε."

"Να τελειωνουμε λοιπον μια και καλη με τη συγχυση που ταυτιζει τη τεμπελια του σωματος με τη πνευματικη μαλακυνση που ονομαζεται νοθροτητα του πνευματος,λες και το πνευμα δεν ειναι η αλλωτριωμενη μορφη της συνηδεισης του σωματος.
Η επιτηδειοτητα που απαιτει η τεμπελια δεν ειναι αλλη απο την επιτηδειοτητα των επιθυμιων τις οποιες εχει αναγκη ο μικροκοσμος του σωματος για να απελευθερωθει απο την εργασια που το εμποδιζει εδω και αιωνες.
Οταν η τεμπελια δε θα τρεφει παρα  την επιθυμια να ικανοποιει τον εαυτο της ,θα περασουμε σε ενα πολιτισμο οπου ο ανθρωπος δεν θα ειναι πρωιον μιας εργασιας που παραγει το απανθρωπο."
(Ραουλ Βανεγκεμ -Εγκωμιο της εκλεπτυσμενης τεμπελιας)


από αναρχικοι χωρις συνορα 01/01/2008 11:21 μμ.


Eργατικο ατυχημα

Εκει οπου το δακρυ στερευει πια.Εκει που η φωνη δε μπορει να βγαλει λεξεις,τι αλλο πια να πεις!
Τα συλλυπητήριά μας και κουραγιο μεγαλο κοπελια!
Καμε τη καρδια πετρα,θα εκδικηθουμε και για σενα!

από αυτά και άλλα 02/01/2008 1:30 πμ.


αυτά και άλλα και αλλού,παντού!

πολλά συμβαίνουν όπως οι αθέατες (στα ΜΜΕ) κτηνωδίες στα σύνορατου "ελληνικού κράτους" -στις 7/1/2008, κρίνεται η αίτηση αποφυλάκισης του Κώστα Αγαπίουο πόλεμος τους (Κεφαλαίου και Κράτους),συνεχίζεται κι εδώ και παντού,ανηλεής,μακέλεμα στο μακέλεμα,δεν είναι κάτι νέο ή παλιόήταν και είναι καθημερινό φαινόμενο και καθημερινή πραγματικότηταμεταβολή συσχετισμών,κανένα κουτόχορτο και πολλή μα πάρα πολλή, προσοχή και παρατηρητικότητα

Αν πάσχεις από το σύνδρομο δεν-μπορώ-χωρίς-εργασία,
υπάρχει ένας και μόνο τρόπος να θεραπευτείς.
χωρίς χαπάκια, χωρίς ενέσεις, υπόθετα και αναβράζοντα.
Μια γάτα άμα χαϊδέψεις, τότε θα να νιώσεις και θα καταλάβεις
τι πα να πει εκλεπτισμένη τεμπελιά.


Εικόνες:

από search and destroy 03/01/2008 2:38 μμ.


"Είμαι καλά. Και δεν είναι καθόλου λίγο", τους απάντησε χαμογελώντας. "Είμαι καλά": ειπωμένο στο καφέ ενός νοσοκομείου, εκεί που συναντήθηκαν για να ευχηθούν σε ένα φίλο καλό, λίγες ώρες πριν από μια κρίσιμη εγχείρηση καρδιάς, ε αυτό σίγουρα "δεν ήταν καθόλου λίγο"...

Ενας χρόνος, ακριβώς, είχε περάσει από τη μέρα που 'χε βγει από το ίδιο νοσοκομείο, από τη μέρα που 'χε κόψει το τσιγάρο, από τη μέρα που 'χε σκεφτεί -πιο έντονα από όσο ποτέ- πόσα πρέπει να αλλάξει αφού τίποτε δεν άξιζε τόσο άγχος. Ένα χρόνο μετά, την ώρα που ευχόταν ολόψυχα (ό,τι περισσότερο μπορούσε, αφού ποτέ δεν προσευχόταν) να πάει καλά η εγχείρηση, ασυναίσθητα έκανε έναν απολογισμό, ξανασκεφτόταν αν είχε κατορθώσει να ξεπεράσει το άγχος του ή όχι...

Μάλλον αρνητική θα 'πρεπε νάναι η -ειλικρινής- απάντηση. Η εργασιακή ανασφάλεια (διάχυτη παντού και σ' όλους), οι ευθύνες που μεγάλωναν μαζί με την ηλικία του παιδιού, οι ρυθμοί της δουλειάς (όσο και αν είχε καταφέρει να τους βελτιώσει), διατηρούσαν το άγχος ζωντανό.

Χτίζουμε ζωές που μας σκοτώνουν, αναλογίστηκε για πολλοστή φορά φέρνοντας στο νου εκείνο τον άγνωστό που είχε συναντήσει εκείνο το βράδυ που τον μετέφεραν στο νοσοκομείο: ασφαλιστής που είχε σκάσει από το άγχος: γύρναγε σπίτι τα μεσάνυχτα, ξεκίναγε κατά τις 6 -πότε κοιμόταν; πότε κοιμόταν με την καλή του που του παραστεκόταν τώρα τρομαγμένη; πότε σκεφτόταν κάτι έξω από τη δουλειά; πότε λειτουργούσε ως μη εργαζόμενος άνθρωπος;

Ζούμε για να δουλεύουμε, τελικά, αμπελοφιλοσόφησε. Τώρα που συναναστρεφόταν άλλους γονείς -καθημερινούς ανθρώπους της γενιάς του, δηλαδή- συναισθανόταν πως πολλοί από αυτούς που χρωστάγανε δάνεια ή πιστωτικές δεν θέλανε θηριώδη τζιπ και γκλαμουριά αλλά ήταν απλώς εργαζόμενοι που προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα: με την ανάγκη για μια ισορροπημένη και καλή διατροφή της οικογένειάς τους, με την ανάγκη εκπαίδευσης των παιδιών τους, με την ανάγκη για μερικές ανάσες μακριά από το νέφος...

Στοιχειώδη πράματα που δεν διασφαλίζονταν με έναν μισθό, χρειαζόταν τουλάχιστον ενάμισης οπότε αναγκαστικά βγαίνεις σε αναζήτηση δεύτερης δουλειάς. Που σημαίνει τρέξιμο όλη μέρα σε μια πόλη που σε αγχώνει μόνο με το που θα χρειαστεί να μετακινηθείς. Θυμόταν, σαν είχαν βρεθεί με την καλή του στη Bologna που έβλεπαν τους ανθρώπους να πηγαίνουν στη δουλειά τους ήρεμοι, χαλαροί -ήταν ευεξήγητο: δεν κυκλοφορούσαν αυτοκίνητα στο ευρύτερο κέντρο, οπότε δεν σου έπαιρνε τα αυτιά ο βόμβος των αυτοκινήτων... Περπάταγες και μπορούσες να σκεφτείς...

Να σκεφτείς πως οι ελαστικές μορφές απασχόλησης θα ήταν ευκταίες αν εφαρμόζονταν με κριτήριο τη μεγιστοποίηση του ελεύθερου και δημιουργικού χρόνου, του χρόνου ζωής και όχι τη μεγιστοποίηση μιας παραγωγικότητας που αναρωτιέσαι: για ποιον επιδιώκεται;... Η παρουσίαση ενός νέου μοντέλου αυτοκινήτου το χρόνο, από κάθε εταιρεία, προφανώς και δείχνει οικονομικό δυναμισμό αλλά, αυτό είναι που μας χρειάζεται; Ή λίγος χρόνος παραπάνω για να πάμε βόλτα, έστω και με το παλιότερο μοντέλο;

Ψυχανεμιζόταν πως το λάθος όλων των συζητήσεων για την οικονομία, τα μεγέθη που πρέπει να επιτευχθούν και για τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθηθούν, βρισκόταν ακριβώς στο γεγονός ότι δεν μετράμε με βάση τον ελεύθερο χρόνο και την επιδίωξη μεγιστοποίησης αυτού του αγαθού και ταυτόχρονης μείωσης του άγχους -αυτό που μας συστήνουν ανελλιπώς οι γιατροί... Με τόση τεχνολογία, είναι τραγικό να αυξάνουμε τις ώρες απασχόλησης αντί να τις μειώνουμε. Είναι τραγικό, κυριολεκτικά, αφού το πληρώνουμε με τις ζωές μας.

Μήπως, αναλογίστηκε, από εκείνο το περίφημο δικαίωμα στη τεμπελιά πρέπει να περάσουμε στην διεκδίκηση της θεσμοθέτησης της υποχρέωσης στην τεμπελιά; Υποχρέωσης απέναντι στον εαυτό μας, απέναντι στους φίλους μας, απέναντι στις αγάπες μας, απέναντι στα παιδιά μας. "Έχεις πυρετό" -γύρισε, την κοίταξε: το είχε ανακοινώσει στον μικρό... Βγήκε για λίγο από τις σκέψεις του, ασχολήθηκε με το παιδί και σαν εκείνο αποκοιμήθηκε, ξανασκέφτηκε πως ήταν ευτελισμός της ανθρώπινης ζωής να αντιμετωπίζεται ως ουτοπία η διεκδίκηση ελεύθερου χρόνου -γιατί, δηλαδή, είναι φυσιολογικό να μας κρατάνε δεσμευμένο, σε κάτι που δεν βελτιώνει την ύπαρξή μας, το χρόνο ζωής που μας αναλογεί;...

http://lexidia.pblogs.gr/2007/00/ehoyme-ypohrewsh-sthn-tempelia.html

από αεράτος γήινος 03/01/2008 7:10 μμ.


Δηλαδή αν χαιδέψω ένα γουρούνι ή ένα κατσίκι, δεν θα καταλάβω τι είναι τεμπελιά; Την εκλεπτυσμένη ή μη εκλεπτυσμένη, δεν την καταλαβαίνω. Η εκλεπτυσμένη προφανώς σημαίνει το να απλώνεις την κορμάρα σου σε χώρους και αντικείμενα που θεωρούνται ωραία, συνήθως με τα κυρίαρχα κριτήρια, και να περιβάλλεσαι από παρόμοια ή να τα κυριαρχείς/ καταβροχθίζεις (γεύεσαι-εκλεπτυσμένα).Ρώτησες τη γάτα,αν της αρέσει αυτή η κατάσταση της οδαλίσκης και του συνεχούς χαιδέματος; Από την εμπειρία μου, νομίζω πως όχι. Επίσης η εικόνα δεν παραπέμπει οπωσδήποτε στην εκλεπτυσμένη τεμεπελιά της εικονιζόμενης, γιατί μπορεί να εργάζεται σαν ιερόδουλη ή σαν ερωμένη πλουσίου ή να ζει μέσα σε πατριαρχικές δομές ευκατάστατου στρώματος. Παρόμοια θα ήταν η εικόνα και σ΄αυτές τις περιπτώσεις. Η αντιπαράθεση στην εργασία του ελεύθερου χρόνου που υποτίθεται ότι διατίθεται σε φίλους, αγαπημένους ή ευχάριστες ασχολίες, είναι εκ βαθρων λάθος και βρίσκεται τελείως μέσα στα πλαίσια της κυρίαρχης ιδεολογίας. Αν το μυαλό και η ψυχή ενός ανθρώπου έχει διαποτιστεί από τα κυρίαρχα κριτήρια, λίγα μπορεί να κάνει και στον ελεύθερο χρόνο του που συνήθως είναι οργανωμένος μέχρι τα μπούνια από το κυρίαρχο σύστημα και τις επιταγές του.Θα παέι σινεμά να δει τα έργα με τις δέκα ή πέντε τελίτσες που του παρουσιάζει ο τύπος, θα παίξει με το παιδί του, το οποίο από τα δέκα και πάνω αναζητά λυσσαλέα άλλα παιδιά και δισακεδάσεις που του περνάνε εξίσου εκ των άνω,θα μαζέψει τους φίλους του και θα κουτσομπολέψει την επικαιρότητα αι τα προσωπικά τους,θα μιλήσει με τη γυναίκα/άντρα ή τη γκόμενά/γκόμενο του/της για τα ίδια πράγματα, αν δεν τον/την έχει βαρεθεί σαν ερωτικό/ερωτική σύντροφο. Όχι ότι αυτό δεν είναι ένα θετικό βήμα απελευθέρωσης από την εξαναγκαστική εργασία, βέβαια είναι, αλλά εξίσου είναι καταδικασμένο να αντιπαρατίθεται συνεχώς με την κυρίαρχη ιδεολογία που στο τέλος νικάει.Γιατί το παιδί, η γυναίκα/άντρας, οι φίλοι προυποθέτουν την ύπαρξη χρημάτων και ως προς την επιβίωση και ως προς την διασκέδαση. Ακόμη κι αν ο ίδιος ο εαυτός μας κάνει αυτή τη μικρή αλλαγή, θα μας βάλλουν οι άλλοι στο λούκι, πράγμα που το πιστοποιεί το παραπάνω κείμενο.Η αντίθεση σε μια αλλοτριωμένη εργασία είναι ένας εξίσου αλλοτριωμένος ελεύθερος χρόνος. Νομίζω ότι το άτομο θα πρέπει να αλλάξει ριζικά τις παραστάσεις και τον τρόπο ζωής του με κέντρο την προσωπική του ανεξαρτησία και θέληση και στο συγκεκριμένο τη δημιουργική εργασία όπου δεν διαχωρίζεται εργασία και ελεύθερος χρόνος, ακόμη κι αν πρέπει να αλλάξει τις σχέσεις του και να αποχωριστεί ουσιαστικά άτομα που τον βάζουν στο "λούκι" ακόμη και με την αγάπη τους.Το ξέρω ότι αυτό είναι δύσκολο τη στιγμή που οι πάντες εργάζονται εξαναγκαστικά και ό,τι γράφω δεν αποτελεί καμιά λύση-συνταγή. Γιατί ακόμη πιο δύσκολο είναι να ανακαλύψει απλά ο άνθρωπος τι πραγματικά θέλει,ποια εργασία θα ήταν γι΄αυτόν δημιουργική ανεξάρτητα από κυκλώματα και αξίες του, χρήματα και οικογενειακές προδιαγραφές και πιέσεις.Τότε ίσως να είχε και δυνάμεις να αντέξει εξαναγκασμούς που το πνεύμα της εποχής επιβάλλει.Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν επερωτούν ποτέ αυτά τα πράγματα παρά μόνο ίσως σε περιπτώσεις ασθένειας αλλά και τότε αισθάνονται μόνο χαμένοι.

Σχετικά με το παράδειγμα της γάτας και πάλι: Τα ζώα μπορεί να είναι ζώα, δεν μπορούμε όμως και επιτέλους πια να τα αντιμετωπίζουμε μαζικά σαν κοπάδια με τις γενικές κατηγορίες της διάνοιάς μας για να πιστοποιήσουμε ό,τι γουστάρουμε. Υπάρχουν π.χ. γάτες και γάτες. Άλλες, και κάτω από την ανθρώπινη επέμβαση, αρέσκονται να είναι ράθυμες ολημερίς και ολονυχτίς και άλλες καταγίνονται εξίσου πολύ με την δημιουργική εργασία, δηλ. το παιχνίδι. Αυτές πειράζουν και ενεργοποιούν και τις νωθρές και κοιμίσικες συντρόφους τους.-

από κ@μαμπέρ 03/01/2008 10:05 μμ.


"Το σημαντικό στην τεμπελιά είναι η εκλέπτυνση.
Η τεμπελιά στην ακατέργαστη μορφή της είναι σαν ένα καρύδι
που το τρώμε χωρίς να βγάλουμε το τσόφλι.
Την επιθυμούμε αμόλυντη από τις συνηθισμένες διαστροφές της εργασίας,
την ενοχή, την εκτόνωση και τη δουλικότητα,
για να τη γευθούμε σ' όλο της το μεγαλείο.
Να την επαναφέρουμε στην φυσική της κατάσταση
που θα την κάνει αυτό που είναι πραγματικά,
δηλαδη,
μια στιγμή της απόλαυσης του εαυτού και ,
εν ολίγοις,
μια δημιουργία"

(ΡΑΟΥΛ ΒΑΝΕΓΚΕΜ-Εγκώμιο της εκλεπτυσμένης τεμπελιάς)

Εικόνες:

από κ@μαμπέρ 03/01/2008 10:05 μμ.


Ρώτησα τη γάτα
"αν της αρέσει αυτή η κατάσταση της οδαλίσκης
και του συνεχούς χαιδέματος"

Με κοίταξε αλλα δεν μου απάντησε...
ίσως γιατί είχε άγνωστες λέξεις.
Αυτά τα "οδαλίσκη" , "συνεχούς ",
"κατάσταση", "χαιδέματος"
μάλλον δεν τα χει το λεξιλόγιο της. .

Γύρισε πλευρό
όπως καθότανε στα πόδια μου
και συνέχισε να γουργουρίζει.

Ήθελα να τη διώξω,
γιατί ένιωσα ενοχές,
που τη χαϊδευα
και ίσως να μην της άρεσε.
 
Αλλά...
μόλις κουνήθηκα
έμπιξε τα νύχια της...

-"Δεν το διαπραγματεύομαι "
μου πε να σου πω.


____________________________________
"Viens, mon beau chat, sur mon coeur amoureux ;
Retiens les griffes de ta patte,
Et laisse moi plonger dans tes beaux yeux,
Mêlés de métal et d'agate.
...."

"Έλα καλή μου γάτα στην ερωτευμένη μου καρδιά
συγκράτησε τα νύχια της πατούσας σου
κι άσε να βυθιστώ στα όμορφά σου μάτια
που 'ναι σα μίγμα από μέταλλο κι αχάτη.
..."

Σάρλ Μποντλέρ (Τα Άνθη Του Κακού)
Η γάτα (απόσπασμα)
___________________________________

Αν δεν υπήρχε η τεμπελιά
θα ξέραμε το Μποντλέρ;

Εικόνες:

από κ@μαμπέρ 03/01/2008 10:05 μμ.


H εικόνα είναι ξυλογραφία του Felix Vallotton
Λέγεται La Paresse (η τεμπελιά) και φτιάχτηκε το 1896.

Η κοπέλα εργάζοταν ως μοντέλο για τον κύριο Φελίξ.
Τα υπόλοιπα τα αγνοώ,
αλλά θαρρώ δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία.

Οι πατριαρχικές δομές ευκατάστατου ή μη στρώματος,
πατριαρχικές δομές παραμένουν,
αλλά και η επιθυμία για τεμπελιά,
επιθυμία παραμένει
που γυρεύει να ικανοποιηθεί.

Θα έλεγα πως,
ιδιαίτερα όταν το στρώμα
δεν είναι ορθοπεδικό, ανατομικό και υψηλής ποιότητας,
τότε είναι που
η επιθυμία για τεμπελιά γίνεται
έως και εμμονή.

Κάτι σα να λέμε:
"θέλω πίσω το χρόνο που μου κλέψανε"

Εικόνες:

από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 03/01/2008 10:43 μμ.


τουλάχιστο όπως την καταλαβαίνω εγώ,
δεν είναι κατάσταση πνευματικής νωθρότητας, ούτε σωματικής ακινησίας.

Είναι η επιλεκτική απάρνηση δραστηριοτήτων που φθείρουν άσκοπα σώμα και πνεύμα,
κι η ταυτόχρονη καλλιέργεια δεξιοτήτων απελευθερωτικών.
Δεν είναι απελευθέρωση τάχατες να μπορείς να παραμένεις ήρεμος και στοχαστικός
μια Δευτέρα πρωί στη δουλειά σου;
Ενώ τηλέφωνα κουδουνίζουνε κι οι έξαλλοι πελάτες διαπληκτίζονται με τους προϊστάμενους;

Η ιστορία της Βιομηχανικής Επανάστασης είναι η ιστορία της αποθέωσης της "ορθολογικά οργανωμένης παραγωγικής δραστηριότητας" [με την ευρεία έννοια] . Της δραστηριότητας που είναι οργανωμένη και στοχοθετημένη κατά τέτοιο τρόπο, ώστε οι πνευματικές και σωματικές δυνάμεις του ανθρώπου, με μια μαγική επίκληση, να κατευθύνονται μονομιάς προς τον μοναδικό Σκοπό, το παραγόμενο αγαθό.
Αυτή η κατάσταση δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Στο βιβλίο του μπαρμπα Βέμπερ για τον καπιταλισμό και την προτεσταντική ηθική, αναλύεται το πώς η θρησκευτική μεταφυσική υπήρξε το όχημα για την άλωση του Αναγεννησιακού ανθρωπολογικού παραδείγματος, πώς ο κατ' εξοχήν εκλεπτυσμένος τεμπέλης, ο ερασιτέχνης πανεπιστήμονας των αναγεννησιακών χρόνων, έδωσε τη θέση του στον αλλοτριωμένο εργάτη του Μάντσεστερ, στο μυθικό αυτό όν που σκιτσάρισε με μπρίο ο Εγκελς.

Στο Δεκαήμερο, αεράτε γήινε, οι φλωρεντίνοι νέοι και νέες υφαίνουν τον ιστό των ιστοριών τους τεμπελιάζοντας.
Στις χίλιες και μία νύχτες, η ώρα τσουλάει αργά καθώς προχωράει η διήγηση.
Στο Ταό τε Τσίνγκ, υμνείται το κενό κι η αδράνεια.
Ενα Χαικού απ' την πλούσια γιαπωνέζικη παράδοση:
"Ολόγιομο φεγγάρι φθινοπωρινό,
ολόκληρη τη νύχτα
Έκανα βόλτες γύρω απ' το βάλτο".
Η ανθρώπινη τέχνη της αφήγησης, είναι εκλεπτυσμένη τεμπελιά, κι ο μίτος της διατρέχει τα συμβάντα και την ιστορία απ' την εποχή του Ησίοδου μέχρι και το ...φόρουμ του ιντυμίντια, όπου εκλεκτικοί τεμπέληδες σαν εσένα κι εμένα μπουρμπουρίζουμε για τις απολαύσεις σώματος τε και ψυχής.

-----------------------------------------------------------------------------

Στη ζωγραφιά που ανέβασε το καμαμπέρ, η ηρεμία της γυναίκας συμπληρώνεται απ' την παιχνιδιάρικη έξαψη της καυλιάρας γάτας. Τα προσεχτικά τοποθετημένα μαξιλάρια, οι καμπύλες του σώματος, το ελαφρώς κεκλιμμένο χεράκι του γατιού, καθώς - τάχατες - εφορμά εναντίον της μαιτρέσας του, ένα ερωτικό αριστούργημα!
Χίλια χρόνια να παλεύαμε να ορίσουμε την εκλεπτυσμένη τεμπελιά με τα λόγια, δε θα χαμε καν ξύσει την επιφάνεια. Ενώ με το νυστέρι του, ο θαυμαστός αυτός ζωγράφος, άνοιξε απαλά χαραγματιές, για να αποκαλυφθεί μπροστά στα μάτια μας το σύμπαν αυτό των απολαύσεων.
Εύγε!







Η λέξη "εργασία" είναι η αστική λέξη για την "ανθρώπινη δραστηριότητα"

Η γλώσσα, όπως και κάθε σφαίρα της αστικής κοινωνίας,

καθορίζεται από το κεφάλαιο. Η γλώσσα είναι θεμελιωδώς η

γλώσσα της κυρίαρχης τάξης και συνεπώς θεμελιωδώς

αστική. Μπορούμε να την περιγράψουμε σαν την υπεροχή της

αστικής ιδεολογίας που διεισδύει σε κάθε μέσο

επικοινωνίας. Η αστική γλώσσα είναι μία ανταλλαγή λέξεων

που γίνεται με σύμβολα που καθιστούν καλλίτερα δυνατή

την διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας. Έτσι, ο κυρίαρχος

τρόπος επικοινωνίας μπορεί, σε μεγάλο βαθμό, να

επιβάλλει τα όριά του πάνω μας. Εφόσον τώρα δεν τίθεται

καν ζήτημα αναδημιουργίας μίας γλώσσας βασισμένης σε μία

νέα κατανόηση των ανθρώπινων σχέσεων, είμαστε επομένως

διαρκώς αναγκασμένοι να φανερώνουμε την δολιότητα των

λέξεων, και να τις επαναπροσδιορίζουμε με τον ίδιο τρόπο

που είμαστε αναγκασμένοι να επαναπροσδιορίζουμε έννοιες.

Η λέξη "εργασία" είναι το τέλειο, πλήρες παράδειγμα

διαστρέβλωσης της ανθρώπινης συνείδησης. Ενώ ο άνθρωπος

πάντοτε προσδιόριζε, εξέφραζε, πραγμάτωνε τον εαυτό του

διαμέσου της ζωτικής του δραστηριότητας (τί είναι η ζωή

εάν όχι δραστηριότητα;), ενώ η πραγματοποίηση του

ανθρώπου μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της υλοποίησης

της ζωτικής του δραστηριότητας (δημιουργία αντικειμένων,

ιδεών...), το εμπορευματικό σύστημα περιόρισε αυτή τη

δραστηριότητα στη μορφή "εργασία". Το κεφάλαιο γενίκευσε

αυτή τη μορφή, ως μισθωτή εργασία και κυριαρχεί στον

πλανήτη. Έτσι σήμερα, ενώ η εργασία έγινε ο μόνος τρόπος

επιβίωσης της πολύ μεγάλης πλειοψηφίας, ο μόνος τρόπος

ύπαρξης του προλεταριάτου, η μορφή "εργασία" [i] γίνεται

η κεντρική ζωτική δραστηριότητα του ανθρώπου, η καθολική

δραστηριότητα γύρω από την οποία εκτυλίσσονται τα πάντα.

Αφού η εργασία έχει γίνει η ουσιαστική δραστηριότητα του

ανθρώπου, η αστική τάξη μας διδάσκειότι η ίδια ουσία του ανθρώπου είναι η εργασία.

Να γιατί η λέξη "εργασία" - η οποία στην πραγματικότητα

προσδιορίζει μία συγκεκριμένη μορφή ανθρώπινης

δραστηριότητας - ακούγεται τώρα σαν το τέλειο συνώνυμο

της "δραστηριότητας", αφού για τους πιο πολλούς

ανθρώπους η εργασία έχει γίνει πραγματικά η ολότητα της

δραστηριότητάς τους. Έτσι "δρω" σημαίνει "δουλεύω", ενώ

"είμαι δραστήριος" θα πει "δουλεύω σκληρά", δηλαδή

αποδοτικά. Ο κυνισμός και η υποκρισία της αστικής

γλώσσας φτάνουν στο αποκορύφωμά τους σε φράσεις όπως

"κάνοντας το χρήμα να δουλεύει" η οποία υπονοεί έναν

ερμαφρόδιτο πλούτο που γεννάει τον εαυτό του λες και δεν

είναι ο ιδρώτας και το αίμα αυτών από τους οποίους

αντλείται η υπερ-αξία, η μόνη πηγή πλουτισμού των

καπιταλιστών που "κάνουν το χρήμα να δουλεύει".

Έτσι όταν μιλάμε για "εργασία", πρέπει να ξεκαθαρίσουμε

ότι με την χρήση αυτού του όρου προσδιορίζουμε μία

κατηγορία, μία καλά οροθετημένη μορφή παραγωγής

ανθρώπινης δραστηριότητας που είναι εγγενώς συνυφασμένη

με το εμπορευματικό σύστημα. Η εργασία πρέπει να

κατανοηθεί ως η παραγωγή της ανθρώπινης δραστηριότητας,

ως μία δραστηριότητα ξένη προς τον άνθρωπο, στην

εκδήλωση ζωής του και στην συνείδηση που έχει για τη ζωή

του. Είναι ο άνθρωπος περιορισμένος στην κατάσταση του

εργάτη.

"Η εργασία είναι η πράξη της αλλοτρίωσης

της ανθρώπινης δραστηριότητας"

(Μαρξ - Χειρόγραφα του 1844)

Η εργασία δεν είναι παρά η έκφραση της ανθρώπινης

αλλοτριωμένης δραστηριότητας, η έκφραση της εκδήλωσης

της ζωής ως η εξωτερικοποίηση της ζωής. [ii] Ο αλλότριος

χαρακτήρας της εργασίας εμφανίζεται με διάφορους

τρόπους. Πρώτα με το προϊόν το οποίο παράγεται: στην

πραγματικότητα, αυτό δεν ανήκει στον εργάτη. Ενώ το

αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας θα έπρεπε να

εμφανίζεται ως υψηλότερη εκδήλωση του ατόμου, ως η

επιβεβαίωση του ανθρώπου, ως ένα μέσο αναγνώρισης από

άλλους του ίδιου του ανθρώπινου χαρακτήρα του, η εργασία

αποξενώνει τον άνθρωπο από το προϊόν του, το οποίο

τίθεται αντιμέτωπο σε αυτόν και τον αντιμάχεται. Ο

εργάτης στερείται το προϊόν που παράγει. Εξαναγκασμένος

να πουλάει την εργατική του δύναμη, βάζει την ζωή του

στο προϊόν και η ζωή του δεν του ανήκει πλέον. Η

εξωτερικοποίηση της εργασίας συνίσταται στην

αναγκαιότητα του προλετάριου να πουλάει την εργατική του

δύναμη για να παράγει ένα εμπόρευμα εντελώς αλλότριο για

αυτόν. Ο εργάτης δεν μπορεί να αντλήσει ικανοποίηση από

το αποτέλεσμα της εργασίας του. Ακόμα κι αν το

παραγόμενο προϊόν είχε κάποια χρησιμότητα γι' αυτόν,

αυτός δεν θα μπορούσε να το απολαύσει στερείται της

πραγμάτωσής του που υπόκειται στους νόμους της

εμπορευματικής παραγωγής. Ο παραλογισμός αυτής της τάξης

πραγμάτων αποκαλύπτεται με όλη του την σκληρότητα όταν

εργάτες που κάνουν κατ' αποκοπή εργασία σε 35 οC (95οF)

χωρίς κλιματισμό ή ανεμιστήρα μαθαίνουν ότι το

εργοστάσιο για το οποίο δουλεύουν κατασκευάζει επίσης

κλιματιστικά που φέρουν το παρακάτω σλόγκαν:

"Χρησιμοποιήστε αυτό το κλιματιστικό και τέρμα οι

σκυλίσιες μέρες!"

Αλλά ο προλετάριος δεν έχει αποξενωθεί μόνο από το

προϊόν της δραστηριότητάς του, έχει αποξενωθεί και από

την ίδια του τη δραστηριότητά. Η εργασία είναι όντως

εξωτερική σε αυτόν, κι ωστόσο, αφού είναι η μόνη

δραστηριότητα που του παρέχει τα μέσα της επιβίωσής του

στο καπιταλιστικό σύστημα, είναι εξαναγκασμένος να

υποταχθεί σε αυτήν. Έτσι η εργασία είναι κατ' εξοχήν

ανελεύθερη δραστηριότητα, μπορεί μόνο να επιβληθεί και

να είναι εξαναγκαστική.

"Ο αλλότριος χαρακτήρας της εργασίας εμφανίζεται σαφώς

στο γεγονός ότι όταν δεν υπάρχει κανένας φυσικός ή άλλος

καταναγκασμός, η εργασία αποφεύγεται σαν την πανούκλα."

(Μαρξ - Χειρόγραφα του 1844 )

Έτσι όταν εργάζεται, ο εργάτης δεν επιβεβαιώνει την

ουσία του, αλλά μάλλον την αρνείται. Όπως βάζει την ζωή

του στο προϊόν του και το στερείται, έτσι παραδίνει την

ύπαρξή του στην δραστηριότητα της παραγωγής αυτού του

προϊόντος.

"Εάν το προϊόν της εργασίας είναι η αλλοτρίωση, η

παραγωγή καθεαυτή πρέπει να είναι ενεργός αλλοτρίωση, η

αλλοτρίωση της δραστηριότητας, η δραστηριότητα της

αλλοτρίωσης. Στην αποξένωση του αντικειμένου της

εργασίας συνοψίζεται απλώς η αποξένωση της ίδιας της

εργασίας."

(Μαρξ - Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα του 1844)

Η εργασία, η δραστηριότητα της παραγωγής στο

καπιταλιστικό σύστημα, μεταμορφώνει με αυτό τον τρόπο

την δραστηριότητα του εργάτη σε παθητικότητα, την δύναμή

του σε αδυναμία· οκτώ ώρες τη μέρα παράλογης

δραστηριότητας ενάντια στην ανθρώπινη ουσία και

αισθήσεις· αυτό-αποξένωση όπως και η προαναφερθείσα

αποξένωση από το προϊόν της εργασίας.

Αποξενωμένος από τον εαυτό του, αποξενωμένος από το

προϊόν του, πλέον αποξενώνεται και από τον συνάνθρωπό

του. Η αποξενωμένη εργασία αποξενώνει το είδος από τον

άνθρωπο. Αποξενώνει την ατομική ζωή από την ζωή του

είδους (κοινοτική ζωή). [iii] Η διαφορά ανάμεσα στον

άνθρωπο και το ζώο βρίσκεται στο γεγονός ότι το

τελευταίο ταυτίζεται άμεσα με την ζωτική του

δραστηριότητα, "είναι η ζωτική δραστηριότητα. Αλλά ο

άνθρωπος μετατρέπει την ζωτική του δραστηριότητα σε

αντικείμενο της θέλησης και συνείδησής του. Έχει μία

συνειδητή ζωτική δραστηριότητα". (Μαρξ, 1844). Καθώς η

ζωτική δραστηριότητα του ανθρώπου αλλοτριώνεται από την

εργασία στην εμπορευματική παραγωγή, η σχέση αντιστρέφεται: ο εργάτης είναι τώρα εξαναγκασμένος να

μετατρέψει την συνειδητή του ζωτική δραστηριότητα – ένα

απλό μέσο συντήρησης -, σε απλό μέσο ύπαρξης! Ενώ η

συνειδητή ζωτική δραστηριότητα θα έπρεπε να είναι για

έναν άνθρωπο η έκφραση της πραγμάτωσης ενός

αντικειμενικού κόσμου στον οποίο βλέπει την αντανάκλαση

του εαυτού του - αυτή η παραγωγή είναι η ενεργός

ειδοποιός ζωή του καθώς και μια σχέση ανάμεσα στους

ανθρώπους -, η αποξενωμένη εργασία μετατρέπει την ζωτική

δραστηριότητα του ανθρώπου σε απλή παραγωγή πλούτου και

απλό μέσο επιβίωσης.

"Έτσι, η συνείδηση που έχει ο άνθρωπος για το είδος του

μεταμορφώνεται από την αποξένωση με τέτοιο τρόπο που η

ειδοποιός ζωή γίνεται για αυτόν μέσο."

(Μαρξ - Χειρόγραφα του 1844)

Η εργασία αποξενώνει τον άνθρωπο από τον εαυτό του, από

την ζωή του είδους του και συνεπώς από τον άλλο άνθρωπο.

"Ό,τι ισχύει για την σχέση του ανθρώπου με την εργασία

του, με το προϊόν της εργασίας του και με τον εαυτό του,

ισχύει και για την σχέση του ανθρώπου με τον άλλο

άνθρωπο, και με την εργασία και το αντικείμενο της

εργασίας του άλλου ανθρώπου. Στην πραγματικότητα, η

πρόταση ότι η ειδοποιός φύση του ανθρώπου αποξενώνεται

απ' αυτόν σημαίνει ότι ο ένας άνθρωπος αποξενώνεται από

τον άλλο, όπως ο καθένας τους από την ουσιαστική φύση

του ανθρώπου."

(Μαρξ - Χειρόγραφα του 1844)

Η συνείδηση που έχουν τα ανθρώπινα όντα για τον

συνάνθρωπό τους συντρίβεται από το κεφάλαιο. Οι

εκφράσεις ταξικής αλληλεγγύης βοηθούν στο προσχεδίασμα

της συνείδησης του ανθρώπινου είδους: ο άνθρωπος που

κατανοεί ότι τα δικά του συμφέροντά εναρμονίζονται με

αυτά της κοινότητας, το ανθρώπινο ον που επιζητά την

ικανοποίηση των αναγκών και επιθυμιών του απολαμβάνοντας

την κοινοτική του οντότητα.

Η κατάργηση της εργασίας εκφράζεται διαμέσου της

πολιτικής μορφής της χειραφέτησης του προλεταριάτου

Παραπάνω είδαμε ότι ο άνθρωπος αποξενώνεται από την

εργασία, ότι δεν ανήκει πλέον στον εαυτό του, άρα πρέπει

να ανήκει σε κάποιον άλλον. Εάν η δραστηριότητα είναι

βάσανο για τον εργάτη, τότε πρέπει να είναι πηγή

απόλαυσης για κάποιον άλλον. Διαμέσου της αποξενωμένης

εργασίας, ο άνθρωπος δεν παράγει μόνο μια αλλότρια σχέση

ως προς τον στόχο του και την παραγωγή του· παράγει

επίσης την κυριαρχία του μη-παραγωγού επί του

αντικειμένου του, επί της παραγωγικής του δραστηριότητας

και επί του εαυτού του. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για

τον οποίο η δραστηριότητα θα έπρεπε να περιορίζεται, να

αποξενώνεται, να εξωτερικοποιείται στην μορφή "εργασία",

- κανένας λόγος εκτός από έναν: τα συμφέροντα της

κυρίαρχης τάξης. Τα κέρδη που αποκομίζεται η αστική τάξη

από την κυριαρχία της, την αποτρέπει από το να δει πέρα

από τα δικά της εγωιστικά συμφέροντα. Η κοινωνική τάξη

που θα απελευθερώσει την ανθρωπότητα από την αποξενωμένη

εργασία δεν μπορεί παρά να είναι αυτή που υποφέρει

περισσότερο από αυτήν. Η καθολική χειραφέτηση του

ανθρώπου εξαρτάται από την χειραφέτηση του

προλεταριάτου, διότι στη σχέση του με την παραγωγή αυτή

η τάξη περικλείει όλα τα δεσμά της ανθρωπότητας.

"Μια τάξη με ριζικές αλυσίδες, μια τάξη της κοινωνίας

των ιδιωτών που να μην είναι τάξη της κοινωνίας των

ιδιωτών, ενός στρώματος που είναι η διάλυση όλων των

στρωμάτων, μιας σφαίρας που τα καθολικά της βάσανα να

την κάνουν να έχει καθολικό χαρακτήρα· που δεν ζητάει

καμία ιδιαίτερη δικαιοσύνη εφόσον ενάντιά της ασκείται

όχι μια ιδιαίτερη αδικία. αλλά η αδικία γενικά· που

μπορεί να επικαλείται όχι πια ένα ιστορικό δικαίωμα,

αλλά μόνο το ανθρώπινο δικαίωμα· που δεν βρίσκεται σε

μονόπλευρη αντίθεση με τις προϋποθέσεις του γερμανικού

κρατικού συστήματος· μιας σφαίρας, τέλος που δεν μπορεί

να χειραφετηθεί η ίδια δίχως να χειραφετηθεί από όλες

τις άλλες σφαίρες της κοινωνίας· που κοντολογίς, είναι η

πλήρης απώλεια του ανθρώπου και μπορεί, επομένως, να

ξανακερδίσει τον εαυτό της μόνο με το πλήρες

ξανακέρδισμα του ανθρώπου. Αυτό το αποτέλεσμα της

διάλυσης της κοινωνίας, σαν ιδιαίτερο στρώμα, είναι το

προλεταριάτο."

(Μαρξ - Κριτική της Χεγκελιανής φιλοσοφίας του Δικαίου )

Η ιστορική αποστολή της απελευθέρωσης της κοινωνίας από

την εργασία, της επίλυσης μια για πάντα όλων των

ανταγωνισμών μεταξύ ανθρώπου και φύσης, μεταξύ ανθρώπων,

μεταξύ της ανθρώπινης δραστηριότητας και της απόλαυσης,

μεταξύ του ατόμου και του είδους βασίζεται συνεπώς στο

προλεταριάτο οργανωμένο ως τάξη και επομένως ως κόμμα.

Κάτω η εργασία!

Τώρα είναι πιο εύκολο , να αντιληφθούμε γιατί τα

συνδικαλιστικά και αριστεριστικά συνθήματα περί

"δικαιώματος στην εργασία" και "εξασφάλισης εργασίας"

είναι άκρως αντιδραστικά και ουτοπικά. Οι προλετάριοι

ξέρουν ότι στο καπιταλιστικό σύστημα η εργασία είναι ο

μόνος τρόπος για να εξασφαλίσουν τις ανάγκες τους και

ότι με αυτή την έννοια, η ανεργία σημαίνει απλά...

θάνατο. Απόδειξη αυτού είναι οι χιλιάδες ανθρώπινες

υπάρξεις που λιμοκτονούν καθημερινά. Συνεπώς το αίτημα

του εργάτη για εργασία πρέπει να κατανοηθεί ως ένα

αίτημα για την δυνατότητα τροφής, ενδυμασίας και

αναπαραγωγής για τον ίδιο και την οικογένειά του. Εν

τούτοις το να απαιτούμε δουλειά για όλους μέσα στα

πλαίσια του αστικού συστήματος ισοδυναμεί με το να

υποκρινόμαστε ότι αυτό είναι εφικτό, αρνούμενοι έτσι την

καταστροφική φύση του καπιταλισμού και την έλλειψη

ελέγχου των διαδικασιών που προκαλεί. Οι κομμουνιστές

ξέρουν ότι το να ζητάμε δουλειά για όλους είναι

ουτοπικό, και σαν απόδειξη αυτού αντιπαραθέτουν το

γεγονός ότι το κεφάλαιο ποτέ δεν έχει προσφέρει πλήρη

απασχόληση, ακόμα και στις πιο ακμάζων περιόδους του. Το

σύνθημα "δουλειά για όλους" είναι αντιδραστικό, διότι

αντιστοιχεί σε μια ιδεαλιστική άποψη για το κυρίαρχο

σύστημα· αρνείται την αντιφατική φύση του κεφαλαίου, το

οποίο δημιουργεί δουλειά μόνο και μόνο για να

δημιουργήσει ανεργία, δηλαδή μηδέν δουλειά· η φύση της

καπιταλιστικής δικτατορίας είναι ο πλούτος που γεννάει

φτώχεια. Όλοι οι "οικονομολόγοι" και ιδεολόγοι της

εργασίας προσπαθούν να μας πουν ότι το να εργαζόμαστε

είναι απαραίτητο, διότι ταυτίζουν την εμπορευματική

παραγωγή με τον κοινωνικό πλούτο. Τίποτε δεν είναι πιο

υποκριτικό από την παρουσίαση της εργασίας ως την μόνη

πηγή πλούτου. Εμείς ορίζουμε την εργασία ως αποξενωμένη,

εξωτερικοποιημένη δραστηριότητα, ως την απώλεια της

ανθρωπινότητας.

"Η εργασία καθεαυτή, όχι μόνο στις παρούσες συνθήκες

αλλά στο βαθμό που ο σκοπός της γενικά είναι η απλή

αύξηση του πλούτου, είναι επιζήμια και ολέθρια.."

(Μαρξ - Χειρόγραφα του 1844 )

Αντί το συντηρητικό σύνθημα "ένα δίκαιο μεροκάματο για

μια δίκαιη εργάσιμη μέρα", ο Μαρξ ήδη μας παρότρυνε να

γράψουμε στην σημαία μας το επαναστατικό σύνθημα:

"Κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας". Κατά

τον ίδιο τρόπο, αντί των απαιτήσεων "δουλειά για όλους",

εμείς βάζουμε μπροστά το αμετάβλητο σύνθημα από το

κομμουνιστικό πρόγραμμα: "Κάτω η εργασία!"

Εργασία, ελεύθερος χρόνος και κομμουνισμός

"Σε όλες τις προηγούμενες επαναστάσεις ο τρόπος

δραστηριότητας μένει αμετάβλητος και πρόκειται μόνο για

μια άλλη κατανομή αυτής της δραστηριότητας, για μια νέα

κατανομή της εργασίας σε άλλα πρόσωπα. Η κομμουνιστική

επανάσταση στρέφεται αντίθετα ενάντια στον προγενέστερο

τρόπο δραστηριότητας, εξαλείφει την εργασία και καταλύει

την κυριαρχία όλων των τάξεων, καταργώντας τις ίδιες τις

τάξεις, γιατί αυτή γίνεται από την τάξη που δεν

λογαριάζεται σαν τάξη μέσα στην κοινωνία, που δεν

αναγνωρίζεται σαν τέτοια και που είναι ήδη η έκφραση

στους κόλπους της τωρινής κοινωνίας της διάλυσης όλων

των τάξεων, των εθνοτήτων κλπ.".

(Μαρξ - Ένγκελς - Η Γερμανική Ιδεολογία)

Ο κομμουνισμός καταστρέφει την ιδιαίτερη μορφή

δραστηριότητας του καπιταλισμού: την εργασία, που είναι

η ουσία της ατομικής ιδιοκτησίας. Και ενώ καταργεί την

εργασία, καταργεί και την οργάνωση του ελεύθερου χρόνου

ως ενός αδιαχώριστου συμπληρώματος της αποξενωμένης

εργασίας. Με τον όρο ελεύθερο χρόνο εννοούμε τον χρόνο

που παραχωρείται στο προλεταριάτο για την αναπαραγωγή

της εργατικής του δύναμης. Όπως οι μισθοί αποτελούν την

διατήρηση του εργάτη και πρέπει να εκλαμβάνονται μόνο ως

το απαραίτητο για την λειτουργία των πιστονιών

"γρασάρισμα", έτσι και ο ελεύθερος χρόνος έχει μόνο μία

χρησιμότητα, της διεξόδου της έντασης που συσσωρεύεται

κατά την διάρκεια της εργασιακής δραστηριότητας. Ο

ελεύθερος χρόνος δεν έχει να κάνει με την ελεύθερη χρήση

του χρόνου, αφού για τον εργάτη το ζήτημα είναι να

προετοιμάσει τις δυνάμεις του ώστε να είναι πιο

αποδοτικός στην ολοένα και πιο πολύ εντατικοποιημένη

εκμετάλλευση. Ο ελεύθερος χρόνος ανταποκρίνεται στην

αναγκαιότητα του να είναι ο εργάτης σε άριστη κατάσταση

την Δευτέρα το πρωί. Λόγω της εργασίας του, ο άνθρωπος

δεν γνωρίζει πλέον την πραγματική ουσία της ζωτικής του

δραστηριότητας και κατά την διάρκεια των "χαμένων" ωρών

του δεν μπορεί παρά να αναπαραγάγει μια δραστηριότητα

που "καθρεφτίζει" την αποξενωμένη εργασία, ώστε και αυτό

το κομμάτι του χρόνου του - της λεγόμενης "ελεύθερης"

δραστηριότητας – να μην αντιτίθεται στον "εργάσιμο"

χρόνο. Η εξωτερικοποιημένη μη δραστηριότητα

ανταποκρίνεται στην εξωτερικοποιημένη δραστηριότητα· ο

εξωτερικοποιημένος ελεύθερος χρόνος στην

εξωτερικοποιημένη εργασία. Το κεφάλαιο αντιθέτει τον

εργάσιμο χρόνο στον ελεύθερο χρόνο, διαχωρίζει τις δύο

δραστηριότητες αλλά επίσης τις καθιστά συμπληρωματικές.

Ήδη στο σχολείο διδάσκουν στα παιδιά τον διαχωρισμό της

εργασίας και του ελεύθερου χρόνου: "Δούλεψε σκληρά και

παίξε πολύ, αλλά ποτέ μη τα μπερδεύεις!". Αλλά η

ανθρώπινη δραστηριότητα είναι μία ολότητα. Με αυτή την

έννοια, η κομμουνιστική κοινωνία δεν είναι κάποιου

είδους κοινωνία ελεύθερου χρόνου, δεν είναι η

εξιδανίκευση του "θετικού" πόλου της αστικής κοινωνίας.

Στον δυϊσμό εργασίας / ελεύθερου χρόνου, ο κομμουνισμός

αντιπαραθέτει την δραστηριότητα ως απόλαυση και την

απόλαυση ως δραστηριότητα.

"Δραστηριότητα και απόλαυση έχουν κοινωνικό περιεχόμενο

και καταγωγή· είναι κοινωνική δραστηριότητα και

κοινωνική απόλαυση."

(Μαρξ - Χειρόγραφα του 1844)

Στον πρωτόγονο κομμουνισμό, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν

τον ίδιο όρο και για την "εργασία" και για το

"παιχνίδι". Με τον ίδιο τρόπο ο κομμουνισμός καταργεί

τις αντιθέσεις μεταξύ του εργάσιμου χρόνου και του

ελεύθερου χρόνου, μεταξύ παραγωγής και μαθητείας, μεταξύ

της ζωής και του βιώματος. Αυτή η περιγραφή δεν

προέρχεται από μια ειδυλλιακή πρόβλεψη, από μια

ιδεαλιστική άποψη για το μέλλον, αλλά όντως προκύπτει

από την ίδια την κίνηση της ιστορίας και του κόσμου.

Αυτή η κίνηση δεν υπόκειται κατά κανένα τρόπο στην τύχη·

είναι η πολύ μεγάλη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων

που καθιστούν τον κομμουνισμό μία δυνατότητα, εφικτό και

αναγκαίο σήμερα.

Η κατάργηση της εργασίας ως εξωτερικοποιημένη ανθρώπινη

δραστηριότητα, είναι ένα ουσιαστικό μέρος του

κομμουνιστικού προγράμματος και το προλεταριάτο θα

πραγματοποιήσει αυτό το ανθρώπινο καθήκον διαμέσου της

επιβεβαίωσής του ως κυρίαρχη τάξη με στόχο την κατάργηση

όλων των τάξεων. Ενάντια στις 40 ώρες εργασίας την

εβδομάδα, στο βασανιστικό ρολόι, στην αγωνιώδη αναζήτηση

δουλειάς, στις απολύσεις, στον ξοδεμένο χρόνο στις

συγκοινωνίες πακεταρισμένοι σαν σαρδέλες, στον διαβολικό

ρυθμό της εργασίας, στην ατομική ιδιοκτησία, στην

εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο,... θα

χρησιμοποιήσουμε την δύναμή μας, την γνώση μας και την

αποφασιστικότητά μας για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας

δίχως εργασία, μιας κομμουνιστικής κοινωνίας που θα

παρέχει στην κοινότητα την δυνατότητα της ελεύθερης

διαχείρισης του χρόνου της για την πραγμάτωση της

Ανθρώπινης δραστηριότητας.

"Μια άλλη πηγή εξαχρείωσης των εργατών είναι ο

εξαναγκασμός για εργασία. Η ελεύθερη παραγωγική

δραστηριότητα είναι η υψηλότερη απόλαυση που γνωρίζουμε,

αλλά όταν είναι υποχρεωτική γίνεται η πιο επίπονη,

ταπεινωτική τιμωρία. Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το

να είσαι εξαναγκασμένος να κάνεις το ίδιο πράγμα κάθε

μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ, ενάντια στην θέλησή

σου. Και όσο πιο ανθρώπινος αισθάνεται ο εργάτης, τόσο

πιο πολύ πρέπει να μισεί την εργασία του, επειδή

αισθάνεται την επιβολή της και το άσκοπο περιεχόμενό

της."

(Ενγκελς - Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία,

1845)


Καμιά τριανταριά χρόνια μας χωρίζουν από τις κραυγές των καταστασιακών στο Παρίσι και από τότε πολλές εργατοώρες κύλησαν στο μύλο της μισθωτής εργασίας. Στο πέρασμα των αιώνων η εργασία εξυμνήθηκε και λοιδορήθηκε, αποθεώθηκε και απαξιώθηκε, με τη συντηρητική άρχουσα τάξη και τη σταλινική αριστερά από τη μια να την υπερασπίζονται και από την άλλη τα επαναστατημένα υποκείμενα να τη μάχονται συστηματικά. Ο μύθος θέλει μεθυσμένο τον Γκι Ντεμπόρ να γράφει ξημερώματα σε έναν τοίχο του Παρισιού το περίφημο «Μη δουλεύετε ποτέ».

Μερικές δεκαετίες αργότερα φαίνεται ότι ο καπιταλισμός στις δυτικές χώρες δεν έχει ανάγκη πια την εργασία με τη μορφή που τη γνωρίζαμε για να πειθαρχεί τους πληθυσμούς. Πλήθος νέων αλλά και παλαιότερων μηχανισμών καθιστούν την τυπική εργασιακή σχέση απαρχαιωμένη, δευτερεύουσας σημασίας, ίσως ακόμα και ανασταλτική πηγή προβλημάτων. Κοινή διαπίστωση είναι ότι η πλήρης 8ωρη απασχόληση, διαρκώς υποχωρεί, και σύντομα θα αποτελεί μειοψηφική μορφή απασχόλησης, ένα είδος προς εξαφάνιση. Η ανεργία και οι άτυπες ευέλικτες μορφές απασχόλησης αναπτύσσονται με ταχείς ρυθμούς αγγίζοντας σταδιακά όλο και περισσότερους*1.

Το οικονομικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση υποστηρίζουν αριστεροί διανοούμενοι και ψάχνουν να βρουν θεραπείες. Εμείς δεν περιμένουμε τίποτα από τις θεραπείες των συμπτωμάτων της κρίσης. Ο καπιταλισμός σήμερα περισσότερο ευπροσάρμοστος από ποτέ άλλοτε, μεταμορφώνεται και επιβιώνει διαχειρίζοντας ταυτόχρονα πολλαπλά μοντέλα παραγωγής, δίκτυα εργασίας, κατανάλωσης και πειθάρχησης.

Το σημερινό σύστημα εξουσίας έχει εφεύρει προπολλού την δικιά του έξοδο. Από τη μια εξόρισε, κρύβοντας από τα ευαίσθητα μάτια των δυτικών καταναλωτών, την φεουδαρχικού τύπου χειρωνακτική εργασία, τις αλυσίδες παραγωγής και τα μπουρδέλα στην Ινδονησία και την Κίνα. Από την άλλη στη δύση αφομοιώνοντας τις επιθυμίες για αυτοκαθορισμό και για άρνηση της εργασίας των περασμένων δεκαετιών, η στρατηγική διαφοροποιείται. Εδώ επιλέγει να καταργεί συστηματικά και μαζικά την εργασία. Αφού αποδόμησε τις εργασιακές σχέσεις και αδρανοποίησε τις αντιστάσεις, παλινορθώνει τώρα τις χειρότερες μορφές καταδυνάστευσης, υποδούλωσης, εκμετάλλευσης, εξαναγκάζοντας όλους να πολεμούν με όλους τους άλλους ώστε να αποκτήσουν αυτή την εργασία την οποία καταργεί. Ωστόσο αυτό το οποίο πρέπει να προσάψουμε στο καπιταλισμό δεν είναι η κατάργηση της εργασίας (εξάλλου πάντα αυτό δε θέλαμε;), αλλά η κοινωνική αξία που της προσδίδει την ίδια στιγμή που την καταργεί.

Δεν υπάρχει πια εργασία όπως την ξέραμε και δεν πρόκειται να επανέλθει. Το μόνο που απομένει είναι να τολμήσουμε την δικιά μας έξοδο από την κοινωνία της εργασίας, αποχαιρετώντας την κομψά με το μεσαίο δάχτυλο τεντωμένο.


από αχαχούχα! 04/01/2008 4:40 πμ.


και ''εορταστικό'' βιντεο-καρτούν στο http://paraxenies.blogspot.com/ 

δεν μπόρεσα να το μεταφέρω και βαζω το λινκ

οποιος μπορεί το φέρνει

από o ili8ios 04/01/2008 6:27 πμ.


oloi eseis pou me s8enos enantioneste stin ergasia den eiste oloi pi8anotata foitites?opou etoimazeste mesw spoudwn -gia ti allo- gia mia pronomiouha 8esi stin agora ergasias..............

τι περίμενεις τώρα να επιβεβαιώσουμε ή να διεψεύσουμε την άποψη που έχεις βγάλει εκ των προτέρων και μας σέρβιρες εδώ; Άσε που ακόμη κι έτσι όπως τα έχεις στο μυαλουδάκι σου ταξινομημένα εσύ έχεις ήδη αποκλείσει το ενδεχόμενο κάποιοι να είναι φοιτητές και να δουλεύουν. Αν σου έλεγα ότι κανείς εδώ δεν είναι φοιτητής αλλά εργαζόμενοι για αυτό και αυτό το μένος για την εργασία θα το κατανοούσες;

από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 04/01/2008 8:26 πμ.


"Αυτό το σύνθημα, σε ένα τοίχο της Οδού Σέν (Σηκουάνα), χρονολογείται απ' τους πρώτους μήνες του 1953 (ένα γειτονικό σύνθημα, που αφορά σε ένα γεγονός της παραδοσιακής πολιτικής σκηνής, βοηθά να χρονολογήσουμε με αντικειμενικότητα αυτήν που μας ενδιαφέρει: καθώς καλεί σε μια διαδήλωση ενάντια στο στρατηγό Ridgway - δεν μπορεί λοιπόν να είναι υστερότερη του Μαίου 1952). Το σύνθημα που παρουσιάζουμε εδώ μοιάζει να είναι το πιο σημαντικό ίχνος στη γειτονιά Σεν-Ζερμέν-ντε-Πρε, η πιο σημαντική μαρτυρία του ιδιόρρυθμου τρόπου ζωής που αναπτύχθηκε εκεί.

Εικόνες:

από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 04/01/2008 9:07 πμ.


Αυτό το χαριτωμένο ζούδι είναι ο πίθηκος Paresseux ("τεμπέλης" στα γαλλικά) ή Bradypus infuscatus [βραδύπους ινφούσκατους (!)], ο οποίος απαντάται στα δάση του Αμαζονίου κι εν γένει της Λατινικής Αμερικής. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα η ράθυμη και χαλαρή του στάση έναντι της ζωής, καθώς κι η εμμονή του να αράζει αγκαλιά με τον κορμό του αγαπημένου του δέντρου και να χαζολογά.

Περισσότερες πληροφορίες στη γαλλική wikipedia.


Εικόνες:

από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 04/01/2008 10:15 πμ.


...το σεντόνι που μας έβαλες από πού προέρχεται; Δικό σου είναι;


από πορευτείτε το "τι θα κάνω" 04/01/2008 10:31 πμ.


για την ώρα βιβλία για τη θάλασσα, μούζικες για το ταξίδι και εικόνες από το χορό

Εικόνες:

από το παιδι του σωληνα 04/01/2008 10:41 πμ.


εχεις δικιο μπαρμπα νετσαγια οταν λες αυτο:

"Χίλια χρόνια να παλεύαμε να ορίσουμε την εκλεπτυσμένη τεμπελιά με τα λόγια, δε θα χαμε καν ξύσει την επιφάνεια."

ομως θα πρεπει να σε πληροφορησω οτι υπαρχει καποιος που οχι μονο την επιφανεια του θεματος που μας απασχολει εχει ξυσει με τις λεξεις του, αλλα και ολακερη την επιφανεια του κορμιου του με τα νυχια...

εχω ρητη αδεια του συγγραφεα για την αναδημοσιευση
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=631411#632019
και διατηρω την ορθογραφια του πρωτοτυπου:

                                      ΤΕΜΠΕΛΧΑΝΟΚΟΠΡΙΤΗΣ

Εγώ είμανε απο ακόμα πριν γεννηθώ κοπρίτης...και επειδή βαριόμανε  να βγώ παρ'όλο ότι είχανε περάσει οι 9 μήνες που αραχτός κόπριζα  στη κοιλιά.

Μετά ούτε έκλαιγα, γιατί ήταν κουραστικό και εγώ τεμπελοκοπρίαζα και έτσι ήμανε τεμπέλης αλλά συνειδητός.

Είμανε ήσυχος και πάντα αραχτός.

Στο σχολείο όλο κοιμόμανε και κρυβόμουνα στα πίσω θρανεία.

Με το ζόρι πέρναγα τις τάξεις και πάντα αντιδρούσα να κάνω ιδιέταιρα μαθήματα.

Στην τουαλέτα διάβαζα επί τη ευκαιρία που έκανα τα κακά μου.

Τη μαλακία την άφηνα μέχρι να μέ πνίγουν τα γάλατα, για να βγαίνει το κλυκό παχύρευστο υγρό, άνετα και δίχως κούραση.

Όλους τους άλλους τους αποκαλούσα μαλάκες....και προκομένους.

Στο στρατό πείρα τρελοχάρτι και την έβγαλα αραχτός σε τρελάδικο, μέχρι που μου δώσανε το απολητήριο.

Ποτέ δεν πείγα να ψωνίσω τίποτα. Μαλάκας είμανε; Παρακάλαγα τη μάνα μου να αλέθει το φαϊ για να το καταπίνω άνετα σαν σούπα....και δεν χρησημοποίησα ποτέ μου οδοντογλυφίδες.

Τώρα τελευταία έχω ένα χοντρό πρόβλειμα. Όταν  αράζω στο καφενείο και  κοπροτεμπελιάζω κοιτώντας σε ένα -δυό σημεία για ξεκούραση, στραμπουλάω το δεξί μου αρχίδι και βαριέμαι να κατεβάσω και να αλλάξω  σταβροπόδι.

Σιγά μην γίνω και εγώ σαν όλους τους μικροαστάκηδες με μηχανή, αμάξι, δάνοιο από τράπεζα να έχω κάποια δουλειά, κάποιο σπίτι να αράζω όσο θέλω και όπως θέλω και να πάνε όλοι οι μικροατάκηδες να γμθούναι.

Και  επειδή είμαι και  ψαγμένος ταξικά, εγώ όλους αυτούς τους μικροαστάκηδες τους αποκαλώ υβριστικά προκομένους και θύματα του καπιταλισμού.

Εγώ είμαι ένας ταξικός αρχιτεμπέλαρος και δεν μασάω με τίποτα....αλλά ευτυχώς που  υπάρχουν άλλοι στην οικογένοια και τα κάνουν άλα αυτά με υπερηφάνεια.

Τι είναι ακόμα ένα πιάτο  φαϊ, ένα ακόμα πλήσημο, ένα ακόμα κρεββάτι,

ένα ψώνισμα μέσα σε όλα τα άλλα;  Ένα τίποτα....

Ανατροπέας-αρχιτεμπέλαρος.




Εικόνες:

από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 04/01/2008 11:04 πμ.


όμως θαρρώ πως συντάσσεται με "την άλλη μεριά του οδοφράγματος". Αυτούς δλδ που θεωρούν ταξικό καθήκον τον σταχανωφισμό.
 Το λάθος του [και σου;], είναι ότι βάζετε στο ίδιο τσουβάλι
-τα παράσιτα, αυτούς δλδ που θεωρούν δικαίωμά τους να υφίσταται εκμετάλλευση κάποιος άλλος [γονιός, γκόμενος/α, φίλος/η] για την πάρτη τους,
-με τους τεμπέληδες, τον οποίων η ατομική απελευθέρωση απ' την μισθωτή σκλαβιά περνάει μέσα απ' τη συλλογική απελευθέρωση.

Νομίζω πως αυτή η διάκριση είναι αναγκαίο να γίνει.

Φιλιά.

από τι θα κανω τωρα; 04/01/2008 11:05 πμ.


αυτο εκια το κειμενο με τη θαλασσα ζηταει κωδικους.
καντε κατι κι εχουμε και στερητικο

από cato, ο υπηρέτης του κλουζώ 04/01/2008 11:25 πμ.


δε συμφωνάμε απαραίτητα με ο,τι θαυμάζουμε -ειδικά στη λογοτεχνία και τις άλλες τέχναι- έξοχος όμως ο ανατρομπεύς!

να όμως κάτι που θαύμασα και με βρήκε σύμφωνο -μησουπωκαιφωνήεν - κάποτε:

                                     

                                    Το δικαίωμα στην τεμπελιά

Κάποιος είπε ότι ο ελεύθερος χρόνος είναι ο πατέρας της Φιλοσοφίας. Ωραίο πραγματάκι, να λες κάτι τέτοιο, ιδίως αν σκοπεύεις να περάσεις μέρες κοιτώντας από το μπαλκόνι του σπιτιού σου την απέναντι κουρτίνα και τις σκιές που πηγαινοέρχονται ή τη λάμπα με το φως στο δρόμο, ή απλά το κενό απέναντι.

Αν ο πατέρας της Φιλοσοφίας είναι ο ελεύθερος χρόνος, τότε η μάνα της ποιά είναι; Διότι πάντα το δυσκολότερο είναι να εντοπίσουμε τον πατέρα. Αυτή που κοιλοπόνεσε για τη Φιλοσοφία, μιας και καθώς λένε, είναι μεγάλο πράγμα, ε, θα πόνεσε αρκετά ώστε να παραπονιέται ακόμα για την κόρη της, και για τα μεγάλα λάθη της έλλειψης προφυλακτικών κατά την περίοδο των προ-προπαππούδων μας (ως γνωστόν η Φιλοσοφία γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα, όπου και έγινε γνωστή, σε αντίθεση με τις καπότες που τους ήταν εντελώς άγνωστες.)

Αν δεν είχε γεννηθεί η Φιλοσοφία, σίγουρα θα την έβγαζε από το κεφάλι του με ένα σκληρό σφυρί κάποιος τρελός, ή κάποιος μικρός, ή κάποιος μεθυσμένος. Αν δεν είχε γεννηθεί, θα ψάχναμε ώρες ατέλειωτες στα σκοτεινά, ψηλαφώντας με τα χέρια τα δόντια που φύτρωσαν στον τοίχο τη νύχτα και θα αναρωτιόμασταν για την πηγή του τρόμου και το τέλος του δρόμου και άλλα προβλήματα. Και κάθε μέρα τα δόντια στους τοίχους θα εξαφανίζονταν, και κάθε νύχτα θα εμφανίζονταν. Και οι τοίχοι τις νύχτες σύντομα θα αποκτούσαν και νύχια και άλλα επικίνδυνα αντικείμενα, που σιγά σιγά θα ξεθάρρευαν και θα έβγαιναν και την ημέρα.

Ακόμη, αν δεν είχε γεννηθεί η Φιλοσοφία, έχω αρκετούς γνωστούς που όταν βρέχει θα έβγαιναν με ανοιχτό το στόμα κάτω από τα σύννεφα, μπας και συνεφέρουν τη δίψα τους, πράγμα σταθερά αδύνατο με λίγες σταγόνες νερού ανακατεμένου με παράγωγα καυσαερίων. Πολλά τραγικά θα μας είχαν βρει αν δεν είχε γεννηθεί η Φιλοσοφία.

Όμως το πλέον τραγικό μας βρήκε αφού γεννήθηκε. Διότι κατά την αρχαία εποχή μπορεί καθώς προαναφέραμε να μην είχαν καπότες, αλλά χρόνο είχαν άπειρο. Χρόνο για σκότωμα. Χρόνο άπειρο,να φάνε και οι κότες, να φάνε και οι καμηλοπαρδάλεις, να φάει και μια γειτόνισσά μου που προς το παρόν κάνει δίαιτα, αλλά είναι ένα πηρούνι…απίστευτο. Όλοι θα έτρωγαν. Και έφαγαν. Και ο χρόνος με τους αιώνες άρχισε να λιγοστεύει, να λιγοστεύει. Φτάσαμε σήμερα να μετράμε και τα δευτερόλεπτα, και κατάντησε η καημένη η γειτόνισσά μου να κάνει δίαιτα. Ούτε χρόνο δεν μπορεί να φάει.

Η έλλειψη του χρόνου δεν αφήνει τη δυνατότητα στη σκέψη να ωριμάσει. Δεν αφήνει το περιθώριο για κανενός είδους αφομοίωση. Νιώθεις ότι στα είκοσί σου χρόνια είσαι ήδη πίσω, αναζητάς ελαφρυντικά για την άγνοιά σου. Δεν βρίσκεις. Αλλά αντιλαμβάνεσαι ότι χρειάζεσαι χρόνο. Για τρία πράγματα. Πρώτον εξοικείωση, δεύτερον αφομοίωση και τρίτον δημιουργία. Το πρώτο βήμα δύσκολο, το δεύτερο δυσκολότερο, και το τρίτο ακόμα πιο δύσκολο. Και η Φιλοσοφία κατάντησε μέσα μου σαν μια άσκηση παραθετικών επιθέτων. Δύσκολος, δυσκολότερος, δυσκολότατος. Αλλά ο χρόνος δεν υπάρχει, οι πληροφορίες απλά αυξάνονται και συσσωρεύονται παντού έξω από το σπίτι μου, κάνουν αδύνατο το άνοιγμα της πόρτας, γεμίζουν τις τσέπες μου σαν πέτρες (ιδανική προσθήκη βάρους για αδύνατους ανθρώπους που φοβούνται μη τους πάρει ο αέρας).

Το αίτημα μου για χρόνο, προς κάθε κατεύθυνση, μοιάζει με τις αιτήσεις στα υπουργεία για διάφορα παράλογα πράγματα. Νιώθω σαν πράσινος άνθρωπος με κόκκινη μύτη και κίτρινα παπούτσια που έσκασε μύτη σε “δημόσιο” χώρο, κατά προτίμηση είσοδο υπουργείου, ή σαλονάκι πολιτικού γραφείου βουλευτή, και κρατά ένα μπουκαλάκι αίμα από την πάπια του, για την οποία ζητά να μάθει αν είναι ασφαλές να τη σφάξει με βίαιο τρόπο, και να τη φάει στη συνέχεια ψητή με πορτοκάλι, ως ρουσφέτι πάντα. Έτσι με κοιτάνε όλοι. “Τι τον θες το χρόνο;”,”Χρόνο;Μα…γιατί;”, ή το κλασσικό “Τι σου ήρθε πάλι;”.

Ναι, χρειάζομαι χρόνο. Όλοι χρειαζόμαστε χρόνο, χρόνο για σκέψη. Άλλοι το καταλάβαμε (καλή ώρα…) άλλοι ακόμα το ψάχνουμε. Διότι η εποχή μας έχει όλα τα κομφόρ. Σα διαφήμιση τροχόσπιτου ή χύτρας ταχύτητας τη δεκαετία του 60. Έχει κόφτη, τρίφτη, αποχυμωτή, αυτόματο άνοιγμα, αυτόματο οργασμό (ορισμένες φορές, μην είμαστε πλεονέκτες), αυτόματο κεντρικό κλείδωμα, υδραυλικό τιμόνι, ζωγραφίζει, χτίζει, χέζει, χτενίζει, αλλά δεν έχει χρόνο. Είναι “ταχύτητας”. Είναι της εποχής. Μια ολόκληρη εποχή που τρέχει στο ράλι του Μόντε Κάρλο. Μια εποχή των ρεκόρ. Μια εποχή αλλεργική στο χρόνο. Μια εποχή λοιπόν, εξ’ ορισμού αλλεργική στη Φιλοσοφία.

Τι να κάνουν η μάνα κι ο πατέρας της λοιπόν; Την έστειλαν σε μένα. Γιατί φημίζομαι για τα αιτήματα χρόνου που έχω. Μου ήρθε με ένα σωρό συμπράγκαλα, στογγυλοκάθησε στον καναπέ, πήρε το τηλεκοντρόλ και το πέταξε μέσα στη γυάλα με το ψάρι, το ψάρι ψόφησε στη συνέχεια, πήρε τους πίνακες και τους μάζεψε σε ένα δωμάτιο, ξάπλωσε στο πάτωμα και από τότε χαζεύει όλη μέρα. Εδώ και δέκα χρόνια. Έκατσα κι εγώ δίπλα να της κάνω παρέα. Γιατί ξέρετε, είναι αγένεια η μουσαφίρισσα Φιλοσοφία να μένει μόνη. Καθόμαστε κι οι δύο στο πάτωμα, χωρίς μιλιά, εκείνη χαζεύει τους πίνακες κι εγώ κλαίω για το ψόφιο μου χρυσόψαρο.

Από τότε που άρχισα να συναναστρέφομαι μαζί της η λέξη “τεμπελιά” συνοδεύει το 95 τοις εκατό των χαρακτηρισμών που έχουν στην ίδια πρόταση και το όνομά μου. Τι να κάνω κι εγώ; Δέχτηκα τη μοίρα μου. Δέχτηκα την περιβόητη τεμπελιά μου. Και πλέον τη θεωρώ κεκτημένο δικαίωμα. Όποιος με κατηγορεί για τις συναναστροφές μου με τη Φιλοσοφία(ύποπτης φύσεως ομολογουμένως), έρχεται αντιμέτωπος με μια άνευ προηγουμένου επίθεση από μένα, για την τεμπελιά μου και τα κεκτημένα δικαιώματα. Τελειώνω δε με τη φράση (φράση-κλειδί, και αντικλείδι μη σας πω, ανοίγει αρκετές πόρτες, αλλά να δείτε πόσες κλείνει!) “Η τεμπελιά είναι κεκτημένο δικαίωμα κάθε πολιτισμένου ανθρώπου”, αφού τους έχω μιλήσει για τον πολιτισμό του χρόνου.

Βλέπετε, δε φταίω εγώ. Αλλά ο κόσμος που βάφτισε “τεμπελιά” τις πιο παραγωγικές μου ώρες. Συμφώνησα, τι να κάνω; Κάτι που προτιμούσα να παίρνω το χρόνο μου, κάτι τα δακρυσμένα μάτια της Φιλοσοφίας (σαν πεινασμένος σκύλος με κοιτούσε εκείνη τη μέρα). Καλύτερα να με λένε τεμπέλη, και να έχω το χρόνο με το μέρος μου, παρά εργατικό και να κάνω το χρόνο εχθρό μου. Άλλωστε, ξέρετε πόση πολλή δουλειά κάνουμε εγώ και η Φιλοσοφία όταν δεν μας κοιτούν “τα αδιάκριτα μάτια του πλήθους”;

Όσο για τη μάνα της Φιλοσοφίας, ποτέ δεν έμαθα ποιά είναι. Σιγουρεύτηκα ότι ο πατέρας της είναι ο χρόνος. Μάνα; Δεν ξέρω…

http://www.e-rooster.gr/10/2005/189


από το παιδι του σωληνα 04/01/2008 12:31 μμ.


γεννημενος το 1933 στη λουιζιανα ο τραγουδιστης και φυσαρμονικιστας "τεμπελης λεστερ", εγραψε μεταξυ αλλων το θρυλικο -απο στιχουργικη αποψη κυριως- ασμα "They call me lazy (But Goodness Knows I'm Only Tired)" "Με λενε τεμπελη (αλλα ενας θεος ξερει πως ειμαι απλα κουρασμενος)" γρηγορα η πατροτητα αυτων και αλλων στιχων του λεστερ οπως και η συνθεση των κομματιων του αμφισβητηθηκε για να του αφαιρεθουν τα δικαιωματα, πραγμα που συνεβαινε συχνα με τους μαυρους καλλιτεχνες της εποχης του. ετσι ο λεστερ απομακρυνθηκε με τη θεληση του απο τη μουσικη βιομηχανια που ειχε πλεον σιχαθει και αναγκαζοταν να δουλευει σε διαφορες χειρονακτικες εργασιες για χαρτζηλικι, με μεγαλες ομως ...παυσεις για το αγαπημενο του ψαρεμα. το ασμα lazy lester ~ they call me lazy εδω: http://www.4shared.com/file/33844459/7b8ec8cc/Lazy_Lester_-_They_Call_Me_Lazy.html και βιογραφικο εδω: http://en.wikipedia.org/wiki/Lazy_Lester

Εικόνες:

από καπλαμάς 04/01/2008 12:32 μμ.


από Bob Black 04/01/2008 12:38 μμ.


...

Εικόνες:

από Πρίαμος, ο άντρας της Εκάβης 04/01/2008 1:21 μμ.


μπορεί να μιλήσει μόνο ο φιλόσοφος και για το γενεαλογικό δέντρο του τσαγκάρη μόνο ο τσαγκάρης. Κι εσύ είσαι παντελώςάσχετος όταν συνδέεις τη φιλοσοφία με τον ελεύθερο χρόνο. Γιατί και από τα αρχαία έως τα φεουδαρχικά χρόνια άπειροι ήταν οι έχοντες ελεύθερο χρόνο, ελάχιστοι όμως οι φιλόσοφοι. Όσο για τα νεότερα, ο Χέγκελ έγραφε τη Λογική του σαν δάσκαλος σε γυμνάσιο και ζητούσε συγνώμη για την ατέλεια του έργου του, επειδή δεν είχε ελεύθερο χρόνο να το τελειοποιήσει κι ο Σπινόζα έφτιαχνε παράλληλα με το έργο του γυαλιά κι ο Φίχτε φύλαγε πάπιες κι ο Σέλλινγκ δούλευε κι αυτός σαν οικοδιδάσκαλος αρχικά. Όλα τα σημαντικά έργα της νεότερης φιλοσοφίας έγιναν από άτομα είτε φτωχά είτε της μικροαστικής τάξης που μέχρι να δουλέψουν σαν πανεπιστημιακοί τους είχε βγει η γλώσσα να κάνουν δυο δουλειές. Ο ελέυθερος χρόνος δεν είναι αυτός καθαυτός το κριτήριο αλλά Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ. Αυτό το τόνιζαν και οι αρχαίοι και βρίσκεται και στον πυρήνα της Μαρξιστικής θεωρίας.

από cato, ο υπηρέτης του κλουζώ 04/01/2008 1:37 μμ.


η απελευθερωση απο την αναγκη ουδεμια σχεση εχει με τον ελευθερο χρονο
ασε που το ειπε κι ο μαρξ...

από πορευτείτε στο "τι θα κάνω" 04/01/2008 1:59 μμ.


Δεξί κλίκ θα κάνεις, θα το αποθηκεύσεις όπου αγαπάς και θα το ανοίξεις με το Acrobat.

Με τις ευχές μου κιόλας του Καρκαβίτσα είναι για να μη σε τρώει η αγωνία

από άλλος με το ίδιο πρόβλημα 04/01/2008 2:08 μμ.


Ότι δεν ανοίγει λέμε γιατί ζητάει εγγραφές και άλλα τέτοια

από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 04/01/2008 2:21 μμ.


Πρώτα - πρώτα, η θεωρία σου ότι τάχατες όλοι οι νεότεροι φιλόσοφοι ήταν δουλευταράδες μπάζει.
Ο Peirce ήταν επιστήμονας στην ακτοφυλακή και βυσματίας, γλύτωσε μάλιστα τη συμμετοχή στον Εμφύλιο, χάρη σε αυτό.
O Kant οικοδιδάσκαλος και διάσημος για την απροθυμία του να απομακρυνθεί απ' το χωριό του - έστω και για βόλτα!
Ο Husserl- καθηγητής στο πανεπιστήμιο.
Ο Kierkegaard εισοδηματίας.
Ο Nietzche καθηγητής και ταξιδιάρης αργότερα.

Και, στην τελική, πού είναι το πρόβλημα με το να φυλάς ...πάπιες, όπως λες ότι έκανε ο Φίχτε;;;;; Εγώ ευχαρίστως θα αντάλλαζα τη δουλειά μου με ένα κοπάδι πάπιες, μια γκλίτσα και τα λιβάδια του Ράμεναου.....

Αλλά, ακόμα κι έτσι, ο οικοδεσπότης της Φιλοσοφίας,  καταφανώς εννοεί τον ελεύθερο χρόνο ως χρόνο απελευθερωμένο απ' την αναγκαιότητα. Προβληματική είναι η ίδια αυτή η έννοια, καθότι ο "ελεύθερος χρόνος" υπονοεί ότι υπάρχει κι ένα κομμάτι της ημέρας μας ανελεύθερο ή δεσμευμένο.
Από τι;
Από ποιόν;
Και σε αυτήν την περίπτωση, η πλανεύτρα γλώσσα της εξουσίας επιχειρεί να το συσκοτίσει.
Κι έτσι, ενώ για τη διαχείριση του ελεύθερου χρόνου μας πολύς λόγος γίνεται,
για την αλλοτρίωση και τον τεμαχισμό της ύπαρξης σε εργατοώρες, ελάχιστος.

από πορευτείτε στο "τι θα κάνω" 04/01/2008 2:23 μμ.


Ε, κατέβασέ το από εδώ

από αι κιου μπιφτεκιού 04/01/2008 2:36 μμ.


επινόηση για αυτοσυντήρηση με λήθη και παραμύθι πρόβατα με βοσκό το φερόμενο δυτικό πολιτισμό

αν ο πατέρας της φιλοσοφίας είναι ο ελεύθερος χρόνος, μάνα είναι ο θάνατος.
αλλά ακούγεται κάπως οξύμωρο ε;
 

Εικόνες:

από κατασροφεις αλλωτριωμενης στιχουργικης 04/01/2008 2:45 μμ.


Αγαπητα συντροφιμα στην εκλεπτισμενη τεμπελια και στο καθημερινο γλεντι, θελουμε να καταγγειλουμε τους στιχους ενος καταπτυστου τραγουδιου της δεκαετιας του 70.
καταγγελουμε την αλλωτριωμενη επιδραση πανω σε χιλιαδες νεους,οι οποιοι θυματα του εν λογω στιχουργικου τερατουργηματος,επεσαν στο βωμο του κερδους των αφεντικων,τσακιστηκαν και σακατευτηκαν για ενα ψευτικο εγωισμο, που εντεχνα κατευθηνομενος απο την ελληνικη μπουζουαρζια χτυπησε μεσω του θηλυκου φιλου το φιλοτιμο ολων αυτων των εξαπατημενων νεων της δεκαετιας του 70.
Το εν λογω στιχουργικο αλλωτριωτικο και καταπτιστο  σαχλο τραγουδακι δεν  ειναι αλλο απο το:
"Η δουλεια κανει τους αντρες"
Το πλαστό το πασαπόρτι
σαν και την καρδιά σου μόρτη
σαν την κάλπικη καρδιά σου
τη σκληρή

Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες
η δουλειά κάνει τους άντρες
το γιαπί το πιλοφόρι το μυστρί

Ρημαδιό ζωή και σπίτι
απ' τα χούγια σου αλήτη
που μετράς το αντριλίκι
με βρισιές

Μη βροντοχτυπάς τα ζάρια
όσοι είναι παλικάρια
τη ζωή τους την περνούν στις σκαλωσιές

Αυτο το αισχρο για την ελευθερια τραγουδι προτεινουμε να αναζητηθει σε οτι φορμα εχει τυπωθει και υπαρχει (μουπουθρου,βυνιλλιο,κασσετες,σιντι,ντιβιντι,κλπ) και να κατασταφει σε μια ειδικη τελετη που θα κανουμε ολοι και ολες στην πλατεια Αραγματος(πρωην Συνταγματος) μεσα σε μια μεγαλη φλογα απελευθερωσης και υπο τους ηχους συντροφικων και απελευθερωτικων τραγουδιων οπως: Lazy, i don't workin any more, kill your boss, i hate work, job is for suckers κλπ κλπ.
Θανατος στη δουλεια,ζητω το γλεντι και η χαρα!!!

από Αστρόλογο 04/01/2008 2:53 μμ.


το κειμενο που ρωτησες θειο,ειναι απο το πρωτο τευχος του περιοδικου "κομμουνισμος" (Νοεμβρης 2001) που εκδιδε η "διεθνης κομμουνιστικη ομαδα Μπορντικιστες" οι οποιοι ηταν μαλλον ενα και μονο ατομο.

από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 04/01/2008 2:56 μμ.


...Και μιας και πιάσαμε τα του χρόνου, να σας γράψω δω μιαν ιστορία απ' το Μαρόκο, που μου 'πε η καλή μου:

Σταματάνε, που λέτε, το αμάξι τους, στην άκρη του δρόμου, στην μέση της Σαχάρας, για να μάθουνε πόσο δρόμο έχουνε μέχρι το χωριό που θέλαν να πάνε.
Ρωτάνε λοιπόν τον παρακείμενο Βεδουίνο:
"Έ, μάστορα, πόσο μακριά είναι το Τάδε;"
"Από δω; -απαντάει αυτός. 20 μερόνυχτα με την γκαμήλα".
"μμμμ....... και η καμήλα, με πόσα χιλιόμετρα πάει";
"Και πού θες να ξέρω, εξαρτάται απ' την γκαμήλα...".
......................................................................................................................

Εμείς οι Δυτικοί, το μόνο ανορθολογικό εργαλείο μέτρησης του χρόνου που τηρούμε μέχρι και σήμερα, είναι το τσιγάρο. "Πόσα τσιγάρα για να βγει η σκοπιά;" λένε οι φαντάροι, "Δυό τσιγάρα δρόμος" οι περιπατητές.
Αυτά, βέβαια,  μέχρι να φτάσει και δω η αντικαπνιστική brutalite που με την αλλαγή του χρόνου, καταβρόχθισε δυο χώρες ακόμα...

Εικόνες:

από τεμπελόσκυλο 04/01/2008 2:59 μμ.


http://www.youtube.com/watch?v=8H_hwvq5KJo

χρόνια πολλά κι όμορφα στον κανέλλο,στη γλύκα στην Εκάβη

από για παντα 04/01/2008 5:04 μμ.


Blake, Newton τεμπελιαζει (4.1.1643)

 

Piping down the valleys wild,

Piping songs of pleasant glee,

On a cloud I saw a child,

And he laughing said to me:

 

“Pipe a song about a Lamb!”

So I piped with merry cheer.

“Piper, pipe that song again;”

So I piped: he wept to hear.

 

“Drop thy pipe, thy happy pipe;

Sing thy songs of happy cheer!”

So I sung the same again,

While he wept with joy to hear.

 

“Piper, sit thee down and write

In a book that all may read.”

So he vanish’d from my sight;

And I pluck’d a hollow reed,

 

And I made a rural pen,

And I stain’d the water clear,

And I wrote my happy songs

Every child may joy to hear.

Εικόνες:

από Ξυδάκης, Ρασούλης, Παπάζογλου 04/01/2008 8:16 μμ.


Όλα τα 'χε ξηγημένα
μες στον κήπο ο Θεός
όμως ο Αδάμ κι η Εύα
το 'δανε και λίγο αλλιώς

Ρίχνει τότε τιμωρία
σ' όλο το προγονικό
να 'χουνε την εργασία
για φαΐ και για πιοτό

Είναι κάτι μπλοφαδόροι
που παινεύουν τη δουλειά
μπράβοι και κοντυλοφόροι
καθενού μαχαραγιά

Μη μ' αποκαλείς τεμπέλη
και μου σπας το ηθικό
η καρδιά λεφτά δε θέλει
για να πει το σ' αγαπώ

Όταν χάμω την αράζω
και κοιτώ τον ουρανό
όλοι λεν πως τεμπελιάζω
εγώ στη μοίρα τούς μιλώ

Μη φωνάζεις πως χαζεύω
σα με βλέπεις να γυρνώ
την αγάπη μου μαζεύω
μες απ' το σκουπιδαριό

από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 05/01/2008 4:43 πμ.


Συγχωρέστε με ψυχοάποικοι για το απαράδεχτο ξεστράτισμα απ' το κεντρικό θέμα της τρέχουσας πτέρυγας, όμως η ώρα είναι μικρή, και, καθώς διάβαζα τις "Ερωτικές επιστολές", των εκδόσεων Ποντίκι, το μάτι μου έπεσε στο κάτωθι απόσπασμα του έγκλειστου Ντε Σάντ, προς τη συμβία του.

Διαβάστε και φρίξτε!

"Εν τούτοις, παρά την ταραχή μου κι όποια κι αν είναι τα φαρμάκια μου και οι βασανιστικοί μου φόβοι για το μέλλον, έχω να προσμένω την επίσκεψή σου. [...] Είναι ωστόσο προκαθορισμένο από την μοίρα και τη φύση της σχέσης μας να μην με ηρεμείς για ένα πράγμα, χωρίς να με συγχύζεις για κάποιο άλλο.
Γιατί δεν αντιδράς στην επιτακτική μου παράκληση να μη σε συνοδεύσει ο Μπουσέ;
Για να νιώσω λοιπόν εγώ καλά και για να κλείσω το θέμα μια για πάντα, θα σου επαναλάβω τον επίσημοόρκο μου, πως αν ο Μπουσέ σε συνοδεύσει και μου' ρθεις φτιασιδωμένη σαν τσούλα [σ.τ.μπ.ν.: !!!], όπως μου κουβαλήθηκες την περασμένη φορά, θα αρνηθώ να κατέβω. [...]
Και μην αρχίσεις πάλι τις φτηνές δικαιολογίες! Τι θα πει αυτό το "αν έβλεπες τις άλλες!". Τι με μέλλει εμένα για τις άλλες. Οι άλλες δεν έχουν τον άντρα τους στη φυλακή! Μήπως νομίζεις ότι ξέχασα πως το Πάσχα θα πήγαινες στην εκκλησία [σ.τ.μπ.ν.: !!!!!!] να προσκυνήσεις με εκείνο το απαράδεκτο, το αλήτικο γυναικείο κουστούμι; Οσο εκκεντρική κι αν είναι η μόδα της εποχής, δεν πρόκειται να με πείσεις ποτέ ότι δεν έχουν γίνει κάποιες φορεσιές κατάλληλες για γυναίκες εξήντα ετών.
Να μιμείσαι τις γυναίκες εξήντα ετών θέλω, όσο κι αν απέχεις απ' αυτήν την ηλικία."

Για την ιστορία, να προσθέσουμε ότι το όνομα της κας στην οποίαν απευθύνεται η επιστολή είναι Renée-Pélagie de Montreuil, πρώτη σύζυγος του Ντε Σαντ, ενώ παρά την πυρετώδη αναζήτηση, δεν κατάφερα να διακριβώσω ποιός ήταν ο "πανάθλιος Μπουσέ".

Στη φωτό, ο Σαντ σε νεαρή ηλικία.


Εικόνες:

από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 05/01/2008 6:23 πμ.


[αντιγράφω απ' το βιβλίο: "Θεωρία και πράξη της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης" μερικά αποσπάσματα του Α.Σ. Νηλ, που αφορούν στη σχέση παιδιού και εργασίας. Η γενική θέση του Νηλ είναι ότι τα παιδιά -εκ φύσεως- δεν είναι τεμπέλικα - όμως την τεμπελιά την εννοεί με τη χονδροειδή μορφή της, της σωματικής νωθρότητας. Από την άλλη, ο Νηλ στηλιτεύει την καταναγκαστική δραστηριοποίηση των παιδιών σε εργασίες που τους είναι ακατανόητες, άχρηστες, αλλότριες, ανέμπνευστες. Φορ μόρ ίνφο ανατρέξτε: Α.Σ. Νηλ, Θεωρία και πράξη της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης, Μπουκουμάνης 1972, σ.σ. 102-105 κ.ε.]

"Παλιότερα είχαμε στο Σάμμερχιλ μια διάταξη, σύμφωνα με την οποία κάθε παιδί πάνω από τα δώδεκα και κάθε δάσκαλος έπρεπε να εργάζεται δυο ώρες τη βδομάδα στο χωράφι. Γι' αυτό ορίστηκε μια συμβολική αμοιβή, ένα δίδραχμο την ώρα. Όποιος δεν ήθελε να εργαστεί, έπρεπε να πληρώσει τα διπλά για τιμωρία. Μερικοί μαθητές και δάσκαλοι προτιμούσαν τη χρηματική ποινή. Οι άλλοι δούλευαν βέβαια, αλλά μετρούσαν και τα δευτερόλεπτα. Η εργασία δεν περιείχε κανένα ψυχαγωγικό στοιχείο κι όλοι έπλητταν με αυτή. Η σχολική συνέλευση ξαναεξέτασε αυτή τη διάταξη και τελικά την κατάργησε σχεδόν παμψηφεί.
Πριν λίγα χρόνια χρειαστήκαμε ένα σταθμό πρωτων βοηθειών. Αποφασίσαμε να τον χτίσουμε μόνοι μας και μάλιστα θα έπρεπε να γίνει ένα καλό κτίριο από πέτρα και τσιμέντο. Κανένας μας δεν είχε ιδέα από χτίσιμο κι όμως ξεκινήσαμε τη δουλειά. Μερικοί μαθητές μας βοήθησαν στο σκάψιμο για τα θεμέλια. Χαλάσαμε παλιούς τοίχους για να χρησιμοποιήσουμε τα τούβλα στην οικοδομή. Οι μαθητές όμως απαιτούσαν αμοιβή. Αρνηθήκαμε. Τελικά ο σταθμός χτίστηκε απ' τους δασκάλους και μερικούς επισκέπτες. Απλούστατα τα παιδιά έβρισκαν την εργασία πληκτική κι ήταν ακόμα πολύ μικρά για να μπορούν να θεωρήσουν πράγματι αναγκαίο ένα σταθμό πρώτων βοηθειών. Δεν είχαν κανένα προσωπικό ενδιαφέρον γι' αυτόν. Λίγο μετά απ' αυτό χρειάστηκαν τα παιδιά μια στέγη για τα ποδήλατά τους, την οποία κι έφτιαξαν εντελώς μόνα τους - χωρίς την παραμικρή βοήθεια των μεγάλων".




Το νομικό πλαίσιο:

Τα δυο βασιλικά διατάγματα του 1724 και 1764 είναι δυο δυναμικά κείμενα που μεθοδεύουν για ολόκληρο το βασίλειο τον περιορισμό της ζητιανιάς και της αλητείας. Κάθε αρτιμελής  ζητιάνος οφείλει να βρει δουλειά μέσα σε 15 ημέρες. Σε περίπτωση υποτροπής καταδικάζεται 5 χρόνια στις γαλέρες. Ο θρασύς ή στιγματισμένος ζητιάνος, ή εκείνος που επιδεικνύει ψεύτικες πληγές ή αναπηρίες, καταδικάζεται αυτόματα πέντε χρόνια στις γαλέρες. [...] Τον Οκτώβριο του 1767 εγκαινιάζονται κατόπιν διατάγματος τα πτωχοκομεία. Αυτά αποτελούν την κυριότερη μορφή φυλάκισης χωρίς δίκη, με απλή διοικητική απόφαση.

Ο κατασταλτικός μηχανισμός:

Μόνον οι ραβδούχοι του νοσοκομείου (1) είναι εξουσιοδοτημένοι να συλλαμβάνουν τους ζητιάνους. Διορισμένοι ειδικά για τις επιχειρήσεις αποκατάστασης της τάξης στους δρόμους, εκτελούν πάντα το έργο τους με βαναυσότητα: συμβαίνει μάλιστα να τραυματίζουν σοβαρά αυτούς που συλλαμβάνουν.

Η λαϊκή αντίσταση:

Δυο συμβάντα μπορούν να πυροδοτήσουν τη συγκίνηση: είτε ο συλλαμβανόμενος ζητιάνος ρίχνεται χάμω, φωνάζοντας βοήθεια, κραυγάζει για συμπαράσταση, μάζεται δυναμικά δαγκώνοντας τα πόδια των ραβδούχων, συγκεντρώνοντας το πλήθος μέσα σε πέντε λεπτά, είτε το θέαμα του ανθρώπου με τις χειροπέδες που οδηγείται στη φυλακή προκαλεί την αγανάκτηση και κάνει τη "στάση" να ξεσπάσει επί τόπου.
[...] Αυτές οι εξεγέρσεις εντάσσονται επίσης σε μια κοινωνική παράδοση που θέλει τον αντάρτη λαό να αψηφά την κυρίαρχη κοινωνική τάξη, κοροιδεύοντας τους λοχαγούς της περιπόλοι, περιλούζοντάς τους με βρωμιές όταν βρίσκει την ευκαιρία. Οι ραβδούχοι σίγουρα γίνονται πιο πολύ στόχος γιατί είναι οι λιγότερο δημοφιλείς. Δε συλλαμβάνουν εγκληματίες, αλλά ανθρώπους του λαού, αποσπούν από το υπόλοιπο του πληθυσμού όχι τους χειρότερους, αλλά τους πιο εξαθλιωμένους, και αυτό είναι πολύ διαφορετικό.

Και... τα μπάχαλα:

-Ιούλιος 1724 - ένας υπηρέτης ήρθε να μας πει να μην πάρουμε τη γυναίκα, ότι δεν ήταν καθόλου ζητιάνα, αλλά λαντζέρα, κι ένας τεράστιος αριθμός υπηρετών με λιβρέες και μέγα πλήθος, οπλισμένοι με ραβδιά, με σκουπόξυλα και με πέτρες στα χέρια, φώναζαν στον κόσμο να μην αφήσει να πάρουν τη γυναίκα."

-Οι βρισιές πέφτουν βροχή πάνω τους [στους ραβδούχους], τους φωνάζουν: "βαράτε τους", τους αποκαλούν "κουρελήδες, άτιμους, αγριάνθρωπους", απειλούν να τους σκοτώσουν, ερεθίζουν το πλήθος κάνοντας έκκληση στα συναισθήματά του: "Νάτοι οι άτιμοι, δεν αξίζουν κρέμασμα;" φωνάζει απ' το παράθυρό του ένας αρτοποιός."

-Ο επαναστατημένος αμαξάς κινεί το μαστίγιό του προς όλες τις κατευθύνσεις και φωνάζει: "πάρτε την παλληκαράδες, αγριάνθρωποι, δήμιοι"".

-Οι χτίστες και οι εργάτες στις οικοδομές βρίσκονται σε μιαν ανάλογη διαθεσιμότητα για εξέγερση, επωφελούμενοι μεταξύ άλλων από μια προνομιούχα κατάσταση, αφού δουλεύουν συχνά στα ύψη, βομβαρδίζουν με πέτρες, που μπορούν να σκοτώσουν τους ραβδούχους, ή τους καταδιώκουν με τα εργαλεία τους, χάρακες, κοπίδια και δοκάρια.

- Σεπτέμβριος 1758 - Αφού συνέλλαβε μια ζητιάνα και γύριζε ήσυχα κατά μήκος των προβλητών του Theatins, μια ομάδα ραβδούχων κράχτηκε απ' τις πλύστρες που βρίσκονταν στο πλοίο τους, από τους φρουρούς, από τους λιθοξόους, που φώναξαν "πάνω τους!", και οι πλύστρες βγήκαν πλήθος από τα πλοία τους και τους κακομεταχειρίστηκαν (2)

- Στην οδό Jacob, to 1749, υπηρέτες βοηθούν ένα ζητιάνο που είχε συλληφθεί να το σκάσει, ενώ η κυρία τους απ' τον πρώτο όροφο ρίχνει στους άντρες της περιπόλου καυτό νερό κι έπειτα ολόκληρη την καφετιέρα. Τότε από όλους τους ορόφους του σπιτιού πέφτουν δοχεία με νερό και όυρα κι ακόμη σερβίτσια από πορσελάνη. Οι γείτονες μπαίνουν στην υπόθεση με κέφι, κι οι ραβδούχοι τραυματίζονται σοβαρά. (3)

Σημειώσεις:

(1) Το "νοσοκομείο" (hopital) που αναφέρεται εδώ, ουδεμία σχέση έχει με φροντίδα ασθεών, αλλά πρόκειται για πρωτόλειο θεσμό εγκλεισμού των τρελών, των άπορων και των πλάνητων. βλ. και Φουκώ, Ιστορία της τρέλας.
(2) Στο Παρίσι της εποχής, το πλύσιμο των ρούχων γινόταν στο Σηκουάνα, σε πλωτά πλυντήρια.
(3) Επειδή βαριόμουνα να μεταφράσω, τα αποσπάσματα είναι από το Ο ζητιάνος, ένας περιθωριακός; της Arlette Farge, στο συλλογικό έργο Οι περιθωριακοί, Ροές, 1994, σσ.145-165. Όμως, όσοι μιλάνε τα Γαλλικά ας ψάξουνε να βρούνε το γαλλικό πρωτότυπο, Les marginaux et les exclus dans l' histoire, cahiers Jussieu 5, Univ. Paris 7, 1979. Η ελληνική έκδοση, εκτός από κακομεταφρασμένη, είναι και πετσοκομμένη (!!!!!!!): από τα 14 δοκίμια του πρωτότυπου, στα ελληνικά υπάρχουν μόνο τα 9!



από τεμπελόσκυλο 05/01/2008 12:42 μμ.


οι δρόμοι ανοίγουν

από πληγές που μας άνοιξαν οι δρόμοι που έκλεισανστους δρόμους και στα μυαλάστις συνειδήσειςπαρέα με τα συντρόφια που έφυγαν και αυτά που μένουνκι έρχονται

από Lazy lady 05/01/2008 10:33 μμ.


L’odalisque blonde François Boucher 1752 Huile sur toile,
 59 x 72,9 cm Alte Pinakothek, Bayerische Staatsgemäldesammlungen, Munich

Εικόνες:

από Lazy Lady 05/01/2008 10:35 μμ.


Le Sommeil de Vénus, vers 1734
Huile sur toile - 66,5 x 83,3 cm
New York, Wildenstein

Εικόνες:

από Lazy Lady 05/01/2008 10:37 μμ.


Title: The Surprise, 1730-32
Artist: Franηois Boucher (French, 1703-1770)
Medium: Oil on Canvas
Permanent Collection: New Orleans Museum of Art
Image Courtesy: Joslyn Art Museum

Εικόνες:

από που 06/01/2008 1:33 πμ.


κάποιοι άλλοι και άλλες κάναν τη βρώμικη δουλειά και τρώγαν βρώμικο ψωμί

τώρα,όλη η συνομοταξία συνομολογεί την κκέδικη καταβολή της:-δυστυχώς τα κενά παραμένουν πολλά και οι πιο πολλοί-ες,αποδέχονται τα επίσημα(το οποίον δεν σημαίνει πως ήταν έτσι,σημαίνει πως πολλοί και πολλές αποδέχονται την κομματική προπαγάνδα)αγνοώντας τους πραγματικούς αγώνες συντρόφων και συντροφισσώνστον τόπο που ονομάστηκε ελλάδακι από πάνω κανείς δεν άκουσε ποτέ για κάτι για μια λέξηπου λέγεται αναρχία τον κομματικό κομμουνισμό και τις διαδοχές ηγεσιών,όμως,τις έμαθαν πολύ καλάκαι τις υπερασπίζουν κι από πάνωνα πάνε να υπερασπίσουν όλα τα γκρουπούσκουλα τις κοινωνίες εξουσίαςκαι να μην αλλάζουν πρόσωπα:όλα τα "γουρούνια,την ίδια μούρη έχουν"(και δεν φταίνε πουθενά τα συμπαθέστατα ζώα που ονομάζονται γουρούνια)____________________________________________________________σ'αυτόν τον τόπο πάλεψαν πολλοί και πολλέςας κρατήσουν οι εξουσιαστές τους αγώνες τουςκι εμείς τους δικούς μαςκαμία διπλωματία και πλάτη σε κανένα εξουσιαστή...

από τεμπελόσκυλο 06/01/2008 1:45 πμ.


http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=811706

τώρα,μπορούμε να μιλάμε πιο ξένοιαστα για την τεμπελιάμπαρμπα Γιάννη μας αφήνεις κι εσύτώρα θα γίνουμε πιο τεμπέληδεςκι ας έχουμε συντρόφια στις φυλάκεςκι ας στενάζουν οι φυλακέςη αριστερά, ο Τσίπρας,το Σύνταγμαέχουν τη γαμημένη αντίθετη γνώμη...

από τεμπελης εκ γεννετης 06/01/2008 2:13 πμ.


υποννοεις τιποτις περι συντροφων στις φυλακες και τεμπελιας;
Μπας και ξερειςκανα  υπερεργολαβο αλληλεγγυης να μας παρει ρε παιδι στη δουλεψη του  αμα ειναι να μας κολλησει  και κανα ενσημο λεμε που ειμαστε τεμπελχαναδες.

Κοιτα σντροφακι και θυμισου κατι,το σχολιο σου αν πηγαινει για καποια ψυχαποικα ειναι εντελως λαθος και το ξες.Αν μιλας γενικως και αοριστως για την αριστερα και τα κομματια της ποσως με ενδιαφερει λεμε.Αλλα να ξεκαθαριζουμε τι λεμε και για ποιους/ες το λεμε ετσι;Οχι να πεταμε κουβεντες και οποιο παρουν τα σκαγια ετσι;
ο μπαρμπαΓιαννης ελεγε: "οι καλοι λογαρισμοι καμουν τους καλους φιλους"
Εχει καμια σχεση η τεμπελια που τοσες δημοσιευσεις πραγματευομαστε εδω μεσα με την τεμπελια που εσυ υποννοεις;
Γιατι το χαλας ετσι ρε σντροφακι; και γιατι κυριως χαλιεσαι εσυ;

από τεμπελόσκυλο 06/01/2008 2:31 πμ.


σε ό,τι ρωτιέται με ύφος και με παρανοήσεις

αν το θες αλλιώς,πάρε το χώρο στην πλάτη και περιπάτειβγάλε και φόρα αέρα παρτίδασε ανακριτές δεν υπάρχει απολογίαούτε σε αδλφσντροφακαι βαριέμαι με ανάλογα ύφη και τεμπελιάζωαν σας το χαλάω,ψιλοσόρι,άφετε την ιδιοκτησία σας,να κάμει τα κουμάντα της (προσωπικά δεν γουστάρω φωτογραφήσεις και να μην επαναληφθεί)(αν από την άλλη,γουστάρουν φωτογραφήσεις,δικαιούμαι να απαντήσω αναλόγως)σε κάθε περίπτωση, ούτε παλιά ούτε σήμερα θα δεχθώ αφέντες που θα με καναλιζάρουν τι να λέω γράφω και πως αυτά,σε νέες εξουσιοαντιεξουσίες,νέας κοπήςκι αν σου χαλώ τη ψ/α σου (υποθηκοφυλακείο τάδε,τόμος τάδε)μπαρντόν βρε και καλή αλληλεγγύη από τους δικούς σουσε μουά δεν ήμουν κι ούτε πρόκειται,να ενταχθώ σε ομάδεςγιατί μες στην ομάδα με θεωρούν ύποπτο(σαν την αλήθεια,ένα πράμα)και σόρι για το χάλασμά σουδεν επιτρέπεται δηλαδή,να χαλάμε κανένα όνειρο_______________________________________________υγεία κι αναρχία 

από Ζηλεύγω εκείνο το δεντρό 06/01/2008 3:59 πμ.


Τους άγιους και τους προφήτες του δεν τους διαλέγει
καθένας μόνος.

Έρχονται καμιά φορά και σε διαλέγουν αυτοί, σκυφτοί,
μελαγχολικοί και πιωμένοι σε παίρνουν από το χέρι.

Τα ρούχα και τα καπέλα που φοράνε οι άγιοι και οι
προφήτες δεν τα διαλέγουμε εμείς, ούτε τους δρόμους
που περπατήσανε.

Το δρόμο και τα ρούχα του ο καθένας τα διάλεξε ή τα
πήρε όπως του ήρθανε. Δεν είναι ανάγκη να φορέσουμε
κι εμείς τα ίδια, φτάνει να ξέρουμε ποια ήταν και πώς
περπατήθηκαν, με τι τρόπο φορέθηκαν.

Δεν είναι καν απαραίτητο να έχεις άγιους και προφήτες,
ούτε καν αγίες και προφήτισσες. Φτάνει να σέβεσαι το
γεγονός ότι εκεί που πάτησες πατήσανε κι άλλοι πριν
από σένα και να λογαριάζεις το δρόμο και τον τρόμο
που τραβήξανε. Όχι ντε και καλά για να τον αντιγράψεις.
Για να ξέρεις πού είναι μονάχα, τίποτα πιο λίγο, τίποτα
πιο πολύ. Για να μπεις στον κόπο τους.

Γιατί κανένα παρελθόν δε σε κάνει άγιο και πολύ
περισσότερο προφήτη. Γιατί όσο και να ξαναγράφεις
την ιστορία καταπώς σου βολεί δε θα αποφύγεις τα
λάθη από τα οποία απόστρεψες το βλέμμα σου.

Το ξαναγράψιμο της ιστορίας γεννάει μόνο
παραφουσκωμένα εγώ και σμπαραλιασμένους
ανθρώπους.

Η πουτάνα η ζωή και η πουτάνα η επανάσταση
είναι παιγνίδι.

Μην εμπιστεύεστε όσους σας πουν πως είναι βάρος
και καθήκον και υποχρέωση, ψάχνουν τρόπο να εξασκήσουν
εξουσία πάνω σας.

Μην εμπιστεύεστε όσους ξέρουν τη μοναδική αλήθεια,
είναι αυτοί που ψάχνουν κρέας για τα κανόνια τους.

Μην εμπιστεύεστε τους κηφήνες που υμνούν τη δουλειά,
τους άκαπνους που σας στέλνουν στη μάχη, τους
εισαγγελείς που σας αποκαλούν μπάτσους, τους
σφογγοκωλάριους που υμνούν συνδικαλιστές.

Συνθήματα και αρχηγηλίκια έχουμε χορτάσει, ειδικά
σε τόπους και τρόπους τέτοιους.

Η εξουσία δεν είναι μόνο ο κακός κύριος με τη γραβάτα,
είναι και ο μπάτσος του μυαλού που σου λέει πώς πρέπει να
σκεφτείς και τι να λες. Απ' όπου κι αν προέρχεται κι όσο
καλές προθέσεις και να κουβαλάει.

Ο αληθινός κόσμος είναι εκεί έξω και περιμένει. Για μερικούς
από μας αυτός ο θάνατος είναι αφορμή για γιορτή, γιατί
έχουμε μάχες να δώσουμε από βδομάδα, και το κάθε
κομμάτι που πολεμάμε το πολεμάμε γλεντώντας, γελώντας,
χορεύοντας, πίνοντας και τεμπελιάζοντας στον ήλιο μέχρι
την επόμενη μάχη


Αν για κάποιους είναι αφορμή να αισθανθούν ανώτεροι,
σωστοί ιδεολόγοι και να κάνουν κήρυγμα στον κόσμο
που κοιμάται και δεν τους καταλαβαίνει αυτούς τους
τόσο πρωτοπόρους μαγκιά τους και καπέλο τους και
καμποϊλίκι τους. Και τη βόλτα τους. Εκεί που τα ραπανάκια
φυτρώνουν μόνα τους και τα ωραία λόγια αρκούν.
από μόνα τους.

Εικόνες:

από (.) 06/01/2008 4:35 μμ.




φιλε...<<τι ειχα και τι στερηθηκα...>>

Απο το γνωστο και μη εξαιρετεο ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ.....


<<ΟΣΟ ΒΑΡΟΥΝ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ>> ΒΑΡΟΥΝ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΡΟΥΧΑ............

Τα αισθηματα ΑΜΟΙΒΑΙΑ.....

Ελπιζω να κρατηθουμε σε εναν διαλογο ΦΙΛΟΦΡΟΝΗΣΕΩΝ με συνεση....

ΑΝ ΑΚΝΩ ΛΑΘΟς ΣΟΥ ΖΗΤΩ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΧΙΛΙΑ ΔΥΟ ΣΥΓΝΩΜΗ...ΑΝ ΟΧΙ.....ΜΕ ΣΥΝΕΣΗ!!!!!!!!!!!!!

...Ο ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΕΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΤΑ ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΣΕ ΓΕΛΩΤΑ.......

Υ.Γ

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ.....................ΜΙΣΩ ΤΗΝ ΒΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

χαιρετω

από μαυροπουκαμισας 06/01/2008 5:06 μμ.


για μιαν αγαπη που'χα...

από dealer μάικροσοδτ 06/01/2008 5:10 μμ.


-μετάφραση απ' το site του Πανεπιστημίου Λεμονόσοφ της Μόσχας

"Σε ορισμένες διανομές Linux εντοπίστηκε σοβαρό πρόβλημα, με τα σημεία στίξης. Επαναλαμβανόμενη πίεση του πλήκτρου, 2 ή 3 φορές, οδηγεί σε ρουκετοειδή χρήση του επιθυμητού σημείου. Η δημοσίευση γεμίζει θαυμαστικά, τελείες, ερωτηματικά, κάτω_παύλες. Συνίσταται να αποφεύγονται οι διανομές ubuntu v.2.01.00.00 κι έπειτα. Βάλτε Windows"

από τι τραγουδάρα μας θύμισες 06/01/2008 5:21 μμ.


Όσο βαρούν τα σίδερα βαρούν τα μαύρα ρούχα
γιατί τα φόρεσα κι εγώ για μιαν αγάπη που 'χα

Είχα και υστερήθηκα θυμούμαι και στενάζω
άνοιξε γης μεσα να μπω κόσμο να μην κοιτάζω

από μαυροπουκαμισας 06/01/2008 5:24 μμ.


εγω συντεκνε εβαλα απο Ψαραντωνη και το συντεκνακι απο πανου απο Μπαξεβανη.

από δεν το είχα ακούσει 06/01/2008 5:30 μμ.


στην εκτέλεση του Μπαξεβάνη παίζει μπουλγαρί ο Φουσταλιέρης

από Το μπουλγαρί του ρολογά 06/01/2008 7:20 μμ.


Ο Φουσταλιέρης γεννήθηκε το 1911 στο Ρέθυμνο. Από τα 11 του χρόνια, άρχισε να μαθαίνει την τέχνη του ρολογά, κάτι που ήταν το δεύτερο μεγάλο πάθος του μετά το «μπουλγαρί». Σε ηλικία δεκατριών χρόνων αγοράζει με τον πρώτο του μισθό το πρώτο του μπουλγαρί, ένα μικρό σε όγκο, μεταχειρισμένο, ξεχασμένο από κάποιον πελάτη σε μια ταβέρνα.
Το όργανο αυτό ασκούσε στο μικρό Φουσταλιέρη μια ιδιαίτερη επιρροή. Ο αδερφός της μητέρας του έπαιζε αυτό το όργανο, αλλά όπως είχε πει και ο ίδιος, εκείνη την εποχή το μπουλγαρί είχε «γεμίσει» το Ρέθυμνο. «Τότε βοηθοί της λύρας (όργανα συνοδείας) ήταν κυρίως το μπουλγαρί και το μαντολίνο. Το λαούτο, ο Φουσταλιέρης το θυμάται στο Ρέθυμνο μετά το 1930.
Να τι λέει ο ίδιος: «Όσο μεγάλωνα, τόσο έμπαινα στον νταλγκά του οργάνου!» Έχοντας μάθει αρκετά κοντά στο θείο του, τον Καρεκλά για το μπουλγαρί, άρχισε να πηγαίνει μαζί του σε γάμους και άλλα γλέντια και να τον συνοδεύει σαν «πασαδόρος». «Στα χωριά ζητούσαν τότε χωραΐτικα όργανα από το Ρέθυμνο δηλαδή. Όμως οι γάμοι ήτανε σκληροί, ζόρικοι. Με τα δάχτυλα μετρούσα το πότε είχα κοιμηθεί στο σπίτι μου. Το γαμήλιο γλέντι κρατούσε 5-6 νύχτες. Στα Σφακιά έφτανε και τις 15! Έπαιζα και μ’ έπαιρνε ο ύπνος επάνω στο όργανο.»
Έτσι, με τα πρώτα ακούσματα από τις ταβέρνες του Ρεθύμνου και τη συνεργασία του με τον Καρεκλά, ο Φουσταλιέρης αρχίζει να παίζει απ’ όλους τους κρητικούς ρυθμούς, ακόμα και ρεμπέτικα! Παρόλο που ο Φουσταλιέρης δεν ήταν επαγγελματίας μουσικός (και κρατούσε την τέχνη του ρολογά) ήταν δεξιοτέχνης και δεν άργησε να δημιουργήσει τη δική του σχολή. Ταυτόχρονα, ανέδειξε το μπουλγαρί, από συνοδευτικό όργανο της λύρας και σε σολιστικό, πετυχαίνοντας την καθιέρωσή του στο χώρο της δισκογραφίας των 78 στροφών.
Συνεργάστηκε δισκογραφικά με πολλούς μεγάλους μουσικούς της εποχής. Παράλληλα, στις Ρεθυμνιώτικες συντροφιές έπαιζε συχνά με μικρασιάτες μουσικούς, οι οποίοι είχαν βρεθεί στην Κρήτη μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Ιδιαίτερο ρόλο στη διαμόρφωση της μουσικής προσωπικότητας του Φουσταλιέρη έπαιξε η παραμονή του στον Πειραιά (1933-1937).
Στον Πειραιά, η κρητική παραδοσιακή μουσική, συναντά το ρεύμα του Παγιουμτζή, τον Κερομύτη, τον Μπαγιαντέρα κι άλλους. Με τον Μπάτη μάλιστα, ήταν και παλιοί γνώριμοι και σύχναζε και στην παράγκα του (χοροδιδακαλείον), στου Καραϊσκάκη. Εκεί, ήταν κρεμασμένα στη σειρά τα μπουζούκια, έχοντας το καθένα το όνομά του! Η «Μαριγούλα», η «Κούλα», ο «γέρο-Μάγκας» κτλ! Ανάμεσα σ’ αυτά και το μπουλγαρί που παίζει το «Στελάκι» από την Κρήτη και ενθουσιάζει τους ρεμπέτες με τη «διπλοπενιά» και την «τριπλοπενιά» του.
Από το 1937 έως και το 1992 που πέθανε, ο Στέλιος Φουσταλιεράκης – Φουσταλιέρης ζούσε στο Ρέθυμνο, ασχολούμενος με τις δύο μεγάλες αγάπες του. Την τέχνη του ρολογά και το μπουλγαρί! «Γιατί και οι δυο αυτές τέχνες έχουν μεγάλη σχέση μεταξύ τους, είναι λεπτή δουλειά, όπως παλιά κάναμε τα εξαρτήματα των ρολογιών στο χέρι και τα δουλεύαμε με το φακό, έτσι και στη μουσική χρειάζεται σημασία στη λεπτομέρεια, στην πενιά. Χρειάζεται αξιοπρέπεια τόσο πίσω από τον πάγκο, όσο και όταν παίζω το όργανο.»Ο Φοιυσταλιέρης με την ίδια αξιοπρέπεια και το ίδιο αμείωτο μεράκι παρέμεινε ως το θάνατό του, όχι μόνο στην Κρήτη, αλλά και σ’ ολόκληρη την Ελλάδα ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της παράδοσης του ελληνικού ταμπουρά. Γιατί δυστυχώς, στις μέρες μας, η μακραίωνη αυτή παράδοση κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Το λαγούτο και το μπουζούκι, εκτόπισαν του μπουλγαρί…
Η μουσική του Φουσταλιέρη αποτελεί ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία της κρητικής μουσικής.[Λάμπρος Λιάβας, ΕθνομουσικολόγοςΕπίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών]

«Σαν είχες άλλο στην καρδιά τι μ’ ήθελες εμένα
να με πληγώνεις να πονώ, ώσπου να ζω για σένα.»


Από εδώ

από @ 06/01/2008 7:46 μμ.


του Ψαραντώνη είναι άπαιχτη, περήφανη και λεβέντικη. Η δεύτερη καλή είναι, αν δεν άκουγα την πρώτη. Μετά το άκουσμα της πρώτης, έχει σβήσει, σαν κακό αντίγραφο είναι,κάτι σαν τις ηλεκτρονικές διασκευές παλιών ροκ κομματιών στα σκυλάδικα.

από συμβαίνουν αυτά 06/01/2008 7:52 μμ.


όσοι έχουνε μάθει στο γυαλισμένο ήχο...

από μαυροπουκαμισας 06/01/2008 7:56 μμ.


η εκτελεση του Φουσταλιερη ειναι πολυ πιο παλια απο του συντεκνου μου του Ψαραντωνη.Σιγουρα του Αντωνιού η εκτελεση ειναι πιο "προσωπικη" ας πουμε,φταει και το γεγονος οτι ειναι ζωντανη εκτελεση,live παει να πει,αλλα το κομματι ειναι δυνατο απο μονο του οπως και να το κανουμε.Παραδοσιακο του χωριου μου ειναι συντεκνε και δεν ανοικει σε κανεναν παρα μονο σε ολους/ες μας.
πεξε το κι εσυ και βαλε το δικο σου παραπονο μεσα,παλι μοναδικο,δυνατο και υπεροχο θα γενεί.

είναι σα να λέμε ότι είτε η Κοκο Σανέλ σου ράψει τα μαύρα ρούχα είτε τα πάρεις από το Άττικα είτε από τους Κινέζους είναι εξίσου μοναδικά, δυνατά, υπέροχα.......Μόνο που για να τα ράψεις ο ίδιος απαιτούνται γνώσεις κοπτοραπτικής ακόμη κι αν παίρνεις τα πατρόν από τους παραπάνω.....

από Το σακάκι 06/01/2008 8:27 μμ.


Και η Σανέλ, και τα παιδάκια στην Ινδονησία, και οι κοπέλες στην Κίνα που ράβουνε ρούχα κάποια τεχνολογία χρησιμοποιούν και κάπως τις περνάνε τις σταυροβελονιές τους.

Και καθετί από αυτά που κάνουνε είναι μοναδικό.

Λίγοι άνθρωποι όμως μπορούνε να φτιάξουνε ρούχα με εργαλεία για παπούτσια. Αυτούς συνήθως τους θαυμάζουμε, είτε το έκαναν το 1937, είτε το 1991.

Αρκεί να μπορούμε να εκτιμήσουμε και τα εργαλεία και τα ρούχα.

Αλλά και να μη μπορούμε δεν τρέχει, ο κάθε μάστορας τη μαστορική του την έχει για να τη χρησιμοποιεί και όχι για να τη διαλαλεί.

Και αλλοίμονο αν μας αρέσανε ολωνών τα ίδια ρούχα.

Φτάνει να μη ζητάμε από το σώβρακο να κάνει τη δουλειά της τοστιέρας.

από ελεος! 06/01/2008 8:31 μμ.


Δεν ξερει να κανει αλλο ο Ork, διοτι ειναι απιστευτα βαρετος.

Εικόνες:

από μαυροπουκαμισας 06/01/2008 8:53 μμ.


μονο ψυχη θελει και φαντασια.Ακουτε και μενα που κατι τις κατεω μπλιο παραπανω απο χορδες,αλα οϊ απο βελονια και κουβαριστρες.

κέφι και φαντασία και τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε

από μαυροπουκαμισας 06/01/2008 9:12 μμ.


συντεκνακι τις μαθαινεις πολυ ευκολα.Τη φαντασια ειναι που υπαρχει δυσκολια και τη ψυχη για να την έβρεις χρειαζεται να πασχισεις.
Τσακω μπρε ενα οργανο και ξεκινα να το πηλατευεις και ολα θα τα εβρεις ομπρως στα μαθια σου και μεσα στη καρδια σου.

από μαυροπουκαμισας 06/01/2008 9:22 μμ.


ακου και αυτο, και διαβασε τζι στιχοιΑυτο λογαω οταν μιλω για ψυχη και φαντασια:

Έχω μιά τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
που όλο με περιμένει
κι όλο την καρτερώ
τηνε μισώ και με μισεί θέλει να με σκοτώσει
μα ελπίζω να φιλιώσει
καιρό με τον καιρό.

Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου
κι εγώ γιά το καλό μου
γιά κείνη πολεμώ
κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω
γιά να της τραγουδήσω
τον πιό βαρύ καημό.

Όρη, λαγκάδια και γκρεμούς με σπρώχνει να περάσω
γιά να την αγκαλιάσω
στον πιό τρελό χορό
κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της
μου δίνει την προβιά της
γιά να τηνε φορώ.

Καμιά φορά απ' το πιοτό πέφτομε μεθυσμένοι
σχεδόν αγαπημένοι
καθείς να κοιμηθεί
και μοιάζει τούτη η σιωπή με λίγο πριν τη μπόρα
σαν τη στερνή την ώρα
που θα επιτεθεί.


από σκηνοθετης 06/01/2008 10:08 μμ.


μπορειτε να κανετε τον κοπο να ξαναβαλετε το τραγουδι 'μη μ' αποκαλεις τεμπελη'.
Για καποιο λογο δεν το βρισκω στη θεση που ητανε.
Ευχαριστω εκ των προτερων.

Αγαπητέ μου, δεν έχεις δει άτομο νέας γενιάς να καίγεται κυριολεκτικά για να αγοράσει σώβρακο 60 ευρώ, Kalvin Klein και παρόμοια με μηδέν εισόδημα. Τέλος πάντων εγώ νομίζω ότι πρώτα απ΄όλα μοναδική είναι η ζωή των ανθρώπων όπως και κάποιων έργων.Συνήθως όμως τόσο οι μεν όσο και τα δε είναι μαζικά κι επαναλαμβανόμενα π.χ. στα βιομηχανοποιημένα ρούχα της Σανέλ ή των Κινέζων, στα βιομηχανοποιημένα σημερινά τραγούδια και σε παλιά που ακολουθούσαν το κριτήριο της κυρίαρχης μόδας. Εκεί που κυριαρχούσε και κυριαρχεί η χειροτεχνία ή το μεράκι μπορούσες να μιλήσεις για μοναδικότητα και στο έργο όπως π.χ. σε σχέση με τα χειροποίητα χαλιά που κατασκευάζουν τα παιδιά και οι ενήλικες σε Περσία, Πακιστάν, Ουζμπεκιστάν κ.λ.π. Και η ομορφιά του μοναδικού έργου, ακόμη κι εκεί που απαιτεί ζωές, είναι ομορφιά. Διακρίνεται από το βιομηχανοποιημένο είτε ονομάζεται πνευματικό είτε υλικό. Κι απαιτεί κι αυτό πολύ προσωπικό πόνο κι αλλοτρίωση, ακόμη και ζωές όπως και στη χειροτεχνία.Μόνο που είναι σαφώς ένα άσχημο έργο. Ο σκυλάς που λέει ένα βιομηχανοποιημένο τραγούδι κι ο κλασσικός που εκτελεί μια άρια από μια αόρατη στο κοινό όπερα παράγουν κάτι άσχημο, προσωπικά όμως υποφέρουν. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει ωραίο έργο και άσχημο έργο. Κι όποιος διαπαιδαγωγείται στην ασχήμια ξεχνά και την ομορφιά και παθαίνει πλάκα όταν την ακούει, τη διαβάζει, την αντικρίζει. Αυτό έπαθα κι εγώ με τις δύο εκτελέσεις. Αν δεν είχα ακούσει τον Ψαραντώνει, θα θεωρούσα ωραία τη δεύτερη εκτέλεση κι αν δεν είχα ακούσει ούτε και τη δεύτερη εκτέλεση, θα θεωρούσα ωραίο ένα ringtone, εκτέλεση του ίδιου τραγουδιού. Κι αυτός που παράγει το ρίνγκτόουν υποφέρει με τον τρόπο του…. Ποιοι εφτιαξαν ρούχα με εργαλεία για παπούτσια το 1937 και το 1991;

από @ 06/01/2008 11:05 μμ.


Άσε, ρε συντεκνάκι. Δυο όργανα έχω και λέω να τα πουλήσω να μη ν σκεβρώσουν από την αχρηστία, γιατί δεν έχω καμία όρεξη να τα πιλατεύω στα κουτουρού και να τα κάνω να στριγγλίζουν. Δεν είναι κρίμα να βρίσκονται άπραγα στην ιδιοκτησία μου ενώ στα χέρια κάποιου άλλου θα αποκτούσαν λαλιά;

από Λεμοναδοπώλης 07/01/2008 2:29 πμ.


από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 07/01/2008 3:45 πμ.


Μια απ' τις κομψότερες καλές τέχνες του Ανατολικού Κόσμου είναι η τέχνη του τσαγιού, η τέχνη δηλαδή της παρασκευής και κατανάλωσης του αφεψήματος αυτου.
Στα ελληνικά κυκλοφορεί το χαριτωμένο βιβλίο "Το βιβλίο του τσαγιού" του Οκακούρα Κακούζο,  που αναφέρεται στον Τεϊσμό, την "θρησκεία αισθητισμού" που έχει αντικείμενο λατρείας της το τσάι.

Είναι η δεύτερη φορά που το εν λόγω βιβλίο δίνει υλικό για το συλλογικό μας εγχείρημα. Αντιγράφω απ' την ψ/α νο 37, ένα μικρό απόσπασμα:

"Ο ουρανός της σύγχρονης ανθρωπότητας κατακερματίζεται πραγματικά από τον κυκλώπειο αγώνα για την απόκτηση δύναμης και πλούτου. Ο κόσμος βαδίζει στα τυφλά, στη σκιά της φιλαυτίας και της χυδαιότητας. Το αντίτιμο της γνώσης είναι η αναλγησία, και οι ευεργεσίες γίνονται χάριν σκοπιμότητος. Η Ανατολή και η Δύση, σαν δυο Δράκοντες που τινάζονται στη θαλασσοταραχή, μάταια πασχίζουν να ξανακερδίσουν το πολύτιμο πετράδι της ζωής. Χρειαζόμαστε πάλι μια Νιούκα για να επανορθώσει την μεγάλη καταστροφή· περιμένουμε την Μεγάλη Ενσάρκωση. Στο μεταξύ, ας πιούμε μια γουλιά τσάι. Η λάμψη του απογεύματος φωτίζει τα μπαμπού, οι πηγές παφλάζουν χαρούμενες, στο τσαγιερό μας αντηχεί το θρόισμα των πεύκων. Ας ονειρευτούμε το εφήμερο κι ας παραμείνουμε στην έξοχη ανοησία των πραγμάτων."

................................................................................................................

[Διάλειμμα για Simeco: Δυστυχώς ο διεφθαρμένος Δυτικός (το "Λευκό φίδι με διχαλωτή γλώσσα" - βλ. Λούκυ Λουκ νο 19, σελ. 16 κ.ε.), εκτός από Τσάγια πίνει κι άλλα...  ]
.........................................................................................................

Ο Κακούζο, φλυαρώντας ακατάσχετα, περιγράφει αναλυτικά όλες τις λεπτομέρειες της διακόσμησης της αίθουσας τσαγιού, το μέγεθός της, των σκευών και εξαρτημάτων που είναι αναγκαία για να πιει κανείς το τσαγάκι του, της κινησιολογίας που πρέπει να ακολουθήσουν οι καλεσμένοι κι ο οικοδεσπότης. Η διαδικασία κρατάει πάμπολλες ώρες. Κατα τη διάρκειά της, δε, οι παριστάμενοι παραμένουν σιωπηλοί και σκεφτικοί. Η αίθουσα τσαγιού είναι εφήμερη κατασκευή, απλή και καθαρή. Εχει στάνταρ μέγεθος και προσωπικό χαρακτήρα. Ο καθένας έχει την αίθουσα τσαγιού που του ταιριάζει.

Ας αντιγράψουμε μερικές ακόμα ατάκες του απολαυστικού Κακούζο:

-Το μέγεθος της κλασικής αίθουσας τσαγιού - τέσσερις ψάθες και μισή ή δέκα τετραγωνικά πόδια - καθορίζεται από μια περικοπή της Σούτρα του Βικραμαντίτια. Σ' αυτό το ενδιαφέρον έργο ο Βικραμαντίτια καλωσορίζει τον Άγιο Ματζουσίρι και ογδοντα τέσσερις χιλιάδες μαθητές του Βούδα μέσα σ' ένα δωμάτιο αυτού του μεγέθους - μια αλληγορία βασισμένη στη θεωρία της ανυπαρξίας του χώρου για τους αληθινά φωτισμένους.

-Η τσαγιέρα τραγουδάει αρμονικά, γιατί ο σιδερένιος πάτος της είναι κατασκευασμένος έτσι ώστε να παράγει μια ιδιόμορφη μελωδία: μπορεί κανείς να ακούσει την ηχώ του καταρράχτη πνιγμένη απ' τα σύννεφα.

- Μια από τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να θεωρείται κάποιος δάσκαλος του τσαγιού είναι να ξέρει να σκουπίζει, να καθαρίζει και να πλένει. Θέλει τέχνη το καθάρισμα και το ξεσκόνισμα. Δεν μπορεί κανείς να επιτίθεται σε ένα αρχαίο μεταλλικό σκεύος με τον αδίστακτο ζήλο μιας Ολλανδέζας νοικοκυράς!

..................................................................................................................

Η Νιούκα, που αναφέρθηκε παραπάνω, είναι ένας θηλυκός δράκοντας:

"Οι ταοιστές αφηγούνται πως στην μεγάλη αρχή της Μη-Αρχής, το Πνεύμα και η Υλη βρέθηκαν αντιμέτωπα σε μια θανάσιμη σύγκρουση. Στο τέλος, ο Κίτρινος Αυτοκράτορας, ο Ήλιος του Ουρανού, κατατρόπωσε τον Σου Χιουνγκ, το δαίμονα της Γης και του Ερέβους. Ο τιτάνας, μες στην επιθανάτια αγωνία του, χτύπησε το κεφάλι του στον ουράνιο θόλο και καταθρυμμάτισε τον τρούλο του γαλάζιου νεφρίτη. Τ' αστέρια έχασαν τη φωλιά τους, το φεγγάρι άρχισε να περιπλανιέται μες στ' άγρια βάραθρα της νύχτας. [...] [τότε] από τον ουρανό της Ανατολής αναδύθηκε μια βασίλισσα, η θεϊκή Νιούκα, στεφανωμένη με κέρατα, με δράκοντα ουρά [σ.τ.μπαρμπα νε-τσαι-εφ: Οι ομοιότητες με την @μ@ζόν@ σταματούν εδώ!!!!! :)], περίλαμπρη μες στην πυρωμένη αρματωσιά της. Έλιωσε το πεντάχρωμο ουράνιο τόξο μες στο μαγικό καμίνι της και ξανάχτισε τον κινέζικο ουρανό. Λέγεται επίσης, όμως, πως η Νιούκα ξέχασε να γεμίσει δυο μικρές χαραμάδες στο γαλάζιο στερέωμα. Έτσι άρχισε ο δυισμός του έρωτα - δυο ψυχές που κυλούν στο διάστημα και δεν ησυχάζουν, μέχρι να ενωθούν και να αποτελέσουν ένα σύμπαν."

[στη φωτογραφία, ένας γιαπωνέζικος βραχόκηπος]

Εικόνες:


με την ταοική Κίνα και τις ιεροτελεστίες της, να δούμε πότε επιτέλους θα ανοίξει ο ουρανός για να ενωθεί η κερασφόρος δράκαινα Νιούκα με τον κόκκινο τίγρη Μάο Τσε Τουνγκ.

Εικόνες:


Δευτέρα πρωί το λεπόν σημερα και, καθώς οι ψυχασθενείς, οι γιατροί και οι επισκέπτες του τεμπέλικου ετούτου θρεντ επιστρέφουν γκρινιάζοντας στα εργασιακά τους πόστα, σκέφτηκαμε με έναν φίλο να φτιάξουμε το κέφι των προλετάριων, ανεβάζοντας δύο ερωτικά αποσπάσματα από τον Πλάνο Δρόμο του ΤΕΟΥ ΡΟΜΒΟΥ.Ο Ρόμβος, άνοιξε το πρώτο αναρχικό βιβλιοπωλείο των Αθηνών, το περίφημο "ΟΚΤΑΠΟΥΣ", έγραψε το  μνημειώδες, σπαρακτικό Τρία φεγγάρια στην Πλατεία, για το αναρχικό πανηγύρι των Εξαρχείων στας αρχάς των γαμημένων 80s, πολλά βιβλία, διηγήματα και ποιήματα, μετέφρασε δε με ανεπανάληπτο οίστρο τον 1ο τόμο των "Σημειώσεων ενός Πορνόγερου", του Μπουκόφσκι.

Ας δούμε τι λέει για τον Ρόμβο και το Όκταπους ο εκδότης Μιχ. Πρωτοψάλτης [από την 'Αποψη, 15θήμερη εφημερίδα της Σύρου]:

«Τον Τέο Ρόμβο τον γνώρισα στη μετοπιολίτευση, το 1975, στο βιβλιοπωλείο Octopus. To Octopus ήταν το πρώτο αναρχικό βιβλιοπωλείο που φτιάχτηκε στην Ελλάδα αφού από τα χρόνια της χούντας υπήρχαν οι εκδοτικοί οίκοι Πράξη και Διεθνής Βιβλιοθήκη (αργότερα και ο Ελεύθερος Τύπος), περιοδικά και εφημερίδες, αλλά κανένα βιβλιοπωλείο.
   Στο Octopus μαζεύονταν εκτός από αναρχικούς και αμφισβητίες, άνθρωποι
περιθωριακοί και μοναχικοί που αποκτούσαν εκεί μια κοινωνικότητα, τα πρώτα φρικιά, πρωτοπόροι καλλιτέχνες αλλά και άτομα με ψυχολογικά προβλήματα που έβρισκαν ένα χώρο ελευθερίας, ο οποίος χωρίς υπερβολή μπορεί να έπαιζε και κάποιο ρόλο, αν όχι θεραπευτικό, τουλάχιστον ανακουφιστικό.
   To Octopus γρήγορα έγινε ένας χώρος άνθισης παράξενων ιδεών και σουρεαλιστικών ή ντανταϊστικών χειρονομιών. Υπήρχε μια ατμόσφαιρα κοινοβιακή, ερωτική, εξεγερσιακή και μπίτνικ. O Pόμβος και οι άλλοι μεγαλύτεροι, με το παράδειγμά τους, μας έμαθαν τι σημαίνει η καθημερινή ζωή να είναι αξεχώριστη από την πολιτική στάση. Δεν υπήρχε κανένα political correct, μια πραγματική αναρχία.  Σε μια εποχή που η νεολαία ήταν στρατευμένη στα σταλινικά κόμματα και ασφυκτιούσε από την κομματική
πειθαρχία, το γνήσια ελευθεριακό πνεύμα που είχε εμφυσήσει στο Octopus ο
Pόμβος ήταν ό,τι έπρεπε για μας τους πιτσιρικάδες που ασφυκτιούσαμε στην
οικογένεια, στο σχολείο, στο φροντιστήριο, διψάγαμε για αντιεξουσιαστικές ιδέες και επιπλέον είχαμε και τα δυο πόδια στη σεξουαλική στέρηση...
   Στο Octopus προμηθευόμασταν τα πρώτα αναρχικά περιοδικά, τις μπροσούρες και τις προκηρύξειςΙ και ακούγαμε τον Pόμβο να μιλάει για τις εμπειρίες του στο Μάη του '68 και στα κοινόβια της Γερμανίας. Αν κάτι από τότε άλλαξε προς το καλύτερο, αν κάτι κάναμε όλοι όσοι περάσαμε από το Octopus, για να μην είναι οι θεσμοί της οικογένειας και του σχολείου τόσο καταπιεστικοί, για να μην πηγαίνουν οι νέοι στο στρατό, για να μπορούν να έχουν ελεύθερες ερωτικές σχέσεις κ.λπ., η συμβολή του Ρόμβου ήταν
καθοριστική».

-----------------------------------------------------------------------------------
και τώρα δυο όμορφα, λάγνα αποσπάσματα του σπουδαίου ερωτικού συγγραφέα:

ΤΕΟΣ ΡΟΜΒΟΣ. Πλάνος Δρόμος 2003 - επανέκδοση από το Βιβλιοπέλαγος. σσ. 20-21 και 45-46

"...Στο σπίτι της Ρόζας ο Αλεξανδράκης οργάνωσε πάρτι που κράτησε δυο μέρες και δυο νύχτες
Μέχρι και πούλμαν βάλανε γι' αυτούς που ήρθανε από τη Νίκαια.
Στην αρχή, έτσι για να σπάσει ο πάγος και να γνωριστούνε όσοι δε γνωριζόντουσαν και να
φτιαχτεί ατμόσφαιρα χάι, έγιναν κάτι πελώρια τρίφυλλα κι ανάφτηκαν τα διακοσμητικά
τσίλομ και ο κόσμος κάπνιζε, άκουγε μουσική, κράταγε το ρυθμό με τα δάχτυλα
και έπεφτε γέλιο με κάτι ανέκδοτα ακυκλοφόρητα πού λεγε ο Αλεξανδράκης.
Στη συνέχεια, η Μέδουσα που είχε φτιαχτεί εντωμεταξύ,
σηκώθηκε κι άρχισε να κουνιέται και να λικνίζεται στους ήχους της μουσικής,
κι εκεί οι συζητήσεις σταμάτησαν, τα μάτια μισόκλεισαν λάγνα,
νταγκλαρισμένα από το μεθύσι της οπτασίας που αργοσάλευε ηδονικά κι έμοιαζε να κάνει το ερωτικό
της κάλεσμα στον καθέναν εκεί μέσα ηδονικά.
Ακόμη και τα κορίτσια νιώσανε την επιθυμία των αρσενικών να τις κυριεύει και να τις ξεσηκώνει ερωτικά
και αργοανασαίνανε βλέποντας το κολλητό ελαστικό και γυαλιστερό κορμί
της Μέδουσας να μιμείται σπασμούς οργασμιακούς, πάνω από το μεγάλο αστέρι που σχημάτιζε το ψηφιδωτό
πάτωμα στο παλιό αρχοντικό.

Μια παρεά χεβιμεταλάδες, που 'χε έρθει από το Αιγάλεω, κατάπινε αρντάν και άδειαζε κουτιά μπίρας,
το ένα πίσω από τ' άλλο, και τρίβανε τ' αρχίδια τους πάνω από βρώμικα τζιν παντελόνια.
Μορφές εφιαλτικές στο μισόφωτο, με λιγδωμένα μακριά μαλλιά και κατσαρά γένια,
με μάτια πυρωμένα σίδερα, αγκομαχούσανε στο ρυθμό που κινιότανε το ψιλόλιγνο κορμί
της αιώνιας γυναίκας, που όποιος την κοίταζε έμελλε στη θέα της να πετρώσει.

Η Μέδουσα μοιράζεται γενναιόδωρα τον έρωτα με όλους.
Μένει μια εδώ και μια εκεί, χωρίς να κολλάει για πολλές μέρες και δίνεται πρόθυμα
σ'όποιον της το ζητάει, σόποιον εκείνη θέλει και σ' όποιον την έχει ανάγκη.
Κι απ' όλους παίρνει και σ' όλους δίνει κάτι.
Το κορμί της διάστικτο με ουλές από αναμμένα τσιγάρα και χαρκαές από ξυράφια,
που της έκαναν διάφοροι γκόμενοι που κάποιες στιγμές νόμιζαν ότι την εξουσίαζαν,
ή άλλοι που ζήλεψαν την αίσθηση που έχει η ίδια για την ελευθερία
και τους κάκιωνε η ιδέα πως όπως δινότανε σ' αυτούς θα δινότανε σε άλλους,
"και θέλανε να βουλώσουν το νεροχύτη" όπως χαρακτηριστικά είπε ο Σταύρος κάποτε.
Πολλοί, μετά από κάποιο γαμήσι μαζί της, είχαν την αίσθηση ότι την επόμενη στιγμή δε θα υπήρχαν
πια γι' αυτήν. Όμως δεν ήταν έτσι. Αγαπούσε όλους αυτούς που ζούσε μαζί τους τον έρωτα και
τους είχε στο μυαλό της, εκτός από εκείνους που ασκούσαν βία πάνω της..."
 
............

..................................................................

Κι άλλο ένα, λίγο παρακάτου:

"Αισθάνομαι μόνη, τραγικά, χαζά, κούφια κι ανίερα μόνη. Το ξέρω ότι δε θα 'ναι για καιρό
κι όμως αυτή η αίσθηση της μοναξιάς γεννάει τη βαρεμάρα που με δέρνει και βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι...

Πάει καιρός που δεν έχω νιώσει με κάποιον τρυφερά. Γουστάρω να χαιδευτώ και να χαιδέψω ένα κορμί ανθρώπινο
Να νιώσω τις καμπύλες, τα εξογκώματα και τα βαθουλώματα του άλλου. Το δικό μου κορμί έχω βαρεθεί να το
χαιδεύω με τις ώρες. Είναι κι αυτή η ζεστασιά του άλλου που μου λείπει κι όπως γράφω ψηλαφίζομαι και νιώθω
το μουνί μου φουσκωμένο και υγρό. Γαμώτο... τα στήθια μου πονάνε, οι ρώγες τεντωμένες, στητές σημαδεύουνε όλους τους άντρες.

Τώρα τελευταία έχω βρει κάτι κόλπα και κάνω στο μουνί μου για να ξεθυμαίνω λιγάκι.
Την πρώτη φορά, εκεί που τραβούσα μαλακία στο κρεβάτι, μου ήρθε και σηκώθηκα,
πήρα το βερνίκι για τα νύχια και έβαλα το μπουκαλάκι ολόκληρο μέσα στο μουνί μου.
Τρελάθηκα από το κάψιμο όλη νύχτα. Τις προάλλες έβαλα ολόκληρο σπρέι με αποσμητικό ενώ τραβούσα μαλακία.
Μου φαίνεται ότι τελικά θα χώσω μέσα μου όλα τα αντικείμενα που έχω στο σπίτι.
Η κάβλα με έχει τρελάνει, είναι γεγονός. "
..................................................................................


Καλή βδομάδα.



από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 07/01/2008 12:37 μμ.


ο βασικός προβληματισμός του κειμένου που παρέθεσα δεν είναι το πότε θα πηδηχτεί ο Μεγάλος Τιμονιέρης, μιας και - αν πρόσεξες - η τέχνη του Τσαγιού είναι στενά συνδεδεμένη με το Ζεν, αίρεση του Βουδισμού που αναπτύχθηκε στην ΙΑΠΩΝΙΑ. Πάντως, όταν η γκρίνια συνοδεύεται από λεπτή και καλλιεργημένη αισθητική (με άρεσε πάρα πολύ η ζωγραφιά που συνοδεύει το σύντομο σχόλιό σου), τότε χαλάλι και σου αφιερώνω το  κείμενο του Ρόμβου που μόλις ανέβασα.



"....Έλιωσε το πεντάχρωμο ουράνιο τόξο μες στο μαγικό καμίνι της και ξανάχτισε τον ΚΙΝΕΖΙΚΟ ουρανό.....". Άρα το Ζεν υπήρχε και στην ΚΙΝΑ ή πρωτίστως στην Κίνα, αφού κύρια θεότητα έφτιαξε τον Κινέζικο ουρανό κι όχι τον Ιαπωνέζικο. Το δε κείμενο που μου αφιερώνεις διακρίνεται κι αυτό για την λεπτή αισθητική της καβλιάρας Μέδουσας με τα μεδουσάκια και τα μαλακομανό της και τη σέχτα των ινδουιστών αντρών γύρω τριγύρω της.

Εικόνες:

από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 07/01/2008 4:58 μμ.


Αν διαβάζεις, έχε υπόψη σου πως έχω λιώσει στη γαμο-δουλειά. Εχω λιώσει λέμε κι εσύ γυρνοβολάς μες στο -πρώιμα ανοιξιάτικο- απομεσήμερο. Είναι Δευτέρα, βδομάδα 2 του χρόνου και το ημερολόγιο είναι γιομάτο υποχρεώσεις και καθήκοντα. Γιατί είμαι δω; Και το κορμί και η ψυχή μου σ' αποζητάνε,  προσμένω τη γλυκιά εκείνη μέρα που θα ανηφορίσεις μέχρι το μαρούσι, μ' ένα βαλιτσάκι τόσο δα, με τ' απαραίτητα, και θα με πάρεις να φύγουμε.

Πάμε στην Νάπολι, να φάμε πίτσα μαργαρίτα, απ' αυτές τις παράξενες, τις χωρίς τυρί. Και φοκάτσια που ναι ψωμάκι σκέτο με μυρωδικά και σ' αρέσει να το ροκανίζεις. Θα πίνω κρασί  και θα νιαουρίζω πλάι στην καρέκλα σου, ο ήλιος θα δύει και θα φεύγουν οι τελευταίοι γλάροι. Θα βρω μιλάμε άπειρο θάρρος, να κατέβουμε μαζί και στις κατακόμβες, παρόλο που εκεί 'ναι σκοτεινά και βρωμάει. Θα αράξουμε στην πλατεία, εκει βρε πλάι στα πανεπιστήμια, θα κερνάς το 'να τζελάτο πάνω στο άλλο, θα γίνω ΤΟΣΟΣ χοντρός όμως θα 'μαι φτυχισμένος. Θα κάτσουμε έξω απ' το κοινωνικό κέντρο ποχει εκεί, να χαζολογάμε τα φρικιά και να βρίζουμε τους καραμπινιέρους. Δε θα κοιτάζω τις ιταλίδες, παρά μόνο με την άκρη του ενός ματιού - με το άλλο καθόλου. Αλλήθωρος θα γίνω για την πάρτη σου κι εσύ καθόλου δεν το αναγνωρίζεις.

Μια κουβέντα μόνο πες μου κι έφυγα λέμε, όχι άλλη δουλειά, πατήσαμε τα 30 κι ακόμα δε βγήκε η σύνταξη, πες μου τι να κάνω; Να περιμένω πότε θα ρθει η Αλέκα στην εξουσία; Δε σφάξανε! Ο έρωτας, πές τους, είναι βαρύς κι ανθυγιεινός, κι εμείς δικαιούμαστε πρόωρης λόγω ακραίων παθών. Βαρύς κι ανθυγιεινός - πρόσεξε καλά! - όχι για μας  που ξανανιώνουμε, κάθε που στριμώχνεται ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, αλλα γι' αυτόυς, τους κομψευόμενους, τους σφουγγοκωλάριους κάθε λογής εξουσίας, και τα συστήματά τους. Ερωτας στα χρόνια της εξέγερσης, ο Φερλινγκέτι να εμπνέεται απ' τον Πεσόα και τραγουδάει τον Μάη του '68 κι εγώ με τη σειρά μου απ' τον Φερλιγκέτι, να σου ζητώ να μου πετάξεις σεντόνι μέσ' απ τα καγκελα, να ρίξουμε τους τοίχους, να δραπετεύσουμε παρέα.

Την τσαγκαροδευτέρα λέει την ονομάζανε έτσι γιατί ήταν αργία για τους τσαγκάρηδες. Τη Δευτέρα λοιπόν, θα είμαστε τσαγκάρηδες. Την Τρίτη σκύλοι αραχτοί στον ήλιο. Την Τετάρτη γάτες στο τζάκι. Την Πέμπτη ταξιδιάρηδες στη Νάπολη. Την Παρασκευή μουσουλμάνοι. Το Σάββατο εβραίοι. Την Κυριακή χριστιανοί. Και ξανά μανά κάθε που γυρνάει δευτέρα να μου φέρνεις τα παπούτσια σου  - κι εγώ θα σου τα φκιάνω.

 

Εικόνες:

από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 07/01/2008 5:05 μμ.


Πράγματι. Έτσι γράφει. Δεκτες λοιπόν οι αιτιάσεις σου, οπότε μεταξύ των υπόλοιπων γαμησιών που προσδοκάμε να τελεστούν, ας μπει στη σειρά κι άλλο ένα. Αυτό της δράκαινας με τον Μεγάλο Τιμονιέρη.

Πάντως αυτή η τελευταία φωτό που ανέβασες είναι εντελώς απαίσια λέμε. Και υπερβολικά ΜΕΓΑΛΗ σε μέγεθος. Κάνε κάτι πληζπληζπληζ.

 

από Λολίσιους 07/01/2008 6:19 μμ.


από Σέργιος ο ακατανόμαστος 07/01/2008 10:02 μμ.


Ένα από τα μεγάλα διαμάντια της ποπ μουσικής, δίσκος λάγνος, παραισθησιογόνος και αφοριστικός. Ο Serge Gainsbourg βαφτίζει τη Jane Birkin μούσα του και βαφτίζεται σε όσα φέρει μαζί της η μυθική αγγλίδα. Δίσκος concept, όπως ίσως συνηθιζόταν τότε αλλά όχι όπως συνηθιζόταν ακριβώς. Έχουν πολύ πλάκα οι γάλλοι μουσικοκριτικοί που συνήθως γράφουν ότι ο S.G. "ακολουθεί τα μουσικά ρεύματα της εποχής του" αδυνατώντας να καταλάβουν αυτό που βλέπουν πιο καθαρά άγγλοι και αμερικάνοι: ότι στέκεται στην πρωτοπορία τους μπολιάζοντάς τα μάλιστα και με όλες τις κατακτήσεις του γαλλικού τραγουδιού της δεκαετίας του 60.

Δίσκος (όπως όλοι του Gainsbourg άλλωστε) αυστηρά ακατάλληλος για ανελεύθερους ανθρώπους, ταξιδιάρικος και ψυχωφελής για τους λοιπούς.

Serge Gainsbourg - Histoire De Melody Nelson

Και οι στίχοι:


1. Melody


Les ailes de la Rolls effleuraient des pylônes
Quand m'étant malgré moi égaré
Nous arrivâmes ma Rolls et moi dans une zone
Dangereuse, un endroit isolé

Là-bas, sur le capot de cette Silver Ghost
De dix-neuf cent dix s'avance en éclaireur
La Vénus d'argent du radiateur
Dont les voiles légers volent aux avant-postes

Hautaine, dédaigneuse, tandis que hurle le poste
De radio couvrant le silence du moteur
Elle fixe l'horizon et l'esprit ailleurs
Semble tout ignorer des trottoirs que j'accoste

Ruelles, culs-de-sac aux stationnements
Interdits par la loi, le coeur indifférent
Elle tient le mors de mes vingt-six chevaux vapeurs
Princesse des ténèbres, archange maudit
Amazone modern' style que le sculpteur
En anglais, surnomma Spirit of Ecstasy

Ainsi je déconnais avant que je ne perde
Le contrôle de la Rolls. J'avançais lentement
Ma voiture dériva et un heurt violent
Me tira soudain de ma rêverie. Merde !
J'aperçus une roue de vélo à l'avant
Qui continuait de rouler en roue libre
Et comme une poupée qui perdait l'équilibre
La jupe retroussée sur ses pantalons blancs

"- Tu t'appelles comment ?
- Melody
- Melody comment ?
- Melody Nelson."

Melody Nelson a les cheveux rouges
Et c'est leur couleur naturelle


2. Ballade De Melody Nelson



Ca c'est l'histoire
De Melody Nelson
Qu'à part moi-même personne
N'a jamais pris dans ses bras

Ca vous étonne
Mais c'est comme ça
Elle avait de l'amour
Pauvre Melody Nelson

Ouais, elle en avait des tonnes
Mais ses jours étaient comptés
Quatorze automnes
Et quinze étés

Un petit animal que cette Melody Nelson
Une adorable garçonne
Et si délicieuse enfant
Que je n'ai connue qu'un instant.

Oh! Ma Melody
Ma Melody Nelson
Aimable petite conne
Tu étais la condition
Sine qua non
De ma raison



3. Valse De Melody


Le soleil est rare
Et le bonheur aussi
L'amour s'égare
Au long de la vie

Le soleil est rare
Et le bonheur aussi
Mais tout bouge
Au bras de Melody

Les murs d'enceinte
Du labyrinthe
S’entrouvrent sur
L'infini




4. Ah! Melody


Ah Melody
Tu m'en auras fait faire
Des conneries
Hue hue et ho
À dada sur mon dos
Oh ! Melody
L'amour tu ne sais pas ce que c'est
Tu me l'as dit
Mais tout ce que tu dis est-il vrai ?

Ah ! Melody
Tu m'en auras fait faire
Des conneries
Hue hue et ho
À dada sur mon dos
Oh ! Melody
Si tu m'as menti j'en ferai
Une maladie
Je ne sais pas ce que je ferai





5. L' Hotel Particulier


Au cinquante-six, sept, huit, peu importe
De la rue X, si vous frappez à la porte
D'abord un coup, puis trois autres, on vous laisse entrer
Seul et parfois même accompagné.

Une servante, sans vous dire un mot, vous précède

Des escaliers, des couloirs sans fin se succèdent
Décorés de bronzes baroques, d'anges dorés,

D'Aphrodites et de Salomés.

S'il est libre, dites que vous voulez le quarante-quatre
C'est la chambre qu'ils appellent ici de Cléopâtre

Dont les colonnes du lit de style rococo
Sont des nègres portant des flambeaux.

Entre ces esclaves nus taillés dans l'ébène

Qui seront les témoins muets de cette scène
Tandis que là-haut un miroir nous réfléchit,

Lentement j'enlace Melody.







6. En Melody


Melody voulut revoir le ciel de Sunderland
Elle prit le sept cent sept, l’avion cargo de nuit
Mais le pilote automatique aux commandes
De l'appareil fit une erreur fatale à Melody









7. Cargo Culte


Je sais moi des sorciers qui invoquent les jets
Dans la jungle de Nouvelle-Guinée
Ils scrutent le zénith convoitant les guinées
Que leur rapporterait le pillage du fret

Sur la mer de corail au passage de cet
Appareil ces créatures non dénuées
De raison ces papous attendent des nuées
L'avarie du Viscount et celle du Comet

Et comme leur totem n'a jamais pu abattre
A leurs pieds ni Bœing ni même D.C. quatre
Ils rêvent de hijacks et d'accidents d'oiseaux

Ces naufrageurs naïfs armés de sarbacanes
Qui sacrifient ainsi au culte du cargo
En soufflant vers l'azur et les aéroplanes.

Où es-tu Melody et ton corps disloqué
Hante-t-il l'archipel que peuplent les sirènes
Ou bien accrochés au cargo dont la sirène
D'alarme s'est tue, es-tu restée

Au hasard des courants as-tu déjà touché

Ces lumineux coraux des côtes guinéennes
Où s'agitent en vain ces sorciers indigènes
Qui espèrent encore des avions brisés

N'ayant plus rien à perdre ni Dieu en qui croire
Afin qu'ils me rendent mes amours dérisoires
Moi, comme eux, j'ai prié les cargos de la nuit

Et je garde cette espérance d'un désastre
Aérien qui me ramènerait Melody
Mineure détournée de l'attraction des astres.

" Tu t'appelles comment ?
- Melody
- Melody comment ?
- Melody Nelson. "




Εικόνες:

από έχουμε και λέμε 08/01/2008 1:04 πμ.


έχει ήδη κοπεί το "Μη μ' αποκαλείς τεμπέλη" που ανέβασα εγώ και το "Lazy" των Noir Desir από το δίσκο με τα remix που ανέβασε κάποιος άλλος καλός άνθρωπας.

Θα περιμένουμε να δούμε και τι άλλο θα κοπεί και θα τα ανεβάσουμε σ' ένα αρχείο στο rapidshare πριν την επόμενη μετακόμιση.

από cato, ο υπηρέτης του κλουζώ 08/01/2008 9:17 πμ.


σε rapidshare, σε 4shared κλπκλπ να τα ανεβαζομε.
οχι απευθειας στο ιντυ!

από τουρκογυφτος 08/01/2008 1:45 μμ.


προκειται για μικρασιατικο τραγουδι και οχι για κρητικο. η ηχογραφηση του φουσταλιερη και του μπαξεβανη ειναι του 1938 (δίσκος Columbia DG6364) και αποτελει την κρητικη παραλλαγη ενος μικρασιατικου ασματος που χρονολογειται απο τα μεσα του 18ου αι. ---------------------------------------------------------- πρεπει να σημειωθει οτι πλακες του φουσταλιερη και αλλων της εποχης του, χαραχτηκαν και καταστραφηκαν μεταγενεστερα απο "καθαροαιμους" κρητικους που δεν ανεχοντουσαν τις ανατολιτικες επιρροες πανω στη μουσικη της κρητης και θεωρουσαν το φουσταλιερη και τους λοιπους κρητικορεμπετες τουρκοσπορους,τουρκοκρητικους(φωτο) που ντροπιαζουν τον τοπο!!! ----------------------------------------------------------- το "βαρυτερα απ' τα σιδερα" ηχογραφήθηκε για πρωτη φορα στην ιστανμπουλ γυρω στο 1910 με τιτλο "Βαρυτερα απ' τα σιδερα" (δισκος CONCERT Record GRAMMOPHONE,G.C.14501/17357u). Το ιδιο τραγουδι ειχε τραγουδησει στις Η.Π.Α. με αλλαγμενους παλι στιχους η Μαρικα Παπαγκικα απο το 1925. αυτη τη στιγμη μου βρισκεται μονο η εκτελεση απο την εστουδιαντινα χριστοδουλιδη καπου στα 1920 νομιζω, απο 78αρα πλακα. -για να το πω απλα, ο ηχος ειναι χαλια και συνισταται μονο σε κολλημενους- http://www.4shared.com/file/34219722/ffed739f/varytera_ap_ta_sidera.html

Εικόνες:

από μπααα 08/01/2008 4:24 μμ.



Εικόνες:

από λάκι στράκι για καμήλα για μαλαγχροινο 08/01/2008 6:04 μμ.


Πρώτη δόση στο rapidshare:

Noir Desir - Lazy (Zeno Avesta mix)

Νίκος Ξυδάκης, Μανόλης Ρασούλης, Νίκος Παπάζογλου - Μη Μ' Αποκαλείς Τεμπέλη

και
Μαρίκα Παπαγκίκα - Βαρύτερα απ' τα σίδερα (1925)



Με κάθε επιφύλαξη νομίζω ότι η παραπάνω εκτέλεση του "όσο βαρούν τα σίδερα" (με το Μπαξεβάνη) είναι από το 1937 και όχι το 1938 αλλά ούτε σίγουρος είμαι, ούτε καμία σημασία έχει.

από κρητικοτουρκόγυφτος 09/01/2008 2:46 μμ.


πολλη σκεψη παλι για τα συνορα,  μιλωντας για τα σιδερα.
και για το βαρος τους και την καταγωγη τους και τις παλαμες που τα ζυγιαζουν.

σκεψη μαυρη για τις χαρακιες στους χαρτες, τις χαρακιες στις πλακες του μπαξεβανη και του μπατζανου και του μελκον, για οσους τις χαραξαν και τις χαραζουν.

σκαλιζοντας χτες βραδυ μουσικες παλιες και νεες απο "δω" κι απο "κει",

σκεψη θαλασσί για τους τουρκοσπορους, τους ελληνοσπορους, τους κρητικοτουρκους, τους ελληνομικρασιατες, για οσους διαβηκαν τη θαλασσα κυνηγημενοι,
για οσους διαβαινουν τη θαλασσα και μας μερευουνε με τη χορδη της (πολιτικης) λυρας, του (λαγ)ουτιου,
και μας εξανθρωπιζουν...

(και για το σταυρακακη, τον τσιαμουλη, το daly, τον ψαραντωνη, τον ψαρογιαννο, το melkon, το φουσταλιερη, το bacano, τον κουτσουρελη, το veysel, το ροδινο, τον karadouman κι αλλους παλιους και νεους που δε μαθαμε ακομα)

αρχειο .zip "απο το λιβυκο στο βοσπορο".
17 αρχεια mp3
μεγεθος 70,1 ΜΒ








Εικόνες:

από το ζάκι , η τούλα 09/01/2008 8:22 μμ.


που ασχολείστε με την βαρεμάρα θέλω μια παρατήρηση να κάνω
άλλο η τεμπελιά κι άλλο η βαρεμάρα.

Μάλιστα εδώ καταγγέλω δημόσια την ευριδίκη που στο  γνωστότατο τραγούδι της
βρίζει την τεμπελιά δίχως λόγο εννοώντας την βαρεμάρα.

Comme ci, comme ça, la vie passe
Et les bons moments nous dépassent
Comme ci, comme ça, l'amour casse
Routine et paresse nous menacent

Η ρουτίνα και η τεμπελιά μας απειλούν!

Ετσι σταμάτησα να ακούω την ευριδίκη.



από το ζάκι , η τούλα 09/01/2008 11:13 μμ.


παλιοπούνκηδες και ρεμπέτς;

Τους Queen τι τους ξεχάσατε ; και το Lazing On a Sunday Afternoon ;
πάρτε το εδώ


Words and music by freddie mercury

I go out to work on monday morning
Tuesday I go off to honeymoon
Ill be back again before its time for sunnydown
Ill be lazing on a sunday afternoon
Bicycling on every wednesday evening
Thursday I go waltzing to the zoo
I come from london town
Im just an ordinary guy
Fridays I go painting in the louvre
Im bound to be proposing on a saturday night
There he goes again
Ill be lazing on a sunday lazing on a sunday
Lazing on a sunday afternoon

από swimming in the river 09/01/2008 11:50 μμ.


Μπαρμπα νε-τσαι-εφ  μου θυμιζεις το παλαιο Zen ανεκδοτο:

 

A young American man heard of a holy monk who lived at the highest mountain peak (in Japan or China, δεν θυμαμαι) – So seeking the meaning of life, he traveled the seas, hiked through hostile plains, waded a crocodile-infested marshland, fell into a snake-pit, was chased by a mad elephant, fell down a 1,000 ft. cliff and so on and so forth – until he finally reached the mountain, and encircled in the clouds was a tiny little hut...

 

The weary traveler entered.

“I’ve been expecting you.” The holy man said without turning around.

“I’ve come to learn the meaning of life,” The traveler announced.

“River.”  The holy man said.

!!!!!!!

“What!!” the traveler yelled, “Fucking RIVER!!!! Have I suffered through all these ordeals, waded a crocodile-infested marshland, fallen into a snake-pit, was chased by a mad elephant, fell down a 1,000 ft. cliff and so on and so forth .. just to hear you tell me that the meaning of life is RIVER???”

“WHAT!!!” the monk exclaimed aghast, “You mean to tell me that it ISN’T?!!!”

 

από cash alive, in summertime 10/01/2008 5:30 μμ.


http://www.youtube.com/watch?v=IS8Sa2HDxcc

"And here by the Seine
Notre-Dame casts
A long lonely shadow
Now - only sorrow
No tomorrow
There's no today for us
Nothing is there
For us to share
But yesterday"

από ; 10/01/2008 10:47 μμ.


Τι in summertime;

από λέω τώρα... 11/01/2008 12:31 πμ.


Νομίζω πως εννοεί ότι ο Κας είναι ζωντανός το καλοκαίρι.

από Έμμα 11/01/2008 2:18 πμ.


Τραβήχτηκε πριν 11 χρόνια από τον φίλο μου που ήρθε σπίτι για μόνιμα.
σ.σ. αν το διαβάσεις, είμαι σίγουρη πως θα μου τη ζητήσεις. Dont even think about it!
Να σου θυμήσω κάτι; "Σε περιμένω, μη ρωτάς. Μη ρωτάς γιατί περιμένει αυτός που δεν έχει τι να περιμένει, κι όμως περιμένει. Σε περιμένω, γιατί αν πάψω να περιμένω, θα είναι σαν να παύω να βλέπω, να ελπίζω, να ζω.
Αβάσταχτο είναι, πικρό είναι, να πλησιάζεις αργά στ' ακρογυάλι, κι όμως να μην είσαι ναυαγός αλλά ούτε και σωτήρας, παρά μονάχα ναυάγιο.
Σε περιμένω, μη ρωτάς. Μη ρωτάς τι περιμένει αυτός που χάθηκε στην έρημο. Ένα δέντρο, λίγο νερό, έναν δρόμο. Προ πάντων έναν δρόμο περιμένει, κι ας μην βγάζει πουθενά."

Εικόνες:

από κουμπάρος 11/01/2008 11 πμ.


Εγώ τώρα είμαι στη δουλειά αλλά δεν δουλεύω γιατί διαβάζω τα σχόλειά σας. Κάτι είναι και αυτό. Fuck the work. - ©Manu Chao trip to Stockholm.

από οξαποδω 11/01/2008 12:19 μμ.


καπου στα πετραλωνα

Εικόνες:

από οξαποδω 11/01/2008 12:22 μμ.



Εικόνες:

από ειν' ευεργέτης μου μεγάλος 12/01/2008 12:52 πμ.


από Ανα-ζητών 12/01/2008 8:42 μμ.


Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για μια έκτακτη αναζήτηση.
Εκ του Ερυθρού Σταυρού, πάντα.

Αναζητείται παλλουκάρι, ονόματι P 38, που εχάθη μυστηριωδώς προ αμνημονεύτου διαστήματος από ψυχοαποικία του πάλαι ποτέ Ινδυστρειδίου. Οι οικείοι του τον παρακαλούν θερμά να επικοινωνήσει εδώ

Επιστρέφουμε, τώρα και πάλι, στην κανονική ροή του προγράμματος μας.

από Βασίλης Νικολαΐδης 12/01/2008 9:49 μμ.


Από την Κουμουνδούρου χώθηκα μες τα στενά
καθώς δεν είχα φράγκα δεν κινδύνευα ξανά
να τα σκοτώσω στα χαμαιτυπεία
Κι αφήνοντας λοιπόν την Πειραιώς
σκεφτόμουνα πως έτσι ασφαλώς
θ' απέφευγα και τη ναυτονομία

Μα κείνοι που στο στράτευμα φρουρούν την πειθαρχία
φάντης-μπαστούνι σκάσανε μπροστά μου απ' τη γωνία
κι όσοι φαντάροι πήγανε θα ξέρουν το γιατί
τέτοιου είδους συνάντηση σημαίνει φυλακή

Δεν ήτανε να κάθομαι στοιχεία να τους δώσω
καλά και σώνει έπρεπε να τους την κατσικώσω
στην πρώτη πόρτα χώνομαι κι έτσι χωρίς να θέλω
πάλι κατρακύλησα βαθιά σ' ένα μπουρδέλο

Ωιμένα που κατάντησες ναέ της Αφροδίτης
ποιος μάντης να σου το 'λεγε και ποιος κακών προφήτης
των ακτημόνων του έρωτα ω άγιες κατακόμβες
σένα που σε σεβάστηκαν Άγγλοι και Γερμανοί
το άσυλό σου έμελλε να παραβιαστεί
από δύο ηλίθιους κ αστείους Καρατζόβες

Σαν οπτασία χάθηκα απ' τα χαζά του μάτια
ψάξαν ματαίως να με βρουν κάτω από τα κρεβάτια
μπας κι είναι στη ντουλάπα, μπας κι έφυγε από κει
σαν τα μπασκίνια ψάχνανε οι δύο κληρωτοί

Σε μια ντουλάπα να κρυφτώ αφελεστάτη σκέψη
με άλλο τρόπο σίγουρο με είχαν φυγαδέψει
γυναίκες τίμιες συχνά με είχατε προδώσει
μα μια πουτάνα βρέθηκε στον κόσμο να με σώσει

Ψηλά στη σιδερόσκαλα καλή μου μ' είχες κρύψει
και κρεμασμένος εκειδά είχα ανακαλύψει
ποια ήταν η πατρίδα μου μα και συγχρόνως είδα
μες τα βαμμένα μάτια σου την άλλη μου πατρίδα

Όλον τον κόσμο ανάγειραν μα τίποτα δε βρήκανε
στα φρένα κλώθωντας κακά πήγανε και κρυφτήκανε
στην πόρτα περιμένοντας για να φανερωθώ
και να 'μαι παναιχμάλωτος στο Βοτανικό

Μα ως Μπελμοντό διωκόμενος για να μη συλληφθεί
πηδά ο υποφαινόμενος στο διπλανό γιαπί
την υψοφοβία του νικώντας με ανδρεία
ξεφεύγει απ' τη σύλληψη κι από την τιμωρία

Κι οι θλιβεροί μου διώκτες ήτανε για να τους κλαις
στη θητεία μου τ' ορκίζομαι καλοί μου ακροατές
και στην αγοραία Αφροδίτη σας ομνύω
Κοιτώντας απορούσανε οι περαστικοί
δυο ναυτονόμοι τι να γύρευαν εκεί
τιμητική φρουρά μπροστά σ' ένα πορνείο

Εικόνες:

,

από , 15/01/2008 10:52 μμ.


Where’s the line between weekend-psychosis and criminality? Is there any objective and measurable line? Or is it more often a matter of class subjectivity - where a middle-class weekend-psychotic would have been judged a working-class criminal and locked-up as such a long time ago.

   My personal opinion is that both categorizations are correct and therefore both are lacking. The goal must be therefore, I think, to create a society where – by reason of its socially-based structure – such egocentric individuals don’t find a foothold in the first place.

   Basically the weekend-psychopath/criminal is finished and he knows it. This realization is 1,000 times more vindictive than any incarceration – nothing serves as a greater mirror to any Medusa than the immediate society – or not – that surrounds them.

από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 20/01/2008 12:46 μμ.


...Είσαι καθισμένος στο γραφείο σου, έχεις το βιβλίο ακουμπισμένο δήθεν τυχαία ανάμεσα στα χαρτιά της δουλειάς σου, κάποια στιγμή μετακινείς ένα ντοσιέ και το βρίσκεις κάτω απ' τη μύτη σου, το ανοίγεις με αφηρημένο ύφος, ακουμπας τους αγκώνες σου στο τραπέζι, ακουμπάς τους κροτάφους σου στα χέρια σου που έσφιξες σε γροθιά, μοιάζεις να είσαι συγκεντρωμένος στην μελέτη κάποιας σοβαρής υπόθεσης αλλά στην πραγματικότητα εξερευνάς τις πρώτες σελίδες του μυθιστορήματος. Σιγά-σιγά φέρνεις την πλάτη σου στη ράχη της καρέκλας, γέρνεις την καρέκλα ισορροπώντας την στα πισινά της πόδια, ανοίγεις ένα πλαινό συρτάρι του γραφείου για να ακουμπήσεις τα πόδια, η θέση των ποδιών στη διάρκεια μιας ανάγνωσης έχει πάντα μεγάλη σημασία, απλώνεις τα πόδια πάνω στο γραφείο, πάνω στις αδιεκπεραίωτες υπόθέσεις...

[Ιταλο Καλβίνο, Αν μια μέρα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης, για την αντιγραφή ο συνήθης ύποπτος μπαρμπα νε-τσαι-εφ]

από μπαρμπα νε-τσαι-εφ 20/01/2008 1:19 μμ.


[Στο απόσπασμα που ακολουθεί, το οποίο προέρχεται από το βιβλίο - φετίχ της ιταλικής αυτονομίας,"Γουρούνια με φτερά"των Ρόκκο και Αντονία, η Αντονία γκρινιάζει γιατί τέλειωσε η πρωτομαγιάτικη πορεία χωρίς να πηδηχτεί όυτε μια φορά! Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο εδώ, στα αγγλικά, ενώ οι ιταλομαθείς καλά θα κάνουν να γουγκλίσουν τον πρωτότυπο τίτλο "porci con le ali". Κυκλοφορεί και στα ελληνικά, από τις εκδόσεις "Αστέρι", σε μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη ]

...Μου ξανάρχονται στο νού τόσες πρωτομαγιές που πηγαίναμε έξω απ' τη Ρώμη ή στη θάλασσα, εκείνο το φασαρτζούδικο κέφι της συγκέντρωσης, συν κρασί, συν ήλιος. Ενώ σήμερα είναι πέντε η ώρα κι είμαι κιόλας σπίτι. Εβαλα το γαρύφαλο στο ποτήρι, μα και έτσι μοιάζει ιδρωμένο, το κακόμοιρο κι αυτό, να παίζει το λουλούδι της επανάστασης μια φορά το χρόνο, και μάλιστα στο κίτρινο καρτελάκι της ομάδας περιφρούρησης του συνδικάτου. Το σπίτι είναι άδειο, και το να μην εκμεταλλεύομαι την εκδρομή των γονιών μου για να κάνω έρωτα τρεις φορές με κάνει να νιώθω αιώνια γεροντοκόρη. Σαν αύριο το πρωί να άρχιζε η εμμηνόπαυση. Και συ μου λείπεις ακόμα παραπάνω, Ρόκκο, μα δεν ξέρω καν αν εσύ ο ίδιος μου λείπεις ή κάποιος για να κάνω έρωτα μαζί του. Ή μπορεί να 'ναι το ίδιο. Τώρα ια βάλω γάλα στη γάτα, θα κάνω ντους, θα διαβάσω τη "Λότα Κοντίνουα" και θα πέσω για ύπνο. Σκυλίσια προοπτική, μα, όπως λένε, η ζωή είναι μεγάλη. Αν η γερή μου κράση αντέξει την προεκλογική εκστρατεία, και η πρωτομαγιά συνεχίσει να πέφτει μια φορά το χρόνο, πιθανό να έχω άλλες πενήντα ευκαιρίες, τουλάχιστο, για να βγάλω το άχτι μου, γι' αυτή τη φορά που πήγε άσχημα...

Εικόνες:

από κάντε τα κουμάντα σας 20/01/2008 1:28 μμ.


ο μπαμπάς μάζευε μαύρους τραγουδιστές απ' το Νότο
φυλετικούς δίσκους όπως τους έλεγαν τότε
μπάντες μπλους εθνικές μουσικες ταζ
ηταν φοβερά ενημερωμένος και δεν τον ένοιαζε που πολλοί απ' αυτούς τους δίσκους
ήταν εμπορικά επικίνδυνοι

μια μέρα που γύρισα στο μαγαζί από κάποια εξωτερική δουλειά
ο μπαμπάς μου έκανε νόημα να πάω στο θάλαμο
όπου ακούγαμε τους δίσκους
"ακου αυτό" μου είπε "είναι καινούριο"
και ήταν πράγματι κάτι καινούριο
μια υπέροχη ολοζώντανη μουσική με ένα φανταστικό σόλο κλαρινέτο που σε
ξεσήκωνε να χορέψεις
Ήταν ο πρώτος δίσκος του Μπέννυ Γκούντμαν
"Καλό δεν είναι;" ρώτησε ο μπαμπάς
"Το λένε σουίνγκ".



[e.l. doctorow, world's fair, 1997: εκδόσεις νεφέλη]

Εικόνες:

από Benny 20/01/2008 1:51 μμ.


By the time the band got to the climactic piece "Sing, Sing, Sing," success of the night was assured.

από ακούς μπάρμπα; 20/01/2008 3:31 μμ.


http://rapidshare.de/files/38356804/ALBUM_-_Jazz_-_Benny_Goodman_-_Sing__sing__sing.rar.html

http://rapidshare.de/files/38357248/The_count_swings_the_blues.rar.html

να 'χεις να παίζεις και να ακούς


--

από -- 25/01/2008 9:48 μμ.



από psychocolony 26/01/2008 7:42 μμ.


πάρτυ ηλεκτρονικής (και οχι μόνο) μουσικής στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Nosotros Θεμιστοκλέους 66 Εξάρχεια.

από , 27/01/2008 11:37 μμ.


[…] That night I had come to the fatal cross-roads.  Had I approached my discovery in a more noble spirit, had I risked the experiment while under the empire of generous or pious aspirations, all must have been otherwise, and from these agonies of death and birth, I had come forth an angel instead of a fiend. The drug had no discriminating action; it was neither diabolical nor divine; it but shook the doors of the prisonhouse of my disposition; and like the captives of Philippi, that which stood within ran forth.  At that time my virtue slumbered; my evil, kept awake by ambition, was alert and swift to seize the occasion; and the thing that was projected was Edward Hyde.  Hence, although I had now two characters as well as two appearances, one was wholly evil, and the other was still the old Henry Jekyll, that incongruous compound of whose reformation and improvement I had already learned to despair.  The movement was thus wholly toward the worse. […]

http://www.online-literature.com/stevenson/jekyllhyde/10/

Εικόνες:

από το παιδι του σωληνα 05/02/2008 3:51 μμ.


"Πόσο απέχει η Πλατεία Κολωνακίου από την Πλατεία Βάθης; Λίγα χιλιόμετρα, λες. Μπορεί. Σε μένα πάντως, πήρε δέκα και βάλε χρόνια για να διανύσω αυτή την απόσταση, για ν' ανέβω τα σκαλιά που οδηγούσαν από το Κολωνάκι στη Βάθης γιατί όσο και ν'ακούγεται παράδοξο, για μένα η διαδρομή αυτή ήταν μια διαδρομή ανόδου. Ναι, ανόδου. Με προσέχεις; Από τη λάντζα του "Diva" του Κολωνακίου, σεφ και ιδιοκτήτρια του "Ζωμού" της Βάθης, του δικού μου μικρού εστιατορίου. Δεν ήταν ότι ήθελα να γίνω ιδιοκτήτρια, όχι, δεν ήταν αυτή λόξα μου. Ήθελα να είμαι ελεύθερη να μαγειρεύω όπως ήθελα εγώ, γιατί είχα άποψη εγώ για την κουζίνα, με προσέχεις; Το ενοίκιο πάμφθηνο, η περιοχή ταχύτατα αναπτυσσόμενη κι εγώ με κότσια ατσάλινα. Στα 38 τα είχα δει σχεδόν όλα. Είχα μάθει να παίζω με τους κανόνες ενώ τους είχα κατα βάθος γραμμένους γιατί οι κανόνες υπάρχουν για να τους έχεις γραμμένους, με προσέχεις; Μπήκα στην υπόγα που βλέπεις και την έφτιαξα όλη με τα χέρια μου. Πιάσε το μπράτσο στο δεξί μου χέρι, να δεις. Πιάστο! Φανταζόσουν ότι κάτω από ένα γυναικείο πουκάμισο κρύβεται ένα τέτοιο μπράτσο, ε; Το φανταζόσουν, πες την αλήθεια! Όλο το έφτιαξα μόνη μου. Δεν ήταν δύσκολο. Το έστηνα στο μυαλό μου για χρόνια, όλα αυτά τα δέκα χρόνια που ανέβαινα σιγά-σιγά τα σκαλοπάτια της επιτυχίας από το Κολωνάκι στη Βάθης. Οι μαφιόζοι και τα πρεζόνια, δεν με απασχόλησαν. Τί να φοβηθείς από αυτό το σκυλολόϊ της παρανομίας, βρε καημένε; Ποιος μπορεί να πάρει στα σοβαρά ανθρώπους που στη ζωή τους δεν έχουν βγάλει ένα μεροκάματο σωστό, με προσέχεις; Τους είχα γραμμένους κι αυτούς και τους ένστολους τους νταβατζήδες του Ομονοίας. Γραμμένους! Με προσέχεις; Ήξερα όμως να παίζω με τους κανόνες. Α! Όλα κι όλα! Το ποσό της προστασίας ούτε που το διαπραγματεύτηκα και δεν ανησύχησα στιγμή μην και τους έχω για θαμώνες και μου διώξουν την πελατεία. Μόλις είδαν το μενού και άκουσαν την "ψαγμένη" μουσική, την έτζασαν με τη μία, οι χάλιες. Είχα σχέδιο εγώ, με προσέχεις; Για όλα είχα ένα σχέδιο, γιατί η ζωή χρειάζεται σχέδιο, αν πας έτσι, στο άσχετο, το έχασες το παιχνίδι μάγκα μου κι εγώ κατέβαινα στη σέντρα για να κερδίσω. Δεν ήμουν αμοραλίστρια, όχι αλλά δεν ήμουν και το καλό, άβγαλτο παιδί. Πώς θα μπορούσα, είχα δει τόσα πολλά αλλά όμως δεν είχα διαφθαρεί από μέσα, πώς να στο εξηγήσω, μέσα μου ήμουν καθαρή, είχα καλές προθέσεις, με προσέχεις; Ήμουν όμως φιλόδοξη και είχα αυτοπεποιθηση αλλά είναι κακό αυτό; Είναι ύβρις που πρέπει να τιμωρηθεί; Είχα δουλέψει, ό,τι είχα το είχα κερδίσει με κόπο και στη Βάθης δεν ανέβηκα για να "γαμήσω και να δείρω". Στη Βάθης ανέβηκα για να είμαι ελεύθερη. Ελεύθερη! Με προσέχεις; Βέβαια, χαμογελούσα πολύ και ο λόγος που χαμογελούσα είναι για να μην περάσει ούτε για μια στιγμή από το μυαλό των ξεπεσμένων και των τελειωμένων πως ήμουν μια από δαύτους, μια από τη λούμπεν τάξη τους, με προσέχεις; Γιατί στη Βάθης, τις κοινωνικές διαφορές δεν τις ορίζει ούτε το αυτοκίνητο που οδηγείς, ούτε τα ρούχα που φοράς. Στη Βάθης, την κοινωνική προέλευση τη φανερώνει το χαμόγελο. Όποιος χαμογελάει, έρχεται από αλλού. Τόσα απλά. Μόνο αυτή η κουφάλα, ο γέρος που είχε το περίπτερο στην πλατεία δεν ψάρωνε με το χαμόγελο και τους τρόπους μου. Όσο του χαμογελούσα εγώ, τόσο με κοιτούσε πλάγια εκείνος, στο στυλ: "Πού θα πάει, θα στρώσεις κι εσύ, θα γίνεις ένα με το χώμα. Θα εγκλιματιστείς". Ο παλιόγερος. Ο γρουσούζης. Το εστιατόριο πήγε καλά, κριτικοί και γκουρμέδες με αποθέωσαν αλλά ευτυχώς που ήμουν προετοιμασμένη κι έτσι δεν το έχασα το μυαλό μου γιατί ήμουν προετοιμασμένη, με προσέχεις; Τις κριτικές αυτές τις είχα ονειρευτεί χρόνια πριν τυπωθούν και γράφτηκαν ακριβώς όπως τις ονειρεύτηκα. Αφού ήξερα ποια ήμουν, το ήξερα. Ήξερα τί έλειπε από την πόλη, ήξερα πώς να το φτιάξω και κυρίως ήξερα πώς να το σερβίρω. Θυμόμουν μια ιστορία από το σχολείο για τον Δία και τον Προμηθέα. Ο ένας είχε τα νειάτα αλλά δεν είχε τη γνώση και ο άλλος είχε τη γνώση αλλά δεν είχε τα νειατά. Ε λοιπόν, εγώ είχα κι από τα δύο και ήμουν κι ένας άνθρωπος ελεύθερος, με προσέχεις; Από τη γειτονιά κράτησα απόσταση αλλά τήρησα την παράδοση των μαγείρων. Τα βράδια πριν κλείσω, μοίραζα μερικά πιάτα φαϊ στους εξαθλιωμένους. Ενιωθα περίεργα ως προς τους εξαθλιωμένους, περίεργα, πολύ περίεργα. Συνέκρινα συνεχώς τον εαυτό μου μαζί τους, τώρα που στο λέω το συνειδητοποιώ γιατί τότε δεν το είχα καταλάβει πως το έκανα. Πίστευα ότι όλοι είχαμε κάνει τις επιλογές μας, εγώ τις δικές μου κι εκείνοι τις δικές τους κι εγώ, είχα επιλέξει να είμαι ελεύθερη και τα πήγαινα καλά. Ελεύθερη! Με προσέχεις; Με τη Μαρούλα όμως ήταν διαφορετικά. Η Μαρούλα ήταν η μόνη από τα πρεζόνια που διαπέρασε τον κόσμο μου και μπήκε στις σκέψεις μου και αυτό το κατάφερε γιατί δεν ήταν μόνο πρεζόνι, ήταν και τρελή. Τους ζηλεύω τους τρελούς. Τους ζηλεύω. Θεωρώ ότι βρίσκονται στην κατάσταση που βρίσκονται από επιλογή και ότι έχουν κατακτήσει το απόγειο της ελευθερίας κι αυτό με συγκινεί γιατί εγώ το μόνο που θέλω είναι να είμαι ελεύθερη. Ελεύθερη! Με προσέχεις; Τη Μαρούλα τη συμπάθησα όπως συμπαθώ τα ζωάκια. Ήταν τρελή, κακάσχημη,δεν μπορείς να φανταστείς πόσο άσχημη ήταν η Μαρούλα, κούτσαινε κιόλας, βασικά δεν ήταν άνθρωπος. Η πρέζα αλλάζει τα είδη, ξέρεις. Είσαι άνθρωπος και με τον καιρό γίνεσαι κάτι άλλο, ένα απροσδιόριστο δίποδο του ζωϊκού βασιλείου. Ένα μεσημέρι, είδα τη Μαρούλα καθισμένη στα σκαλιά της Εθνικής, δίπλα από το Υπουργείο, ήταν σε κατάσταση πλήρους μαστούρας. Κρατούσε ένα μολύβι και στα γόνατά της, είχε ανοιγμένο ένα ημερολόγιο και προσπαθούσε να γράψει. Συγκινήθηκα γιατί έχω σε πολύ μεγάλη υπόληψη τα γράμματα και ειδικά το γράψιμο, πολύ θα ήθελα να μπορώ να γράφω αντί να μαγειρεύω, θαυμάζω όσους γράφουν κι από τότε λοιπόν που είδα τη Μαρούλα να προσπαθεί να γράψει, να προσπαθεί να γίνει πάλι άνθρωπος δηλαδή, δεν της έδινα μόνο φαί αλλά και τσιγάρα και κανά ψιλό. Με πλησίαζε και μου έλεγε διάφορα ακατανόητα. Γελούσα, της έδινα κάτι και έμπαινα στο εστιατόριο. Δεν μπορώ να σου πω πότε ακριβώς έγινε, αλλά σιγά-σιγά, άρχισα να μη χαμογελάω όταν έβλεπα τη Μαρούλα, δηλαδή δεν της έριχνα το αυτάρεσκο χαμόγελο που είχα για τον κόσμο την πλατείας, μόνο έκανα μια γκριμάτσα σαν κι αυτές που κάνω στους δικούς μου ανθρώπους και της έσφιγγα για λίγο το χέρι πάνω από τον καρπό πριν να χαθώ στον κόσμο μου και τα βράδια στο σχόλασμα, έβγαινα στην Πλατεία με το πιάτο στα χέρια και την αναζητούσα. Καθόμουν δίπλα της όσο εκείνη έτρωγε με μανία. Στην αρχή μόνο την κοίταζα αλλά μετά, άρχισα να της μιλάω: "Άσε ρε Μαρούλα, γαμηθήκαμε στην κούραση κι απόψε, είναι ζωή αυτή;", "Μαρούλα, οι γκουρμέδες είναι πολύ ξεφτυλισμένη φυλή, τους περιφρονώ κατα βάθος". "Μαρούλα, σου έχω δείξει το βαφτιστήρι μου; Να κοίτα το, δεν είναι κούκλα; Εγώ δεν έχω παιδιά. Κάτι φορές θα ήθελα να είναι δικό μου αλλά παιδιά και ελευθερία δεν πάνε μαζί, έτσι δεν είναι, τί λες κι εσύ;" Κι εκείνη αντί άλλης απάντησης, μουγγάνιζε. Ένα βράδυ άρχισα να της λέω για ένα γκόμενο κι όταν της είπα τη φράση: " Αν αρχίσω να σου λέω τα γκομενικά μου θα το ρίξεις στα ναρκωτικά" άρχισε να γελάει τόσο πολύ που έπεσε κάτω απο το παγκάκι που καθόμασταν. Λες να με καταλάβαινε, η τρελή; Δεν ξέρω. Εκείνη τη μέρα ήμουν λίγο κακοδιάθετη όχι όμως τόσο πολύ ώστε να μη μοιράσω μερικά αστραφτερά χαμόγελα στη Βάθης. Έκανα ν'ανοίξω το μαγαζί όταν την είδα στη γωνία, πεσμένη στα γόνατα να κλαίει. Στην αρχή, δεν ήμουν σίγουρη πως ήταν αυτή, τα μαλλιά της ήταν κάπως περίεργα. Την πλησίασα και έμεινα κόκαλο από το θέαμα. Είχε ξυρίσει το μισό της κεφάλι και από την ξυρισμένη πλευρά ξεπρόβαλε ένα πληγιασμένο κρανίο. Το πρόσωπό της, όσο μπορούσα να το διακρίνω γιατί το έκρυβε με τα χέρια της, ήταν μπλε και πρησμένο. Ήταν χτυπημένη. "Ποιος σε χτύπησε Μαρούλα;" Δεν μου απαντούσε μόνο έκλαιγε με δυνατούς λυγμούς. Αγρίεψα." Λέγε ποιος σε χτύπησε. Μόνη σου δεν το έκανες αυτό; Μόνη σου πρέπει να το έκανες, ε; Μόνη σου! Μίλα! Πες μου ποιος το έκανε! Πες μου ότι το εκανες μόνη σου!" . Είχα έρθει εκτός εαυτού. Μου ήταν αδιανόητο πως κάποιος άλλος θα είχε χτυπήσει αυτό το ζωάκι, σίγουρα το είχε κάνει μόνη της πάνω στη μαστούρα της αλλά όμως γιατί έκλαιγε έτσι; Τρελάθηκα. Την έπιασα από το μπουφάν και την τράνταξα, άρχισα να τη χτυπάω ουρλιάζοντας: "Λέγε ποιος σε χτύπησε γιατί θα σε σκοτώσω!". Κάποια φευγαλέα στιγμή, το μάτι μου έπεσε πάνω στο γέρο περιπτερά. Με κοιτούσε με αυτό το ύφος, το "ήξερα εγώ ότι θα εγκλιματιστείς" μόνο που το βλέμμα του δεν είχε τίποτα το θριαμβευτικό μόνον ήταν θλιμμένο. Λες και κατά βάθος να ευχόταν να μην έχανα ποτέ το αστραφτερό μου χαμόγελο. Σηκώθηκα και έπεσα με φόρα πάνω στο περίπτερο. Τραντάχτηκε ολόκληρο, παραλίγο να γκρεμιστει:"Λέγε γέρο πριν σε κάνω ασήκωτο, εσύ, πρέπει να ξέρεις τί έγινε. Πες, ποιος την πείραξε. Μόνη της δεν το έκανε; Εσύ ξέρεις. Μίλα!". Ούρλιαζα, κλώτσαγα με μανία το περίπτερο μέχρι που βγήκε έξω και μου είπε τί είχε συμβεί. Είχαν κατέβει οι μπάτσοι από το Ομονοίας. Τους χρωστούσε κάτι λεφτά και για παραδειγματισμό προς τους άλλους, της ξύρισαν το μισό κρανίο και τη χτύπησαν. Αυτό ήταν. Τότε ήταν που άκουσα το κλικ. Τότε ήταν που άκουσα τη βίδα μέσα στο κεφάλι μου να γυρίζει κι άρχισα να ακούω μέσα στο κεφάλι μου πένθιμες καμπάνες λες και ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Διέσχισα την Αχαρνών τρεκλίζοντας και μπήκα μέσα στο εστιατόριο. Κλείδωσα την πόρτα πίσω μου κι άρχισα να σπάω ό,τι έβρισκα μπροστά μου, ουρλιάζοντας και κλαίγοντας. Ήξερα από πού έβγαινε αυτό το ουρλιαχτό, ήξερα πού ήταν κρυμμένο. Επί μήνες το μάζευα μέσα μου και αυτό το χαμόγελο της αυτοπεποίθησης, η ταυτότητα που δήλωνε τη διαφορετική μου προέλευση, λειτουργούσε τελικά ως συσσωρευτής μιας απίστευτης οργής. ¨Ηθελα να ήμουν ελεύθερη αλλά ήθελα να ήμουν ελεύθερη σ'εναν ελεύθερο κόσμο, πίστευα στη δυνατότητα δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου. Ίσως αν το "μαγαζί" άλλαζε σύστημα λειτουργίας, ίσως οι Μαρούλες αυτού του κόσμου να μην πέθαιναν έτσι στους δρόμους. Στην αρχή, όλα αυτά ήταν οι ιδέες μου. Σιγά-σιγά, καθώς παρατηρούσα όλους αυτούς που έπρεπε να κάνουν τον κόσμο καλύτερο να διαιωνίζουν μια μπουρδελοκατάσταση, οι ιδέες μου μετατράπηκαν σε πίστη. Πλέον, απλώς πίστευα ότι είχα δίκιο και ότι ο κόσμος κάθε μέρα γινόταν και καλύτερος αλλά δεν είχα καμία απόδειξη γιαυτό. Κι έπειτα, ένιωθα τόσο ανήμπορη. Δεν ήταν και η δουλειά μου να κάνω κάτι , εγώ εγώ ήξερα μόνο να μαγειρεύω. Υποσυνείδητα, ίσως και να νόμιζα πως αν είχα ένα καλό εστιατόριο, να έκανα την Πλατεία καλύτερη. Αλλά ένας κόσμος όπου υπάρχουν άνθρωποι που ασκούν εξουσία σε πλάσματα όπως η Μαρούλα, δεν παίρνει γιατρειά, δεν παίρνει καμία γιατρειά, με προσέχεις; Και ήταν η συνειδητοποίηση του αδιεξόδου που μ'εκανε και τα έκανα όλα γυαλιά καρφιά, λες και έφταιγε η φιλοδοξία μου γιαυτό που είχε συμβεί στη Μαρούλα ή πάλι να ένιωθα οργή γιατί δεν ήμουν τόσο φιλόδοξη ώστε να προφυλαχθώ από τις Μαρούλες του κόσμου. Γιατί με ένοιαζε; Αυτή δεν είχε επιλέξει να γίνει ένα πρεζόνι ενώ εγώ είχα επιλέξει να γίνω ιδιοκτήτρια εστιατορίου; Γιατί μου ένιωθα πως μου γελοιοποιούσε τις φιλοδοξίες και μου κατέστρεφε τη ζωή; Έκλαιγα και ούρλιαζα επί ώρες. Χτύπαγα τα χέρια μου πάνω στις κατσαρόλες μέχρι που δεν τα ένιωθα πια από τον πόνο και μετά από πολύ ώρα έπεσα αποκαμωμένη μπροστά στη στόφα. Δεν ξέρω πόσην ώρα έκατσα εκεί, δεν ξέρω αν ήταν στον ύπνο μου ή στον ξύπνιο μου πάντως κάποια στιγμή, λες και άκουσα τη φωνή της γιαγιάς μου να μου διαβάζει ένα παραμύθι από τα παλια: "Μισοπλαγιασμένη κοντά εις την εστίαν, με σφαλιστά τα όμματα, την κεφαλήν ακουμβώσα εις το κράσπεδον της εστίας, το λεγόμενον «φουγοπόδαρο», η θεια-Χαδούλα, η κοινώς Γιαννού η Φράγκισσα…" Η Φραγκογιαννού... Η Φόνισσα…Αυτό ήταν. Η γιαγιά μου, η γιαγούλα μου, με λυπήθηκε να με βλέπει από κει πάνω σ'αυτή την κατάσταση και ήρθε δίπλα μου σαν τον άγγελο του Κυρίου και μου ψιθύρισε τη λύση στο αυτί. Δεν χρειάστηκα πολλές μέρες για να προετοιμαστώ. Μπορεί να χρειάστηκα δέκα χρόνια για να "ανέβω" στη Βάθης αλλά τρεις-τέσσερις μέρες ήταν αρκετές για να πάρω το δρόμο χωρίς επιστροφή. Εγώ όσο και να το θέλω, δεν μπορώ να φτιάξω τον κόσμο. Δεν μπορώ, με προσέχεις; Εγώ, ξέρω μόνο να μαγειρεύω. "Έλα Μαρούλα, φάε τη σούπα σου, φάε τη σούπα σου Μαρούλα. Συγγνώμη που σε χτύπησα προχθές. Με συγχωρείς; Πες μου πως με συγχωρείς. Όχι, μη μου νεύεις μόνο, θέλω ν'ακούσω το ναι, θέλω νακούσω πως με συγχωρείς. Φάει τη σούπα σου Μαρούλα και μετά φύγε γιατί σε λίγο θα έρθουν οι πελάτες και σου έχω πει για τους πελάτες". Ετρωγε και χαμογελούσε σαν χαζό παιδί κι εγώ της χάϊδευα το κεφάλι. Όταν τελείωσε το φαγητό της πήρα το πιάτο από μπροστά της και την ξεπροβόδισα αργά. Όλη αυτή την ώρα, άκουγα μέσα στο κεφάλι μου να χτυπούν πένθιμα οι καμπάνες λες και ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Βγήκε από το εστιατόριο και κοίταξα την ώρα. Δυο ώρες μετά, άκουσα τη σειρήνα του ασθενοφόρου ακριβώς όπως τα είχα υπολογίσει. "Τα μαθες; Η Μαρούλα πέθανε από υπερβολική δόση", έλεγαν το άλλο πρωϊ. Και μετά τη Μαρούλα έπεσε θανατικό στν πλατεία. Κάτι ετοιμοθάνατα πρεζόνια αλλά και ο φίλος σου ο μπάτσος, αυτός που ξύρισε το κεφάλι της Μαρούλας, πρεζόνι ήταν κι αυτός, Θεός σχωρέστον. Κάποιος έπρεπε να κάνει κάτι να διορθώσει τον κόσμο κι εγώ δεν ήξερα τι πρέπει να κάνω, με προσέχεις; Εγώ ξέρω μόνο να μαγειρεύω. Υπερβολική δόση, νοθευμένη δόση. Ποιος μπορούσε να πει αφού ούτε νεκροψία δεν τους έκαναν, ούτε ζώα να ήταν. Είναι ζώα λες; Μέρος του συστήματος, λες, που επιβιώνει πατώντας πάνω στα πτώματά τους; Πόσα χρόνια είπες πως είσαι στο Ομονοίας; Δεν ξέρω καλέ μου, πού να ξέρω γω. Αυτά τα ξέρετε εσείς που είστε ταγμένοι να φυλάτε τον κόσμο. Φάε τη σούπα σου. Σου αρέσει η σούπα σου; Εγώ δεν μπορώ να φτιάξω τον κόσμο. Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό, με προσέχεις; Φάε όλη τη σούπα σου και μετά φύγε γιατί σε λίγο θα έρθουν οι πελάτες. Εγώ, δεν ξέρω πως να φτιάξω τον κόσμο καλέ μου. Εγώ, ξέρω μόνο να μαγειρεύω". http://www.greekgastronomer.com/?p=723

από - 06/02/2008 7:50 μμ.


.

Εικόνες:

από απεργιακή κρεβατοκάμμαρα 11/02/2008 3:20 πμ.


μετακομίζουμε εδώ.

από μεταξοτυπάς 28/04/2008 1:22 μμ.



Μαθαίνω να κάνω μεταξοτυπίες και θέλω να την τυπώσω σε μπλουζάκι.

ΣΟ, ξέρεις ποιανού είναι ή που έχει κυκλοφορήσει;



από τα συνήθη 30/04/2008 2:44 πμ.


τι έγινε;

μια χαρά

πως πάει;

μια χαρά

σαν να λεμε μια χαρά χαρούλες

Εικόνες:

από μλκγξκγ 02/05/2008 12:03 πμ.


http://www.youtube.com/watch?v=tgHD7_-gsEs

ντουλουπού

από ζουλάπ' 02/05/2008 12:24 πμ.


http://www.youtube.com/watch?v=_zw5CNjjg_8

υγρόν αγοράζομεν

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License