ΦΡΑΟΥΛΕΣ, ΑΙΜΑ , ΚΑΙ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ 21 ΑΙΩΝΑ

από ΑΠΟ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΙΟΓΡΑΦΟ ΓΙΑΝΝΗ ΛΙΑΚΟ 07/04/2008 4:43 μμ.

ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΣΤΗΝ Ν.ΜΑΝΩΛΑΔΑ ΗΛΕΙΑΣ Ο ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΟ 21 ΑΙΩΝΑ ΕΔΡΑΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΑΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΚΑΙ ΥΟΘΕΤΗΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ο.Κ

post image .

Εικόνες:

από ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ 07/04/2008 5:11 μμ.


 ΑΙΜΑ , ΠΟΝΟΣ , ΔΥΣΤΙΧΙΑ  ΤΟ  ΤΡΙΠΤΙΧΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΙΧΙΑΣ ΤΟΥ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ  ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Εικόνες:

από ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ 07/04/2008 5:24 μμ.


ΦΡΑΟΥΛΕΣ    ΚΑΙ   ΑΙΜΑ  

Εικόνες:

από ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΙΑΚΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ 07/04/2008 5:38 μμ.


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ  ΝΤΟΚΟΜΕΝΤΟ   ΑΙΜΑ Κ  ΦΡΑΟΥΛΕΣ

Εικόνες:

από ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ 07/04/2008 5:47 μμ.


Η  ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ  ΕΧΕΙ  ΤΟ  ΧΡΩΜΑ  ΤΗΣ  ΦΡΑΟΥΛΑΣ

Εικόνες:

από ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ 07/04/2008 6 μμ.


ΣΑΝ  ΤΑ  ΖΩΑ ΤΟΥΣ  ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΝ

Εικόνες:

από ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ 07/04/2008 6:10 μμ.


ΦΡΑΟΥΛΕΣ,  ΑΙΜΑ  , ΚΑΙ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΣΜΟΣ  ΣΤΟΝ  21 ΑΙΩΝΑ

Εικόνες:

από ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ 07/04/2008 6:25 μμ.


ΑΙΜΑ  ΚΑΙ ΦΡΑΟΥΛΕΣ

Εικόνες:

από ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ 07/04/2008 6:38 μμ.


ΟΙ ΤΣΙΦΛΙΚΑΔΕΣ ΤΗΣ ΦΡΑΟΥΛΑΣ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΒΑΖΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ  ΣΕ  ΕΝΑ ΚΛΙΜΑ ΟΜΗΡΙΑΣ  ΚΑΙ  ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Εικόνες:


φαινεται πολυ καθαρα απο τα χαρτοκιβωτια που κουβαλανε οι σκλαβοι των μεγαλοτσιφλικαδων-εξαγωγεων ποιοι ειναι ...
οσοι μπορειται παρτε τους τηλ ή στειλτε τους email
ας τους κανουμε να χασουνε τον υπνο τους....
παραθετω φωτο με τα στοιχεια τους
μαλιστα στο site του ομιλου οπως αυτοπροσδιοριζεται εχουν και λινκ με χαρτη απο google earth
ο ομιλος λεγεται www.geoplant.gr
και στην εισαγωγη γραφει τα εξης:
Η εταιρεία μας καλλιεργεί σε ιδιόκτητα αγροτεμάχια των 200 στρεμμάτων, κηπευτικά και φρούτα που εκπληρώνουν και τις αυστηρότερες προδιαγραφές ποιότητας και ασφάλειας. Έτσι, εξειδικευμένο προσωπικό της εταιρείας μας βρίσκεται καθημερινά και φροντίζει της καλλιέργειες αυτές, από το νεαρό φυτό μέχρι και τη συγκομιδή και πάντα σε συνεργασία με τους Γεωπόνους της Geoplant Α.Ε.Ε.Γ.Ε. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να παράγουμε ικανοποιητικές ποσότητες "κατά παραγγελία", σύμφωνα με τις απαιτήσεις των πελατών μας.  

Εικόνες:

από ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ 07/04/2008 7:52 μμ.


ΟΙ ΣΥΓΧΡΩΝΟΙ  ΔΟΥΛΟΠΑΡΙΚΟΙ  ΤΗΣ  ΕΛΛΑΔΑΣ

Εικόνες:

από ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ 07/04/2008 8:20 μμ.


ΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ  ΝΑ  (ΞΑΝΑ)-ΒΑΛΟΥΜΕ ΕΝΑ  ΤΕΛΟΣ  ΣΤΗΝ  ΣΥΓΧΡΩΝΗ  ΔΟΥΛΟΠΑΡΙΚΙΑ. ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ  - ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΕΣ  ΒΟΗΘΗΣΤΕ  ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΧΕΙ  ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ  ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ.  Ο  ΝΟΜΟΣ ΗΛΕΙΑΣ  ΠΑΡΑΓΕΙ  ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΟΣΟΣΤΟ  ΟΠΟΡΟΚΗΠΕΥΤΙΚΩΝ  ΚΑΙ  ΦΡΟΥΤΩΝ  ΠΟΥ  ΚΑΤΑΚΛΥΖΟΥΝ  ΤΙΣ  ΑΘΗΝΑΙΚΕΣ  ΑΓΩΡΕΣ  ΚΑΙ  ΤΟΥ  ΑΞΩΤΕΡΙΚΟΥ. ΕΝΤΟΜΕΤΑΞΥ  ΟΙ  ΚΑΛΛΙΕΡΓΙΣΙΜΕΣ  ΕΚΤΑΣΕΙΣ  ΕΧΟΥΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΕΙ   ΣΤΑ  ΧΕΡΙΑ  ΟΛΙΓΩΝ  ΜΕΓΑΛΟΤΣΙΦΛΙΚΑΔΩΝ  -  ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΩΝ  ΓΙΑ  ΤΗΝ ΔΟΥΛΟΠΑΡΙΚΙΑ  ΜΕ ΤΗΣ  ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ  ΚΑΙ  ΤΙΣ  ΠΡΟΤΡΟΠΕΣ  ΤΙΣ  ΕΟΚ.

Εικόνες:

από Χρήστος 09/04/2008 12:27 πμ.


Η ιστοσελίδα που αναφέρεις παραπάνω φιλοξενούσε στο παρελθόν χώρο για λογαριασμό της ομάδας παραγωγών υρμίνη, η οποία αποτελεί ξεχωριστή νομική οντότητα και δεν έχει καμία σχέση πλέον με την εταιρεία Geoplant.

Αυτά τα αναφέρω επειδή είμαι από την περιοχή και γνωρίζω αρκετές λεπτομέρειες και δεν είναι σωστό να σπιλώνονται εταιρείες υποδείγματα για την περιοχή μας, από την οποία ζουν πάνω από 100 οικογένειες και μάλιστα χωρίς αλλοδαπούς.

Όντως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τη ζωή των μεταναστών και μακάρι να βρεθεί μια λύση, δεδομένου πως και οι ίδιοι δεν θέλουν να φύγουν. Όχι ξενώνας φιλοξενίας, μια και δεν φιλοξενούνται εδώ αλλά ήρθαν για ζήσουν. Μόνιμες οργανωμένες κατοικίες και όχι ξεχωριστά, κάτι σαν γκέτο δηλαδή, αλλά μέσα στα χωριά της Νέας Μανωλάδας και Βάρδας.

Πολλοί από αυτούς έχουν ήδη νοικιάσει ενώ άλλοι δεν θέλουν να πάνε με τίποτα επειδή το νοίκι είναι ακριβό.

από Ελβετοκινέζος 09/04/2008 3:23 μμ.


Ψάχνοντας, βρήκα αυτή τη συνέντευξη που αφορά στην Υρμίνη:

http://www.agronews.gr/index2.php?option=com_content&do_pdf=1&id=35657

από Χρήστος 09/04/2008 4:05 μμ.


Στην Υρμίνη όπως και σε όλες τις εκμεταλλεύσεις Φράουλας απασχολείται εργατικό προσωπικό από όλες τις χώρες. Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες: - Εργατικό προσωπικό που ζει και διαμένει στην Μανωλάδα σε ενοικιασμένα σπίτια από τους ίδιους (πλειοψηφία) - Προσωπικό που δεν επιθυμεί να ενοικιάσει σπίτι επειδή περιφέρεται, πότε στην φράουλα, πότε στην λακωνία και μεσσηνία κλπ. Το κακό με αυτούς είναι πως πρακτκά ζουν σε άθλιες συνθήκες και σε πρόχειρους καταυλισμούς (μειοψηφία). Οι παραγωγοί της φράουλας έπεσαν σε μια μεγάλη παγίδα. Και αυτή είναι η εξής : Το προσωπικό που δεν ήθελε να ενοικιάσει σπίτι, τους έδωσαν οι παραγωγοί χώρο, νερό και ρεύμα στα χωράφια τους !!! Αυτό ήταν και το τραγικό τους λάθος. Γιατί διαφορετικά θα έπρεπε και αυτοί με το ζόρι να ενοικιάσουν. Όμως οι εργάτες απειλούσαν πως θα φύγουν. Αν γινόταν αυτό τότε τέρμα και η φράουλα μια και τα εργατικά συμμετέχουν στο κόστος της τουλάχιστον κατά 30 % Στο θέμα αυτό οι τοπικοί φορέις ... σφυρίζουν κλέφτικα. Αντί να οργανώσουν έναν καταυλισμό, με τουαλέτες, γιατρούς, σχολεία.... απλά ... επαναπαύτηκαν στο ότι τους μάζεψαν οι παραγωγοί στα χωράφια τους. Και τώρα ???? Να τα αποτελέσματα. Οι παραγωγοί έπεσαν στον λάκο που έσκαψαν οι ίδιοι. Όλοι τους κατηγορούν χωρίς πρακτικά να έχουν οι ίδιοι ουσιαστικές ευθύνες για το πρόβλημα. Τους ονομάζουν ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΟΥΣ όταν αυτό που έκαναν ήταν να τους δώσουν χώρο στα δικά τους χωράφια, κάτι που δεν έπρεπε μια και ουσιαστικά φαίνονται πλέον στα μάτια της κοινωνίας ως οι "κηδεμόνες" τους ενώ, ταυτόχρονα, δεν μπορούσαν να τους δώσουν τις στοιχειώδεις ανέσεις (θα ήθελε μια πολυκατοικία ο καθένας να χτίσει). Ένα άλλο θέμα που αφορά το ότι κάποιοι τους κλειδώνουν ή τους παίρνουν τις άδειες παραμονής κλπ, έχει ακουστεί πως υπάρχει κύκλωμα που προσπαθεί να βγάλει λεφτά από αυτή την κατάσταση. Δεν είναι παραγωγοί φράουλςα αλλά κάποιοι ξετσίπωτοι και άσχετοι με την περιοχή που κάνουν το ίδιο σε πολλές περιοχές στη ελλάδας και ΠΑΝΤΑ σε συνεργασία με κάποιους αλλοδαπούς ... κάτι σαν νταβατζίδες δηλαδή που ως σύγχρονοι εφιάλτες εκμεταλλεύονται την ανάγκη του ίδιου τους του λαού. Τι να πω... Εδώ ζούμε και τα βιώνουμε ... Πάντως αυτό που θέλω να προσθέσω είναι πως οι παραγωγοί φράουλας της Υρμίνης απασχολούν και δεν εκμεταλλεύονται τον κόσμο. Θέλουν τους εργάτες να μείνουν εδώ στην περιοχή ενώ οι περισσότεροι (παραπάνω από 90%) έχουν νοικιάσει σπίτια και πάνε και τα παιδιά τους σχολείο κλπ. Ιδιαίτερα δε που η φράουλα απαιτεί πολλά χέρια που να γνωρίζουν καλά την δουλειά. Επομένως υπάρχει απαίτηση για χέρια και δεν πρέπει να φύγουν οι εργάτες αυτοί, κάτι που έτσι κι αλλιώς ούτε οι ίδιοι το θέλουν. Όμως να μείνουν υπό συγκεκριμμένες προϋποθέσεις. Αν δεν υπήρχε η Υρμίνη η φράουλα και γενικότερα η περιοχή θα είχε έρθει σε μαρασμό. Η υρμίνη είναι 20 παραγωγοί που συνεταιρίστικαν και ξέφυγαν από τα συσκευαστήρια, πουλώντας πλέον μόνοι τους το προϊόν τους. Τώρα πρέπει να επέμβουν οι φορείς. Κι εγώ ερωτώ. Αν οι παραγωγοί αποφασίσουν να διώξουν τους εργάτες από τον χώρο που τους διέθεσαν τότε ... θα έχουμε χειρότερο ανθρωπιστικό πρόβλημα ή όχι ? Ας έρθει η συντεταγμένη πολιτεί να δώσει λύσεις ... πως ??? Ορίστε μερικές ιδέες: - Ο δήμος Βουπρασίας διαθέτει εκτάσεις. Εκεί θα πρέπει με μια Υπουργική Απόφαση να μπουν προδιαγραφές όπως να τοποθετηθούν Containers, συγκεκριμμένοι τύποι ανα κάποια άτομα, τουλαλέτες, εκπαιδευτικοί υπάλληλοι και γιατροί, χωρίς γραφειοκρατίες, άδειες πολεοδομικές και λοιπές βαβούρες ... ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ να το κάνουν αυτό. Ακούστε όμως και αυτό. Όταν 2 παραγωγοί της υρμίνης προσπάθησαν να στήσουν κοντέινερ με όλα τα απαιτούμενα, μετά από λίγες ημέρες έσκασε μύτη η πολεοδομία και ΖΗΤΟΥΣΕ ΑΔΕΙΕΣ ... άκουσον άκουσον. Τέλος πάντων. Εγώ τα βιώνω, ζω στην περιοχή, η κοινωνία είναι μικρή και όλα μαθαίνται. Επίσης να προσθέσω πως δεν στηρίζομαι οικονομικά από την υρμίνη και θέλω να βλέπω τα πράγματα αντικειμενικά. Αν είναι οι φωτογραφίες αντιαισθητικές, φανταστείτε εμάς που τους αντικρίζουμε κάθε μέρα κατάματα, στον Φούρνο, στο SuperMarket κλπ. Όσο για τους Δημοσιογράφους και την Κοινωνία ??? Ας δούμε όλοι μας το πρόβλημα κατάματα με ουσιαστικές παρεμβάσεις. Με το να βαφτίζουμε τον κόσμο "ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΟ" και να δίνουμε τίτλους όπως ΦΡΑΟΥΛΑ ΒΑΜΕΝΗ ΜΕ ΑΙΜΑ και τα σχετικά, χωρίς να γνωρίζουμε περισσότερες λεπτομέρειες, παραπέμπουν περισσότερο σε ενημερωτικό "προϊόν" και λιγότερο σε ουσιαστική παρέμβαση ...

από @ 20/04/2008 12:55 μμ.


δεν σας κάνει εντύπωση που όλος ο αστικός τύπος ανακάληψε σήμερα τους μετανάστες και έγινε μάλιστα προστάτης τους;

πέρσι τέτοια εποχή πάλι, ο Παπαδάκης έριξε τόνους λάσπης στη φράουλα μανωλάδας για χημικά, ενέσεις και γενικά προϊον που πρέπει να αποφεύγουν οι καταναλωτές. το θυμάστε; τότε οι συλοφαντίες καταρίφτηκαν

η ηλεία -όπως και όλη η επαρχεία- βρίσκεται σε οικονομική εξαθλίωση. το πείραμα της μανωλάδας πέτυχε. η γη μπορεί ακόμα να ταϊσει τα παιδιά της. αυτό όμως είναι που οραματίζονται κράτος και Έ.Ε. για την  περιοχή;

η καταστροφή όπως καταγράφεται μέχρι σήμερα φτάνει τα 33.000.000 ευρώ. οι παραγωγοί θα πάνε φυλακή και οι εργάτες δεν θα ξαναπατήσουν στην περιοχή. η ηλεία θα χάσει και το τελευταίο της οχυρό.

φέτος η ζήτηση για φράουλα μανωλάδας εκτινάχτικε στα ύψη με αποτέλεσμα να μειωθούν κατά πολύ οι εισαγωγές. ποιοι κάνουν τις εισαγωγές;

η ηλεία -όπου και ζω- πριν από πενήντα χρόνια είχε τόσο σιτάρι που θα ζήλευε και ο Στάλιν. σήμερα δεν υπάρχει σιτάρι ούτε για κόλυβα. το ίδιο ισχύει για τη σταφύδα. αυτοί που ξεκλήρισαν την αγροτιά, έρχοναι σήμερα να υπερασπιστούν τους εργάτες γης. δεν μου κολλάει

ο χρήστος παραπάνω έχει δίκιο σε όσα λέει. με τα 100 ευρώ το μήνα που θα πλήρωνε ένας μετανάστης για να νοικιάσει με δυο άλλους ένα σπίτι, ζει την οικογένειά του στη χώρα του. γιατί να νοικιάσει σπίτι στη μανωλάδα για τρεις τέσσερεις μήνες που θα δουλεύει στη φράουλα;

σχετικά με τα μεροκάματα. το κράτος απασχολεί προσωπικό (δ/βάθμιας και τριτοβάθμιας) επί οκταώρου με προγράμματα στέιτσ για 300 ευρώ και ανασφάλιστους (βλέπε νοσοκομεία). το ΟΑΕΔ "δίνει" εργάτες στους επιχειρηματίες με υποχρεωτικό μεροκάματο τουλάχιστο ένα ευρώ πάνω από το ταμείο ανεργίας. σαν πολύ δεν τους πήρε ο πόνος που στη μανωλάδα οι μετανάστες δεν πληρώνονται ως εργάτες γης αλλά ως ανιδίκευτοι;

 

 

από ..... 20/04/2008 10:51 μμ.


ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΕΨΙΛΟΝ" ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

  Ενώ σ' όλη την Ελλάδα η αγροτική οικονομία μαραζώνει, στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα.

Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση κι οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν νέες αγορές, διπλασιάζοντας τα εισοδήματά τους. Δίκαια, λοιπόν, αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτόν αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσαφι ήταν όντως κόκκινο αλλά όχι τόσο από τη φράουλας, όσο από το αίμα.

Έρευνα: Ντίνα Δασκαλοπούλου, Μάκης Νοδάρος
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιάκος


 Η Νέα Μανωλάδα είναι η «πατρίδα της φράουλας». Βγάζει το 90% της εθνικής παραγωγής. Ενα πραγματικό αρχοντοχώρι, με φαρδείς δρόμους και καλοκαμωμένα σπίτια και δυο πλατείες για την απογευματινή βόλτα. Το χωριό είναι μικρό: 2.000 κάτοικοι, 3.500 με τους μετανάστες. Το καλοκαίρι άλλοι 1.500 ξένοι εργάτες συρρέουν εδώ από όλη την Πελοπόννησο για την συγκομιδή του καρπουζιού.

Το χωριό έχει 30 μικράκια στο νηπιαγωγείο κι ένα δημοτικό σχολειό με 100 περίπου παιδιά. Για γυμνάσιο και λύκειο πηγαίνουν σε άλλα, μεγαλύτερα χωριά. «Αλλά δεν έχουν αγωνία, δεν έχουν άγχος τα δικά μας τα παιδιά. Το μέλλον τους το εξασφαλίζει η γη». Το χωριό έχει κάποια εμπορικά, μερικές καφετέριες και κάποια ταβερνεία. Αυτή είναι όλη κι όλη η ζωή του. Απλή, λιτή, συμμαζεμένη. Νοικοκυρεμένη. Επιτέλους και μια ιστορία επιτυχίας. Επιτέλους και κάποιοι έλληνες δουλευταράδες, ανοιχτόμυαλοι, ριζοσπαστικοί και πετυχημένοι. Οι αγρότες σε άλλες περιοχές της χώρας συζητούν «το φαινόμενο του κόκκινου χρυσού» ενώ τα πιο έγκυρα εξειδικευμένα έντυπα εξαίρουν «την αλλαγή νοοτροπίας, το πνεύμα συνεργασίας και εξωστρέφειας των παραγωγών». Ενθουσιασμένοι οι ευρωπαίοι διακινητές, ξετρελαμένοι οι ευρωπαίοι καταναλωτές. Πως το καταφέρνουν;

Τι διαθέτουν ετούτοι οι Πελοποννήσιοι που σε όλους τους άλλους διαφεύγει; Οι άνθρωποι εδώ είναι ανοιχτόκαρδοι. Δεν υπάρχει περίπτωση να μπει ξένος στον καφενέ και να μην τον κεράσουν λίγο από το εξαιρετικό κόκκινο κρασί τους ή έναν μεζέ από τη σούβλα τους. «Η ζωή μας άλλαξε το 2005 με την συμμετοχή μας στην Fruit Logistica» δηλώνουν οι πρωτοπόροι αυτοί αγρότες. Οπου «Fruit Logistica» η μεγαλύτερη έκθεση φρούτων και λαχανικών που γίνεται κάθε χρόνο παγκοσμίως! Κι έχουν κάθε λόγο να είναι χαρούμενοι: αν συνεχιστεί η καλή πορεία του προϊόντος και τα επόμενα δυο χρόνια, οι καλλιεργούμενες εκτάσεις στην περιοχή θα φτάσουν τα 10.000 στρέμματα!Μόνο μια μικρούλα λεπτομέρεια αμαυρώνει αυτήν τη χρυσή επιχειρηματική εικόνα. «Αντιμετωπίζουμε οξύ στεγαστικό πρόβλημα με τους εργάτες» δηλώνουν οι παραγωγοί στα ευρωπαϊκά φόρα.
Οπότε, σχεδιάζοντας ένα διήμερο στην ιστορία της ελληνικής επιτυχίας, λέω να ξεκινήσω από τα πιο σκούρα για να τελειώσω με τα καλύτερα. Αρχίζω λοιπόν με το «οξύ στεγαστικό πρόβλημα». Γύρω από το χωριό απλώνονται τέσσερις παραγκουπόλεις. Μια σε κάθε σημείο του ορίζοντα. Οδηγώ μέσα στο σκοτάδι που γίνεται ολοένα και πιο πυκνό. Στρίβω αριστερά και μπαίνω σε έναν καρόδρομο της συμφοράς. Δεν βλέπω τίποτα. Σβήνω τη μηχανή κι αφήνω τα μάτια μου να συνηθίσουν το μαύρο. Πρώτα διακρίνεις τα αστέρια. Και μετά το περίγραμμα των δέντρων. Κι ύστερα κάτι ακαθόριστους όγκους. Καλύβια, παράγκες, παραπήγματα. Κι ύστερα προβάλλουν οι σκιές. Δεν βλέπω πρόσωπα, δεν βλέπω μάτια. Μόνο σφίγγω χέρια, κάποιος με χτυπάει στην πλάτη, μια γυναίκα γαντζώνει το μπράτσο μου. «Δεν πειράζει που δεν έχουμε φως, που δεν έχουμε νερό. Μεροκάματο δεν έχουμε». Μιλάει σπαστά ελληνικά, παρόλο που ζει ήδη 5 χρόνια στην Ελλάδα. Η ίδια δηλώνει τσιγγανοβουλγάρα από το Ρούσεν. Είναι κι άλλοι δικοί σου εδώ; «Πολλοί. Εδώ στη δικιά μας γειτονιά είναι Βούλγαροι, Τσιγγανοβούλγαροι και Ρουμάνοι. Παραπέρα, είναι από άλλες χώρες. Να φύγεις τώρα γιατί άμα σε δει το αφεντικό, δεν θα με πάρει ούτε αύριο στη δουλειά». Συνήθως οι παραγκουπόλεις χτίζονται στις παρυφές του αστικού ιστού, αυθόρμητα και άναρχα. Εδώ το επιχειρηματικό δαιμόνιο ορισμένων ντόπιων πήγε ένα βήμα παραπέρα: νοικιάζουν τα χωράφια τους στους μετανάστες για να στήσουν την παράγκα. «Κάποιος ξερίζωσε μέχρι και το αμπέλι του για να στήσει τις ρουμς-του-λετ τενεκεδουπόλεις» λέει ένας κάτοικος που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του. «100-150 ευρώ το μήνα πληρώνουν για να στήσουν το παράπηγμα που συνήθως παίρνει νερό και ηλεκτρικό – παρανόμως εννοείται – από κάποιο καλύβι όπου ο ιδιοκτήτης του χωραφιού βάζει τα εργαλεία του. Εννοείται επίσης ότι πληρώνουν και το νερό και το ηλεκτρικό». Μια βόλτα στις παραγκουπόλεις της Νέας Μανωλάδας αρκεί για να επιβεβαιωθεί η πληροφορία.«Τώρα είναι πολύ καλά, δόξα στον Αλλάχ. Το πρόβλημα ήταν πιο παλιά, όταν έπρεπε να πάρουμε τις βεβαιώσεις. Κι έχω και καλό αφέντη, ο δικός μου με πληρώνει πάντα. Θα πάρετε ένα τσάι;» Στην παράγκα που ο Μοχάμεντ μοιράζεται μαζί με άλλους επτά συγχωριανούς του από το Μπαγκλαντές, η τηλεόραση παίζει χαμηλά βίντεο-κλιπ: μια γκόμενα χαριεντίζεται με τα κύματα και τραγουδάει. Στα μπανγκλά ασφαλώς και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Γενικώς. Τι εννοείς για τις βεβαιώσεις;
Και τι εννοείς ότι ο αφέντης σε πληρώνει; Και το εννοείς αυτό το «αφέντης», γαμώτο μου;Εννοεί ότι κάποιοι υπάλληλοι του δήμου πλούτισαν νομιμοποιώντας με πλαστά έγγραφα τους αλλοδαπούς εργάτες. Αυτό διαπιστώθηκε μετά από την έρευνα της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ η οποία απέδωσε ευθύνες, εκτός των άλλων και σε αιρετό εκπρόσωπο της τοπικής αυτοδιοίκησης, που γνώριζε αλλά σιωπούσε. Στην κομπίνα συμμετείχαν και πολλοί ιδιοκτήτες αγροτεμαχίων που έχουν δηλώσει επάγγελμα αγρότη. Πολλοί εξ αυτών χορηγούσαν έναντι 300-500 ευρώ εκάστη, δεκάδες υπεύθυνες δηλώσεις εργασίας στους αλλοδαπούς για δήθεν μεροκάματα που είχαν κάνει με σκοπό οι τελευταίοι να τις χρησιμοποιήσουν μαζί με άλλα έγγραφα του ΟΓΑ στην έκδοση αδειών παραμονής τους. Κι όταν ο Τζαμάλ είναι χαρούμενος γιατί απλώς πληρώνεται, εννοεί ότι το αφεντικό δεν τον καρφώνει στους μπάτσους στο τέλος της σεζόν.

Πρακτική διαδεδομένη και σε αυτήν την περιοχή, όπως και σε όλη την Ελλάδα. Ο λαθρομετανάστης ή ο πρόσφυγας δουλεύει ολημερίς στο χωράφι σου. Τρεις μήνες μετά, όταν έρχεται η ώρα της πληρωμής, τον καρφώνεις στον μπάτσο. Ο οποίος δεν τον έχει δει όλο το προηγούμενο διάστημα και, ξαφνικά, τον ανακαλύπτει!
«Που είναι τα χαρτιά σου;» τον ρωτάει. «Δεν έχω χαρτιά», ψελλίζει αυτός.

Ιδού πως εξατμίζεται το εργατικό κόστος, υπουργέ! Οδηγώ προς τον τρίτο καταυλισμό. «Από εδώ η κόρη μου η Σάσα. Είναι μεγάλο κορίτσι πιά και μας βοηθάει. Την παίρνουμε κάθε μέρα στα χωράφια». Ο περήφανος πατέρας ακουμπάει το χέρι του στον ώμο του μεγάλου κοριτσιού. Εκείνη παίζει τα μαλλιά της και μου χαμογελάει μέσα από τα σάπια δόντια της. «Πόσο χρονών είσαι;» Δεκαπέντε. «Σχολείο πας;» Ποτέ. «Στον γιατρό;» Παίρνει ντεπόν. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ήρθαν εδώ κάποιοι ακτιβιστές, έχουν να δουν γιατρό αυτοί οι άνθρωποι. Οπότε, πονάει κεφάλι; Ντεπόν. Πονάει στομάχι; Ντεπόν; Κάηκαν μαγειρεύοντας; Ντεπόν. Ζουν πολλά παιδιά εδώ στην τρίτη παραγκούπολη κι ακόμα περισσότερα ζουν σε μικρά διαμερίσματα στην Λάππα, την Βάρδα και τα γύρω χωριά. Ελάχιστα πηγαίνουν σχολείο – τα περισσότερα βγαίνουν από πολύ μικρά στη δουλειά. Με μειωμένο μεροκάματο. «Γιατί μαζεύει λιγότερες φράουλες. Φυσικό». Πολύ φυσικό το θεωρεί ο μπαμπάς της Σάσας. Οπως κι ότι η Σάσα δουλεύει.

Ο μπαμπάς, η μαμά και η Σάσα σηκώνονται κάθε μέρα στις 4. Πρώτη κίνηση να ανοίξουν την τηλεόραση. Στη δική τους παράγκα έχουν ρεύμα, έτσι κάθε πρωί μαθαίνουν τα νέα της πατρίδας. Πίνουν δυνατό τσάι – γάλα η Σάσα «γιατί είναι παιδί». Κι ύστερα πηγαίνουν στην κεντρική πλατεία της Μανωλάδας για να τους φορτώσει στην καρότσα το αφεντικό και να τους πάει στο χωράφι. Η οικογένεια είναι από τις τυχερές: καταρχήν έχουν δουλειά κι έπειτα δουλεύουν για τον ίδιο γαιοκτήμονα εδώ και χρόνια. Οι υπόλοιποι στην πλατεία περιμένουν να τους διαλέξουν. Πως; Με ποιά κριτήρια; Τα γερά μπράτσα και τις φαρδιές πλάτες, για τους άντρες που κουβαλάνε τα χώματα και σκάβουν τα χωράφια.

Την ευλυγισία, για τις γυναίκες που σκύβουν ανάμεσα στα στενά αυλάκια του θερμοκηπίου για να μαζέψουν τις φράουλες. «Η Ελλάδα μας κάνει την χάρη και μας ανέχεται. Στη Βουλγαρία η Σάσα και η γυναίκα μου θα ήταν πουτάνες κι εγώ άνεργος. Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι και να φύγεις τώρα, σε παρακαλώ, γιατί θα έρθει το αφεντικό».Γύρω στις 6.30 το πρωί, οι τυχεροί της ημέρας έχουν στοιβαχτεί στις καρότσες των γαιοκτημόνων. Θα μαζεύουν ασταμάτητα φράουλες μέσα στα θερμοκήπια. Αν η θερμοκρασία έξω είναι στους 25 βαθμούς μέσα «στα πλαστικά» εκτινάσσεται στους 40°! Σκυφτοί πάνω από τα αυλάκια ξεχορταριάζουν και συλλέγουν τα φρούτα για επτά ώρες, με ένα μικρό διάλειμμα 15 λεπτών. «Φέρνουμε δικό μας φαγητό, όμως τώρα μας δίνουν νερό. Και μετά τις κινητοποιήσεις παίρνουμε περισσότερα χρήματα». Και τι παίρνετε Ελιά; 22 ευρώ, οκτώ λιγότερα από τον ανειδίκευτο. Κι όταν χρειαστεί να δουλέψουν υπερωρίες μετά τις 5 το απόγευμα μέχρι το βράδυ, παίρνουν 3,5 ευρώ την ώρα. Ο Ελιά είναι Αλβανός και θυμάται ακόμα τις κινητοποιήσεις του 1999. Τότε οι Αλβανοί της περιοχής αντέδρασαν και οργάνωσαν την πρώτη απεργία. Ο κοινωνικός αυτοματισμός λειτούργησε και εκεί. Οι ξένοι εργάτες άρχισαν να δέρνονται μεταξύ τους και η πρώτη «εξέγερση» πνίγηκε στο αίμα. Το δικό τους αίμα. Ομως τελικά κέρδισαν.

Λίγο μεγαλύτερα μεροκάματα και δροσερό νερό. Στις 2 το μεσημέρι η δουλειά σταματά. «Α, η οικογένεια είναι αξία. Εμείς τρώμε όλοι μαζί το μεσημέρι γύρω από το τραπέζι». Ο, ας τον πούμε, κυρ-Πέτρος είναι γύρω στα 50, βιαστικός και κουρασμένος. Η ρυμούλκα του τρακτέρ του είναι γεμάτη Πακιστανούς και Ινδούς. Θα τους ξεφορτώσει στην πλατεία για να γυρίσει σπίτι και να πει την προσευχή στο τραπέζι. Από την καρότσα του κυρ Πέτρου πηδάει ο Τζεμάλ. Εμείς θα κάτσουμε για μεσημεριανό στο δικό του τραπέζι. «Πίσω στην πατρίδα διάβαζα ένα βιβλίο για τον Μεγαλέξανδρο. Για αυτό ήρθα στην Ελλάδα, επειδή οι ΄έλληνες είναι τόσο σπουδαίοι. Το χωριό μου στο Μπαγκλαντές λέγεται Κουμινλά. Με το πόδι πέρασα στο Πακιστάν. Μετά, πόδι πόδι, πήγα στο Ιράν. Μετά πάλι πόδι, στην Τουρκία. Σε κάθε χώρα πλήρωνα τον κομάντο 800 δολάρια. Κάθε χώρα, άλλο κομάντο. Αυτός ξέρει τα περάσματα και μας ταΐζει. Το πιο ακριβό πέρασμα είναι από Τουρκία σε Ελλάδα. Αυτό 2000 δολάρια». Πόσο άθλια μπορεί να είναι η ζωή στο χωριό του για να πουλήσει σπίτι και χωραφάκι ώστε να έρθει εδώ; Εδώ μαγειρεύει με το ίδιο νερό που ποτίζονται τα χωράφια. Κοιμάται σε μια παλέτα με μια κουρελού. Το τζαμί του είναι μια παράνομη παράγκα. Δεν μπορεί να βγει για βόλτα γιατί φοβάται μήπως τον σταματήσει ο μπάτσος. Κι ακόμα χειρότερα, δεν είναι καθόλου ελεύθερος. «Δεν έχει σημασία. Δεν είμαι ελεύθερος, είμαι όμως ζωντανός.

Στο Μπαγκλαντές έχει ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία. Δεν είναι, όμως, όπως εδώ. Αν εκεί έρθει ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση θα σκοτώσει όποιον είναι Νέα Δημοκρατία». Ο Τζαμάλ, λοιπόν, παίρνει τα 22 του ευρώ και είναι ζωντανός στην Νέα Μανωλάδα. «Ξένος ως και στην χαρά του», κάθε απόγευμα πηγαίνει βόλτα στην κεντρική πλατεία, ψωνίζει δυο ψιλοπράγματα στο μίνι μάρκετ, τρώει παγωτό και πηγαίνει νωρίς στην παράγκα. Δεν έχει πολλές σχέσεις με την τοπική κοινωνία ούτε εκείνη μαζί του. Εισπράττει το μεροκάματό του και μετά σαν κύριος πληρώνει τους λογαριασμούς του: 1 ευρώ την ημέρα για το νοίκιο της παράγκας, 3 ευρώ την ημέρα στον νταβατζή του (τον τοπικό μαφιόζο, δηλαδή, που εισπράττει τα χρήματα ως προστασία), 5 ευρώ την ημέρα για το φαγητό του. Βάλε σε αυτά και τα λεφτά που βάζει στην άκρη γιατί χρωστάει σε συγγενείς από τους οποίους δανείστηκε, για να πληρώσει τους τράφικερς που τον έφεραν στην Ελλάδα.
Ο Τζαμάλ δουλεύει για 5 ευρώ την ημέρα.
 «Η τοπική κοινωνία είδε στους λαθρομετανάστες ένα εργαλείο με πολλαπλά οφέλη». Ο άνθρωπος που μας μιλάει, οδήγησε από την Νέα Μανωλάδα μέχρι την Κυλλήνη για να μας δει. Φοβάται να σπάσει τη σιωπή των χωριανών του, «που δουλεύουν υπό την προκλητική ανοχή των τοπικών αρχών». Σε αυτό το χωριό, που πνίγεται σε νέφη διοξινών και καταστρέφει με τα χημικά τον υδροφόρο του ορίζοντα, υπάρχει και μια μειοψηφία που αντιστέκεται. Και που προσπαθεί να κινητοποιήσει τις δημοτικές και νομαρχιακές αρχές, την αστυνομία, την κεντρική εξουσία. «Είμαστε από χέρι χαμένοι. Τι να πεις όταν ο Δήμος αντί να χτίσει σπίτια για τους μετανάστες, παραχωρεί την έκταση για να χτιστεί γήπεδο του γκολφ; Τόσοι πολλοί είναι πιά οι παίκτες του γκολφ σε αυτή τη χώρα; Η, όταν ο αστυνομικός που καλείται να ελέγξει κάποιον τσιφλικά είναι συγγενής του;» Οι πληροφορίες μας λένε πως οι μικροί γαιοκτήμονες «νοικιάζουν» με τη μέρα εργάτες, οι τσιφλικάδες όμως έχουν τους «δικούς» τους. «Οι τσιφλικάδες έχουν δημιουργήσει παράνομους, άθλιους καταυλισμούς με παραπήγματα από πλαστικό και καλάμια. Οι εργάτες πληρώνουν ενοίκιο για να ζουν χωρίς θέρμανση, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς πόσιμο νερό, χωρίς τα στοιχειώδη μέτρα υγιεινής. Και οι τσιφλικάδες παίρνουν πίσω το μεροκάματο που δίνουν στους εργάτες, εφαρμόζοντας την πρακτική των μεγάλων κλειστών ξενοδοχειακών μονάδων: μέσα στα χωράφια λειτουργούν παράνομα μίνι μάρκετ από τα οποία αναγκάζουν ο καθένας τους "δικούς του" εργάτες να ψωνίζουν καθημερινά διάφορα προϊόντα τα οποία δεν υπόκεινται σε αγορανομικό ή υγειονομικό έλεγχο». Αυτή την πληροφορία (που ερχόταν συνεχώς από διαφορετικές πηγές, μετανάστες και κατοίκους) ακολουθήσαμε και για αυτό επιμείναμε να δούμε όλους τους καταυλισμούς. Τρεις μόλις μέρες αργότερα η πληροφορία θα επιβεβαιωνόταν: ο τσιφλικάς όταν αντιλήφθηκε την έρευνα του «Εψιλον» σήκωσε μέσα σε μια νύχτα το παράνομο μίνι μάρκετ και το μετέφερε σε μικρή ρεματιά, μακριά από τους ενοχλητικούς.

Και όντως, δεν προλάβαμε να το δούμε με τα μάτια μας. Αν τα άλλα τρία σημεία του ορίζοντα είναι σημαδεμένα από τις παράγκες, αν εκεί οι άνθρωποι ζουν σκυφτές και μισοελεύθερες ζωές, τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για αυτό που θα έβλεπα στον τελευταίο και ίσως μεγαλύτερο καταυλισμό. Δεκάδες θερμοκήπια στη σειρά, αριθμημένα, περιφραγμένα με συρματόπλεγμα. Προβολείς φωτίζουν το κέντρο του καταυλισμού – μέσα στα θερμοκήπια κεριά. Κανένας δεν ξέρει πόσοι εργάτες ζουν εδώ. Είναι πάντως δεκάδες – μπορεί και 500. Στην άκρη του καταυλισμού οι τουαλέτες τους: παραπήγματα από καλάμια και πλαστικό με μια τρύπα στη μέση. Ολα τα λύμματα πέφτουν σε ένα μικρό ποτάμι που οδηγεί στην προστατευόμενη από τη συνθήκη Ραμσάρ λιμνοθάλασσα του Κοτυχίου. Είναι νύχτα και οι εργάτες κάνουν βόλτες, απλώνουν μπουγάδες, μαγειρεύουν. Κανένας δεν με προσκαλεί στην παράγκα για τσάι, κανένας δεν μου ανοίγει την πόρτα, κανένας δεν θέλει να μου μιλήσει. Οι γυναίκες με οδηγούν στους άντρες τους. Πολύ γρήγορα, πολύ συνοπτικά το άτυπο συμβούλιο μού ανακοινώνει μέσα στο μισοσκόταδο την ετυμηγορία του: «Να φύγεις αμέσως από εδώ. Για ό,τι θέλεις, να ρωτήσεις το αφεντικό.» «Πόσο χρονών είσαι», ρωτάω ένα αγόρι που στέκεται δεξιά μου με τα χέρια στις τσέπες. «Δεκατέσσερα», μου απαντάει. «Δουλεύεις;», ξαναρωτάω. «Ασφαλώς, δεν είμαι τεμπέλης». «Τώρα κυρία πρέπει στ’ αλήθεια να φύγετε. Τώρα!». Ο επιστάτης εμφανίζεται καβάλα στο μηχανάκι του και κόβει βόλτες γύρω από τον καταυλισμό. Είναι ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών επιτηρητής, που εποπτεύει καθημερινά τους εργάτες.Ο ίδιος το επόμενο πρωί περιπολεί ασταμάτητα την παραγκούπολη όσο βρίσκομαι εκεί. Ο επιστάτης καβάλα γύρω γύρω από το συρματόπλεγμα και οι εργάτες να εξαφανίζονται μόλις με βλέπουν στη γωνία. Ο επιστάτης να μαρσάρει κι εγώ γονατιστή, έξω από την παράγκα να μιλάω σε ανθρώπους που βλέπω μόλις τα μάτια τους μέσα από μικρές τρύπες στο πλαστικό. Ο επιστάτης να στριφογυρίζει όλο και πιο κοντά και οι εργάτες να χώνονται όλο και πιο βαθιά στο θερμοκήπιο, που είναι το σπίτι τους. Δεν ξέρω με πόσες διαφορετικές προφορές άκουσα το ρήμα «φοβάμαι». «Φοβάμαι» σε τόνο βουλγάρικο, «φοβάμαι» σε τόνο τσιγγάνικο, «φοβάμαι» σε τόνο ανατολίτικο. Φοβάμαι πάντως σε σπαστά ελληνικά. Και σε λίγο θα άρχιζα να φοβάμαι κι εγώ.Γιατί από εκείνη τη στιγμή και μετά δεν έκανα ούτε ένα βήμα μόνη μου. Το σαραβαλάκι μου το ακολουθούσαν μονίμως ένα μαύρο αγροτικό πολυτελείας κι ένα μηχανάκι. Και πληροφορούμαι πως διάφορα περίεργα τηλεφωνήματα άρχισαν στις αρχές του τόπου. «Τι είναι αυτοί οι Αθηναίοι ρουφιάνοι; Μαζέψτε τους». Στους εργάτες όλων των καταυλισμών έπεσε σύρμα να μην μας μιλάνε, να μην μας ανοίγουν τις πόρτες τους. Ακόμα χειρότερα, άρχισαν να εκτοξεύονται απειλές στους κατοίκους της Νέας Μανωλάδας από κάποια αόρατα μεγάλα αφεντικά. Κάπως έτσι μάθαμε πως στην περιοχή «με 2.000 ευρώ θα σε ξαπλώσουν κάτω». Το δυστύχημα είναι πως όταν εγώ τηλεφώνησα σε κάποιο μεγάλο αφεντικό, δεν δέχτηκε καν να με συναντήσει. Έτσι, δεν είχα τη χαρά να συναντήσω «τον μεγαλύτερο Έλληνα φορολογούμενο αγρότη», όπως μου συστήθηκε. Και δεν μου έλυσε την απορία «τι ρόλο βαράω». Γιατί «ο μεγαλύτερος φορολογούμενος Έλληνας αγρότης» ξέρει, λέει, για ποιούς δουλεύω και ποιοί με έβαλαν να κάνω όσα κάνω. Πριν προλάβω να μάθω κι εγώ, μου έκλεισε το τηλέφωνο κατάμουτρα.Κι έτσι φεύγω από την Βουπρασία με πολλές απορίες. Οι «Stereo Nova» τραγουδούν δυνατά για την «τελευταία άκρη απ' το σχεδιάγραμμα της οικονομίας». Για τους λαθραίους, τους παράνομους, τους αόρατους εργάτες της Ευρώπης. Για όλους αυτούς που φτιάχνουν «το θαύμα της φράουλας» στην Ισπανία, το «θαύμα της ντομάτας» στη Νότιο Ιταλία, τον «κόκκινο χρυσό» στην Ελλάδα. Είναι «τα φαντάσματα μιας σκοτεινής κοινωνίας».


Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License