στους στάβλους της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας... τα σκοτωμένα άλογα θα ‘μαστε εμ

από Ενάντια στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία 01/05/2008 6:56 μμ.

Θεματικές:  Εργατικά, 

Προκήρυξη που μοιράστηκε και εκφωνήθηκε από μία από τις συλλογικότητες που συμμετείχαν στη σημερινή πρωτομαγιάτικη αντισυγκέντρωση. "Προλετάριοι-ες ενάντια στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία"

 

στους στάβλους της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας...

Το χειμώνα που πέρασε είδαμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας η τελευταία σκηνή του έργου που παίζεται τα τελευταία είκοσι χρόνια. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 το κεφάλαιο και το κράτος του εν αγαστή συνεργασία με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία (που άλλωστε αποτελεί κομμάτι του κράτους) έχουν προωθήσει μια σειρά από μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού συστήματος και των εργασιακών σχέσεων και έχουν υπογράψει μια σειρά από συλλογικές συμβάσεις που ουσιαστικά ισοδυναμούν με καθήλωση ή και μείωση των μισθών. Στόχος όλων αυτών των κινήσεων είναι η υποτίμηση, η πειθάρχηση και η διαίρεση της εργατικής τάξης, η μείωση του έμμεσου αλλά και του άμεσου μισθού.

Ο νόμος Πετραλιά αποτελεί τη συνέχεια και τη λογική προέκταση του νόμου Ρέππα που ψηφίστηκε το 2002, ο οποίος με τη σειρά του ήταν η συνέχεια και λογική προέκταση των νόμων που ψηφίστηκαν την περίοδο 90-92 (1902, 1976, 2084). Βασικό χαρακτηριστικό όλων αυτών των νόμων είναι ο κατακερματισμός των εργαζομένων με τη δημιουργία τριών κατηγοριών που διαχωρίζουν τους εργαζόμενους σε «παλιούς» και «νέους» (όσοι ασφαλίστηκαν πριν την 1-1-1983, από 1-1-1983 μέχρι 31-12-1992 και από 1-1-1993 και μετά). Σε αυτό το πλαίσιο προωθήθηκε σταδιακά η γενική αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και η εξομοίωση των συντάξεων και των παροχών προς τα κάτω. Δεν θα μπούμε σε μια αναλυτική περιγραφή όλων των ρυθμίσεων του νόμου Πετραλιά καθώς κάτι τέτοιο θα απαιτούσε πολλές σελίδες. Θα αναφερθούμε στα κυριότερα σημεία μονάχα:

·         Καταργείται ουσιαστικά η μειωμένη σύνταξη καθώς το ποσοστό μείωσης αυξάνεται από 4,5% σε 6% ανά έτος για όλες τις κατηγορίες εργαζόμενων. Οι συντάξεις όλων των ταμείων συμπιέζονται προς τα κάτω για να εξισωθούν με τις συντάξεις του ΙΚΑ καθώς το ύψος της επικουρικής σύνταξης περιορίζεται στο 20% της κύριας σύνταξης. Εκτός από τις συντάξεις και οι υπόλοιπες παροχές (π.χ. ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κλπ) συμπιέζονται, μέσω της ενοποίησης των ταμείων κύριας και επικουρικής σύνταξης. Με αυτόν τον τρόπο απαλλάσσονται επίσης από την πίσω πόρτα οι επιχειρήσεις από τεράστια χρέη προς τα ταμεία.

·         Αυξάνονται σταδιακά τα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση των γυναικών που έχουν ανήλικα παιδιά από το 50ο στο 55ο έτος. Αυξάνονται τα όρια ηλικίας των εργαζόμενων σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα κατά 2 χρόνια. Για τους εργαζόμενους που ασφαλίστηκαν μεταξύ 1-1-1983 και 31-12-1992 αυξάνεται το όριο ηλικίας για τη συνταξιοδότηση κατά 2 χρόνια στα 60 έτη με βάση την τριακονταπενταετία τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες. Η σύνταξη βάσει της 37ετίας χωρίς όριο ηλικίας ουσιαστικά καταργείται καθώς ο εργαζόμενος θα πρέπει να είναι ασφαλισμένος στο ίδιο ταμείο κύριας ασφάλισης στο σύνολο της 37ετίας.

·         Αυξάνεται ο απαιτούμενος αριθμός ενσήμων για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ασφάλιση ασθένειας από 50 σε 100 και 120 ένσημα. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι ένας μεγάλος αριθμός εργαζόμενων που δουλεύουν part-time ή (κυρίως) στη μαύρη εργασία αποκλείεται!

·         Οι γραφειοκράτες των συνδικάτων αποκτούν την πλειοψηφία στη διοίκηση των επικουρικών ταμείων. Αυξάνονται τα διαθέσιμα προς αξιοποίηση κεφάλαια των επικουρικών ταμείων μέσω της μείωσης των επικουρικών συντάξεων και δημιουργείται το «Ασφαλιστικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης των Γενεών» (ΑΚΑΓΕ) το οποίο θα χρηματοδοτηθεί από τους «κοινωνικούς πόρους» των ταμείων, τις ιδιωτικοποιήσεις και το ΦΠΑ. Έτσι επιδιώκουν να παρουσιάσουν τις ιδιωτικοποιήσεις και τις αυξήσεις του ΦΠΑ που επιβαρύνουν τους μισθωτούς ως «κοινωνικά δίκαιες»!

Σε αυτό το σημείο όμως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το εξής: η κοινωνική ασφάλιση δεν είναι ούτε «δικαίωμα» ούτε «δημόσιο αγαθό», στον ίδιο βαθμό που ούτε ο άμεσος μισθός είναι «δικαίωμα» ή «δημόσιο αγαθό». Τόσο  ο άμεσος μισθός όσο και η κοινωνική ασφάλιση, δηλαδή ο έμμεσος ή «κοινωνικός μισθός», δεν είναι τίποτα άλλο από την αξία αναπαραγωγής της εργατικής μας δύναμης και μας δίνεται ως ένα μικρό μερίδιο του κοινωνικού πλούτου που εμείς παράγουμε έτσι ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε να δουλεύουμε ξέροντας ότι όταν γεράσουμε θα έχουμε κάποια σύνταξη.  Έτσι, τόσο ο άμεσος μισθός όσο και η ασφάλιση είναι πεδίο κοινωνικού ανταγωνισμού και το μέγεθός τους είναι αποτέλεσμα ενός συσχετισμού δύναμης, είναι δηλαδή αποτέλεσμα της ταξικής πάλης. Έτσι άλλωστε μπορούμε να καταλάβουμε πως συνδέονται οι Συλλογικές Συμβάσεις και η προώθηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Η μείωση ή η καθήλωση των μισθών έχει άμεσο αντίκτυπο στο ύψος της σύνταξης που ορίζεται ως το 70% των μισθών της τελευταίας πενταετίας. Η επέκταση δε της επισφαλούς εργασίας (συμβάσεις ορισμένου χρόνου, ωρομισθίες, μερική απασχόληση, εκ περιτροπής εργασία, απλήρωτες υπερωρίες, απελευθέρωση των απολύσεων κτλ.) δε μειώνει μόνο τις ασφαλιστικές απολαβές των εργαζόμενων αλλά και τα έσοδα των ταμείων.

Ποιος όμως είναι ο ρόλος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας σε όλα αυτά; Γιατί υπέγραψε μια άθλια διετή συλλογική σύμβαση που αυξάνει το μισθό των εργαζόμενων κατά 1 ολόκληρο ευρώ την ημέρα αμέσως μετά την ψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου; Γιατί η «μεγαλειώδης» κινητοποίηση ενάντια στο νόμο Πετραλιά ήταν τρεις ντουφεκιές από το Δεκέμβρη μέχρι το Μάρτη; Για να το καταλάβουμε αυτό καλύτερα πρέπει να κάνουμε μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν.

Όταν ο Μητσοτάκης και ο Σουφλιάς ξεκίνησαν την επίθεση εναντίον μας το 1990, τη ΓΣΕΕ διοικούσε μια συμμαχία της ΠΑΣΚΕ και της ΕΣΑΚ, η οποία, αφού δέχτηκε τους πρώτους νόμους για τη μερική απασχόληση, δέχτηκε κατόπιν την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, το χτύπημα των αναπηρικών συντάξεων και των ΒΑΕ και πρόσφερε στο κράτος τρία μεροκάματα κάθε εργαζόμενου το χρόνο (40 δισ. δρχ. τότε) για την κάλυψη των «ελλειμμάτων»! Η ΓΣΕΕ ήταν αυτή που εισηγήθηκε τότε την περιβόητη «εθνική συμφωνία για την κοινωνική ασφάλιση» (17/9/90), πρότεινε την «τριμερή χρηματοδότηση» και εισήγαγε τη λογική της ανταποδοτικότητας. Μέχρι και σε «πρωτόκολλο συναντίληψης» κατέληξαν τον Ιούλη του ’92 με την τότε κυβέρνηση της ΝΔ όλες οι παρατάξεις της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ-ΣΥΝ-ΕΣΑΚ). Συναντίληψη που οδήγησε στο ξεπούλημα των μαζικών απεργιακών κινητοποιήσεων μετά την κατάθεση του νόμου Σιούφα («συμφωνία έξι σημείων με τον ΣΕΒ»). Το 2002 κατάπιε αμάσητο το νόμο Ρέππα, αν δεν τον υπερασπίστηκε κιόλας. Σήμερα, για επικοινωνιακούς λόγους και για να μη χάσει κάθε νομιμοποίηση, η ΓΣΕΕ (και από κοντά και η ΑΔΕΔΥ) εξέφρασε τη διαφωνία της μόνο για τις πιο δυσμενείς ρυθμίσεις του νόμου, ενώ στην «αναλογιστική μελέτη για το ασφαλιστικό το 2007) συνέχιζε στο ίδιο βιολί: τα «ελλείμματα», λέει, δεν οφείλονται στην εισφοροδιαφυγή των αφεντικών, αν αυξηθούν οι «εισφορές» τους και ασφαλιστούν κανονικά όλοι οι εργαζόμενοι στα ταμεία, αυτό θα είναι «αντιπαραγωγικό», «αντιαναπτυξιακό». Το πρόβλημα βρίσκεται στη διαχείριση των αποθεματικών των ταμείων από το κράτος, ας φτιάξουμε λοιπόν ένα «μεικτό» ασφαλιστικό σύστημα, όπου η επικουρική σύνταξη θα είναι κεφαλαιοποιητική (και μεταξύ άλλων θα τζογάρεται και στο χρηματιστήριο) και δώστε την σε μας τους εκπροσώπους των εργατών να τη διαχειριζόμαστε! Τόσο ο νόμος Ρέππα, όσο και ο νόμος Πετραλιά απάντησαν σε μεγάλο βαθμό στις «μεγάλες προσδοκίες» και τα αιτήματα των συνδικαλιστών. Ο νόμος Ρέππα προέβλεψε τη σύσταση των επαγγελματικών ταμείων, την ένταξη των «ειδικών ταμείων» κύριας ασφάλισης στο ΙΚΑ και τη συμμετοχή των συνδικαλιστών στη διοίκηση του ΕΤΕΑΜ, όλα αιτήματα τους. Γι’ αυτό το λόγο τον υποδέχτηκαν με διθυράμβους. Ο νόμος Πετραλιά τους καθιστά πλειοψηφία της διοίκησης των επικουρικών ταμείων και προωθεί πιο αποφασιστικά την ένταξη των «ειδικών ταμείων» κύριας ασφάλισης στο ΙΚΑ και την ενοποίηση των επικουρικών ταμείων. Επιπλέον, η δημιουργία του «fund» ΑΚΑΓΕ εντασσόταν και αυτή στα αιτήματα της ΓΣΕΕ.

Πέρα όμως από τη ΓΣΕΕ, την ΑΔΕΔΥ και τις διάφορες ομοσπονδίες που στις ηγεσίες τους έχουν επαγγελματικά συνδικαλιστικά στελέχη, δεν πρέπει να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στη συνδικαλιστική εκπροσώπηση καθώς, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, αυτό που κυριαρχεί είναι το κομματικό-παραταξιακό συμφέρον και η ψηφοθηρική ανέλιξη των στελεχών τους. Η εμπειρία μάς έχει δείξει ότι ακόμα και ο «ανεξάρτητος» παραταξιακός συνδικαλισμός (βλ. τον «υπεύθυνο» συνδικαλισμό της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στην περσινή απεργία των δασκάλων) διατηρεί ακέραιη τη λογική της ανάθεσης και δεν καταλήγει παρά στη στήριξη του κράτους των κομμάτων και της κοινωνίας των πολιτών και των κολλητών: «γεια σου εκπρόσωπε, τι γίνεται με το θέμα μου· α, και με κείνο το ασφαλιστικό που λέγαμε;». «Ναι, κάτσε να δούμε τι θα κατεβάσει η κυβέρνηση και βλέπουμε». Ταυτόχρονα, η κλαδική αντίληψη που κυριαρχεί ακόμα και στα πρωτοβάθμια σωματεία εμποδίζει το ξεπέρασμα των διαιρέσεων ανάμεσα στους εργαζόμενους. Το μόνο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό των πρωτοβάθμιων σωματείων είναι η ύπαρξη γενικών συνελεύσεων που, αν μη τι άλλο, επιτρέπουν να ακουστεί τουλάχιστον η λογική της ταξικής αυτονομίας.

Γι’ αυτό, επιμένουμε πάνω στο ζήτημα της αυτοοργάνωσης των εργαζόμενων σε κάθε χώρο εργασίας και γειτονιά με τη δημιουργία μορφών οργάνωσης που θα ανατρέπουν τη λογική της ανάθεσης και των κλαδικών ή άλλων διαχωρισμών· όπως για παράδειγμα επιτροπές και ανοιχτές συνελεύσεις εργαζόμενων που δε θα κάνουν τη λάντζα των κάθε είδους κομματικών οργανώσεων, συνδικαλιστικών παρατάξεων και ηγεσιών αλλά θα συζητάνε σε προλεταριακή βάση και θα φροντίζουν ώστε να έχουμε τον έλεγχο του περιεχομένου και της μορφής των αγώνων μας.

Πρωτομαγιά 2008

Προλετάριοι-ες ενάντια στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία

...τα σκοτωμένα άλογα θα ‘μαστε εμείς

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License