Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε!

Σύντροφοι ας μαζέψουμε εδώ ονόματα των αγωνιστών που σκοτώθηκαν, φυλακίστηκαν, ή είναι ακόμα φυλακισμένοι.

Σύντροφοι, ας μαζέψουμε σε αυτό το thead τα ονόματα όσων αγωνιστών, γνωστών και μη, είτε αριστερών-κομμουνιστών, είτε αναρχικών-αντιεξουσιαστών, που πέθαναν, βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν, ή είναι ακόμα φυλακισμένοι, υπερασπίζοντας τα πιστεύω τους και τον αγώνα.
Έτσι θα δωθεί σε κάποιους από εμάς η ευκαιρία να θυμηθούμε, ή να μάθουμε κάποια πράγματα γι'αυτούς τους αγωνιστές, και να πάρουμε κάποια διδάγματα απ'αυτούς.....

από σύντροφος 10/05/2008 2:47 μμ.


Μιχάλης Καλτεζάς Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η πρώτη σελίδα της εφημερίδας Τα Νέα της 18ης/11/85 με φωτογραφία που "έκανε το γύρο του κόσμου"

Ο Μιχάλης Καλτεζάς (1970 - 17 Νοεμβρίου 1985) ήταν μαθητής που σκοτώθηκε κατά την διάρκεια διαδηλώσεων στην επέτειο εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1985. Ο αστυνομικός Αθανάσιος Μελίστας πυροβόλησε τον Μιχάλη Καλτεζά στο πίσω μέρος του κεφαλιού από απόσταση είκοσι μέτρων[1] καθώς ο νεαρός έτρεχε μαζί με άλλους διαδηλωτές προς την πλατεία Εξαρχείων. Αμέσως μετά το θάνατο του Καλτεζά καταλήφθηκε το παλιό Χημείο στη Σόλωνος και το Πολυτεχνείο. Το πρωί της 18ης δόθηκε η άδεια από την Επιτροπή Πανεπιστημιακού Ασύλου, με πρόεδρο τον πρύτανη Μιχάλη Σταθόπουλο, να μπει η αστυνομία στο Χημείο. Η εισβολή έγινε με χρήση δακρυγόνων, για πρώτη φορά μετά το 1976,[2] και οι αστυνομικοί συνέλαβαν 37 άτομα τα οποία ξυλοκόπησαν,[3][4] ενώ λίγοι κατάφεραν να φτάσουν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου από τους υπονόμους. Αυτή ήταν και η πρώτη άρση ασύλου από την επίσημη θεσμοποίησή του το 1982. Τα επεισόδια στην Αθήνα συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες.

Ύστερα από τα γεγονότα ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Μένιος Κουτσόγιωργας υπέβαλλε την παραίτησή του, την οποία ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου δεν έκανε δεκτή. Στις 26 Νοεμβρίου του 1985 η 17 Νοέμβρη, σε αντίποινα για τη δολοφονία του Καλτεζά, επιτέθηκε με βόμβα σε κλούβα των ΜΑΤ κοντά στο Χίλτον, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένας αστυνομικός και να τραυματιστούν δεκατέσσερις.[5]

O Μελίστας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση με αναστολή και σε δεύτερο βαθμό αθωώθηκε στις 25/1/1990 από το Εφετείο, με δικηγόρο τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο[6] καθώς του αναγνωρίστηκε ως ελαφρυντικό το ότι ήταν "εν βρασμώ ψυχής". Η αθώωσή του προκάλεσε νέα σοβαρά επεισόδια με κατάληψη του Πολυτεχνείου από δυνάμεις της αριστεράς και αναρχικούς.

από σύντροφος 10/05/2008 2:57 μμ.


Νίκος Τεμπονέρας Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Νίκος Τεμπονέρας ήταν μαθηματικός και εκπαιδευτικός αριστερών πεποιθήσεων και στέλεχος του Εργατικού Αντιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ). Το όνομά του έγινε γνωστό στο πανελλήνιο, όταν δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια των μαθητικών κινητοποιήσεων της περιόδου 1990-91.

Το ιστορικό

Ο Νίκος Τεμπονέρας ήταν ο πρώτος νεκρός στη διάρκεια των μαθητικών κινητοποιήσεων ενάντια στο νομοσχέδιο του τότε Υπουργού Παιδείας Κοντογιαννόπουλου (θα ακολουθούσαν άλλοι τέσσερις στην Αθήνα από πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στο κατάστημα Κ.Μαρούσης στη διάρκεια διαδήλωσης). Δολοφονήθηκε στην Πάτρα στις 8 Ιανουαρίου 1991 σε ηλικία 38 ετών από τον τότε πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και δημοτικό σύμβουλο Ιωάννη Καλαμπόκα. Ο Καλαμπόκας χτύπησε θανάσιμα τον Τεμπονέρα με λοστό στο κεφάλι στη διάρκεια βίαιων επεισοδίων που σημειώθηκαν στο υπό κατάληψη 3ο Γυμνάσιο-Λύκειο Πάτρας.

Η δολοφονία του Τεμπονέρα, η οποία συνέβη σε μία περίοδο οξείας πολιτικής αντιπαράθεσης, ξεσήκωσε κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυριών σε όλη την Ελλάδα. Ο Καλαμπόκας δικάστηκε στο Βόλο και καταδικάστηκε πρωτόδικα για φόνο εκ προμελέτης σε ισόβια δεσμά, ενώ αργότερα η ποινή του μειώθηκε. Βγήκε 3 χρόνια μετά την φυλάκισή του. Το 3ο Λύκειο Πάτρας, τόπος δολοφονίας του Τεμπονέρα, σήμερα φέρει το όνομά του.

από αναρχικός 10/05/2008 3:01 μμ.


ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΟΥΜΗΣ- ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Ιάκωβος Κουμής ήταν Κύπριος φοιτητής της Νομικής. Δολοφονήθηκε από τα ΜΑΤ στις 16 Νοεμβρίου του 1980 κατά τη διάρκεια της πορείας για τον εορτασμό του Πολυτεχνείου. Ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου όταν η πορεία επιχείρησε να σπάσει την απαγόρευση της αστυνομίας και να κινηθεί προς την Αμερικανική Πρεσβεία, κάτι που προκάλεσε επέμβαση των ΜΑΤ. Ήταν 26 χρονών. Από τα γκλομπ των ΜΑΤ σκοτώθηκε και η 21χρονη εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου.

πηγή: βικιπεδία

το αίμα είναι το μελάνι της ιστορίας






...

από @ 10/05/2008 3:05 μμ.


ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΡΩΝΗΣ


Ένα μικρό χρονικό... 

30 Νοέμβρη 1977: Συνεχίζεται η πολιορκία του σπιτιού του γιατρού Τσιρώνη. ΜΑΤ και ελεύθεροι σκοπευτές αποκλείουν την περιοχή όταν ο Τσιρώνης πυροβολεί εναντίον του πληρώματος περιπολικού που πάει να τον συλλάβει.

5 Φλεβάρη 1978: Ανεξάρτητο κράτος κηρύσσει το σπίτι του ο γιατρός Τσιρώνης.

11 Ιούλη 1978: Αστυνομικοί εισβάλλουν στο σπίτι του γιατρού Τσιρώνη στις 4 το πρωί, με δικαστική απόφαση και παρουσία εισαγγελέα. Ο διευθυντής της αστυνομίας Λεμονής έχει δώσει εντολή να μη πλησιάσει δημοσιογράφος σε μεγάλη ακτίνα από το σπίτι του γιατρού, ενώ ρόλο επόπτη στην οργάνωση της επιχείρησης έχει παίξει ο ίδιος ο υπουργός δημόσιας τάξης Μπάλκος. Ο γιατρός Τσιρώνης «αυτοκτονεί». Η επιχείρηση «επιτυγχάνει».

12 Ιούλη 1978: Συλλαμβάνονται 2 άτομα μέλη της οργάνωσης του γιατρού Τσιρώνη. Είναι οι Γ. Σκάνδαλης 26 χρόνων και Δ. Νικολούλης 21 χρόνων.

13 Ιούλη 1978: 1000 περίπου άτομα με συνθήματα κατά της αστυνομίας και του κράτους, κηδεύουν το γιατρό Τσιρώνη.


πηγή: βραχόκηπος



Νίκος Μπελογιάννης Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν Έλληνας ηγέτης της αντίστασης κατά των Γερμανών και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που εκτελέστηκε το 1952 ως κομμουνιστής με την κατηγορία της κατασκοπείας. Η δίκη και η εκτέλεσή του έλαβαν μεγάλη δημοσιότητα και προκάλεσαν διεθνείς αντιδράσεις, ενώ έμειναν στην ιστορία ως παράδειγμα υπερβολικής σκληρότητας των μετεμφυλιοπολεμικών αντικομμουνιστικών διώξεων.

Η ζωή του

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Από μικρή ηλικία εντάχθηκε στο ΚΚΕ και φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά. Το 1941 παραδόθηκε στις γερμανικές αρχές Κατοχής μαζί με άλλους αριστερούς κρατουμένους.

Το 1943 κατάφερε να δραπετεύσει και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο στο πλευρό του Άρη Βελουχιώτη.

Κατά τον Εμφύλιο πόλεμο που επακολούθησε ήταν Πολιτικός Επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού και μετά την ήττα ήταν ένας από τους τελευταίους που εγκατέλειψαν τη χώρα το 1949.

Η σύλληψη και η δίκη του

Τον Ιούνιο του 1950 επέστρεψε κρυφά στην Ελλάδα με σκοπό να ξαναφτιάξει τις οργανώσεις του παράνομου τότε ΚΚΕ στην Αθήνα, που είχαν διαλυθεί από τις συλλήψεις πολλών στελεχών του και από το φόβο. Στις 20 Δεκεμβρίου 1950 συνελήφθη και δικάστηκε με βάση το Ν. 509/1947, που θεωρούσε εγκληματική οργάνωση το ΚΚΕ και το είχε κηρύξει παράνομο. Επίσης, κατηγορήθηκε ως κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης.

Η πρώτη δίκη του Μπελογιάννη ξεκίνησε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 1951 με 94 κατηγορούμενους συνολικά, από το Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών στο Αρσάκειο Δικαστικό Μέγαρο. Ένας από τα μέλη του δικαστηρίου ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο μετέπειτα δικτάτορας την 21η Απριλίου 1967, ως έκτακτος στρατοδίκης. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν ο μοναδικός από τους στρατοδίκες που ψήφισε ενάντια στην θανατική καταδίκη του Μπελογιάννη. Μετά την διεθνή κατακραυγή που ακολούθησε, ο Πλαστήρας δηλώνει ότι η απόφαση δε θα εκτελεστεί. Στη δίκη αυτή όμως αποφασίζεται ο Μπελογιάνης και ορισμένοι άλλοι κατηγορούμενοι να παραπεμφθούν σε νέα δίκη με τη βαρύτερη κατηγορία της κατασκοπείας, με στόχο να αναιρεθεί η αμνηστία που υποχρεώθηκε να του δώσει. Εν τω μεταξύ στις 14 Νοεμβρίου 1951 βρίσκονται παράνομοι ασύρματοι στις περιοχές Καλλιθέας και Φαλήρου, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους στρατοδίκες, για επιστράτευση του νόμου περί κατασκοπείας. Έτσι ο Μπελογιάννης και οι άλλοι κατηγορούμενοι προσάγονται σε νέα δίκη. Η δεύτερη αυτή δίκη αρχίζει στις 15 Φεβρουαρίου 1952, ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών. Ο Μπελογιάννης αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες και πρόβαλε τις πατριωτικές του ενέργειες κατά τη διάρκεια της κατοχής. Η δίκη του πήρε μεγάλη δημοσιότητα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη. Έμεινε γνωστός ως «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», από ένα φρέσκο κόκκινο γαρύφαλλο που κρατούσε καθημερινά. Ο Πάμπλο Πικάσο εμπνεύστηκε ένα διάσημο σκίτσο από την εικόνα του ανθρώπου με το γαρύφαλλο.

Η καταδίκη και η εκτέλεσή του

Παρά την παγκόσμια κινητοποίηση και συγκίνηση το δικαστήριο, αποτελούμενο αυτήν την φορά από τακτικούς στρατοδίκες, καταδίκασε τον Μπελογιάννη και τρεις ακόμα συντρόφους του ομόφωνα σε θάνατο. Λίγο αργότερα έρχεται στη δημοσιότητα το γράμμα του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ Νίκου Πλουμπίδη, με το οποίο αναλαμβάνει κάθε ευθύνη για την καθοδήγηση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ και υπόσχεται να παρουσιαστεί στις αρχές με τον όρο να μην εκτελεσθεί ο Μπελογιάννης. Ακολουθεί η διάψευση από το ΚΚΕ που χαρακτηρίζει την επιστολή «μύθευμα της αστυνομίας», ενώ ανίθετα το Υπουργείο Εσωτερικών ανακοινώνει πως ο γραφικός χαρακτήρας της επιστολής και η υπογραφή είναι γνήσια. Στο παρασκήνιο το ΚΚΕ είχε ήδη αρχίσει να διαδίδει στις οργανώσεις του ότι ο Πλουμπίδης είναι «χαφιές». Η επιστολή παντως δεν είχε κανένα αποτέλεσμα και η κυβέρνηση δήλωσε ότι δεν θα συναλλαγεί με τον καταζητούμενο για κομμουνιστική δράση Πλουμπίδη.

Η θανατική καταδίκη δεν άλλαξε ποτέ, ούτε δόθηκε χάρη, παρά τις διεθνείς εκκλήσεις. Τελικά, στις 30 Μαρτίου 1952, ημέρα Κυριακή και ώρα 4.10΄ τη νύχτα, οι τέσσερις μελλοθάνατοι μεταφέρθηκαν νωρίς το πρωί από τις φυλακές της Καλλιθέας στο στρατόπεδο του Γουδί και τουφεκίστηκαν. Η ώρα και η ημέρα της εκτέλεσης ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστη και φέρεται να έγινε τότε για να προλάβουν οι υπέρμαχοι της εκτέλεσης τυχόν απονομή χάριτος.

Το πολιτικό παρασκήνιο

Η δίκη και η εκτέλεση του Μπελογιάννη συνέβησαν την περίοδο που ο τότε πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας επιχειρούσε να επιβάλει πολιτική εθνικής συμφιλίωσης. Στο πρόγραμμά του ήταν η απελευθέρωση των εκτοπισμένων και των πολιτικών κρατουμένων και ενδεχομένως ακόμα και η νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Η ενεργοποίηση όμως του νόμου περί κατασκοπείας και η καταδίκη του Μπελογιάννη ώθησαν τα πράγματα στα άκρα, δημιουργώντας την υπόνοια ότι η όλη υπόθεση υποκινήθηκε από ανώτερους αξιωματικούς, ενδεχομένως και με τη στήριξη των Ανακτόρων, ώστε να τορπιλιστεί η πολιτική Πλαστήρα. Ο ίδιος ο Πλαστήρας φέρεται να ήταν αντίθετος στις εκτελέσεις, όμως ήταν μόνος (οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί του Κέντρου, ο Σοφοκλής Βενιζέλος, που στήριζε την κυβέρνηση Πλαστήρα, και ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν υπέρ των εκτελέσεων) και άρρωστος. Επίσημα όμως δέψευσε ότι δεν ήταν κύριος της κατάστασης και ότι οι εκτελέσεις έγιναν χωρίς την έγκρισή του. Η εκτέλεση Μπελογιάννη κατέφερε πλήγμα στην αξιοπιστία της κεντρώας κυβέρνησης, η οποία σε ένα από τα βασικά της συνθήματα, την ειρήνευση, φάνηκε ανακόλουθη.

Με τον θάνατό του ο Μπελογιάννης έγινε ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της ελληνικής αριστεράς. Λίγες μέρες μετά την εκτέλεση το όνομά του δόθηκε σε ένα χωριό στην Ουγγαρία που στέγαζε Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες. Το χωριό Μπελογιάννης υπάρχει μέχρι σήμερα.

από egw 10/05/2008 3:28 μμ.


labraklis petroylas panagoylis julliani [to palikari poy htan antapokritis toy indy stin oahaka] kai para poloi alloi...

 

από σύντροφος 10/05/2008 3:38 μμ.


φυλακισμένος για τον ξυλοδαρμό του Πολυζογόπουλου.
Όποιος ξέρει παραπάνω....

Οι επισημα δηλωμένοι νεκροί της Χούντας, έφτασαν τους 88, κρατήστε τα ονόματα τους, γιατί τελευταία αναφορά στον τύπο ήταν τον Νοέμβριο του 2000 και από τότε κανείς δεν τους έχει αναφέρει ξανά.

Πεσλής Βασίλης, Ελής Παναγιώτης, Μανδηλαράς Νικηφόρος, Καλαντζής Δημήτρης, Ρίζος Τάκης, Καλαβρού Μαρία, Παναγούλης Γιώργος, Τσαρουχάς Γιώργος, Θεοδωρίδης Γιώργος, Κατσικογιάννης, Τζαβαλάς Καρούσος, Γεωργάκης Κώστας, Αντωνίου Ζήσης, Τσιτσιρίγκος Φώτης, Κούλης Γεώργιος, Πετρόπουλος Παναγιώτης, Βασιλόπουλος Γιάννης, Κωνσταντίνου Γιώργος, Αλβάνογλου Θεόδωρος, Σινόπουλος Πέτρος, Κομνηνός Διομήδης, Παντελεάκης Κυριάκος, Βάρσος Ιωάννης, Εγκελμαν Ντόρις Μαριέτε, Γεριτσίδης Γιώργος, Γεωργαράς Μαρίνος - Σπύρος, Παπαϊωάννου Δημήτρης, Καραμανής Μάρκος, Φαμέλης Βασίλης, Μαρκούλης Νίκος, Σαμούρης Γιώργος, Μυρογιάννης Μιχάλης, Καραγεωργίου Στέλιος, Φιλίνης Γιάννης, Δικάλφα Καλλιόπη, Τζιάνος Λάμπρος, Σταυρέλης Γιάννης, Αργυροπούλου Αικατερίνη, Δασκάλου Στέλιος, Θεοδώρας Δημήτρης, Σίμος Γεώργιος, Κυριακόπουλος Σάκης, Καζέπης Κώστας, Καΐλης Γιάννης, Αναγνωστόπουλος, Αντάρογλου, Αντζελόνι Ελενα Μαρία, Αργυρίου, Βρυώνης, Βυθούλκας, Γαλάτης Νίκος, Γιαννόπουλος, Γρέλλος, Δημόπουλος, Διαμαντάκος, Ευαγγελινός, Ζησιμόπουλος, Ηλιόπουλος, Ιωαννίδης, Ιωάννου, Κούμπουλος, Κρητικάκη, Λαγαριώτης, Μαντζώρος, Μαυρογιάννης, Μέξης, Μικρώνης, Μιχαηλίδης, Μπονάτος Χρήστος, Μώμος, Νικολάου, Παπαγεωργίου, Παπαδόπουλος, Ρακιτζής Αλέξανδρος, Ράμμος Βασίλειος, Σαρμαλής, Σπαρτίδης, Σταυρόπουλος, Σχίζας, Σωτηρόπουλος Ιωάννης, Τορίλ - Τεκλέτ (Αίγυπτος), Τσιγκούνης, Τσικουρής, Φραγκόπουλος Θεόφιλος, Χαλκίδης Γιάννης, Χαραλαμπίδης Γιώργος, Χατζηβασιλείου, Κατής Κώστας.
 

  Η πρώτη, η κορυφαία στιγμή της αντίστασης, μαζί με το Πολυτεχνείο, ήταν η απόπειρα του Παναγούλη κατά του δικτάτορα: η βόμβα πυροδοτήθηκε λίγα δευτερόλεπτα αφού πέρασε το αυτοκίνητό του και ο Παναγούλης συνελήφθη.

Οι πρωταγωνιστές της δεύτερης βομβιστικής ενέργειας, ο 25χρονος φοιτητής μαθηματικών στο Μιλάνο Γιώργος Τσικούρης από την Κύπρο και η 31 ετών Ιταλίδα Ελένη-Μαρία Αντζελόνι, συντάκτρια του ιταλικού «Readers Digest» σκοτώθηκαν, κατά την έκρηξη.

το καλοκαίρι του 2001 σκοτώθηκε ο ανιψιός της Αντζελόνι, Κάρλο Τζουλιάνι, στα επεισόδια της Γένοβας, της ίδιας πόλης όπου είχε αυτοπυρποληθεί και ο Κώστας Γεωργάκης, διαμαρτυρόμενος για τη χούντα.

Το σχέδιο που είχε συλλάβει ο Τσικούρης είχε οργανωθεί από την ομάδα «Αρης» του ΠΑΜ Μιλάνου (την οργάνωση του ΚΚΕ εσ.).

Το «φιλμ» της ατυχίας

- Κατά αφηγήσεις συμμαχητών τους, το απόγευμα της 2ας Σεπτεμβρίου του 1970 θα στάθμευαν ένα Φολκς-Βάγκεν γεμάτο εκρηκτικά, στο πάρκινγκ της πρεσβείας, και θα έφευγαν αμέσως για το αεροδρόμιο, να γυρίσουν στο Μιλάνο -είχαν ήδη θεωρήσει τα εισιτήρια, είχαν παραδώσει τις βαλίτσες.

- Λίγες ώρες αργότερα, όταν θα είχε κλείσει η πρεσβεία, που εκείνα τα χρόνια δεν είχε αυστηρή φρούρηση, ένας ωρολογιακός μηχανισμός θα «έλυνε» το χειρόφρενο, το αυτοκίνητο θα κύλαγε και θα εξερρήγνυτο στον τοίχο της πρεσβείας στη Βασ. Σοφίας.

Τα πράγματα δεν πήγαν όμως έτσι: Καθώς ο Τσικούρης προσπαθούσε να συνδέσει το μηχανισμό, έγινε έκρηξη και τους διαμέλισε. Τα ρεπορτάζ των εφημερίδων είναι συγκλονιστικά: Ο Τσικούρης εκσφενδονίστηκε δέκα μέτρα μακριά, του κόπηκε το κεφάλι και τα δυο χέρια, η Αντζελόνι παραμορφώθηκε και απανθρακώθηκε. Κομμάτια του αυτοκινήτου πετάχτηκαν παντού η έκρηξη ακούστηκε μέχρι το Κολωνάκι. Μαζί τινάχτηκαν τα πλαστά και αληθινά διαβατήριά τους και η ασφάλεια έμαθε γρήγορα την ταυτότητά τους.

Ακολούθησαν θριαμβολογίες και κομπασμοί της χούντας και ένα πογκρόμ συλλήψεων που κόπασαν γρήγορα.
Στην τελευταία δοκιμή καθ' οδόν προς την πρεσβεία, ο μηχανισμός μπλόκαρε, ο Τσικούρης απέτρεψε την τελευταία στιγμή την έκρηξη, πίστεψε ότι βρήκε το λάθος και αποφάσισε, μαζί με την Αντζελόνι, να πραγματοποιήσουν την ενέργεια, ενώ η κοινή λογική θα τους επέβαλλε να την αναβάλουν.

Υπερίσχυσαν η αποφασιστικότητα και ο ενθουσιασμός, μες στο πρόσφορο κλίμα της εποχής: Βιετνάμ, Μάιος του '68, «άνοιξη της Πράγας» και η Ελλάδα μια χώρα που πέρασε και εμφύλιο και δικτατορία.

Ηταν κάτι ακόμα: αν ανέβαλλαν την απόπειρα, θα έχαναν τα εισιτήρια και αυτό συνεπαγόταν μεγάλη επιβάρυνση για τα πενιχρά οικονομικά της οργάνωσης.

Δύο σύγχρονοι φιλέλληνες

Το πιο σημαντικό σ' αυτήν την ιστορία (ξεχασμένη εν πολλοίς, παρ' ότι το 1982 το ελληνικό κράτος τίμησε τους δύο αντιφασίστες μαζί με τους ξένους που συμμετείχαν στον αγώνα κατά της χούντας, και το Κυπριακό και ανήγειρε προτομή και τιμά την επέτειο του θανάτου του Τσικούρη) είναι ότι κανείς από τους δυο αυτούς ήρωες δεν ήταν έλληνας υπήκοος: Η Αντζελόνι δεν είχε απασχολήσει ποτέ την ιταλική αστυνομία, εκτός από μια φορά που την έπιασαν γιατί έγραφε συνθήματα στους τοίχους.
η Αντζελόνι, μια σύγχρονη φιλέλλην, γνωριζόταν με τους έλληνες φοιτητές στο Μιλάνο, ήταν αριστερή και δέχτηκε να έλθει στην Ελλάδα και να βάλει τη βόμβα.
Από την άλλη ο Τσικούρης έχει ένα τραγικό συμβολισμό. Καταγόταν, από την Ασσια Αμμοχώστου, ήταν μέλος του ΑΚΕΛ, και δεν έζησε να δει την εισβολή και την κατοχή. Ο θείος του παρέλαβε το πτώμα και η κηδεία του έγινε υπό αυστηρά μέτρα ασφάλειας, οι χουντικοί εγκάθετοι και η ΕΟΚΑ Β' καραδοκούσαν. Τον κήδεψε σύσσωμο το χωριό του.

Τα παιχνίδια των συμβολισμών

Τέσσερα χρόνια αργότερα ο πατέρας του Χρήστος κλήθηκε να υπερασπίσει την Κύπρο από τους Τούρκους. Είναι ένας από τους 1.569 αγνοούμενους των μαχών εκείνων.

Η αδελφή του Τσικούρη, Λενιώ, 23 χρόνων τότε και νιόπαντρη, μας μίλησε για τις ενοχλήσεις που δεχόταν η οικογένειά της μετά το πραξικόπημα στην Κύπρο.

Στην Κύπρο δύο δρόμοι φέρουν το όνομά του. Η μητέρα τους ζει ακόμα, ενώ τόσο η ίδια όσο και τα δύο αδέλφια της έχουν δώσει το όνομα του χαμένου αδελφού τους στα παιδιά τους.
Η κηδεία της Αντζελόνι, της οποίας η σορός έμεινε στο ψυγείο για αρκετές μέρες, έγινε με πάνδημη συμμετοχή και τον επικήδειο εκφώνησε η Μελίνα Μερκούρη. Είναι πια καιρός να στηθεί και η δική της προτομή δίπλα στου Τσικούρη.

* Για την ιστορία, να πούμε ότι το ΠΑΜ δεν ανέλαβε αμέσως την ευθύνη της ενέργειας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου με δήλωσή του από τη Στοκχόλμη την απέδωσε στο ΠΑΚ, πράγμα που ανάγκασε μετά τον πρόεδρο του ΠΑΜ, Μίκη Θεοδωράκη, να δηλώσει ότι το ΠΑΜ αναλαμβάνει την ευθύνη...
 
 

από σύντροφος 10/05/2008 5:08 μμ.


παρεμπιπτόντως, αυτήν την Δευτέρα 12/5 στις 7μ.μ. στο Πολυτεχνείο έχει συνέλευση η Πρωτοβουλία για την Απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού.

όσοι και όσες θέλετε να υπογράψετε την σχετική άιτηση-εκληση και να ενημερωθείτε γενικά πηγαίνετε στο
http://freesavvasxiros.webs.com



από ! 10/05/2008 5:45 μμ.


 Οι αναρχικοί Μ. Τσουραπάς και Χ. Κοντερεβυθάκης, με μια σωρεία κατασκευασμενων κατηγοριων για κακουργημάτα και διογκωμένων κατηγοριών στις πλάτες τους, ειναι προφυλακισμενοι ο ενας στις φυλακες ανηλικων Αυλωνας  περιμένουν να δικαστούν στις 11 Ιουλη.

 Ο αναρχικός Β. Μποτζατζής, προφυλακισμένος με τον τρομονόμο 187, με βάση μια ανακληθείσα κατάθεση, προϊόν αστυνομικής τρομοκρατίας και κατασκευασμενης κατηγοριας. Όπως επίσης, με βάση την ίδια ανακληθείσα κατάθεση, 3 ακόμα αναρχικοί καταζητούνται.


11 με εγγυηση εχουν αφεθει ελευθεροι και περιμενουν να δικαστουν. Οι Timo Behrendt και Β. Στεργιου ειχαν προφυλακιστει και αφεθηκαν ελευθεροι μετα απο  εγγυηση.

από Α 10/05/2008 6:49 μμ.


τιμη και δοξα στον αναρχικο αγωνιστη Νικο Μαζιωτη που συνεληφθη και καταδικαστηκε το 1999 για αποπειρα εμπρεισμου του Υπουργειου Βιομηχανιας και Απασχολησης ως ενδειξη αλληλεγγυης στους εξεγερμενους κατοικους πολλων χωριων της β. ελλαδας που διαμαρτυρονταν εναντια στη λειτουργία μεταλλείων χρυσού στην περιοχή από την καναδική πολυεθνική εταιρεία TVX Gold. ο Νικος Μαζιωτης κρατησε μια συγκινητικα αξιοπρεπη σταση απεναντι στο δικαστηριο ως αυθεντικος κοινωνικος αγωνιστης."δεν ηρθα εδω για να το παιξω καλο παιδι" ειπε ξεκινωντας την απολογια του.

ολοκληρη η απολογια του βρισκεται εδω http://www.google.gr/imgres?imgurl=http://www.geocities.com/a_books2002/images/
broapol.jpg&imgrefurl=http://www.geocities.com/a_books2002/gr/broapol.htm&h=311
&w=234&sz=41&hl=el&start=10&tbnid=OzrwqHLxEqaoxM:&tbnh=117&tbnw=88&prev=/
images%3Fq%3D%25CE%25BC%25CE%25B9%25CF%2587%25CE%25B1%25CE%25
BB%25CE%25B7%25CF%2582%2B%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25BB%25CF%
2584%25CE%25B5%25CE%25B6%25CE%25B1%25CF%2582%26svnum%3D10%26hl%3
Del%26rlz%3D1T4GFRC_en__215GR216

από ... 10/05/2008 11:15 μμ.


Μή ξεχνάτε τον πρώτο νεκρό αντάρτη πόλης στην Ελλάδα Χρήστο Κασίμη..

από Α 11/05/2008 7:03 μμ.


ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΤΣΟΥΤΣΟΥΒΗ

Στις 15 μαη 1985 σε συμπλοκη στην περιοχη του Γκυζη στην Αθηνα ο κοινωνικος αγωνιστης Χρηστος Τσουτσουβης δολοφονειται απο μπατσους αφου πρωτα εκτελει τρεις απο αυτους.

εξ 'ου και το συνθημα "ΕΝΑΣ, ΤΡΕΙΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΥΤΣΟΥΒΗΣ"

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ

-

από Αυτόνομος Καστοριαδικός Αντιμαρξιστής 11/05/2008 9:18 μμ.


Για τον Σπέρα έχει κανείς πληροφορίες;

από Νίκος 13/05/2008 12:06 πμ.


Σιδέρης Ισιδωρόπουλος (30 Απρίλη 1976)
http://orgilaou.blogspot.com/2007/04/blog-post_7475.html




από . 13/05/2008 5:19 μμ.


Σωτηρία Βασιλακοπούλου Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η Σωτηρία Βασιλακοπούλου ήταν φοιτήτρια της Παντείου και μέλος της ΚΝΕ η οποία δολοφονήθηκε στην πύλη του Εργοστασίου της ΕΤΜΑ στις 28 Ιουλίου 1980. Εκείνη την μέρα μέλη της ΚΝΕ μοίραζαν προκηρύξεις στους εργάτες του εργοστασίου καλώντας σε κινητοποιήσεις. Για να αποφύγουν κάτι τέτοιο οι υπεύθυνοι του εργοστασίου επιβιβάζουν τους εργάτες που σχολάνε σε λεωφορεία εντός του προαυλίου του εργοστασίου. Τα λεωφορεία ύστερα από την επιβίβαση των εργατών αναπτύσσουν ταχύτητα και κινούνται προς την πύλη όπου τα μέλη της ΚΝΕ προσπαθούν να μοιράσουν τις προκηρύξεις αποφεύγοντας τα λεωφορεία. Δυστυχώς η Σωτηρία Βασιλακοπούλου παρασύρεται από ένα από αυτά αφήνοντας την τελευταία της πνοή. Αμέσως το σωματείο των εργαζομένων της ΕΤΜΑ προκηρύσσει απεργία που καταστέλλεται από τα ΜΑΤ. Η κηδεία της μετατρέπεται σε παλλαϊκό συλλαλητήριο κόντρα στην εργοδοτική ασυδοσία. Το 6ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή αφιερώνεται στην μνήμη της και από την σκηνή του φεστιβάλ ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος της αφιερώνει τους στίχους «Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’όλα εκεί να που γι’αυτά έχεις λείψει θα’σαι για πάντα μέσα σ’όλο τον κόσμο». Ακόμα στίχους της έχει αφιερώσει και ο ποιητής Ναζίμ Χικμέτ «Μείνετε ήσυχοι φίλοι μου μείνετε ήσυχοι Φεύγω με σας στην καρδιά μου με τον αγώνα πάντα στο νου μου»

από . 13/05/2008 5:27 μμ.


post image

1/10/1987: Η περίφημη μάχη της Καλογρέζας.

Έπειτα από ανταλλαγή πυρών με αστυνομικούς, σκοτώνεται ο Μιχάλης Πρέκας, 32 ετών από τη Σαντορίνη. Συλλαμβάνονται και φυλακίζονται ο Χριστόφορος Μαρίνος και ο Κλέαρχος Σμυρναίος και εν συνεχεία ο Γεράσιμος Μπουκουβάλας και η Βαγγελιώ Βογιατζή {σύντροφος του Πρέκα και μητέρα του παιδιού τους}. Είναι η αρχή της κατασκευής τρομοκρατών.

Ο Πρέκας ήταν ένας μικροπαραβάτης, στον οποίο οι δικαστικές αρχές, έδειξαν την γνωστή -όπως συνηθίζουν- κατανόηση και έστι άρχισε από νωρίς η σχέση του με την παραβατικότητα. Γνωρίστηκε με το χώρο των αναρχικών.

Στην Καλογρέζα οι Μαρίνος, Σμυρναίος μαζί με τον Πρέκα προσπάθησαν να κλέψουν από περιπολικό μια μοτορόλα η οποία θα επέτρεπε στο φυγόδικο Πρέκα να γνωρίζει τις κινήσεις τις αστυνομίας.
Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθεί ο Πρέκας, για την ακρίβεια να δολοφονηθεί. Ανεβασμένος στην ταράτσα πολυκατοικίας χτυπήθηκε από τα πυρά της αστυνομίας. Αιμόφυρτος μεταφέρεται στο περιπολικό.
 Η θανατηφόρα βολή έχει όμως φορά από πάνω προς τα κάτω κάτι που δεν μπορούσε να συμβεί ενώ είναι ανεβασμένος στην ταράτσα. Έγινε κατά τη μεταφορά του.

 "Χωρίς" τον Πρέκα "δημιουργούν" οι διωκτικές αρχές την πρώτη ομάδα τρομοκρατών. Εμφανίζουν μετά τη συμπλοκή την "γιάφκα Καλαμά" ένα χώρο με όπλα που είχαν εντοπίσει πολύ νωρίτερα αλλά δημοσιοποιούν μετά το συμβάν της Καλογρέζας και το συνδέουν με τους Μπουκουβάλα, Βογιατζή, Μπαλάφα {επίσης φυγόδικο}.

H Β. Βογιατζή, [η οποία παρέμεινε πάνω από χρόνο (;) στη φυλακή μεγαλώνοντας το μωρό της -και η οποία αποφυλακίστηκε όταν αθωώθηκε μαζί με τον Μπουκουβάλα στη δίκη τους], έκανε συστηματική προσπάθεια για την καταδίκη των δολοφόνων του Μ. Πρέκα. Εννοείται ότι μετά από χρόνια, αναβολές κ.λπ. το δικαστήριό τους έβγαλε το πόρισμα ότι ο Πρέκας δεν δολοφονήθηκε και απήλλαξε τον αστυνομικό-δολοφόνο.

 

Εικόνες:

από . 13/05/2008 5:34 μμ.


post image

Εικόνες:

από . 13/05/2008 5:40 μμ.


post image
Ιούλης του 1996 ήταν, ο αναρχικός Χριστόφορος Μαρίνος άφησε την τελευταία του πνοή "αυτοκτονημένος" στα χέρια της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας στην καμπίνα 53 του πλοίου Πήγασσος. Η διελκυνστίδα ανάμεσα στην καταγγελία για την δολοφονία του και τους κρατικούς ισχυρισμούς περί αυτοκτονίας δημιούργησε για αυτήν ειδικά περίπτωση τον όρο "δολοκτονία"! Ένας άλλος επιβάτης του Πήγασου, έγραψε για το θάνατο του Μαρίνου λίγα χρόνια αργότερα...Ο άλλος συνεπιβάτης

Χ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

.........................................................

Αλλά σήμερα πρέπει να γράψω για την πρώτη μου επαφή με την τρομοκρατική βία στην Ελλάδα. Ενα καλοκαίρι λοιπόν πριν από χρόνια έκανα διακοπές στα ελληνικά νησιά, καταλήγοντας στην όμορφη Ιο. Για την επιστροφή μου στον Πειραιά επιβιβάστηκα στο πλοίο «Πήγασος» - που είναι κατά τύχην και το όνομα του αγαπημένου μου μπαρ στην Ιο.

Τι αλλόκοτο ταξίδι! Πρώτα πρώτα κράτησε 11 ολόκληρες ώρες, σαν πτήση από την Καλιφόρνια. Περίπου διπλάσια από το κανονικό. Λες και το πλοίο καθυστερούσε - είχε πάρει μια μυστηριώδη εντολή να καθυστερήσει - όσο είναι δυνατόν. Μέχρι να καταστρωθούν κάποια ερεβώδη σχέδια - να αναθεωρηθούν ίσως λόγω κάποιας απρόβλεπτης παρουσίας στη σκηνή του σχεδιαζόμενου εγκλήματος.

Στις καμπίνες της πρώτης θέσης, η μουσική ήταν στη διαπασών (καμία σχέση με το εναλλακτικό ροκ, όλο πάθος και φρεσκάδα, του άλλου «Πήγασου»...) και οι καμαρότοι, νευρικοί, δήλωναν ανίκανοι να τη χαμηλώσουν.

Και οι συνεπιβάτες! Στο σαλόνι της πρώτης θέσης καθόταν η κυρία Σημίτη, επιστρέφοντας από τη Σίφνο. Πρόσφυγας μάλλον κι αυτή από τη βάρβαρη και ακατανόητα επίμονη μουσική στις καμπίνες. Η σύζυγος του τότε φρέσκου Πρωθυπουργού. Ενός πολιτικού που ανέδινε - τότε - μια τέτοια αξιοπρέπεια και ικανότητα που απειλούσε να κλονίσει ακόμη και τους ορκισμένους κυνικούς σαν κι εμένα. Να μας κάνει να ελπίζουμε - ίσως, και γιατί όχι; - σε μια καινούργια αρχή, σε ένα κράτος πραγματικής προόδου, Δημοκρατίας. Δικαίου.

Τον συνεπιβάτη που ήταν ο πραγματικός πρωταγωνιστής του παράξενου δράματος δεν τον είδα ποτέ. Εμεινε κλεισμένος στην καμπίνα 53. Σαν να φοβόταν για τη ζωή του. Η μουσική να του σπάει τα νεύρα. Ηταν ο Χριστόφορος Μαρίνος.

Τότε δεν ήξερα τίποτα γι' αυτόν, αμφιβάλλω αν είχα ακούσει καν το όνομά του - ακόμη και τώρα ελάχιστα ξέρω. Φοιτητής στην Πάτρα. Αναρχικός. Μαζί με τον Πρέκα στο μπαλκόνι - εκεί τη γλίτωσε και δεν δολοφονήθηκε. Το κράτος τον ρίχνει επανειλημμένα στη φυλακή, αλλά η Δικαιοσύνη τον αθωώνει. Κατηγορείτο εκείνη την εποχή - φαίνεται πάλι χωρίς αποδείξεις - για μια νυχτερινή επίθεση στα κεντρικά γραφεία του ΠαΣοΚ, για τον τραυματισμό ενός αστυνομικού.

Ποιοι τον παρακολουθούσαν; Ποιοι τον απειλούσαν; Ποιος, παρακολουθώντας, ανήμπορος, τους τρομοκράτες να αλωνίζουν τη χώρα για 20 χρόνια, έχασε τελικά την ψυχραιμία του; Ή ποιος αποφάσισε να τιμωρήσει παραδειγματικά το τσογλάνι που τόλμησε να τραυματίσει αστυνομικό, να τα βάλει με το κόμμα; (Ή, να το ρωτήσουμε κι αυτό, μήπως το παλικάρι έσπασε πράγματι από την καταδίωξη, όπως είπαν μετά οι αρχές;)

Ο Χριστόφορος Μαρίνος, 29 ετών, θέλησε να φύγει μακριά, σ' ένα νησί. Αλλά το πεπρωμένο του τον ακολούθησε στον «Πήγασο». Και μέσα στο πλοίο, όταν αυτό γύρισε τελικά στον Πειραιά, έχασε τη ζωή του. Ηταν 23 Ιουλίου 1996. Πριν από έξι χρόνια ακριβώς.

Ο κ. Χρίστος Παπαδημητρίου είναι καθηγητής του Τμήματος Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ.




Το ΒΗΜΑ, 28/07/2002

Εικόνες:


post image
Κυριακή 21 Ιανουαρίου 1996 Γράφουν: ΓIΩPΓΟΣ MAPNEΛΛΟΣ KΩΣTAΣ KYPIAKΟΠΟYΛΟΣ

«Eίστε σκλαβάκια». Tο 'γραφε στους μαυροπίνακες και στους τοίχους του σχολείου του ο Xριστόφορος Mαρίνος από τα πρώιμα μαθητικά του χρόνια, απευθυνόμενος στους «καθωσπρέπει» συμμαθητές του.

Aπό τότε, φαίνεται, πως είχε ορίσει με τους δικούς του κανόνες την έννοια «ελευθερία» και άρχιζε να προδιαγράφει τη δική του ασυμβίβαστη πορεία. Aριστος στα μαθηματικά, είχε μάλιστα προταθεί από τους καθηγητές του να συμμετάσχει στο διαγωνισμό της Mαθηματικής Eταιρείας.

Δεν δυσκολεύτηκε να περάσει στο Πολυτεχνείο της Πάτρας στη σχολή Πολιτικών Mηχανικών. Xτίζοντας παράλληλα το ιδεολογικό του προφίλ με βάση τη θεωρία και την πρακτική του αναρχισμού. Eνιωθε και νιώθει μια βαθιά συμπάθεια προς όλους όσοι διώκονται από το κράτος, τους νόμους και τους «μηχανισμούς».

Δέκα χρόνια τώρα ζει μια ζωή σκέτο εφιάλτη, με φυλακίσεις, διώξεις, δίκες, παρακολουθήσεις, με φυγή στο εξωτερικό, χωρίς να παύει στιγμή να «φοβάται το μέλλον που του επιφυλάσσει το κράτος». Tώρα, στο νοσοκομείο, ύστερα από την εξαντλητική απεργία πείνας, προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του για να αποδείξει στο δικαστήριο ότι «άλλο αναρχικός και άλλο δολοφόνος».

Στην εντατική

Στην εντατική τον είχε επισκεφθεί η εισαγγελέας Aικ. Στουραΐτου. Eίχε επιδώσει στο νοσοκομείο την απόφαση για υποχρεωτική σίτιση. Tου έπιασε το χέρι και του είπε: «Xριστόφορε, σε παρακαλώ, σταμάτα την απεργία και η δίκη σου θα γίνει σύντομα».

H μνηστή του, η Mαρία, τον ρώτησε λίγο αργότερα: «Kατάλαβες ποια ήταν; H εισαγγελέας, η Στουραΐτου». «Nαι», απάντησε ο Mαρίνος. «Πηγαίναμε αγγλικά μαζί στου Nούλη...».

Ο πατέρας του Xριστόφορου, Δημήτρης, γεννήθηκε πριν από 55 χρόνια στην Kύμη της Eύβοιας. Tαξιδεύει συνέχεια στις θάλασσες, είναι ηλεκτρολόγος. Tα τελευταία χρόνια ταξιδεύει με καράβι υπό ξένη σημαία. Aν και συνταξιούχος, συνεχίζει να ταξιδεύει και μάλιστα έντεκα μήνες το χρόνο. Eρχεται στην Eλλάδα μόνο ένα μήνα. Σε μια τέτοια ανάπαυλα είχε αγοράσει στο Xριστόφορο και τη μοτοσικλέτα του. Tην οποία του κατέσχεσαν κάποια στιγμή γιατί δεν είχε βγάλει άδεια κυκλοφορίας. «Eχει μια φυσική αποστροφή για καθετί που έχει σχέση με το κράτος, ακόμα και για το υπουργείο Συγκοινωνιών», μας είπαν οι γονείς του. «Mε το ζόρι έβγαλε αστυνομική ταυτότητα».

H μητέρα του, η κυρία Aγγελική, είναι από την Kεφαλονιά. Yπεραγαπά το Xριστόφορο, «έχει ψύχωση μαζί του, αν και διαφωνεί με τις ιδέες του», μας είπε ένας γνωστός τους. Aλλά και ο Xριστόφορος είναι δεμένος με την οικογένειά του.

Σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή του είναι ο έρωτάς του για τη μνηστή του, τώρα, τη Mαρία. Eνας έρωτας που άρχισε να χτίζεται από τα γυμνασιακά χρόνια. H Mαρία στέκεται δίπλα του σε κάθε φάση της ζωής του - και στις πιο δύσκολες και ακραίες. Aυτήν παρακολουθούσε η αστυνομία το 1991 όταν συνελήφθη ο Xριστόφορος στην Ουγγαρία.

Tο όνομά του πέρασε πρώτη φορά στις σελίδες των εφημερίδων την 1η Οκτωβρίου του 1987. Mόλις 19 χρόνων τότε, φοιτητής του Πολυτεχνείου.

«Mη φοβάστε»

Hταν μαζί με το Mιχάλη Πρέκα και τον Kλέαρχο Σμυρναίο στη συμπλοκή της Kαλογρέζας. Ο Πρέκας μαζί με το Mαρίνο παγιδεύτηκαν στο σπίτι του Nικ. Kαρνή στη Nέα Iωνία, κρατώντας ως ομήρους τις δύο κόρες της οικογένειας. Eλεγε τότε ο Xριστ. Mαρίνος στα ανήλικα κορίτσια: «Mην φοβάστε. Δεν είμαστε έμποροι ναρκωτικών. Aναρχικοί είμαστε, κυνηγημένοι από την αστυνομία. Aν πάνε όλα καλά, θα σας στείλουμε λουλούδια και θα τα ξεχάσετε όλα. Δεν θέλουμε να σας τραυματίσουμε ούτε ψυχικά».

Οι επόμενοι μήνες κύλησαν για το νεαρό αναρχικό στη φυλακή, ώς την άνοιξη του 1989, απότε αποφυλακίστηκε με περιοριστικούς όρους.

Στο τέλος του 1990 λίγο μετά τον τραυματισμό του Kυριάκου Mαζοκόπου στη γιάφκα των Eξαρχείων, ο Mαρίνος διέφυγε λαθραία στην Ουγγαρία.

Eκείνη την εποχή, όμως, άρχισε και η αμφισβήτηση του προσώπου του στο χώρο των αναρχικών. Πολλοί τον κατηγορούσαν ως ελιτίστα, αναρχομπαμπά, ύποπτο, ενώ δεν άργησε να έρθει και η ρετσινιά του «συνεργάτη» της ασφάλειας. Ο Xριστ. Mαρίνος έχει δώσει τη δική του εξήγηση:

«Οι μηχανισμοί έχουν άπειρες δυνατότητες κατασκευής και προώθησης των σεναρίων τους. Στο ρεπερτόριό τους διαθέτουν ποικίλα σενάρια ενοχοποίησης ή κατασυκοφάντησης και δημιουργίας αποσταθεροποιητικής συνθήκης στο χώρο μας. Eίναι οι γνωστές παραδοσιακές μέθοδοι που χρησιμοποιούσαν παλιά τα σώματα ασφαλείας για τους κομμουνιστές».

Tο 1991 η κυβέρνηση της N.Δ., τότε, επιστράτευσε και τον «πράσινο» απόστρατο αξιωματικό K. Pουμελιώτη για τον εντοπισμό και την προσέγγιση του Xρ. Mαρίνου στην Ουγγαρία.

Παραδόθηκε στις ουγγρικές αρχές, από τις οποίες εκδόθηκε στην Eλλάδα λίγους μήνες αργότερα. Aκολούθησαν οι δίκες του το 1992 για 54 κακουργήματα και πλημμελήματα. Aπαλλάχθηκε για τις βαρύτερες κατηγορίες και καταδικάστηκε μόνο για τρία πλημμελήματα. «H απόφαση του δικαστηρίου τοποθέτησε την υπόθεσή μου στην πραγματική της διάσταση», είπε αργότερα ο ίδιος.

Tο Σεπτέμβριο του 1992 ο Xριστόφορος Mαρίνος και ο Eπαμεινώνδας Σκυφτούλης συνελήφθησαν στα Eξάρχεια, κατηγορούμενοι για απόπειρα κλοπής αυτοκινήτου. Eμφανίστηκε τότε ο ταξιτζής Bασ. Δημόπουλος, του οποίου το ταξί είχαν αρπάξει οι δράστες της συμπλοκής των Σεπολίων. Ο Δημόπουλος, ο οποίος την ώρα της σύλληψης των Mαρίνου-Σκυφτούλη βρισκόταν, συμπτωματικά (;), σε μια EBΓA της περιοχής, αναγνώρισε στο πρόσωπο του Σκυφτούλη έναν από τους δράστες των Σεπολίων. Aυτή ήταν αρχή ενός σίριαλ που από μακριά μύριζε... ασφάλεια.

Ο Mαρίνος και ο Σκυφτούλης αθωώθηκαν ένα μήνα αργότερα. Ο συνήγορος του Mαρίνου, K. Nτάλτας, θα μιλήσει περί της «πιο στημένης αστυνομικής σκευωρίας».

Hταν πολύ περίεργο έτσι όπως ακούστηκε, τότε, από την αστυνομία, το Σεπτέμβριο του 1994. Ο Mαρίνος και ο προσφάτως αποφυλακισθείς Nίκος Tσουβαλάκης συνελήφθησαν στο Mινιόν γιατί έκλεψαν ένα σουέτ μπουφάν αξίας 95.000 δρχ. «Mα είναι δυνατόν;» αναρωτηθήκαμε. Kι όμως...

Aνθρωπος που γνωρίζει το Nίκο Tσουβαλάκη μας λέει: «Eίναι γνωστή η κλεπτομανία του. Eχει πρόβλημα ο Nίκος». Παρά το γεγονός ότι την επόμενη ημέρα, όπως αναφέρει μια πληροφορία, στέλεχος του «Mινιόν» πήγε στην αστυνομία με σκοπό να λήξει το θέμα εκεί, οι δύο καταδικάστηκαν σε εφέσιμη ποινή φυλάκισης 4 μηνών. «Eγώ είχα πρόθεση να πληρώσω το μπουφάν. Mάλιστα, όταν μας σταμάτησαν, τους το είπα και δέχθηκαν. Οταν όμως κάποιος με αναγνώρισε, η συμπεριφορά τους άλλαξε κι έτρεξαν να ειδοποιήσουν πρώτα την τηλεόραση και μετά την αστυνομία...», είπε τότε ο Mαρίνος.

Ο Mαρίνος όλα αυτά τα χρόνια διατηρούσε, ίσως και να επεδίωκε, λόγω μιας δικής του ιδεολογικής αντίληψης, σχέσεις με «ποινικούς». Tους ήθελε ασυνείδητα ενταγμένους στην ιδεολογία του. Πρώτα με τον Πρέκα, μετά με τον Tσουβαλάκη, που είχε καταδικαστεί για ληστεία, τώρα με τους ληστές του Γενικού Kρατικού.

Tο «λαβράκι»

Tο' χει πει και ο ίδιος: «H περιστασιακή γνωριμία μου με το Mιχάλη Aδαμαντίδη ήταν ``λαβράκι'' για τους διωκτικούς μηχανισμούς για να κλείσουν οριστικά το φάκελό μου».

Kαι ερχόμαστε στον Iούνιο του 1995 όταν ο Xριστ. Mαρίνος ενεπλάκη, κατά την αστυνομία, σε μια σκληρή ποινική υπόθεση, τη ληστεία στο Γενικό Nοσοκομείο Nικαίας και το φόνο του ταμία Δημ. Mαντούβαλου.

Kαταθέσεις συγκατηγορουμένων και άλλα στοιχεία στέλνουν και πάλι το Xριστόφορο Mαρίνο στον Kορυδαλλό. «Φοβάμαι το μέλλον». H φράση αυτή του Mαρίνου δικαιώθηκε και πάλι.

Aδικα ή όχι η νέα σύλληψη του Mαρίνου και βάσιμες ή όχι οι κατηγορίες σε βάρος του, θα φανεί στο δικαστήριο, στο οποίο ο Mαρίνος θα παρουσιαστεί αφού έχει λήξει πλέον η απεργία πείνας. Eίναι πια 29 χρόνων κι η αναβολή κατάταξης στο στρατό, λόγω σπουδών, τελειώνει... Πολλοί είναι εκείνοι που λένε πως, κι αν αθωωθεί για τη ληστεία, ο Mαρίνος πάλι με το κράτος θα τα βάλει, αφού, όπως ο ίδιος έχει εξομολογηθεί, δεν σκοπεύει να καταταγεί....






Εικόνες:

από . 13/05/2008 5:45 μμ.


XPIΣTOΦOPOΣ MAPINOΣ
Όταν ήταν μαζί με τον Πρέκα ο Xριστόφορος Mαρίνος ήταν 19 ετών. Mόλις είχε περάσει τις εξετάσεις στο Πολυτεχνείο της Πάτρας, στο τμήμα Πολιτικών Mηχανικών. Ήταν η πρώτη φορά που είδε το όνομά του στις εφημερίδες. Aπό τότε και μέχρι το τραγικό τέλος του το καλοκαίρι του 1996 μέσα σε μια καμπίνα του «Πήγασος» στο λιμάνι του Πειραιά, το όνομά του συνδέθηκε με την πιο πεισματάρικη, αγωνιστική και αινιγματική φυσιογνωμία του αναρχικού - αντιεξουσιαστικού χώρου. «Φοβάμαι γιατί για μένα το χειρότερο δεν ήταν ένα κακό όνειρο, το χειρότερο έχει πολλές φορές επιβεβαιωθεί και αναγκάστηκα να το αντιμετωπίσω με το μεγαλύτερο κόστος. Tο χειρότερο, αν έρθει, δεν είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί παρά με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίστηκε ώς τώρα. H απόφασή μου για ελευθερία, το να μην ανεχθώ άλλο διαδικασίες που μου επέβαλε το καθεστώς κράτησης, είναι ανυποχώρητη. Eίναι μια απόφαση μέχρι τέλους, ειλικρινής, γιατί είναι συνδεδεμένη με την ίδια τη ζωή μου. Πρέπει να το πιστέψετε. Δεν έχω άλλο να διαθέσω παρά τη ζωή μου, δεν έχω άλλο να διεκδικήσω παρά την ελευθερία μου». Eίναι ένα απόσπασμα συνέντευξής του στην «Eλευθεροτυπία» τον Φεβρουάριο του 1996.

Mετά τη συμπλοκή της Kαλογρέζας ο Mαρίνος φυλακίστηκε και βγήκε το 1989 με περιοριστικούς όρους. Στα τέλη του 1990, μετά την έκρηξη της βόμβας στα χέρια του Kυριάκου Mαζοκόπου στα Eξάρχεια, ο Mαρίνος διέφυγε στην Oυγγαρία. Eίχε ήδη καταλάβει την πρώτη θέση στη λίστα των «συνήθων υπόπτων», σε μια εποχή που η Aσφάλεια τη χρησιμοποιούσε σε κάθε ευκαιρία. Tο 1991 η Nέα Δημοκρατία επιστράτευσε τον απόστρατο αξιωματικό της Aστυνομίας και προσκείμενο στο ΠAΣOK K. Pουμελιώτη για να βρει και να φέρει τον Mαρίνο από την Oυγγαρία.

Παραδόθηκε στις ουγγρικές αρχές και λίγους μήνες αργότερα εκδόθηκε στην Eλλάδα. Aκολούθησαν οι απανωτές δίκες του το 1992 για 54 κακουργήματα και πλημμελήματα. Aπαλλάχθηκε σχεδόν για όλα και καταδικάστηκε μόνο για τρία πλημμελήματα.

Kαι ήρθε, τον Σεπτέμβριο του 1992, η «υπόθεση των Eξαρχείων». Συνελήφθη μαζί με τον Eπαμεινώνδα Σκυφτούλη και κατηγορήθηκαν για απόπειρα κλοπής αυτοκινήτου. Συμπτωματικά την ώρα της «απόπειρας κλοπής του IX στα Eξάρχεια» βρισκόταν σε διπλανό ζαχαροπλαστείο ένας περίεργος ταξιτζής που επίσης συμπτωματικά ήταν και αυτόπτης μάρτυς της συμπλοκής της 17N με την αστυνομία στα Σεπόλια.

O Mαρίνος και ο Σκυφτούλης αθωώθηκαν ένα μήνα αργότερα.

Tον Σεπτέμβριο του '94 το όνομά του ακούγεται και πάλι. Aυτή τη φορά ως συνεργού στην κλοπή ενός μπουφάν από το Mινιόν. Kαταδικάστηκε σε εφέσιμη ποινή τεσσάρων μηνών. «Eίχα την πρόθεση να πληρώσω το μπουφάν και να τα βρίσκαμε με το Mινιόν �είχαν συμφωνήσει. Όταν ήρθαν, όμως, οι αστυνομικοί άλλαξαν γνώμη», είχε πει τότε.

Tα χειρότερα, όμως, ήρθαν τον Iούνιο του 1995. O Mαρίνος κατηγορήθηκε ως ένας εκ των δολοφόνων του ταμία του Γενικού Kρατικού Nοσοκομείου Πειραιά, Δημ. Mαντούβαλου, κατά τη ληστεία που έγινε. Ξανά στη φυλακή. ’ρχισε εξαντλητική απεργία πείνας. Kράτησε 70 ημέρες. H ποινή του μετατράπηκε σε κατ� οίκον περιορισμό τον Iανουάριο του 1996. Kαι ένα μήνα αργότερα, η ποινή αυτή επαναμετατράπηκε από το Συμβούλιο Eφετών σε κατ� οίκον περιορισμό από τις 11 το βράδυ έως τις 7 το πρωί και υποχρεωτική παρουσίαση στο τμήμα της Nέας Φιλαδέλφειας κάθε 1η και 16η του μηνός. Tον Iούλιο του 1996, ο Mαρίνος χωρίς να τηρεί τους περιοριστικούς όρους πήγε διακοπές σε νησιά του Aιγαίου μαζί με τη φίλη του υπό την αδιάκριτη παρακολούθηση αστυνομικών της Αντιτρομοκρατικής.

Tο βράδυ της 23ης Iουλίου το καράβι «Πήγασος» έδενε στον Πειραιά. O Mαρίνος δεν έβγαινε από την καμπίνα του. Tου φώναζαν ότι ήταν πλήρωμα που ήθελαν να αλλάξουν τα σεντόνια. «Φύγετε, μπάτσοι, θ� αυτοκτονήσω», φώναζε από μέσα ο Mαρίνος. Kαι λίγη ώρα μετά, μέσα από την καμπίνα 53, ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Ήταν αυτός που μαζί με την ένδειξη «αυτοκτονία» σφράγισαν το κεφάλαιο «Xριστόφορος Mαρίνος». Δυο μέρες μετά στο νεκροταφείο του Kόκκινου Mύλου, στη Nέα Φιλαδέλφεια, ήταν η μητέρα του Aγγελική, μερικοί συγγενείς, κάποιοι φίλοι, τρία στεφάνια. Δεν ήταν όμως οι άνθρωποι που μαζί είχαν τραβήξει τόσα πολλά στα εδώλια των κατηγορουμένων...

από . 13/05/2008 5:49 μμ.


Τον Αύγουστο του 1916 στα μεταλλωρυχεία της Σερίφου ξεσπά απεργία. Η κυβέρνηση μετά από απαίτηση του Γερμανού εργοδότη στέλνει τον στρατό και ακολουθούν αιματηρές συμπλοκές. Οι Σεριφιώτες ενώνονται με τους απεργούς καταργούν κάθε μορφή εξουσίας και εκλεγούν επιτροπές που αναλαμβάνουν την διοίκηση του νησιού.

Εναν τέτοιον ήμιπαράφρονα άστυνομικόν απέστειλε ή Κυβέρνησις των Αθηνών, δια να λύση τάς μεταξύ εργατών και εργοδότου διαφοράς. Ένόμιζε, ότι οί απεργοί εκείνοι δεν ήσαν Ελληνες, άλλα άγριοι της Κεντρώας Αφρικής, ως να μην ήσαν οί εργάται εκείνοι πολεμισταί από εκείνους πού φημίζουν ότι δοξάζουν την πατρίδα. Οι εργάται εκείνοι κοντά εις τραύματα της πατρίδος έχουν τώρα και τα τραύματα τα όποια ή τότε Κυβέρνησις τους έδωσε δια των χειρών των αστυνομικών οργάνων της…

Ό Υπομοίραρχος, αφού ανεπαύθη επί 10 λεπτά, παρέλαβε τους άνδρας του και εβάδιζε δια τον τόπον της συγκεντρώσεως των εργατών, εις το άλλο δηλαδή άκρον της νήσου απέχον του τόπου της αποβιβάσεως περί τάς 2 1/2 ώρας. Καθ’ οδόν δε εξυλοκόπει τους αγαθούς χωρικούς ισχυριζόμενος ότι επήγαιναν να ενισχύσουν τους απεργούς.

Ούτω βαδίζων και ξυλοκοπών έφθασε εις τι μικρόν χωρίον μόλις απέχον του τόπου της συγκεντρώσεως περί τα είκοσιν λεπτά, οπού και εστάθμευσε τρομοκρατήσας τους ολίγους κατοίκους του χωρίου, ζητών παρ’ αυτών, ως έλεγε, σχοινιά δια να δέση τον πρόεδρον και το συμβούλιον.

Οι δυστυχείς χωρικοί μη έχοντες σχοινιά δεν ήδύναντο να ικανοποιήσουν τον ύπομοίραρχον, όστις εξεμάνη εναντίον των και διέταξε τους χωροφύλακας να επιτεθούν κατ’ αυτών δια των υποκόπανων. Πράγματι, οι χωροφύλακες ήρχισαν να κτυπούν ανηλεώς τους χωρικούς άνδρας και γυναίκας.

Εκεί πλησίον ίσταντο δύο χωρικοί με τα ζώα των μεταφέροντες άλευρα δια τους απεργούς. Μαθών δε ότι προωρίζοντο δια τους απεργούς διέταξε τους χωροφύλακας να σχίσουν τους σάκκους, να σκορπίσουν τα άλευρα, ούτος δε παραλαβών τα επί των ήμιόνων σχοινιά τα παρέδωσε εις τους λοιπούς χωροφύλακας, διατάξας συνάμα να θέσωσιν έφ’ όπλου λόγχην και να προσδέσουν έπ’ αυτής τα σχοινιά. Ευτυχώς οί διαταχθέντες να σχίσουν τους σάκκους δεν έξετέλεσαν την διαταγήν του αστυνόμου και έτσι δεν κατεστράφη το πολύτιμον δια τους απεργούς φορτίον.

Την στιγμήν εκείνην κατέφθασα και εγώ επανερχόμενος εκ της πόλεως οπού είχον μεταβή δια να στείλω τηλεγράφημα. Πληροφορηθείς οτι εγώ ήμην ό Πρόεδρος των εργατών, απέστειλε τρεις άνδρας εκ της συνοδείας του και με έκάλει να παρουσιασθώ ενώπιον του. Μόλις τον έπλησίασα με παρετήρησε άπο κεφαλής μέχρι ποδών και «θα σε τσακίσω στο ξύλο εσένα και τους άλλους ξεβράκωτους», μου είπε χωρίς άλλην διατύπωσιν.”

Όλα αυτά περιγράφονται στο Βιβλίο :

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΣΕΡΙΦΟΥ

ΗΤΟΙ

Αφήγησις των αιματηρών σκηνών της 21ης Αυγούστου 1916 εις τα μεταλλωρυχεία του Μεγάλου Λειβαδίου Σερίφου

ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΠΕΡΑΣ-Εκδόσεις ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ – ΙΣΤΟΡΙΑ, Πλούς 1ος.

Στο εισαγωγικό σημείωμα ο Λεονάρδος Κόττης γράφει :

“Το βιβλίο αυτό γράφτηκε στις φυλακές Τζιβάρα της Σύρου το Νοέμβριο του 1916 από τον Κωνσταντίνο Σπέρα, πρόεδρο του Σωματείου Μεταλλωρύχων Σερίφου και εξιστορεί τα δραματικά γεγονότα της αιματηρής απεργίας των μεταλλωρύχων της Σερίφου στις 21 Αυγούστου του 1916.

Χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο Α’ Μέρος περιγράφει το αυταρχικό «κράτος» που είχε δημιουργήσει στο νησί ο Γερμανός επιχειρηματίας Γ. Γρώμμαν, την εξάρτηση που είχε από αυτόν η τοπική πολιτική εξουσία και την προστασία που του παρείχε η πολιτική εξουσία του ελληνικού κράτους. Κανένας νόμος δεν υπήρχε, παρά μόνο αυτός των μπράβων και των μαγκουροφόρων της «Εταιρείας». Οι εργάτες, δουλοπάροικοι του Μεσαίωνα, θα ιδρύσουν σωματείο και θα ξεκινήσουν απεργία διεκδικώντας οκτάωρη εργασία, αύξηση ημερομισθίων και ασφαλείς συνθήκες δουλειάς.

Το Β’ Μέρος αρχίζει με την άφιξη του αστυνομικού αγήματος και στη συνέχεια αφηγείται με κάθε λεπτομέρεια τα αιματηρά επεισόδια. Μας παραδίδει λεπτομερώς όλα τα γεγονότα εξηγώντας τα επαρκώς και σχολιάζει τις συμπεριφορές των πρωταγωνιστών. Η αφήγηση σταματάει με την επικράτηση των απεργών και στην τελευταία σελίδα μας ενημερώνει ότι: «Εις άλλο φυλλάδιον θέλω εκθέσει τα μετέπειτα γεγονότα». Δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν γνωρίζουμε αν το έγραψε.

Ό,τι γνωρίζουμε για τη συνέχεια είναι από αφηγήσεις Σεριφιωτών. Το ελληνικό κράτος, υπακούοντας στις επιταγές των εργοδοτών, θα θεωρήσει την απεργία κίνημα και θα στείλει στρατό.

Στις συμπλοκές που θα ακολουθήσουν οι Σεριφιώτες θα ενωθούν με τους απεργούς και θα καταργήσουν κάθε μορφή εξουσίας στο νησί. Για δεκαπέντε ημέρες όλα ρυθμίζονται από τις εκλεγμένες επιτροπές. Η κυβέρνηση θα στείλει στρατό και θα καταπνίξει το πρώτο ελληνικό «σοβιέτ». Οι «υπεύθυνοι» θα φυλακιστούν και θα δικαστούν στη Σύρο. Οι μεταλλωρύχοι θα κερδίσουν το οκτάωρο, θα ακολουθήσουν όμως την τύχη των υπόλοιπων εργαζομένων, διατηρώντας ζωντανή στη μνήμη τους την εξέγερση και τις δεκαπέντε μέρες ελευθερίας τις μοναδικές… “

“Ο Κ.Σπέρας διαγράφτηκε από την ΓΣΕΕ στις 30 Μαρτίου 1926. Δολοφονήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1943 από τον καπετάν-Ορέστη στο όνομα της μιας και μοναδικής “ορθόδοξης” άποψης για τον σοσιαλισμό. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του φυλακίστηκε και εκτοπίστηκε 109 φορές.”

Εξώφυλλο Πρώτης Έκδοσης

Ο Κωνσταντίνος Σπέρας

Ο πρώτος νεκρός της απεργίας της Σερίφου, Θεμιστοκλής Κουζούπης

Μεταλλωρύχοι στα τέλη του 19ου αιώνα - (Φωτ: Εθνικό Ιστορικό Μουσείο)

Τον Αύγουστο του 1916 στα μεταλλωρυχεία της Σερίφου ξεσπά απεργία. Η κυβέρνηση μετά από απαίτηση του Γερμανού εργοδότη στέλνει τον στρατό και ακολουθούν αιματηρές συμπλοκές. Οι Σεριφιώτες ενώνονται με τους απεργούς καταργούν κάθε μορφή εξουσίας και εκλεγούν επιτροπές που αναλαμβάνουν την διοίκηση του νησιού.

Εναν τέτοιον ήμιπαράφρονα άστυνομικόν απέστειλε ή Κυβέρνησις των Αθηνών, δια να λύση τάς μεταξύ εργατών και εργοδότου διαφοράς. Ένόμιζε, ότι οί απεργοί εκείνοι δεν ήσαν Ελληνες, άλλα άγριοι της Κεντρώας Αφρικής, ως να μην ήσαν οί εργάται εκείνοι πολεμισταί από εκείνους πού φημίζουν ότι δοξάζουν την πατρίδα. Οι εργάται εκείνοι κοντά εις τραύματα της πατρίδος έχουν τώρα και τα τραύματα τα όποια ή τότε Κυβέρνησις τους έδωσε δια των χειρών των αστυνομικών οργάνων της…

Ό Υπομοίραρχος, αφού ανεπαύθη επί 10 λεπτά, παρέλαβε τους άνδρας του και εβάδιζε δια τον τόπον της συγκεντρώσεως των εργατών, εις το άλλο δηλαδή άκρον της νήσου απέχον του τόπου της αποβιβάσεως περί τάς 2 1/2 ώρας. Καθ’ οδόν δε εξυλοκόπει τους αγαθούς χωρικούς ισχυριζόμενος ότι επήγαιναν να ενισχύσουν τους απεργούς.

Ούτω βαδίζων και ξυλοκοπών έφθασε εις τι μικρόν χωρίον μόλις απέχον του τόπου της συγκεντρώσεως περί τα είκοσιν λεπτά, οπού και εστάθμευσε τρομοκρατήσας τους ολίγους κατοίκους του χωρίου, ζητών παρ’ αυτών, ως έλεγε, σχοινιά δια να δέση τον πρόεδρον και το συμβούλιον.

Οι δυστυχείς χωρικοί μη έχοντες σχοινιά δεν ήδύναντο να ικανοποιήσουν τον ύπομοίραρχον, όστις εξεμάνη εναντίον των και διέταξε τους χωροφύλακας να επιτεθούν κατ’ αυτών δια των υποκόπανων. Πράγματι, οι χωροφύλακες ήρχισαν να κτυπούν ανηλεώς τους χωρικούς άνδρας και γυναίκας.

Εκεί πλησίον ίσταντο δύο χωρικοί με τα ζώα των μεταφέροντες άλευρα δια τους απεργούς. Μαθών δε ότι προωρίζοντο δια τους απεργούς διέταξε τους χωροφύλακας να σχίσουν τους σάκκους, να σκορπίσουν τα άλευρα, ούτος δε παραλαβών τα επί των ήμιόνων σχοινιά τα παρέδωσε εις τους λοιπούς χωροφύλακας, διατάξας συνάμα να θέσωσιν έφ’ όπλου λόγχην και να προσδέσουν έπ’ αυτής τα σχοινιά. Ευτυχώς οί διαταχθέντες να σχίσουν τους σάκκους δεν έξετέλεσαν την διαταγήν του αστυνόμου και έτσι δεν κατεστράφη το πολύτιμον δια τους απεργούς φορτίον.

Την στιγμήν εκείνην κατέφθασα και εγώ επανερχόμενος εκ της πόλεως οπού είχον μεταβή δια να στείλω τηλεγράφημα. Πληροφορηθείς οτι εγώ ήμην ό Πρόεδρος των εργατών, απέστειλε τρεις άνδρας εκ της συνοδείας του και με έκάλει να παρουσιασθώ ενώπιον του. Μόλις τον έπλησίασα με παρετήρησε άπο κεφαλής μέχρι ποδών και «θα σε τσακίσω στο ξύλο εσένα και τους άλλους ξεβράκωτους», μου είπε χωρίς άλλην διατύπωσιν.”

Όλα αυτά περιγράφονται στο Βιβλίο :

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΣΕΡΙΦΟΥ

ΗΤΟΙ

Αφήγησις των αιματηρών σκηνών της 21ης Αυγούστου 1916 εις τα μεταλλωρυχεία του Μεγάλου Λειβαδίου Σερίφου

ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΠΕΡΑΣ-Εκδόσεις ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ – ΙΣΤΟΡΙΑ, Πλούς 1ος.

Στο εισαγωγικό σημείωμα ο Λεονάρδος Κόττης γράφει :

“Το βιβλίο αυτό γράφτηκε στις φυλακές Τζιβάρα της Σύρου το Νοέμβριο του 1916 από τον Κωνσταντίνο Σπέρα, πρόεδρο του Σωματείου Μεταλλωρύχων Σερίφου και εξιστορεί τα δραματικά γεγονότα της αιματηρής απεργίας των μεταλλωρύχων της Σερίφου στις 21 Αυγούστου του 1916.

Χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο Α’ Μέρος περιγράφει το αυταρχικό «κράτος» που είχε δημιουργήσει στο νησί ο Γερμανός επιχειρηματίας Γ. Γρώμμαν, την εξάρτηση που είχε από αυτόν η τοπική πολιτική εξουσία και την προστασία που του παρείχε η πολιτική εξουσία του ελληνικού κράτους. Κανένας νόμος δεν υπήρχε, παρά μόνο αυτός των μπράβων και των μαγκουροφόρων της «Εταιρείας». Οι εργάτες, δουλοπάροικοι του Μεσαίωνα, θα ιδρύσουν σωματείο και θα ξεκινήσουν απεργία διεκδικώντας οκτάωρη εργασία, αύξηση ημερομισθίων και ασφαλείς συνθήκες δουλειάς.

Το Β’ Μέρος αρχίζει με την άφιξη του αστυνομικού αγήματος και στη συνέχεια αφηγείται με κάθε λεπτομέρεια τα αιματηρά επεισόδια. Μας παραδίδει λεπτομερώς όλα τα γεγονότα εξηγώντας τα επαρκώς και σχολιάζει τις συμπεριφορές των πρωταγωνιστών. Η αφήγηση σταματάει με την επικράτηση των απεργών και στην τελευταία σελίδα μας ενημερώνει ότι: «Εις άλλο φυλλάδιον θέλω εκθέσει τα μετέπειτα γεγονότα». Δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν γνωρίζουμε αν το έγραψε.

Ό,τι γνωρίζουμε για τη συνέχεια είναι από αφηγήσεις Σεριφιωτών. Το ελληνικό κράτος, υπακούοντας στις επιταγές των εργοδοτών, θα θεωρήσει την απεργία κίνημα και θα στείλει στρατό.

Στις συμπλοκές που θα ακολουθήσουν οι Σεριφιώτες θα ενωθούν με τους απεργούς και θα καταργήσουν κάθε μορφή εξουσίας στο νησί. Για δεκαπέντε ημέρες όλα ρυθμίζονται από τις εκλεγμένες επιτροπές. Η κυβέρνηση θα στείλει στρατό και θα καταπνίξει το πρώτο ελληνικό «σοβιέτ». Οι «υπεύθυνοι» θα φυλακιστούν και θα δικαστούν στη Σύρο. Οι μεταλλωρύχοι θα κερδίσουν το οκτάωρο, θα ακολουθήσουν όμως την τύχη των υπόλοιπων εργαζομένων, διατηρώντας ζωντανή στη μνήμη τους την εξέγερση και τις δεκαπέντε μέρες ελευθερίας τις μοναδικές… “

“Ο Κ.Σπέρας διαγράφτηκε από την ΓΣΕΕ στις 30 Μαρτίου 1926. Δολοφονήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1943 από τον καπετάν-Ορέστη στο όνομα της μιας και μοναδικής “ορθόδοξης” άποψης για τον σοσιαλισμό. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του φυλακίστηκε και εκτοπίστηκε 109 φορές.”

Εξώφυλλο Πρώτης Έκδοσης

 

Ο Κωνσταντίνος Σπέρας

 

Ο πρώτος νεκρός της απεργίας της Σερίφου, Θεμιστοκλής Κουζούπης

Μεταλλωρύχοι στα τέλη του 19ου αιώνα - (Φωτ: Εθνικό Ιστορικό Μουσείο)


από . 13/05/2008 5:56 μμ.


post image

O Άρης Βελουχιώτης ηγετική μορφή της Εθνικής Αντίστασης κατά την περίοδο της γερμανοϊταλικής κατοχής της Ελλάδας, υποστράτηγος του ΕΛΑΣ και σημαντικό στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα από τους πιο επίμονους υπέρμαχους για τη μετατροπή του αντιστασιακού αγώνα σε κοινωνικό πολιτικό και την επιβολή «λαοκρατικού καθεστώτος». Το πραγματικό του όνομα Αθανάσιος Κλάρας αντικατέστησε με το ψευδώνυμο Βελουχιώτης από τον Νοέμβριο του 1941 όταν, ως στέλεχος του ΕΑΜ προετοίμαζε τον ένοπλο αγώνα στη Ρούμελη εναντίον των Γερμανών και Ιταλών κατακτητών. Σπούδασε στην Αβερώφειο Γεωργική Σχολή της Λάρισας και από το 1924 οπότε εντάχθηκε στην κομμουνιστική νεολαία αφοσιώθηκε στον αγώνα για τη διάδοση των αρχών του κομμουνισμού.

Φυλακίστηκε και εξορίστηκε πολλές φορές ως το 1940 και κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου πολέμησε στο μέτωπο, αφού προηγουμένως είχε υπογράψει δήλωση με την οποία αποκήρυσσε τις ιδέες του. Μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα, άρχισε την παράνομη αντιστασιακή δράση του και τον Φεβρουάριο του 1942 είχε συγκροτήσει ένοπλη ομάδα από 15 άνδρες και άρχισε τον αγώνα από το χωριό Δομνίστα της Ευρυτανίας. Με την αύξηση της δύναμης του ΕΛΑΣ ο Βελουχιώτης ανέλαβε ηγετική θέση και η φήμη του εδραιώθηκε μετά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου τη νύχτα 25-26 Νοεμβρίου 1942, που πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία ανταρτικών ομάδων του ΕΛΑΣ υπό τον Βελουχιώτη, του ΕΔΕΣ υπό τον Ναπολέοντα Ζέρβα και Άγγλων αξιωματικών.

Ακολούθησε τον Δεκέμβριο του 1942 η επιτυχία του κατά τη σύγκρουση του με Ιταλικό σύνταγμα στο Μικρό χωριό Ευρυτανίας και σειρά άλλων επιχειρήσεων. Μετά την επιτυχία που είχε η συνεργασία των ανταρτικών ομάδων στην ανατίναξη του Γοργοπόταμου, καταβλήθηκε προσπάθεια για τη εδραίωση της συνεργασίας των αντιστασιακών οργανώσεων και ομάδων. Οι προσπάθειες αυτές δεν καρποφόρησαν και η αποτυχία επισφραγίστηκε ύστερα από μια άκαρπη συνάντηση του Βελουχιώτη με τον Ζέρβα και τον υπαρχηγό της Βρετανικής Αποστολής Κρις Γούντχαουζ στη Ροβελίστα της Ηπείρου (Δεκέμβριος του 1942). Η αποτυχία αυτή είχε ως επακόλουθο την ένταση μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων και αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των ανταρτικών ομάδων, κορύφωμα των οποίων ήταν η δολοφονία του συνταγματάρχη της ΕΚΚΑ Δημήτριου Ψαρού από στέλεχος του ΕΛΑΣ παρά τη ρητή αντίθετη διαταγή του Βελουχιώτη (γενικά παραμένει άγνωστο το αν υπήρχαν οδηγίες ή ήταν εν βρασμό ψυχής η δολοφονία). Για το έγκλημα αυτό θεωρήθηκε από πολλούς υπεύθυνος ο Βελουχιώτης αν και είναι βέβαιο ότι ο ίδιος προσωπικά δεν ήταν παρών στη δολοφονία. Από τη Ρούμελη ο Βελουχιώτης στάλθηκε στην Πελοπόννησο και πολέμησε επικεφαλής του ΕΛΑΣ της περιοχής εναντίον των Γερμανών και των Ταγμάτων Ασφαλείας που αποτελούσαν τις δυνάμεις ασφαλείας των κατοχικών κυβερνήσεων. Ιδιαίτερα αιματηρές για τα Τάγματα Ασφάλειας ήταν οι συγκρούσεις που έγιναν σε πολλές πόλεις της Πελοποννήσου μετά τον Σεπτέμβριο του 1944 όταν άρχισαν να αποχωρούν οι Γερμανοί

Στο τέλος Σεπτεμβρίου 1944 ο Βελουχιώτης με τη μεσολάβηση του υπουργού της εξόριστης κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας Παναγιώτη Κανελλόπουλου δέχθηκε να αναστείλει τη λειτουργία των έκτακτων στρατοδικείων του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο και έφυγε για τη Ρούμελη τον επόμενο μήνα, τις μέρες της αποχώρησης των Γερμανών από την Ελλάδα. Τον Νοέμβριο του 1944 σε σύσκεψη καπετάνιων του ΕΛΑΣ πρότεινε να ετοιμαστεί ο ΕΛΑΣ για την αναμενόμενη σύγκρουση με τους Άγγλους: Αν ζήσει κανένας σας να θυμάται τα λόγια αυτά. Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω γιατί: Τα βουνά με ξέρουν. Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα δε θα με ιδούνε ζωντανό στα χέρια τους. Αυτό θέλω να το θυμάστε αν κανένας σας ζήσει.. Αντικρούστηκε όμως από τον καπετάνιο της Ομάδας Μεραρχιών της Μακεδονίας Μάρκο Βαφειάδη και τελικά ο Βελουχιώτης δεν έλαβε μέρος στα Δεκεμβριανά. Ο Βελουχιώτης, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας (12 Φεβρουάριου 1945) υπέγραψε με τον στρατιωτικό αρχηγό του ΕΛΑΣ Στέφανο Σαράφη την αποστράτευση των ανταρτικών ομάδων κατηγόρησε όμως με δριμύτητα την πολιτική ηγεσία του ΕΑΜ για την εσφαλμένη τακτική της που κατά την άποψη του οδηγούσε στην εγκαθίδρυση των Άγγλων στην Ελλάδα και στη δίωξη των αγωνιστών του ΕΑΜ. Έτσι στο Γαρδίκι παρά την αρχική αποδοχή της Συμφωνίας της Βάρκιζας διακήρυξε την ανάγκη να συνεχιστεί ο αγώνας εναντίον του νέου ζυγού, η ενέργειά του όμως αυτή προκάλεσε την αντίδραση όχι μόνο της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και της ηγεσίας του ΚΚΕ που τον αποκήρυξε.

Στις 16 Ιουνίου 1945 ο Βελουχιώτης είχε κυκλωθεί στη Μεσούντα του Αχελώου από ομάδες που είχαν σταλεί για να τον συλλάβουν και την ημέρα εκείνη προτίμησε να τερματίσει τη ζωή του. Το όνομα του Βελουχιώτη έγινε συνώνυμο με τη δράση του ΕΛΑΣ και οι απόψεις οι κρίσεις για τη δράση του υπήρξαν ποικίλες και συχνά αντιφατικές. Πολλά επίσης υπήρξαν τα δημοσιεύματα για τον Βελουχιώτη εκτός από την αναφορά σε γενικά έργα.

Εικόνες:

από . 13/05/2008 6:02 μμ.


Μια θρυλική, αγέρωχη και πληθωρική μορφή του αντιστασιακού αγώνα, του ΕΛΑΣ και του εμφυλίου πολέμου, ήταν αυτή του Μήτσου Γαννακούρα, η Πέρδικα, από το χωριό Βάγκου της Αρκαδίας.Η Πέρδικας υπήρξε καπετάνιος του ΕΛΑΣ και έδρασε στην Πελοπόννησο, στην Αρκαδία και στο Μαίναλο, δίνοντας πολλές νικηφόρες μάχες. Υπήρξε σύνδεσμος του Γραμματέα Περιοχής Πελοποννήσου του ΕΛΑΣ Νίκου Μπελογιάννη και συνεργάσθηκε και συναναστράφηκε με κορυφαία στελέχη του του αντιστασιακού αγώνα. Στον εμφύλιο είχε μεγάλη δράση, επέδειξε ηγετικές ικανότητες και η φήμη του εξαπλώθηκε. Μετά την αποτυχημένη υπό την αρχηγία του πολιορκία της Δημητσάνας, άρχισε η καθοδική του πορεία και στον ΕΛΑΣ. Με την επικράτηση των κυβερνητικών, ο Πέρδικας είχε άδοξο και τραγικό τέλος. Στις 16-8-1949, έπεσε μετά από προδοσία σε ενέδρα των κυβερνητικών στο Ραπούνι του Μαινάλου, πληγώθηκε και αυτοκτόνησε. Την επόμενη το πτώμα του μεταφέρθηκε στην Τρίπολη και εκτέθηκε σε δημόσια θέα στην πλατεία του Άρεως. Για εκείνη την αποτρόπαια σκηνή, χαρακτηριστική είναι η προσωπική μαρτυρία του Σταμάτη Μακρή, εκπαιδευτικού από τη Μυγδαλια Γορτυνίας, που μικρό παιδί τότε, βρέθηκε στην πλατεία:

"Περιμέναμε το νεκρό Πέρδικα. Κόσμος πολύς είχε παραταχθεί στους δρόμους και είχε πλημμυρίσει την πλατεία του Άρεως. Τον φέρανε και τον στήσανε στην πρώτη γωνία της πλατείας (νοτιδυτική), μπροστά από τον κινηματογράφο Έσπερο, δεμένο σε μια πόρτα. Εγώ που το ήξερα γίγαντα, όταν τον είδα σκιάχτρο δεν τον γνώρισα. Θέλεις γιατί έιχε αλλάξει, θέλεις γιατί δεν ήθελα να το πιτσέψω, ψιθύρισα: "Τι λέτε ρε; Δεν είναι ο Πέρδικας αυτός!..." Κάποιος από το πλήθος έσκυψε και μου είπε χαμηλόφωνα: "Μην το ξαναπεις αυτό μικρέ μου...". Σίγουρα ήθελε να με προφυλάξει....".

Ο καπετάν Πέρδικας, για τους αγώνες του και τη λεβεντιά του πέρασε στη δημοτική ποίηση, με την οποία ο λαός ύμνησε την παλληκαριά του και θρήνησε το θάνατό του.

 Ένα πασίγνωστο χορευτικό τραγούδι που ακούγεται στα μοραϊτικα πανηγύρια διασκευάστηκε και το ρεφρέν του αναφέρεται στο όνομα του Πέρδικα και του Κοντολώνη, άλλου γνωστού αντάρτη που έδρασε στην Πελοπόννησο.

Γείραν τα ελατόκλαρα κι ακούμπησαν το χιόνι,
Πέρδικα και Κονταλώνη.
Ποιός έλατος κρατάει νερό και ποια κορφή το χιόνι,
Πέρδικα και Κονταλώνη.
Το Μαίναλο κρατάει δροσιά και οι κορφές του χιόνι,
Πέρδικα και Κονταλώνι.


ΤΑΣΚΕΝΔΗ

Ύστερα απ’ τα γεγονότα του Σεπτέμβρη του 1955 και του Μάη του 1962, στάλθηκαν στις εξορίες και ρίχτηκαν στις φυλακές, ανάμεσα σε άλλους αγωνιστές, αξιωματικοί του ΔΣΕ και απλοί αντάρτες οι:

1) Καλιανέσης Γιώργος (διοικητής 85 Συντάγματος του ΕΛΑΣ στρατηγός του ΔΣΕ).

2) Βύσιος Μήτσος (Π.Ε. της 103 ταξιαρχίας του ΔΣΕ).

3) Κεβρεκίδης Γιάννης (ταγματάρχης του ΔΣΕ).

4) Κυριακίδης Παντελής (Π.Ε. λόχου του ΔΣΕ).

5) Σπύρου Τάκης (Π.Ε τάγματος του ΔΣΕ).

6) Μπάστης Οδυσσέας (Π.Ε. του ΔΣΕ).

7) Σουμελίδης Κώστας (Π.Ε. του ΔΣΕ).

8) Κοτρώτσιος Γιώργος (Π.Ε. τάγματος του ΔΣΕ).

9) Στρατομήρος Ταξιάρχης (Π.Ε. λόχου του ΔΣΕ).

10) Ιωσηφίδης Κώστας (συνταγματάρχης πυροβολικού του ΔΣΕ).

11) Κόκας Στέργιος (αντισυνταγματάρχης του ΔΣΕ).

12) Μακρής Γιώργος (λοχαγός του ΔΣΕ).

13) Παπαϊωάννου Αχιλλέας (αντισυνταγματάρχης του ΔΣΕ, διοικητής 103 Ταξιαρχίας)

14) Παλλές Σάββας (εθελοντής στην Ισπανία, λοχαγός του ΔΣΕ).

15) Σιδηρόπουλος Δήμος (αντισυνταγματάρχης Π.Ε. της 9 Μεραρχίας του ΔΣΕ).

16) Θεολόγης Γιάννης (λοχαγός του ΔΣΕ).

17) Γιαννόπουλος Θύμιος (λοχαγός του ΔΣΕ).

18) Ξενίδης Ευγένης (Π.Ε. λόχου ΔΣΕ, ακροναυπλιώτης).

19) Ζερβός Αλέκος (υπολοχαγός του ΔΣΕ).

20) Στάμος Λάμπρος (υπολοχαγός του ΔΣΕ).

21 ) Κουλουμαντάς Στέλιος (ακροναυπλιώτης).

22) Σταματάκος Σπύρος (υπολοχαγός του ΔΣΕ).

23) Κεβρεκίδης Γιάννης (Ταγματάρχης του ΔΣΕ).

24) Αμανατίδης Απόστολος.

25) Τουλούδης Πέτρος (λοχαγός του ΔΣΕ).

26) Δαβής Γιάννης (λοχαγός του ΔΣΕ).

27) Ονουφριάδης Λάζαρος (Π.Ε. τάγματος του ΔΣΕ).

28) Οικονόμου Στέφανος (λοχαγός πυροβολικού του ΔΣΕ)

29) Καραστάθης Γιάννης (υπολοχαγός του ΔΣΕ).

30) Νικολάου Αντώνης (τοεγμα τάεχης του ΔΣΕ).

31) Βλαμόπουλος Γιάννης (λοχαγός Π.Ε. του ΔΣΕ).

32) Ράφτης Κώστας (συνταγματάρχης του ΔΣΕ)

33) Ελευθερίου Μήτσος.

34) Λασκαρέας Κώστας (αντισυνταγματάρχης του ΔΣΕ).

35) Κουλουμβάκος Γιώργος (λοχαγός του ΔΣΕ).

36) Μωραϊτόπουλος Δημήτρης (ταγματάρχης του ΔΣΕ).

37) Κιάκος Γιάννης (υπολοχαγός του ΔΣΕ).

38) Κιτσικόπουλος Νίκος (του ΔΣΕ).

39) Σαράντης Βασίλης (λοχαγός του ΔΣΕ)

Λαϊκός Δρόμος, φ.79, 13/3/76

από . 13/05/2008 6:16 μμ.


ΤΑΣΟΣ ΜΑΓΛΑΡΙΔΗΣ. Παλαίμαχος ΕΑΜίτης, συμμετείχε σε συγκέντρωση αντιστασιακών που στις 28 Οκτωβρίου 1980 επιχείρησαν να παρελάσουν στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης. Στη διασταύρωση των οδών Ελ. Βενιζέλου & Β. Γεωργίου δέχτηκαν επίθεση της αστυνομίας, με γκλόμπς και κλοτσιές. Χτυπημένος άσχημα στο κεφάλι, ο 76χρονος αγωνιστής μεταφέρθηκε στο ΑΧΕΠΑ για να υποκύψει στις 30 Νοεμβρίου.

από . 13/05/2008 6:17 μμ.


ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1986 ο 60χρονος εργάτης της ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ πραγματοποιούσε μαζί με 650 συναδέλφους του καθιστική διαμαρτυρία έξω από το Υπ. Βιομηχανίας, ύστερα από άρνηση της υφυπουργού Β.Παπανδρέου να τους δεχτεί για το θέμα της μη καταβολής δεδουλευμένων τους. Αστυνομικοί τους απώθησαν βίαια με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό του. Πέθανε από μετατραυματική επιπλοκή στο ΚΑΤ (12/9/86).


"ΚΑΠΑ ΜΑΡΟΥΣΗ". Η μαζικότερη σφαγή πολιτών από τις δυνάμεις καταστολής συνέβη στις 10 Ιανουαρίου 1991. Την επαύριο της δολοφονίας του καθηγητή Τεμπονέρα, μικροεπεισόδια στις παρυφές διαδήλωσης 100.000 ατόμων στην Αθήνα κατέληξαν σε πολύωρες συγκρούσεις χιλιάδων νέων με τα ΜΑΤ. Ένα από τα 4.000 δακρυγόνα που επισήμως ρίχτηκαν κατά των διαδηλωτών προκάλεσε πυρκαγιά στο βιβλιοχαρτοπωλείο Λίβα και στο κτίριο του 'Κ. Μαρούση'. Νεκροί από ασφυξία ανασύρθηκαν ο 32χρονος επιχειρηματίας Περικλής Ρεπάκης, ο 57χρονος δικηγόρος Μανόλης Κοντόπουλος, ο 59χρονος χρυσοχόος Ιωάννης Νεμετζίδης κι ένα - αγνώστων στοιχείων - νεαρό άτομο. Παρά την ύπαρξη πλήθους επώνυμων μαρτύρων (όχι μόνο διαδηλωτών) για τα αίτια της πυρκαγιάς, η υπηρεσιακή ΕΔΕ έκλεισε την υπόθεση κάνοντας λόγο για "εμπρησμό του κτιρίου από αναρχικούς"...


Χαραγμένος στην μνήμη μου,έχει μείνει ο βασανισμός του παιδιού που συνελήφθει στα επεισόδια του Πολυτεχνείου το 1995.Μικρό παιδάκι αντίκρυσα αυτές τις σκηνές και έκλαψα.Χωρίς να έχω ιδέα από πολιτική και κινήματα σε εκείνη την ηλικία όλο το υπόλοιπο βράδυ κάθησα άυπνος αφού αυτές οι εικόνες δεν μπορούσαν να φύγουν από το μυαλό μου.Είναι αυτές οι στίγμες που ταυτίζεις τους Ανθρωποφύλακες με την αλητεία,την αναδρία και την ναζιστικού τύπου βαναυσότητα.Δεν θέλω να αναφέρω κάτι παραπάνω.Όποιος το θεωρεί σκόπιμο να το κάνει.Να είναι καλά έκει που βρήσκεται...

από . 13/05/2008 6:48 μμ.


Χρήστος Κασσίμης

«Μας αρέσει ή όχι, υπάρχει ένοπλος αγώνας στον τόπο μας. Υπάρχει και δουλεύει η μαχητική επαναστατική Αριστερά. Η AEG, ο    σύντροφος Χρήστος Κασσίμης, η εκτέλεση του Γουέλς (θυμάστε πόσο καιρό την κρύβανε;) η εκτέλεση του αρχιβασανιστή Μάλλιου, τα εκατοντάδες καμένα αμερικανικά αυτοκίνητα και - ακόμη την ίδια μέρα της δολοφονίας του Χρήστου Κασσίμη - η ανατίναξη του γερμανικού προξενείου... το δείχνουν αμετάκλητα. Δείχνουν ότι ο Χρήστος Κασσίμης είναι ο πρώτος αντάρτης πόλεων που έπεσε στην Ελλάδα και η δολοφονία του θα είναι σταθμός στην ιστορία του ελληνικού λαϊκού και επαναστατικού κινήματος...».


Απόσπασμα από ομιλία της Αλεξάνδρας Κασσίμη σε εκδήλωση που έγινε σε θέατρο της Αθήνας λίγες μέρες μετά την δολοφονία του άντρα της Χρήστου Κασσίμη.


Ο Χρήστος Κασσίμης σε όλη την διάρκεια της δικτατορίας ήταν στέλεχος του "Κινήματος 20ης Οκτώμβρη" μιας από τις πιο δυναμικές και δραστήριες αντιδικτατορικές οργανώσεις, γ' αυτό ήταν καταζητούμενος στη διάρκεια της χούντας.
Ο Χ.Κ ήταν ένας από τους ανθρώπους της μειοψηφίας στην οργάνωση «20ή Οκτώβρη» που διαφώνησαν με την εγκατάλειψη της ένοπλης πολιτικής δράσης μετά τη Μεταπολίτευση και απ' την ασφάλεια θεωρείται ο ιδρυτής του Ενοπλου Λαϊκού Αγώνα.

Τον Οκτώβρη του 1977, στις φυλακές Στανχάιμ της Στουτγάρδης δολοφονείται ο Αντρέας Μπάαντερ και οι κρατούμενοι σύντροφοί του. Οι "αυτοκτονίες" -όπως πήγαν να παρουσιάζουν τις δολοφονίες οι Γερμανοί μάτσοι- αμφισβητούνται από τα μέλη του Κόκκινου Στρατού και απαντούν εκτελώντας τον βιομήχανο Χανς Μάρτιν Σλέγιερ, πρόεδρο των Γερμανών Εργοδοτών.

Στις 19 Οκτωβρη, μία μόλις ημέρα μετά την εκτέλεση του Σλέγιερ στην προσπάθεια Ελλήνων ανταρτών πόλης να χτυπήσουν Γερμανική επιχείρηση γίνεται ένοπλη συμπλοκή έξω απ' το εργοστάσιο της AEG στου Ρέντη μεταξύ αστυνομικών και τεσσάρων αγνώστων. Σ' αυτή χάνει την ζωή του ο Χρήστος Κασσίμης.

Οι ακριβείς συνθήκες θανάτου του Κασσίμη δεν έχουν διακριβωθεί. Ενώ και τα τέσσερα μέλη της ομάδας είχαν κόψει το συρματόπλεγμα και ετοιμάζονταν να προχωρήσουν για να βάλουν τις βόμβες, ο Κασσίμης χρειάστηκε να γυρίσει στο αυτοκίνητο με το οποίο είχαν φτάσει. Το όχημα όμως ήταν ήδη αντικείμενο έρευνας από αστυνομικούς με πολιτικά που περιπολούσαν ειδοποιημένοι για το ενδεχόμενο επίθεσης κατά γερμανικών στόχων. Οι αστυνομικοί ακινητοποίησαν τον Κασσίμη, που κατάφερε όμως να ξεφύγει όταν οι σύντροφοί του έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει. Στο κυνηγητό που ακολούθησε, ο Κασσίμης δέχτηκε πυροβολισμούς και έπεσε νεκρός.

Τρεις φακέλους με τελική παραλήπτρια τη χήρα του Χρήστου Κασσίμη άφησαν στις ταχυδρομικές θυρίδες των δικηγόρων της οικογένειας οι σύντροφοί του λίγες μέρες μετά την κηδεία του και αφού είχαν στείλει προκηρύξεις σε δύο εφημερίδες, αναγγέλλοντας τη δράση της οργάνωσης Διεθνιστική Αλληληγγύη. Μάλιστα, στις προκηρύξεις ανέφεραν πως δύο ακόμη από αυτούς είχαν τραυματισθεί στη συμπλοκή του Ρέντη. Οι φάκελοι, ομοιόμορφοι, περιείχαν προσωπικά έγγραφα του Χρήστου Κασσίμη, τα οποία, άγνωστο πώς, είχαν περιέλθει στην κατοχή τους. «Για τη γυναίκα του Χρήστου. Να ενημερωθεί ο πατέρας του» ήταν η φράση που είχαν δακτυλογραφήσει έξω από τους δύο πρώτους φακέλους, που περιείχαν πιστοποιητικά, αλλά και το «μπέι-μπουκ» του Χρήστου Κασσίμη (το βιβλίο μεταβολών στον Στρατό). Ανάλογες ενδείξεις έφερε και ο τρίτος φάκελος που έφτασε στους δικηγόρους της οικογένειας, περίπου με μια εβδομάδα καθυστέρηση και ανάλογο περιεχόμενο.

Η γυναίκα του Κασσίμη, Αλεξάνδρα, κάνει μήνυση στους δυο μπάτσους για την δολοφονία του άντρα της. Οι μπάτσοι αθωώθηκαν και στήνεται η ασφαλίτικη σκευωρία που παρουσιάζει τον Γ. Σερίφη σαν δολοφόνο του Κασσίμη. Προφυλακίζεται και ταλαιπωρείται για αρκετό χρόνο ο Γ. Σερίφης για να αθωωθεί πανηγυρικά.


«Η ενέργεια αυτή διεθνιστικής και επαναστατικής λαϊκής αλληλεγγύης ενάντια στους επίσημους εγκληματίες του γερμανικού σοσιαλδημοκρατικού κράτους, που 2 μέρες πριν είχανε δολοφονήσει τους γερμανούς επαναστάτες αγωνιστές Αντρέα Μπάαντερ, Γκούντρουν Εσλιν, Γιαν Καρλ Ράσπε, έγινε μέσα στο πλαίσιο δυναμικών ενεργειών σ' όλον τον κόσμο ενάντια σε στόχους των επίσημων εγκληματιών της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. Στη διάρκεια αυτής της ενέργειας έγινε ένοπλη συμπλοκή με χαφιέδες ασφαλίτες (Κ. Πλέσσας και Ι. Στεργίου) που δολοφόνησαν τον επαναστάτη αγωνιστή Χρήστο Κασσίμη, ιδρυτικό μέλος του ΕΛΑ», γράφει στην προκήρυξη του ο Ενοπλος Λαϊκός Αγώνας, για τον θάνατο του Χρ.
Κασσίμη.

από . 13/05/2008 6:56 μμ.


post image
στις 15 Μαίου σκοτώνεται σε συμπλοκή στο Γκύζη ο Χρίστος Τσουτσουβής. Ο Χρίστος Τσουτσουβής είναι ενεργό μέλος του ΕΛΑ από το 1976 έως και το 1980, οπότε και αποχώρησε λόγω ιδεολογικών και επιχειρησιακών διαφωνιών. Ήταν θιασώτης της σκληρής ένοπλης πάλης και όχι των συμβολικών χτυπημάτων με βόμβες. Μετά την αποχώρησή του από τον ΕΛΑ δημιουργεί την αντικρατική πάλη. Ο Τσουτσουβής θα αποτελέσει για τον αναρχικό και αντιεξουσιαστικό χώρο ένα ισχυρό σημείο ηρωικής αναφοράς.
Μετά το περιστατικό στο Γκύζη η αστυνομία ανακοινώνει ότι βρέθηκε διαμέρισμα γιάφκα και κατηγορεί τους Γιώργο Μπαλάφα και Αβραάμ Λεσπέρογλου ως συνεργούς του Τσουτσουβή. Την επομένη των ανακοινώσεων της Αστυνομίας, ο Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας (ΕΛΑ), με προκήρυξη παρενέβη στις εξελίξεις. Σύμφωνα με το τετρασέλιδο κείμενο, ο Χρήστος Τσουτσουβής ήταν μέλος του ΕΛΑ από το 1976 ως το 1980. Αποχώρησε από την οργάνωση το 1980, δεν ανήκε στο ΠΑΚ – όπως ισχυρίστηκε η αστυνομία - και μετείχε σε όλες τις δραστηριότητες του ΕΛΑ από το 1976 ως το 1980. Πήρε ενεργά μέρος στην απόπειρα για την ανατίναξη της AEG στο Ρέντη, τη νύχτα στις 19 Οκτωβρίου 1977, κατά τη διάρκεια της οποίας σκοτώθηκε ο Χρ. Κασσίμης σε ένοπλη σύγκρουση με αστυνομικούς.

Εικόνες:

από χ 13/05/2008 7:12 μμ.


Ακίνδυνος Αλβανός

38 ετών, από την Αγία Παρασκευή Μυτιλήνης. Εργάτης λατομείου, μετέπειτα (το 1945) Νομάρχης Βέροιας. Μέλος του ΚΚΕ από το 1932. Φυλακισμένος στην Ακροναυπλία, δραπέτευσε στα 1943. Τομεάρχης στον Ανατολικό Τομέα, η «ψυχή» της ΟΠΛΑ Θεσσαλονίκης. .


Ο Αλβανός απολογήθηκε «εφ’ όλης της ύλης» επιχειρώντας να αντιπαρατεθεί και να απαντήσει πολιτικά σε όσα είχαν ακουστεί στο δικαστήριο.


Στις 17 Οκτωβρίου 1947 εκτελέστηκε μαζί με άλλα 46 μέλη της Στενής Λαϊκής Αυτοάμυνας.

ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ


Χαρακτηριστικό παράδειγμα ηρωισμού είναι το Κάστρο του Υμηττού, το 1944. Ενα μικρό σπίτι, αποθήκη οπλισμού όπου εγκλωβίστηκαν τρεις ΕΠΟΝίτες, οι Μήτσος Αυγέρης, Κώστας Φωλτόπουλος και Θάνος Κιοκμενβης, και το μετέτρεψαν σε απόρθητο φρούριο. Μεγάλες δυνάμεις Γερμανών και ταγματασφαλιτών έδωσαν σκληρή μάχη επί πολλές ώρες, με όλμους και βαρύ οπλισμό, ωσότου να ρίξουν τα τρία παλικάρια. Οταν τελικά επικράτησαν δεν πίστευαν στα μάτια τους, αφού περίμεναν ότι θα έβρισκαν στο σπίτι τουλάχιστον μια διμοιρία.

από . 13/05/2008 7:31 μμ.


post image
Η Ηλέκτρα γεννήθηκε το 1912.Το 1926 εντάχθηκε στην Κομμουνιστική Νεολαία της Αθήνας.Κατά τη δικτατορία του Μεταξά, συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στις φυλακές του Αβέρωφ. Αποφυλακίσθηκε το 1938.Συνελήφθη εκ νέου το 1939 ετοιμόγεννη, γέννησε κρατούμενη σε ένα νοσοκομείο και 7 ημερών λεχώνα μεταφέρθηκε με το κοριτσάκι της στην εξορία, στην Ανάφη, από όπου απόδρασε τον Αύγουστο του 1942.Την Τρίτη 25 Ιούλη του 1944, πιάστηκε από ένα ασφαλίτη, στη διασταύρωση των οδών Γ΄ Σεπτεμβρίου και Αγ. Μελετίου.Βασανίστηκε άγρια. Η Ηλέκτρα έκανε μια τελευταία απόπειρα να δραπετεύσει. Ομως ενώ κατάφερε και βγήκε από το κτίριο την προδίδει μια γυναίκα συνεργάτρια της ασφάλειας από το διπλανό κτίριο. Τα βασανιστήρια που υπέστη δεν περιγράφονται.Από το στόμα της Ηλέκτρας όμως δεν βγήκε ούτε μια λέξη "Εγώ όταν πιάνομαι, είχε πει κάποτε δεν νοιώθω καμιά ανησυχία για την απολογία μου, γιατί μόλις περάσω εκείνα τα κατώφλια, βάζω στο νου μου πως δεν έχω πια μνήμη, δεν έχω αυτιά, δεν έχω γλώσσα. Δεν έχω ούτε μιας μέρας παρελθόν". Το μισοκαμμένο και παραμορφωμένο από τα βασανιστήρια νερκό κορμί της κορμί της βρέθηκε το πρωί της 26ης του Ιούλη πεταμένο στο δρόμο.

Εικόνες:

από ... 15/05/2008 6:49 μμ.


και μια προσπαθεια καταμετρησης των νεκρων της κατοχης

http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/mavrivivlos.pdf

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License