ΣΧΟΛΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΦΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ

Γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε σε ένα σύστημα διαμεσολάβησης και τα προβλήματά μας ως κοινωνία καλούνται να τα λύσουν οι επαγγελματίες πολιτικοί.

ΣΧΟΛΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΦΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ

από 1. Γ.Μ. ΛΑΙΚΙΣΤΗΣ 1:47μμ, Τετάρτη 11 Ιουνίου 2008
(Τροποποιήθηκε 1:57μμ, Τετάρτη 11 Ιουνίου 2008)

.



ΣΧΟΛΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΦΕΛΕΙΑ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ

Σχόλιο: Γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε σε ένα σύστημα διαμεσολάβησης και τα προβλήματά μας ως κοινωνία καλούνται να τα λύσουν οι επαγγελματίες πολιτικοί. Ακόμα και τα μεταφυσικά μας ερωτήματα και τις αγωνίες, καλείται να δώσει λύσεις και απαντήσεις η διαμεσολάβηση των αρχών που έχουν ονομαστεί “ιερές”. Εξόν και η ιεραρχία (ιερή αρχή). Για να επικοινωνήσεις με το θείο χρειάζεται να μεσολαβήσουν από τον παπά μέχρι τον αρχιεπίσκοπο ή τον πάπα. Όσο πιο ανώτερη θέση στην κλίμακα της ιεραρχίας, τόσο μεγαλύτερη και ισχυρή θα είναι η διαμεσολάβηση προς το Θεό. Ένας από τους πρώτους ιστορικούς διαμεσολαβητές ήταν και ο ποιητής Όμηρος, ο οποίος έγραψε την ιστορία του πολέμου της Τροίας, αλλά και τα πάθη του Οδυσσέα και αφού η προφορική, με μεγάλες δόσεις υποκειμενισμού, διήγηση των γεγονότων έγινε γραπτός λόγος, έκτοτε διηγούμαστε τον πόλεμο της Τροίας και τα πάθη του Οδυσσέα, κατά Ομήρου αντίληψη.

Κουβαλάμε πολλές από τις συνήθειες του κόσμου που θέλουμε να ανατρέψουμε, και πολλές από αυτές τις μεταφέρουμε και στις συλλογικότητες που συμμετέχουμε, αλλά και στις εκδηλώσεις ή στις ανοιχτές συνελεύσεις. Η νέα κοινωνία, όμως, θα αναδυθεί από το κέλυφος της παλιάς. Διαφορετικά δε γίνεται. Δε θα υπάρξει ποτέ μια κοινωνία από παρθενογέννηση! Πρέπει να προσπαθούμε, όσο το δυνατόν, να παλεύουμε τις αντιφάσεις μας και τον “παλιό κόσμο” που βρίσκεται μέσα μας!

Συμπερασματικά, ο πρώτος διαμεσολαβητής μεταξύ προφορικού και γραπτού λόγου, μεταξύ υποκειμενικότητας και αντικειμενικότητας, είναι ο ποιητής Όμηρος, ο οποίος μεσολαβεί και δημιουργεί τη δική του, την ομηρική αντικειμενικότητα!!

Αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα 1: Ο καπιταλισμός δημιουργεί καθημερινά και προς όλες τις κατευθύνσεις, τη δική του αντικειμενικότητα. Ο επαναστάτης προσβάλλει αυτήν την αντικειμενικότητα και δημιουργεί τη δική του. Κατά αυτή την έννοια, δεν υπάρχει ουδετερότητα της είδησης, ούτε είδηση της ουδετερότητας. Ο κυρίαρχος, μέσω του επιστημονισμούπροβάλλει την ουδετερότητα προς όλες τις κατευθύνσειςγια να διαστρεβλώσει στη συνείδηση των κυριαρχούμενων ότι είναι κυριαρχούμενοι! Εξόν και ο αγώνας που κάνει περί ουδέτερης επιστήμης, ουδέτερης τεχνολογίας, ουδέτερης γνώσης, ουδέτερης πληροφόρησης και είδησης. Οι κυριαρχούμενοι πρέπει να καταλάβουν ότι καμία ανθρώπινηκίνηση, έστω και η παραμικρή, δεν είναι ουδέτερη. Αυτοί που λένε ότιπολεμούν την κυριαρχία και την εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο, οφείλουν καθημερινά να αποκαλύπτουν τα ψέματα της κυριαρχίας.

Αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα 2 : Το indymedia δημιουργήθηκε μέσα από μια ανάγκη αυτών που παλεύουν ενάντια στην ταξική και πολιτική κυριαρχία, να δημιουργήσουν το δικό τους πεδίοαντικειμενικότητας, και μέσα από τις άπειρες υποκειμενικότητες. Ένα γεγονός αδιαμφισβήτητο μας βαραίνει όλους: ότι δημιουργήθηκε και υπάρχει μέσα σε ένα σύστημα ταξικής και πολιτικής κυριαρχίας ( και ιδιαίτερα στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και του χρηματιστηριακού κεφαλαίου). Το να αναλάβουν οι χρήστες τη διαχείριση του indymediaείναι “πιασάρικη” πρόταση αλλά μόνο για τους αφελείς και τους κατοίκους της ”νήσου των Λωτοφάγων”. Είναι τόσο αμεσοδημοκρατική η πρόταση που αν την αμφισβητήσεις συλλύβδην μετατρέπεσαι σε αντίπαλο της άμεσης δημοκρατίας. Λες και αυτοί οι πενήντα χιλιάδες χρήστες του indymedia είναι ταξικά και πολιτικά ουδέτεροι και δεν έχουν από πίσω τους σκοπιμότητες.

Ακόμα και η έννοια του χρήστη, με βρίσκει αντίθετο, γιατί προσομοιάζει με το αισχρό τρίπτυχο “οπαδός – ψηφοφόρος – καταναλωτής”, που είναι η αφαίρεση της έννοιας του πολίτη. Προτιμώ την έννοια του συμμέτοχου, με υποχρεώσεις και δικαιώματα. ( Εγώ, προσωπικά σαν αναρχικός, έχω πάψει να πηγαίνω σε πολλές συναυλίες, θέατρα κτλ, γιατί σιχαίνομαι να με αποκαλούν “κοινό” και όχι συμμέτοχο). Η ελευθεριακή κοινωνία που οραματιζόμαστε, απαιτεί τη συμμετοχή όλων των ανθρώπων σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Επομένως, για να είναι ελευθεριακή, πρέπει να συμφωνήσουν όλοι (ή τουλάχιστον όλοι) ότι δημιουργείται ένας νέος καταμερισμός της κοινωνικής και εργασιακής ζωής. Δηλαδή, ο πολίτης είναι και παραγωγός και καταναλωτής και συμμετέχει ως φυσικό πρόσωπο στις αποφάσεις της κοινότητας του.

Αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα 3 : Το indymedia, όπως και κάθε άλλο μέσο είναι το απειροελάχιστο του κινήματος. Δεν υποκαθιστά το κίνημα! Είναι μια συνισταμένη του κινήματος. Όλοι εμείς που θέλουμε να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό,είμαστε εργάτες του ίδιου σκοπού. Εξόν και η συντακτική ομάδα (ΣΟ) του indymedia. Από πού κι ως πού, η εμπειρία και η χρονική συνέπειααπό μόνες τους είναι στοιχεία εξουσιασμού; Θυμίζω στους νεότερους ότι οι πρόγονοί μας, όπως ο Ρόκερ, ήταν εκδότης και διευθυντής σύνταξης αναρχοσυνδικαλιστικής εφημερίδας που το 1920 έφτασε να πουλάει 120.000 φύλλα εβδομαδιαία στη Γερμανία. Ο Ερρίκο Μαλατέστα ήταν εκδότης και διευθυντής σύνταξης της καθημερινής εφημερίδας “Νέα Ανθρωπότητα”, που έφτασε να πουλάει 80.000 φύλλα. Για να μη μιλήσω για τις εφημερίδες της CNT και της FAI και των άλλων ομοσπονδιών παγκοσμίως. Ακόμα και της BlackFlag. Όλοι αυτοί οι “διευθυντές σύνταξης”, ήταν ιεράρχες;

Όλοι αυτοί που πιστεύουν στο χυλό της αντικειμενικής πληροφόρησης, της δήθεν ουδετερότητας, αφού φτάνουν στο σημείο να θεωρούν την αναρχία ιδεολογία και να μιλούν για το τέλος των ιδεολογιών, παπαγαλίζοντας τις θέσεις του νεοφιλελευθερισμού-άθελά τους πολλές φορές-παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι η νεοτερικότητα και ο νεοφιλελευθερισμός είναι και αυτά μια ιδεολογία. Με τη διαφορά ότι αυτή είναι η κυρίαρχη. Ας πάνε να φτιάξουν ένα ηλεκτρονικό περιοδικό ποικίλης ύλης. Και να μας αφήσουν εμάς να επιμένουμε μέσα από το indymedia ως ένα ηλεκτρονικό περιοδικό ανατρεπτικής – αντικυριαρχικής πληροφόρησης και δράσης. Ιδιαίτερα τη στιγμή που οι μελέτες λένε ότι οι αναγνώστες των ηλεκτρονικών μέσων, μέσα στην επόμενη πενταετία, θα είναι περισσότεροι από αυτούς των έντυπων μέσων.Εμείς δε θα γίνουμε ούτε διαπλαστές ούτε διαμεσολαβητές της κοινής γνώμης. Ήμαστε, είμαστε και θα είμαστε πρωτεργάτες και ωθητήρες για την ανατροπή της κυριαρχίας και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Καθώς δεν μπορεί να υπάρξει ελευθεριακη-αντι ιεραρχική κοινωνία χωρίς ελευθεριακους-αντιεξουσιαστες, και καθώς αυτοί δημιουργούνται μόνο από την ορθολογική συζήτηση και κατανόηση των αγώνων και τον προβλημάτων που πηγάζουν από αυτόν τον αγώνα, εκείνοι που ήδη αντιπαρατίθενται στο κράτος και την ταξική κυριαρχία , οφείλουν να υποστηρίξουν και να βοηθήσουν θετικά και πρακτικά αυτές τις διαδικασίες και τους αγώνες. Τα υπόλοιπα είναι αυτό που λέει ο λαός “ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΖΥΜΩΣΕΙ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΚΟΣΚΙΝΙΖΕΙ”

Υστερόγραφο 1: Οι διαφωνούντες όφειλαν να παλέψουν τη διαφωνία τους μέσα στη συνέλευση τουindymedia, μέχρι τέλους. Τα κείμενα εκ των υστέρων δε βοηθούν σε τίποτα, παρά μόνο σε πολωτικές κινήσεις.

Υστερόγραφο 2: Η συνέλευση του indymedia οφείλει να μην αποκρύβει από το προσκήνιο τα κείμενα διαφωνίας όσο φαιδρά κι αν είναι, διότι έτσι επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς περί λογοκρισίας.

Υστερόγραφο 3: Σε προηγούμενο διάλογο κάποιος σύντροφος παραποίησε τον κανόνα που ήταν γραμμένος στα γραφεία της Πρώτης Διεθνούς στο Λονδίνο ο οποίος έλεγε: “Όχι δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις – Όχι υποχρεώσεις χωρίς δικαιώματα”. Και ο νοών νοείτο!



Μια όαση στην έρημο.

Με τα σχόλια του Γ.Μ. Λαϊκιστή αρχίζει το θέμα που συζητάμε να αποκτά σάρκα και οστά, και μιαν ιστορική διάσταση, πέραν της χλιαρής (και παραπλανητικής, στη ρίζα της) προσπάθειας να παρουσιαστεί το ζήτημα ως διαμάχη αντιμαχόμενων φατριών που παλεύουν για τον έλεγχο του μέσου.

Μια όαση στην έρημο. Επιτέλους... από morecambe 12:00μμ, Τρίτη 10 Ιουνίου 2008 Με τα σχόλια του Γ.Μ. Λαϊκιστή αρχίζει το θέμα που συζητάμε να αποκτά σάρκα και οστά, και μιαν ιστορική διάσταση, πέραν της χλιαρής (και παραπλανητικής, στη ρίζα της) προσπάθειας να παρουσιαστεί το ζήτημα ως διαμάχη αντιμαχόμενων φατριών που παλεύουν για τον έλεγχο του μέσου.

Πράγματι, στο ιντυμίντια όπως και σε κάθε άλλη παρόμοια προσπάθεια, η σύγκρουση, η πραγματική σύγκρουση, μπορεί να σχηματοποιηθεί σ' αυτό που εύστοχα ο Γ.Μ. σημείωσε ως τη διαπάλη ανάμεσα στη δεδομένη "αντικειμενικότητα" που παράγεται μέσα στις γενικές κοινωνικές σχέσεις (στην περίπτωσή μας, στις κοινωνικές σχέσεις της καπιταλιστικής παραγωγής), και σε μιαν νέα "αντικειμενικότητα" την οποίαν ανασυγκροτούν τα υποκείμενα που παίρνουν μέρος στο εγχείρημα, οι "συμμέτοχοί" του.
Ο όρος "συμμέτοχοι" μου αρέσει και θα τον χρησιμοποιήσω. Ήδη η ρήξη με την παραδοσιακή πρόσληψη του "αναγνώστη/δημοσιογράφου" έχει ολοκληρωθεί, καθώς πλέον όσοι περιφέρονται στο ιντυμίντια έχουν κατανοήσει ότι η περιπλάνησή τους γίνεται με όρους διαφορετικούς απ' αυτούς που είχαν συνηθίσει στα καθεστωτικά ΜΜΕ. Καιρός να ολοκληρωθεί και η δεύτερη ρήξη, με την -εξίσου παραδοσιακή, πλέον- διάκριση "χρήστη/διαχειριστή", και τον καταμερισμό εργασίας που η διάκριση αυτή επιβάλλει. Υπάρχουν οι αντικειμενικές δυνατότητες ώστε οι κοινωνοί του εγχειρήματος ιντυμίντια να αναδιαμορφώσουν το φάσμα της δραστηριότητας, των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεών τους, να κατασκευάσουν δηλαδή ένα νέο υποκείμενο της διαδικασίας ροής των πληροφοριών και δημοσίευσής των. Ισως αυτό να εννοεί ο Γ.Μ. λέγοντας ότι το επιχείρημα "να αναλάβουν οι χρήστες του ιντυμίντια τη διαχείρισή του", είναι μια αφελής κοινοτοπία. Οχι, δηλαδή, ότι είναι εν γένει ανέφικτο οι κοινωνοί ενός μέσου να έχουν την ευθύνη της λειτουργίας του, αλλά ότι η παρούσα συγκρότηση των υποκειμένων είναι ανεπαρκής για αυτόν το σκοπό.

Η "αντικειμενικότητα", από την άλλη, είναι όρος βαθύς, μεστός περιεχομένου. Περιλαμβάνει, υποχρεωτικά, απαντήσεις σε μια σειρά ερωτημάτων, απ' τα πιο θεωρητικά, "τι είναι πληροφορία;", "πώς η πληροφορία μετατρέπεται σε είδηση;", μέχρι και τα πιο πρακτικά "πώς διαχειριζόμαστε τον όγκο των ειδήσεων που υποβάλλουν οι συμμέτοχοι;", "ποιός θα διαχειρίζεται τις ειδήσεις αυτές και με ποιόν τρόπο θα διασφαλίζονται οι υπόλοιποι από τυχόν ανεπάρκειες του;". Στη σύγκρουση που προαναφέρθηκε, είναι εντελώς λανθασμένο να στηριχτεί κανείς σε στρατιωτικού τύπου αναλογίες, όπου τα υποκείμενα συγκροτούν αντιμαχόμενα στρατόπεδα και αγωνίζονται για την επικράτηση της μιας ή της άλλης θεώρησης. Πολύ συχνά, η σύγκρουση λαμβάνει χώρα εντός του ίδιου του υποκειμένου. Κάποιες φορές κινούμεθα προς την μια κατεύθυνση, το αμέσως επόμενο λεπτό προδίδουμε τον εαυτό μας. Γι' αυτό και είναι απολύτως αναγκαία η κατασκευή ενός στέρεου θεωρητικού σκελετού που θα πλαισιώσει το εγχείρημα, μια σειρά γενικών κατευθύνσεων που θα ζυμώνονται καθημερινά με την πραγματικότητα. Δυστυχώς κάτι τέτοιο μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει. Αλλά υπάρχει πάντοτε καιρός...

Εκεί όπου διαφωνώ μαζί σου, Γ.Μ., είναι στην αναλογία που κάνεις ανάμεσα στις εφημερίδες των αναρχικών και την παρούσα κατάσταση. Μοιάζεις ν' αγνοείς ότι τα υλικά μέσα κάθε εποχής βάζουν το όριο και των κοινωνικών σχέσεων που μπορούν ν' αναπτυχτούν για την αξιοποίησή τους. Πράγματι, μια εφημερίδα, οσοδήποτε αντιεξουσιαστικές θέσεις κι αν προπαγάνδιζε, ενδέχεται να χρειαζόταν έναν διευθυντή σύνταξης. Ένα ιντυμίντια όμως, τι να τον κάνει; Το ιντυμίντια απλά δεν είναι εφημερίδα, οι θεμελιώδεις του δομές δίνουν το περιθώριο ν' απαντήσουμε με διαφορετικούς τρόπους στα ερωτήματα που βάζεις. Οπότε εκτιμώ ότι η απόπειρα δικαιολόγησης της "εμπειρίας και της συνέπειας", με τον τρόπο που την κάνεις, στέκεται στο κενό.

Εξυπακούεται ότι η εμπειρία και η συνέπεια κάποιου, από μόνες τους δεν είναι πρόβλημα. Στις συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες, όμως, μπορεί και να γίνουν, όταν η διαρκής επίκλησή τους βάζει φραγμούς στο να αναδυθούν νέες αντιλήψεις για το μέσο και τις διαδικασίες του.

Εν κατακλείδι, το μείζον πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε όσοι έχουμε ένα ενδιαφέρον για το ιντυμίντια και την πορεία που ακολουθεί αυτό μέσα στο χρόνο, δεν είναι η απουσία προτάσεων, θέσεων και αναλύσεων. Είναι η απουσία χώρων όπου αυτές οι προτάσεις θα μπορούσαν να συζητηθούν ουσιαστικά. Αναρωτιέμαι από πού αντλείς αυτήν την (μεταφυσική, σχεδόν) πίστη στις διαδικασίες της συνέλευσης. Η ιστορική εμπειρία που διαθέτουμε από τις "ανοιχτές" συνελεύσεις του χώρου, είναι γεμάτη παραδείγματα άτυπων ιεραρχιών, εξουσιαστικής επιβολής του πλέον πείσμονα ή του πλέον φωνακλά κι ανάδειξης της "εμπειρίας και της συνέπειας" σε οιωνεί κριτήριο αλάθητου. Ας προσπαθήσουμε, πρώτα, να δημιουργήσουμε τους χώρους όπου τα θέματα που ανακύπτουν θα συζητιούνται με νηφαλιότητα κι αλληλοσεβασμό, κι όλα τα υπόλοιπα θα βρουν το δρόμο τους.

H ΚΑΜΗΛΑ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

από Γ.Μ. ΛΑΙΚΙΣΤΗΣ 5:22μμ, Τρίτη 10 Ιουνίου 2008

Η ΚΑΜΗΛΑ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

Διαυγείς οι παρατηρήσεις και οι εντοπισμοί που κάνεις συμμέτοχε – συναγωνιστή morecambe. Να δώσω μερικές εξηγήσεις γιατί το κείμενο ήταν πρόχειρο και ασύνταχτο.

1. Δεν αντιπαραβάλω τους παλιούς αναρχικούς και τις εφημερίδες. Ίσως εγώ δεν έγινα κατανοητός. Ασφαλώς, ιδιαίτερα σήμερα, δε χρειάζονται “διευθυντές σύνταξης”, πόσο μάλλον στο ιντυμίντια. Το έφερα σαν παράδειγμα αναφορικά με τη συντακτική ομάδα. Δηλαδή ότι επειδή είναι συντακτική ομάδα, δε σημαίνει ότι είναι και ιεραρχική. Σήμερα δεν υπάρχει σχέση πομπού και δέκτη, ιδιαίτερα στο ίντερνετ, με τις νέες τεχνολογίες. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι αυτές οι τεχνολογίες είναι από μόνες τους αμεσοδημοκρατικές και αντιιεραρχικές. Στο χέρι είναιενός επαναστατικού κινήματος να τις εξανθρωπίσει και να τις χρησιμοποιήσει για το κοινωνικό όφελος.

2. Απέφυγα όσο μπορούσα να αναφερθώ στον Α/Α χώρο αν και το ιντιμίντια και η ΣΟ είναι αντανάκλαση του. Επομένως, τόσο η ποιότητα όσο και το επίπεδο του Α/Α χώρου αντανακλούν και στο ιντιμίντια. Από την άλλη, εγώ προσωπικά δεν ήμουν ποτέ υπέρ των “ανοιχτών” συνελεύσεων. Ούτε θιασώτης των αμφιθεάτρων. Άλλωστε δεν υπήρξα ποτέ φοιτητής. Αν και έχω μιλήσει σε μεγάλα αμφιθέατρα παλιότερα, αυτές τις συνελεύσεις τις έχω ονομάσει “σορβονισμό” . Και είμαι από τους πρώτους που μιλήσανε ανοιχτά και δημόσια ότι οι ομάδες χωρίς δομή έχουν περιορισμένα όρια και ότι πάντα εγκυμονεί ο κίνδυνος ανάπτυξης άτυπων μορφών ιεραρχίας. Αν δεις οι περισσότερες (και είναι η πλειοψηφία στον Α/Α χώρο) ομάδες συγκροτούνται γύρω από μία δύο ισχυρές προσωπικότητες και όχι στη βάση θέσεων αρχών και προγραμμάτων.

Κάποτε με λέγανε διαλυτικό και τυπολάτρη γιατί τόνιζα και τονίζω ότι ο τύπος είναι και η ουσία. Οι διαδικασίες στις συνελεύσεις και η εκχώρηση από αυτήν αρμοδιοτήτων στα μέλη της, αλλά και των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των μελών να ασκούν έλεγχο, κριτική και να κάνουν την αυτοκριτική τους. Με λίγα λόγια, να ελέγχουν και να ελέγχονται. Να κρίνουν και να κρίνονται. Έτσι θα έβλεπα και το ιντιμίντια. Ως όργανο της ΓΣ του συνέλευσης που αυτή μπορεί να συνεδριάζει δύο φορές το χρόνο και εκτάκτως όταν συμβαίνουν σοβαρά πράγματα. Μέσα από την τακτική γενική συνέλευση μπορεί να βγαίνει η συντακτική ομάδα, η τεχνική ομάδα, κ.ο.κ., οι οποίες θα είναι εκτελεστικά όργανα της γενικής συνέλευσης.

3. Δε θα προτιμούσα το ιντιμίντια να απαρτίζεται από ομάδες του χώρου, γιατί ιδιαίτερα σήμεραθα δημιουργούταν μεγάλο αλαλούμ. Πολλές φορές είδαμε και βλέπουμε αρκετές ομάδες να βάζουν πρώτα το μικρό συμφέρον της ομάδας τους σε σχέση με το καθολικό – οικουμενικό συμφέρον της αναρχίας. Πολλές από αυτές τις ομάδες αισθάνονται ότι είναι ο ομφαλός της γης, για να μη μιλήσω για σέχτες και τον ανταγωνισμό μεταξύ τους. Από την άλλη, θα ήθελα το ιντιμίντια να είναι μια συλλογικότητα αυτονομημένη και αυτοκαθοριζόμενη σαν όλες τις άλλες συλλογικότητες, ενταγμένη στο γενικότερο πλαίσιο της ανατρεπτικής – επαναστατικής* αναφοράς και δράσης (αφήστε που ένα μεγάλο κομμάτι του χώρου – το έχω αναφέρει δημόσια και επώνυμα – είναι δεξιών πολιτικών αποκλίσεων).

4. Συνεχίζει ο φασιστοφάγος και οι συνοδοιπόροι του να συνδιαλέγονται στο ιντιμίντιαμε όρους απολιτίκ. Το καλύτερο που του συνιστώ να κάνει είναι να πάνε να γραφτούν και να γίνουν μέλη του φιλολογικού συλλόγου “Παρνασσός” και από κει να φτιάξουν τοsite τους! Γιατί άμα είναι να καταντήσει έτσι και το ιντιμίντια θα είμαι από τους πρώτους που θα αντιδράσω “με λαϊκή οργή” για να κλείσει.

5. Πώς στο διάολο να σταθώ εγώ σε μια συνέλευση με τους χρήστες, αφού ο γείτονάς μου λίγο παρακάτω μεγαλοσχήμονας – μεγαλοπαράγοντας της περιοχής, πρώην αντιδήμαρχος – αντινομάρχης , με οικονομικές διαπλοκές κάνει χρήση του ιντιμίντια και στέλνει και κείμενα; Αυτός θέλει να διαιωνίσει αυτό το σύστημα με μια φιλανθρωπική απόχρωση (αριστερίζων βλέπεις), εγώ θέλω να το ανατρέψω!!

Οι σκόπιμα απολιτίκ και οι συνοδοιπόροι τους θέλουν να μας πουν ότι ζούμε σε μια κοινωνία οικουμενικά δίκαιη; Ειδικότερα τώρα που η ευδαιμονία που καλλιέργησε ο καπιταλισμός ξεθωριάζει και αυξάνονται τόσο η πραγματική όσο και η σχετική φτώχεια και η εξαθλίωση.

Ενώ μας μετατρέπει σε καταναλωτές βίας και αθλιότητας μέσω του ανταγωνισμού και του πολέμου όλων εναντίον όλων, ο άνθρωπος γίνεται θηρίο και αυξάνεται η εγκληματικότητα. Μέσω της εξαχρείωσης των ηθών, σκάνδαλα, διαπροσωπικές σχέσεις, μέσω του ευτελισμού και της νοθείας των τροφίμων και τέλος μέσω της καλλιέργειας της συλλογικής ευθύνης για τις κλιματολογικές αλλαγές.

Οι καιροί που έρχονται σίγουρα θα είναι πολύ δύσκολοι. Εξαρτάται όμως και από μας αν θα αναβιώσει μια νεομπολσεβίκικη φενάκη σαν απάντηση στη λύση που δημιουργεί η σημερινή κεφαλαιο-κρατική κοινωνία. Τέλος, εγώ θέλω ένα ιντιμίντια για να πληροφορούμαι, να ενημερώνομαι, να μαθαίνω και να μορφώνομαι, το οποίο να είναι ποιοτικό, νεανικό και ώριμο. Άπειρο και έμπειρο. Ζωηρό και σφριγηλόκαι προπάντων ανατρεπτικό.

6. Η καμήλα και η κοινότητα: Να πω και γω μια ιστορία, αφού αρέσει και στα παιδιά. Σε μια κοινότητα Βεδουίνων έχει έρθει διχογνωμία που έφτασε στα όρια της διάλυσης αυτής της κοινότητας. Αφού κανένας δεν μπορούσε να πάρει μια σαφή θέση στο εξής ερώτημα: “Ποιος είναι ο πιο εύκολος δρόμος; Η ανηφόρα ή η κατηφόρα;” Άλλος έλεγε η ανηφόρα και άλλος η κατηφόρα. Και έτσι χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα. Είδαν και απόειδανκαι πήγαν στο γηραιότερο της κοινότητας να τους πει την άποψή του, λόγω εμπειρίας. Αυτός δεν ήξερε τι να τους απαντήσει αλλά βρήκε μια λύση.” Γιατί δεν πάτε να ρωτήσετε την καμήλα;”. Την επόμενη μέραπήγαν και ρώτησαν την καμήλα. “Ποιος είναι ο πιο εύκολος δρόμος; Η ανηφόρα ή η κατηφόρα;”. Και η καμήλα απάντησε: “Τίποτα από τα δύο. Όλα εξαρτώνται από το φορτίο!” Έτσι λιοπόν η καμήλα έσωσε την κοινότητα από το διχασμό!

* Σημείωση

Ένας αναρχικός που ικανοποιείται με τον περιορισμό των εξουσιών και εγκαταλείπει την ιδέα της κατάργησης του κράτους και της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, ένας αναρχικός που αποδέχεται να απολαμβάνει κάποιος τα αγαθά του και τη μικρή του ατομική ευτυχία, διάγοντας μια άνετη ζωή, ένας αναρχικός, λέω, που αποδέχεται τα όρια τα οποία του επιβάλλει το εδραιωμένο σύστημα, δεν είναι αναρχικός, αλλά φιλελεύθερος. Και δε θα υπάρξει μια «σχιζοφρενική συνείδηση» που να μπορεί να τον σώσει.

Ο αναρχικός που εγκαταλείπει την ιδέα της επανάστασης γίνεται, είτε το θέλουμε είτε όχι, ένας «φίφις», όπως τον αποκαλούν στη Γαλλία (φί-φις: φιλελευθερο-φιλελευθεριακός.Εντουάρντο Κολόμπο

Υ.Γ. 1 Παλιότερα σε κείμενά μου που έκανα κριτική στο μαρξισμό-λενινισμό και δημοσιεύτηκαν στο ιντιμίντια λογοκρίθηκα από τους λενινιστές χρήστες με τον εξής έξυπνο τρόπο: Κατέβαζαν στην κατηγορία που βρισκότσν το κείμενο μου απανωτά κείμενα επί παντός του επιστητού με αποτέλεσμα το κείμενο να μη μένει ούτε μια ώρα. Να χάνεται από το προσκήνιο της κατηγορίας και να περνάει στο παρασκήνιο.

Υ.Γ. 2. Ξυπνάτε, χαιβάνιαααααααα……..Η αντίδραση στην Ελλάδα, για να μιλήσουμε και για δω που ζούμε, επειδή δε θίγεται επί του παρόντος τοστάτους κβο της, έχει φορέσει το προσωπείο του ουμανισμού, ακόμα και της αμεσοδημοκρατικότητας. Δηλαδή ο λύκος έχει φορέσει την προβιά του προβάτου. αΑυτό μέχρι τη στιγμή που δε θίγονται τα συμφέροντά της. Τα νεοφιλελεύθερα αφεντικά αγαπούν τόσο πολύ την ελευθερία που άμα δουν πως θίγονται τα συμφέροντά τους, δεν το έχουν σε τίποτα να συμπράξουν και να συνεργαστούν με τους φασίστες. Αυτό το έχουμε δει στην ιστορία και θα το ξαναδούμε. Ξυπνάτε, χαιβάνια! Ακόμα και οι φασίστες λένε πως δεν είναι φασίστες και ονομάζουν τους αναρχικούς φασίστες.


O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License