Έξω το NATO από Kαύκασο και Bαλκάνια

από ΣΕΚιτης 01/09/2008 4:21 μμ.

αφιέρωμα από εργατική αλληλεγγύη

post image

Έξω το NATO  από Kαύκασο  και Bαλκάνια

Ο πόλεμος ανάμεσα στη Ρωσία και τη Γεωργία δεν είναι μία σύγκρουση που αφορά μόνο αυτές τις δύο χώρες. Επιφανειακά, αυτό που φαίνεται είναι ότι μία μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη, η Ρωσία, χρησιμοποίησε σαν πρόσχημα την προστασία της Νότιας Οσετίας για να τσακίσει στρατιωτικά μία μικρή γειτονική χώρα, τη Γεωργία. Στην πραγματικότητα, αυτή η στρατιωτική ανάφλεξη στον Καύκασο είναι καρπός του «Διαρκούς Πολέμου κατά της τρομοκρατίας» που εξαπέλυσε ο Μπους για να επιβάλει την ηγεμονία των ΗΠΑ απέναντι σε κάθε επίδοξο ανταγωνιστή.

Το καθεστώς της Γεωργίας δεν θα τολμούσε να διανοηθεί ότι μπορεί να ξεκινήσει αυτόν τον πόλεμο, αν δεν είχε μετατραπεί σε αιχμή του δόρατος για την εξάπλωση του ΝΑΤΟ στον Καύκασο. Ετσι εξηγείται το θράσος του Σαακασβίλι να πάρει την πρωτοβουλία και να προσπαθήσει να ελέγξει την πρωτεύουσα της Νότιας Οσετίας στρατιωτικά με βομβαρδισμούς και τανκς, προκαλώντας μόνος του τη ρώσικη εισβολή που ακολούθησε. Σήμερα, όλοι μιλάνε για «γκάφα», «λάθος» και άλλα παρόμοια, αλλά πολλοί ξεχνάνε το υπόβαθρο που έσπρωξε τη Γεωργιανή ηγεσία στην «αυτοκτονία».

Η αμερικάνικη εξόρμηση για διείσδυση στις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας και της πρώην ΕΣΣΔ είναι μία μακρόχρονη πορεία που είχε ξεκινήσει από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αυτή η εξόρμηση έφερε τον πόλεμο στα Βαλκάνια με τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και με τεράστια υποκρισία ισχυρίζονταν ότι θα φέρει την ειρήνη και την ευημερία μέσα από τη διεύρυνση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ προς τα Ανατολικά.

Για ένα διάστημα έμοιαζε ότι αυτή η διαδικασία θα προχωρήσει μέσα από τα κανάλια της διπλωματίας, με τη συνεργασία ΗΠΑ και Ευρωπαίων και την αναγκαστική προσαρμογή της Ρωσίας. Ομως οι αποτυχίες του Μπους στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στο Λίβανο και τώρα και στο Πακιστάν, έχουν σπρώξει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σε νέες εμπρηστικές κινήσεις με συμμάχους ντεσπεράντο. Φοβούνται ότι χάνουν το παιχνίδι και κλιμακώνουν τις προκλήσεις.

 Μία τέτοια κίνηση ήταν η απόφαση για «ανεξαρτητοποίηση» του Κοσόβου που απειλεί να ανάψει ξανά τη φωτιά του πολέμου στα Βαλκάνια. Αντίστοιχη κίνηση ήταν και η επίθεση Σαακασβίλι στην Νότια Οσετία που κυριολεκτικά έβαλε φωτιά στον Καύκασο.

Ο ρώσικος ιμπεριαλισμός έχει ανακτήσει αρκετή δύναμη ώστε να διαλύσει το στρατό του Σαακασβίλι μέσα σε 48 ώρες. Μπορεί να μην προχώρησε να καταλάβει όλη τη Γεωργία για λόγους διπλωματικής τακτικής, αλλά τσάκισε όλη τη στρατιωτική υποδομή αυτού του επίδοξου εταίρου του ΝΑΤΟ και έκανε μία επίδειξη δύναμης. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ρωσία ξανάγινε μία δεύτερη υπερδύναμη δίπλα στις ΗΠΑ, οι οποίες συνεχίζουν την βάρβαρη εκστρατεία για να διατηρήσουν τη θέση τους χρησιμοποιώντας τη στρατιωτική υπεροπλία τους.

Δεν επιτρέπεται, όμως, καμιά αυταπάτη ότι η Ρωσία του Πούτιν και του Μεντβέντεφ θα γίνει αντίπαλο δέος των ΗΠΑ και αυτό θα κάνει τον κόσμο πιο ισορροπημένο και λιγότερο ασταθή πολεμικά. Ιδιαίτερα, δεν πρέπει να αφήσουμε κανένα περιθώριο αυταπάτης ότι η ευρωπαϊκή διπλωματία της ΕΕ θα παίξει ειρηνευτικό ρόλο ισορροπώντας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, και μαζί τους και οι κυβερνήσεις του Σημίτη παλιότερα και του Καραμανλή σήμερα, είναι συνένοχοι σαν εμπρηστές του πολέμου και στα Βαλκάνια και στον Καύκασο. Παρά τους ανταγωνισμούς που έχουν με τις ΗΠΑ, γιατί θέλουν δικό τους τον έλεγχο σε όλη την Ανατολική Ευρώπη μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας, συνεργάστηκαν και στους πολέμους του Μπους και στην εξάπλωση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ προς τα Ανατολικά. Εχουν τεράστια ζωτικά συμφέροντα από αυτή την εξάπλωση και αυτό ισχύει και για τον ελληνικό καπιταλισμό με την επέλαση των τραπεζών του και των άλλων επιχειρήσεων σ’ αυτό το χώρο. Ελληνικές εταιρείες πετρελαίων φτάνουν όχι μόνο στα γειτονικά Σκόπια, αλλά ακόμα και στη Γεωργία, όπου οι αποθήκες τους αυτές τις μέρες φρουρούνται από τα ρωσικά τανκς! Η ελληνική διπλωματία είναι παίκτης και στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ και στον ΟΑΣΕ όπου αναλαμβάνει την Προεδρία τον ερχόμενο Γενάρη.

Μπορεί όλες αυτές οι ηγεσίες να έχουν δεύτερες σκέψεις μετά το φιάσκο του Γεωργιανού Προέδρου και των αμερικάνων υποστηρικτών του. Αυτό, όμως, δεν τους μετατρέπει σε περιστερές της ειρήνης. Δεύτερες σκέψεις και διαφωνίες υπάρχουν και μέσα στις ΗΠΑ, όπου τα νεοσυντηρητικά αμετανόητα γεράκια γύρω από τον αντιπρόεδρο Τσένι δέχονται σκληρές κριτικές.

 Το αντιπολεμικό κίνημα δεν έχει κανένα λόγο να στηρίξει τις ελπίδες του ούτε στις αμερικάνικες εκλογές, ούτε στη διπλωματία Μέρκελ-Σαρκοζί, ούτε στις ισορροπίες της Μπακογιάννη ανάμεσα σε όλους αυτούς. Πρέπει να συνεχίσει να αγωνίζεται για να σταματήσει την κατοχή στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, να γυρίσει πίσω ο ελληνικός στρατός από το Αφγανιστάν και το Κόσοβο, να κλείσουν οι βάσεις στη Σούδα και στο Ακτιο. Και δίπλα σε όλα αυτά πρέπει να ξεδιπλώσουμε την καμπάνια ενάντια στο ΝΑΤΟ, απαιτώντας «έξω το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια και το Κόσοβο». Η διαδήλωση ενάντια στο γιορτασμό των 60 χρόνων του ΝΑΤΟ στο Στρασβούργο στις αρχές Απρίλη 2009, μπορεί να γίνει μία στιγμή πανευρωπαϊκής ενότητας από τα κάτω ενάντια στη νέα επέκταση του πολέμου.

Πάνος Γκαργκάνας

 

 

 

Iμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί

Ο Πόλεμος διέλυσε άλλη μία περιοχή του πλανήτη τις προηγούμενες ημέρες όταν η Ρωσία και η Γεωργία συγκρούστηκαν στη Νότια Οσετία, μία ανεξάρτητη επαρχία στα βουνά του Καυκάσου ανάμεσα στις δύο χώρες.

Αλλά υπάρχει μία πολύ μεγαλύτερη διαμάχη που υπερκαλύπτει το ζήτημα της θέσης της Οσετίας – η ατελείωτη αμερικάνικη εκστρατεία να επεκτείνει τους ΝΑΤοϊκούς συμμάχους και να περικυκλώσει τη Ρωσία με ένα δακτυλίδι φιλοδυτικών καθεστώτων.

Από την Δευτέρα της περασμένης εβδομάδας η πρωτεύουσα της Νότιας Οσετίας, Τσχινβάλι έχει μετατραπεί σε ερείπια σαν αποτέλεσμα της εισβολής της Γεωργίας. Δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες αποχώρησαν από τη Νότια Οσετία, οι περισσότεροι κατευθύνθηκαν βόρεια ανάμεσα στα βουνά, προς τη Ρωσία.

Οι ΗΠΑ στήριξαν την κυβέρνηση της Γεωργίας ενώ η Ρωσία υποστηρίζει τους Νότιοοσετούς αυτονομιστές. Και τώρα αυτή η ιμπεριαλιστική διαμάχη έχει οδηγήσει σε μία στρατιωτική σύγκρουση που έχει αρχίσει να επεκτείνεται πιο πέρα σε όλη την περιοχή του Καυκάσου.

Λάδι στη φωτιά

Το σαββατοκύριακο η Ρωσία ενίσχυσε τη στρατιωτική της παρουσία στην Αμπχαζία, μία άλλη αυτόνομη επαρχία της Γεωργίας. Τη Δευτέρα τα ρώσικα στρατεύματα πέρασαν τα σύνορα στην κυρίως Γεωργία.

Πρόσφατες ενέργειες των ΗΠΑ έριξαν λάδι στη φωτιά σε αυτή την περιοχή. Η Κοντολίζα Ράις δήλωσε τον Ιούλιο ότι «Η ένταξη στο ΝΑΤΟ είναι το μέλλον της Γεωργίας». Και υποσχέθηκε υποστήριξη στην «εδαφική ακεραιότητα» της χώρας.

Πολλοί σχολιαστές πιστεύουν ότι ήταν αυτή η ενέργεια των ΗΠΑ που ώθησε τη Γεωργιανή κυβέρνηση να ξεκινήσει επίθεση στο Τσχινβάλι την περασμένη εβδομάδα.

Ο νέος γύρος εντάσεων είναι το αποτέλεσμα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ σε χώρες που ήταν παλιά κομμάτι στης σοβιετικής σφαίρας ή επιρροής.

Σε μία «συμφωνία κυριών» που έγινε με τη Ρωσία μετά την πτώση του σοβιετικού καθεστώτος το 1991, οι ΗΠΑ υποσχέθηκαν ότι δεν θα επεκτείνουν την στρατιωτική κυριαρχία τους στην ανατολική ευρώπη.

Αλλά οι ΗΠΑ έσπασαν τη συμφωνία όταν εγκατέστησαν συστήματα ραντάρ στην Πολωνία και τη Δημοκρατία της Τσεχίας. Ενα πλήθος πρώην σοβιετικών δημοκρατιών αντιμετώπισαν την πίεση του ΝΑΤΟ, προς τα Ρωσικά σύνορα.

Η Pωσία απάντησε με το να στηρίζει περιοχές που είχαν συγκρουστεί με τους νέους συμμάχους των ΗΠΑ. Τον Απρίλιο η Ρωσία ανακοίνωσε ότι θα ενίσχυε τους δεσμούς της με την Οσετία και την Αμπχαζία.

Μετά η Γεωργία απείλησε να επέμβει στις αυτόνομες περιοχές. Αυτό έδωσε ώθηση στη Ρωσία να βομβαρδίσει τη Γεωργιανή πρωτεύουσα Tιφλίδα με τα πολεμικά αεροπλάνα κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της Κοντολίζα Ράις τον Ιούλιο σαν μία επευθείας προειδοποίηση, για στις βλέψεις της χώρας προς το ΝΑΤΟ.

Η Γεωργία άρχισε να συγκεντρώνει τα στρατεύματά της στα σύνορα με τη Νότια Οσετία. Οι κατοίκοι της Οσετίας άρχισαν να εκκενώνουν τη χώρα από παιδιά και ηλικιωμένους. Οι πρώτοι πυροβολισμοί ακούστηκαν στο μέτωπο. Ολα αυτά σύντομα κλιμακώθηκαν σε ένταση με μονομαχία των πυροβολικών και μετά σε καθολικό πόλεμο.

Παρόλο που η Ρωσία έχει τη δική της ιμπεριαλιστική ατζέντα και έχει γίνει πιο δυναμική για να αντιμετωπίσει την επέκταση του ΝΑΤΟ, είναι πολύ αποδυναμωμένη σε σύγκριση με το παρελθόν.

Δεν μπόρεσε να εμποδίσει τις ΗΠΑ να αναγνώρισουν την ανεξαρτησία του Κοσόβου από τη Σερβία, πέρσι. Μία κίνηση που πολλοί είχαν προβλέψει ότι θα δημιουργήσει άλλες αμφισβητούμενες περιοχές σε όλο τον κόσμο, τροφοδοτώντας νέες συγκρούσεις και πολέμους.

Η Ρωσία έχει και η ίδια χρησιμοποιήσει τον «πόλεμο κατά τρομοκρατίας» σαν δικαιολογία για να πάρει βάρβαρα σκληρά μέτρα κατά των αυτονομιστικών δυνάμεων, μέσα στα δικά της σύνορα όπως η Τσετσενία, που βρίσκεται κοντά στην Οσετία, και μοιράζεται τα σύνορα με τη Γεωργία.

Η περιοχή του Καυκάσου βρίσκεται δίπλα από τη Μέση ανατολή και την κεντρική Ασία. Είναι σημαντικές στρατηγικές περιοχές για όλο τον κόσμο, που οι ΗΠΑ θέλουν να έχουν κάτω από τον έλεγχό τους.

Οι πόλεμοι σε Ιράκ και Αφγανιστάν εξελίσσονται σε εκτός ελέγχου. Oι τελευταίες συγρούσεις στον Καύκασο είναι αδιαχώρητες από το γενικό πλαίσιο και υπογραμμίζουν την ανάγκη να τελειώνουμε με το παγκόσμιο σύστημα που τρέφει τον πόλεμο και την καταστροφή.

 

 

 

Σταυροδρόμι των αγωγών

Ο παγκόσμιος ανταγωνισμός μεταξύ αντίπαλων ισχυρών μπλοκ έχει μεταμορφώσει τον Καύκασο σε πεδίο σύγκρουσης HΠA - Pωσίας.

Η περιοχή, όμως, είναι επίσης στρατηγικής σημασίας, γεγονός που στο παρελθόν την έχει τοποθετήσει στο κέντρο των συγκρούσεων μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.

Στα νότια σύνορα της Γεωργίας βρίσκονται η Τουρκία και η Αρμενία, σύμμαχος του Ιράν. Στην ανατολή το πλούσιο σε πετρέλαιο Αζερμπαϊτζάν. Επιπλέον η Γεωργία βρίσκεται στη διαδρομή-κλειδί μεταξύ Ρωσίας και Κεντρικής Ασίας. Αν γινόταν ισότιμο μέλος του ΝΑΤΟ, η αυξημένη υποστήριξη της Δύσης θα αποτελούσε άμεση απειλή για τη Ρωσία.

Ο έλεγχος της περιοχής από τη Δύση είναι σημαντικός για λόγους και στρατηγικούς και πολύτιμων πηγών. Η χώρα είναι κρίσιμη για σειρά από σχέδια αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου. O αγωγός πετρελαίου Μπακού-Tιφλίδα-Tσεϊχάν άρχισε να λειτουργεί τον Μάη του 2005.

Εκτείνεται από την Κασπία Θάλασσα μέσω Αζερμπαϊτζάν, Γεωργίας και Τουρκίας και καταλήγει στο τουρκικό λιμάνι της Μεσογείου Tσεϊχάν.

Ενας άλλος αγωγός πετρελαίου εκτείνεται από το Αζερμπαϊτζάν μέχρι τις ακτές της Γεωργίας στην Μαύρη Θάλασσα. Ένα τρίτο σχέδιο –ο αγωγός Ναμπούκο- πρόκειται να διασχίζει το Αζερμπαϊτζάν, τη Γεωργία, την Τουρκία και να φτάνει στην Κεντρική Ευρώπη και την Αυστρία.

Η Ρωσία κυριαρχεί στην προμήθεια πετρελαίου και φυσικού αερίου σε πολλές χώρες της Κεντρικής Ασίας και της Ανατολικής Ευρώπης. Αλλά κανένας από αυτούς του νέους αγωγούς δεν περνά μέσα από τη Ρωσία ή τις χώρες που ανήκουν στη ρωσική σφαίρα επιρροής.

Σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από τον ανταγωνισμό μεταξύ ιμπεριαλιστικών μπλοκ, τέτοιοι ελιγμοί μπορούν να αποσταθεροποιήσουν ολόκληρες περιοχές – και τελικά να τις βυθίσουν στον πόλεμο.

 

 

 

Tο κόστος της “Nέας Tάξης”

Γράφει η Λίντσεϊ Tζέρμαν, συντονίστρια του Stop the War Coalition

Το ξέσπασμα του πολέμου στον Καύκασο τις προηγούμενες ημέρες συγκλόνισε όλο τον κόσμο. Συγκρούσεις, βομβαρδισμοί, χιλιάδες νεκροί και δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες είναι οι άσχημες σκηνές που είδαμε στις τηλεοράσεις μας.

Αυτή δεν είναι απλά μία «μικρή τοπική δυσκολία» ανάμεσα στην Γεωργία και τη Ρωσία. Είναι κομμάτι της πολεμικής εκστρατείας σε όλο τον πλανήτη που έχει χαρακτηρίσει τα οκτώ χρόνια της αμερικάνικης προεδρίας του Τζορτζ Μπους.

Και είναι στενά συνδεδεμένη με τον αμερικάνικο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που διεξάγεται στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στη Σομαλία –και τώρα απειλεί το Ιράν.

Η υποκρισία που κρίβεται πίσω από τις δηλώσεις του Τζωρτζ Μπους και του Ντικ Τσένι είναι απίστευτη « Η Ρωσία εισέβαλε σε ένα ανεξάρτητο γειτονικό δημοκρατικό κράτος και απειλεί μία δημοκρατική κυβέρνηση εκλεγμένη από το λαό», είπε ο Μπους. « Αυτή η ενέργεια είναι ανεπίτρεπτη στον 21ο αιώνα».

Ο Μπους και ο Τσένι είναι οι αρχιτέκτονες μίας σειράς καταστροφικών πολέμων που βρίσκονται σε εξέλιξη σήμερα σε όλο τον κόσμο. Οι ΗΠΑ αγνόησαν τις επιθυμίες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο ενάντια στην πολεμική εκστρατεία στην Μέση Ανατολή.

Η Ρωσία έχει τις δικές της ιμπεριαλιστικές βλέψεις, οι οποίες καθοδηγούνται ακόμη από τον πρωθυπουργό Βλαντιμίρ Πούτιν, τον πρώην πράκτορα της KGB και σφαγέα της Τσετσενίας. Αλλά ο Πούτιν έχει λίγα να διδάξει τις ΗΠΑ στο ζήτημα των εισβολών και των πολέμων.

Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» όχι για να φέρουν την ειρήνη και τη δημοκρατία αλλά για να επιβάλουν την δύναμή τους και να αποχτήσουν τον έλεγχο σε περισσότερες χώρες στον κόσμο.

 Η διάλυση της πρώην Σοιβιετικής Ενωσης, 20 χρόνια, πριν οδήγησε σε μία νέα περίοδο ιμπεριαλισμού. Οι ΗΠΑ έκαναν επέμβαση στο Ιράκ το 1991, μετά στα Βαλκάνια στα τέλη του 90, και από το 2001 νέες επεμβάσεις και κατοχές στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Μέσα σε όλη αυτή τη διαδικασία, είχαν σαν στόχο να αποχτήσουν νέους συμμάχους ανάμεσα στα κράτη του πρώην ανατολικού μπλοκ, σαν έναν τρόπο να ασκήσουν πίεση στη Ρωσία. Χρησιμοποίησαν το ΝΑΤΟ για να επεκτείνουν την επιρροή τους. Ο Πόλεμος στο Κόσοβο το 1999 έγινε κάτω από την ομπρέλλα του ΝΑΤΟ, όπως και ο πόλεμος στο Αφγανιστάν που γίνεται σήμερα.

Αυτή η στρατιωτική συμμαχία έχασε τον στρατιωτικό της ρόλο στο τέλος του Ψυχρού πολέμου, αλλά επανήλθε σαν όργανο της πολιτικής των ΗΠΑ σε χώρες μακριά από την αρχική δομή του που ήταν οι χώρες του Βόρειου Ατλαντικού.

Το καθεστώς της Γεωργίας είναι ένα από πιο φιλοδυτικά καθεστώτα ανάμεσα στα πρώην Σοβιετικα κράτη. Εχει προσπαθήσει με ζήλο να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ που έχει ήδη εξαπλωθεί σε πολλές ανατολικοευρωπαϊκές χώρες.

Η Γεωργία ενθαρρύνθηκε να προχωρήσει στις φιλοδοξίες της από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της. Είναι πιθανό να πήρε το πράσινο φως από τις ΗΠΑ για να επιτεθεί στην Νότια Οσετία. Αυτή η στρατηγική ενισχύεται από το ενδιαφέρον για τον φυσικό πλούτο της περιοχής. Πετρέλαιο και αγωγοί φυσικού αερίου ξεκινούν από την Γεωργία προς την Τουρκία, έναν άλλο σύμμαχο κλειδί της Δύσης.

Ετσι ο πόλεμος ανάμεσα στη Ρωσία και την Γεωργία, για το μέλλον της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας- είναι η πιο πρόσφατη εξέλιξη στην κόντρα ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Ο Γκορντον Μπράουν στηρίζει τις ΗΠΑ και την πολιτική τους. Το αντιπολεμικό κίνημα στην Βρετανία χρειάζεται να οργανώσει καμπάνια κατά της κλιμάκωσης του πολέμου από την οποία υποφέρουν οι άνθρωποι της περιοχής.

 

 

 

H αιματηρή ιστορία της Oσετίας

Η περιοχή του Καυκάσου κατοικείται από ένα συνονθύλευμα διαφορετικών εθνικοτήτων και εθνικών ομάδων που για αιώνες μπλέχτηκαν σε πολέμους μεταξύ ανταγωνιστικών αυτοκρατοριών.

Η Οσετία είναι μόνο μία από αυτές τις εθνικότητες. Η περιοχή της Οσετίας απλώνεται στα βουνά του Καυκάσου, με την βόρεια Οσετία να πέφτει μέσα στη ρωσική επικράτεια και τη νότια Οσετία στα σύνορα της Γεωργίας.

Για μεγάλη περίοδο η γλώσσα και ο πολιτισμός της Οσετίας καταπιέζονταν. Αλλά η Ρώσικη Επανάσταση του 1917 μεταμόρφωσε την περιοχή. Η νότια Οσετία και η Γεωργία διεκδίκησαν την αυτονομία τους, δημιουργώντας ξεχωριστές σοβιετικές δημοκρατίες. Μέχρι το 1922, η νότια Οσετία και η Αμπχαζία, μία άλλη εθνικά ξεχωριστή περιοχή, είχαν γίνει αυτόνομες από την Γεωργία.

Η απομόνωση και η ήττα της Ρώσικης Επανάστασης και η άνοδος της δικτατορίας του Στάλιν οδήγησε στην καταπίεση της περιοχής του Καυκάσου. Παρόλα αυτά, οι σχέσεις των διαφορετικών εθνικών ομάδων στον Καύκασο παρέμειναν φιλικές. Γάμοι και φιλικές σχέσεις μεταξύ Γεωργιανών, Οσετών και Αμπχαζίων ήταν ο κανόνας.

Kατάρρευση

Οι εντάσεις βγήκαν ξανά στην επιφάνεια με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Η κυβέρνηση της Γεωργίας κατήργησε την αυτονομία της Οσετίας το Δεκέμβριο του 1990. Λίγους μήνες αργότερα κήρυξε την ανεξαρτησία από την Ρωσία. Σαν απάντηση η νότια Οσετία κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γεωργία, η οποία ανταπάντησε στέλνοντας στην περιοχή στρατεύματα και παραστρατιωτικές ομάδες της αστυνομίας.

Τελικά οι Οσετοί ανάγκασαν του Γεωργιανούς σε υποχώρηση και η Ρωσία έστειλε εκατοντάδες στρατεύματα στην περιοχή. Η ρωσική κυβέρνηση υποστήριξε τις αυτονομιστικές δυνάμεις της νότιας Οσετίας ενάντια στην Γεωργία. Τα αιτήματα ανεξαρτησίας της νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας δεν αναγνωρίστηκαν από κανένα μέλος της Ηνωμένων Εθνών. Γρήγορα οι νέες δημοκρατίες στράφηκαν στην ρωσική προστασία για να επιβιώσουν.

Τα σύνορα των δυο περιοχών μετατράπηκαν σε περιοχές που κυβερνούσαν είτε αυτονομιστικά κινήματα είτε γεωργιανά στρατεύματα, με τις εντάσεις να εξελίσσονται συχνά σε συρράξεις. Τα τελευταία χρόνια η νότια Οσετία ψήφισε συντριπτικά για την ανεξαρτησία από την Γεωργία.

Η Αμπχαζία και η νότια Οσετία έχουν ιστορικό πάλης για την ανεξαρτησία. Αλλά τα εθνικά τους κινήματα αιχμαλωτίστηκαν στις μεγαλύτερες εδαφικές διαμάχες ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία – που καμία από τις δύο δεν ενδιαφέρεται στο ελάχιστο για τα συμφέροντα των απλών ανθρώπων στην περιοχή.

 

EΛΛAΔA KAI KAYKAΣOΣ

Γεράκια με στολή “περιστεράς”
 

Η Μπακογιάννη συμμετείχε την περασμένη βδομάδα στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλες. Οι «προσεκτικές» δηλώσεις της δεν μπορούν να κρύψουν την ευθυγράμμιση με την αμερικάνικη πολιτική:

«Πρέπει το ταχύτερο δυνατόν να περάσουμε από το σημερινό στάδιο της κατάπαυσης του πυρός στην επιστροφή στο Status Quo Ante, δηλαδή στην προηγούμενη κατάσταση. Πιστεύω ότι θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε κάθε δυνατότητα που μας δίνει ο θεσμοθετημένος διάλογος στο Συμβούλιο ΝΑΤΟ - Ρωσία, για να σταλούν τα απαραίτητα μηνύματα. Το βασικότερο είναι ότι η σχέση αυτή βασίζεται σε ορισμένες θεμελιώδεις αρχές. Προεξάρχουσα θέση έχει ο σεβασμός της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών. Άλλωστε η αρχή αυτή μαζί με εκείνη της μη προσφυγής στη βία αποτελούν σταθερές αρχές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής».

Πρόκειται για υποκρισίες, ανάλογες με τις αντίστοιχες «ευαισθησίες» του Μπους και τις «θεμελιώδεις αρχές του». Η σύμπλευση αυτή έχει να κάνει με τα συμφέροντα και τις φιλοδοξίες της κυρίαρχης τάξης στην Ελλάδα. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ακολουθεί κατά πόδας την επέκταση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ προς τα ανατολικά. Παριστάνει την περιστερά ενώ είναι αρπακτικό. Οι υπουργοί των κυβερνήσεων βγάζουν λόγους για την «ειρηνική συνεργασία» στον Οργανισμό για τη Συνεργασία του Ευξείνου Πόντου για παράδειγμα, ιδρύθηκε το 1992, ενώ στην ουσία συμμετέχει στο «μεγάλο παιχνίδι της ενέργειας». 

Αυτή η πορεία δεν την έφερε μόνο να διεκδικεί ηγεμονική θέση στα Βαλκάνια αλλά και μερτικό από τον Καύκασο και τα πετρέλαιά του. Δίπλα στους καυγάδες, τους ανταγωνισμούς και τις λυκοσυμμαχίες για τον έλεγχο των αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου και των αγωγών που τα μεταφέρουν ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις και τις πολυεθνικές τους, οι έλληνες καπιταλιστές δεν χάνουν την ευκαιρία να μπουν στο παιχνίδι που έχει μετατρέψει τον Καύκασο σε πυριτιδαποθήκη που κατά καιρούς εκρήγνυται.

Τις προηγούμενες μέρες όταν η σύγκρουση ήταν στα πρωτοσέλιδα, στα «ψιλά» των εφημερίδων δημοσιεύτηκαν κάποια στοιχεία για την παρουσία των επιχειρήσεών «μας» στη Γεωργία. Όπως έγραφε το Βήμα της 17 Αυγούστου «Περίπου δέκα ελληνικές επιχειρήσεις διαθέτουν έδρα και γραφεία στην παρευξείνια χώρα, ενώ άλλες σαράντα διαθέτουν τα προϊόντα τους στην τοπική αγορά. Μεταξύ τους βρίσκονται μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις, όπως η Εμπορική Τράπεζα, ο ΟΤΕ, η ΕΚΟ, η S&B η Vivartia …καθώς και αρκετές κατασκευαστικές εταιρείες».

Ο Ομιλος των ΕΛ.ΠΕ δραστηριοποιείται στη Γεωργία από το 1995, μέσω της θυγατρικής του ΕΚΟ-Georgia. Διαθέτει δεκαεφτά πρατήρια από τα οποία εισάγει και διανέμει πετρέλαιο και φυσικό αέριο, επίσης κάνει εξαγωγές από την Γεωργία. Οι εγκαταστάσεις της στο λιμάνι Πότι βρέθηκαν υπό την «προστασία» του ρώσικου στρατού. Από το Πότι ξεκινάει και ένα δίκτυο καλωδίων οπτικών ινών μήκους 670 χιλιομέτρων που έχει εγκαταστήσει ο ΟΤΕ μέσω της Hellascom. Το δίκτυο φτάνει στη Τιφλίδα και επεκτείνεται μέχρι τα σύνορα της Γεωργίας με το Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία. Η Αρμενία είναι μια άλλη χώρα που έχει κάνει θαύματα το «ελληνικό επιχειρηματικό δαιμόνιο».

Pόλος

Η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Συνεργάζεται και βοηθάει στους πολέμους και τις επεμβάσεις που έχουν βυθίσει στο αίμα και την καταστροφή ολόκληρους λαούς. Από τη πρώην Γιουγκοσλαβία στη δεκαετία του ’90 μέχρι τον Καύκασο σήμερα. Ο Καραμανλής και η Μπακογιάννη θέλουν να αναβαθμίσουν αυτό το ρόλο. Είναι υποχρεωμένοι, βέβαια, να παίρνουν υπόψη τους τις «γεωστρατηγικές» ισορροπίες, τις σχέσεις με τη Ρωσία, τις αντιπαραθέσεις στους κόλπους ανάμεσα στους δυτικούς συμμάχους. Όμως, αυτό δεν αλλάζει την ουσία.

Στα πλαίσια της ίδια συνόδου του ΝΑΤΟ, η Μπακογιάννη συμμετείχε και στην συνάντηση της «τρόϊκας» του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία της Ευρώπης (ΟΑΣΕ). Τον Απρίλη του 2009 η Ελλάδα θα αναλάβει την προεδρία του Οργανισμού. Μια από τις αποφάσεις της «τρόϊκας» ήταν η αποστολή 100 «παρατηρητών» στην περιοχή –αρχικά θα πάνε 20. Σ’ αυτό συμφώνησε και η Ρωσία που είναι μέλος του ΟΑΣΕ. «Η Ελλάδα ως επόμενη προεδρία είναι έτοιμη να συμμετέχει δραστήρια σε αυτή την υπόθεση» δήλωσε η Μπακογιάννη. Είναι έτοιμη δηλαδή να πάρει πιο κεντρική θέση στο νέο γύρο παζαριών και ψυχροπολεμικών ανταγωνισμών που θα συνεχίσουν να ταλαιπωρούν τους λαούς του Καυκάσου.

Εχουμε να δώσουμε τη δικιά μας απάντηση στον Καραμανλή και την Μπακογιάννη. «Εξω το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια», καμιά συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις από το Κόσοβο μέχρι το Αφγανιστάν –και μέχρι τον Καύκασο.

Λέανδρος Mπόλαρης

 

 

 

Aλλη μια ήττα για Mπους - Tσένεϊ

Γράφει ο Αλεξ Καλλίνικος

Τώρα που ο κουρνιαχτός έχει αρχίσει να κατακάθεται μετά τον πόλεμο ανάμεσα στη Ρωσία και τη Γεωργία, ποιες είναι οι μακρόχρονες επιπτώσεις;

Ο ρωσικός στρατός αρχίζει να αποσύρεται σε θέσεις που θα του επιτρέπουν να κυριαρχεί στρατιωτικά στη Γεωργία αφού πρώτα διέλυσε την στρατιωτική υποδομή που είχε συγκροτήσει ο πρόεδρος της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι με τη βοήθεια του Μπους.

Όμως, αν ο χαμένος στον Καύκασο είναι ο Σαακασβίλι, σε παγκόσμιο επίπεδο είναι οι ΗΠΑ. Κι αυτό τόσο για άμεσους όσο και για πιο μακροχρόνιους λόγους.

Μακριά από τους μεγάλους τίτλους των εφημερίδων, ο Μπους δέχεται πυκνά πυρά από τους ειδικούς αναλυτές για την πολιτική που κληρονόμησε από τον Κλίντον: την εκμετάλλευση της αδυναμίας της Ρωσίας, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, με στόχο την επέκταση του ΝΑΤΟ.

Μια ανάλυση για τις αιτίες του πολέμου στην εφημερίδα Νιου Γιορκ Ταϊμς, περιλαμβάνει τη δήλωση του Τζέημς Κόλινς, πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Μόσχα: «Μάλλον δεν καταλάβαμε ότι οι Ρώσοι είναι απολύτως σοβαροί όταν δηλώνουν “Eχουμε συμφέροντα και θα τα υπερασπίσουμε”».

Στην υπεροψία προστέθηκε και η αψηφισιά. Ενας πρώην αναλυτής των μυστικών υπηρεσιών δήλωσε στη Νιου Γιορκ Τάϊμς: «Εκπαιδεύαμε το στρατό του Σαακασβίλι και με αυτό τον τρόπο αποκτούσε τουλάχιστον ένα σώμα στρατού με υψηλή εκπαίδευση, το οποίο θα το χρησιμοποιούσε για περιπέτειες. Η αίσθηση στις μυστικές υπηρεσίες ήταν ότι πρόκειται για μια υπόθεση πολύ υψηλού ρίσκου». Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρώην αντιπρόεδρος Ντικ Τσένι ήθελε να πάει ακόμα παραπέρα, και να πουλήσει αντιαεροπορικούς πυραύλους Στίνγκερ στην Γεωργία.

Όμως, η γεωργιανή κρίση δεν εξέθεσε μόνο την ανικανότητα της συμμορίας του Μπους. Πολύ πιο επιζήμιο για τις ΗΠΑ, έδειξε τα όρια της αμερικάνικης ισχύος. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι το Πεντάγωνο βρίσκεται τόσο καθηλωμένο στο Ιράκ και το Αφγανιστάν ώστε να μην μπορεί να επέμβει στον Καύκασο.

Ακόμα και αν οι ΗΠΑ είχαν στη διάθεσή τους περισσότερες στρατιωτικές δυνάμεις, η αποστολή στρατευμάτων στο Καύκασο θα διακινδύνευε ένα γενικευμένο πόλεμο με τη Ρωσία. Ακόμα κι ο Μπους και ο Τσένι δεν είναι τόσο ηλίθιοι ώστε να εξαπολύσουν τον πυρηνικό Αρμαγεδδώνα.

Η αδυναμία της Ουάσινγκτον γίνεται ακόμα πιο φανερή όταν πρέπει να υλοποιήσει τις απειλές της προς τη Ρωσία. Οι υπουργοί του ΝΑΤΟ συναντήθηκαν την περασμένη βδομάδα για να καταδικάσουν τη Ρωσία και να εκφράσουν την υποστήριξή τους στη Γεωργία, αλλά δεν αποφάσισαν κάτι το συγκεκριμένο. Ο Ρώσος πρεσβευτής στο ΝΑΤΟ σχολίασε κοροϊδευτικά «ώδινε όρος και έτηκε μυ».

Τα μέτρα που οι ΗΠΑ απείλησαν να πάρουν ενάντια στη Ρωσία –το διώξιμό της από την Ομάδα των G8 και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου- έχουν ουσιαστικά συμβολικό χαρακτήρα. Επίσης, έχουν το μειονέκτημα ότι αποδεικνύουν σε ανερχόμενες δυνάμεις όπως η Κίνα και η Ινδία ότι τέτοιες ομάδες και οργανισμοί δεν είναι πραγματικά διεθνείς θεσμοί αλλά όργανα της δυτικής κυριαρχίας.

Επιπροσθέτως, οι ΗΠΑ χρειάζονται τη Ρωσία. Η Μάσα Λίπμαν, του Κέντρου Κάρνεγκι της Μόσχας, δήλωσε στην εφημερίδα Νιου Γιορκ Τάϊμς ότι υπάρχουν «πολύ περισσότερα» που χρειάζονται οι ΗΠΑ από την Ρωσία και όχι το αντίθετο. Ανέφερε την εξασφάλιση των παλιών σοβιετικών πυρηνικών όπλων, την υποστήριξη της πολεμικής προσπάθειας στο Αφγανιστάν, τον εξαναγκασμό της Βόρειας Κορέας και του Ιράν να εγκαταλείψουν τα πυρηνικά προγράμματά τους. «Γι’ αυτό η Ρωσία έχει όλους τους μοχλούς πίεσης».

Eνέργεια

Και βέβαια, η Ευρωπαϊκή Ενωση εξαρτάται όλο και περισσότερο από τη ρώσικη ενέργεια. Παρόλα αυτά, η Ρωσία είναι πιο ευάλωτη στο οικονομικό μέτωπο. Οι μετοχές στα ρώσικα χρηματιστήρια έχουν πέσει 25% τους δυο τελευταίους μήνες. Τη βδομάδα που ξέσπασε ο πόλεμος με τη Γεωργία, τα συναλλαγματικά αποθέματα της Ρωσίας μειώθηκαν κατά 16,4 δις δολάρια.

Όμως, αυτή η φυγή κεφαλαίων πρέπει να ειδωθεί στις πραγματικές διαστάσεις της. Τα συναλλαγματικά αποθέματα της Ρωσίας, που είχαν φουσκώσει λόγω της αύξησης στις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, είναι τα τρίτα μεγαλύτερα στο κόσμο: 581 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η Ρωσία, με την αυτοπεποίθηση και τους πόρους της ενισχυμένα από το ενεργειακό μπουμ, το πιο πιθανό είναι να συνεχίσει τη σκληρή στάση. Το πιο επικίνδυνο σημείο θα είναι πιθανά η Ουκρανία, ο πρόεδρος της οποίας, Βίκτορ Γιούσενκο, θέλει να μπει στο ΝΑΤΟ όπως ο Σαακασβίλι.

Η Ουκρανία είναι διχασμένη σε σχεδόν ισοδύναμα φιλοδυτικά και φιλορωσικά πολιτικά στρατόπεδα. Ελέγχει τη Κριμαία, τη βάση του Ρώσικου Στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Στη διάρκεια του πολέμου, ο Γιούσενκο απείλησε ότι θα εμποδίσει τα ρωσικά πλοία που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις εναντίον της Γεωργίας να επιστρέψουν στο λιμάνι της Σεβαστούπολης.

Όμως, αυτή η απειλή, όπως και τόσες άλλες, δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα. Προς το παρόν, η Ρωσία φαίνεται ότι κρατάει τα καλύτερα χαρτιά

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License