Ξεγυμνώνοντας την Ηθική

μια μπροσούρα που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2008 στη θεσ/νίκη

περιέχει

[3] Αντί προλόγου

Gilles Dauve

[9] Ηθική Αποδιοργάνωση (2003)

(πρόλογος στη Σουηδική μετάφραση, περιοδικό Communicating Vessles, τ.10)

[9] ο κομμουνισμός δε γνωρίζει τέρατα

[10] πολιτική ορθότητα και τα λοιπά σχετικά

[12] κοινωνική οπισθοδρόμηση

[15] Για έναν κόσμο χωρίς ηθική (1983)

[16] Έρωτας - Έκσταση - Έγκλημα

[16] έρωτας

[23] έκσταση

[27] έγκλημα

[37] υστερόγραφο (1998)

[42] Σεξουαλική ταυτότητα;

[45] σημειώσεις

[55] Η Αλίκη στη χώρα των τεράτων (2001)

[62] σημειώσεις

Louis Michelson

[64] Can’ t buy me love, το τελευταίο καταφύγειο της επιθυμίας

(μ.τ.φ. από πριονιστήριο το χρυσό χέρι)

[72] σημειώσεις



http://moralitystrippeddown.wordpress.com/

είναι πολιτικό πισωγύρισμα και εντελώς πατριαρχικό νομίζω να εμφανίζονται τέτοιες μπροσούρες όπως το (και καλά) "ξεγυμνώνοντας την ηθική".

Μέσα στο έντυπο λέγεται το εξής: οι γυναίκες που γυρεύουν την αυτοδιάθεση του σώματός τους είναι το ίδιο με τους βιαστές γιατί και οι δύο υπερασπίζονται το δικαίωμα ιδιοκτησίας στο σώμα!!!

Δηλαδή ο βιαστής, τον οποίο για κάποιο λόγο στην μπροσούρα ονομάζουν "Σομαλό" (πάρτε και καταλάβετε), θέλει την ιδιοκτησία του σώματος της βιασθείσας και η γυναίκα θέλει την ιδιοκτησία του δικού της σώματος!!! Άρα, λένε, οι επίδοξοι βιαστές πως και οι δύο θέλουν το ίδιο πράγμα. Είναι προφανής η σχετικοποίηση του βιασμού από αυτό το συλλογισμό... να θυμήσω ότι στην ελλάδα έχουμε εκατοντάδες αδήλωτους βιασμούς κάθε χρονο και το τελευταίο που μας έλλειπε είναι να εμφανιστούν κάποιοι από τα αριστερά που να δικαιολογούν αυτή την κατάσταση.

Θα ήθελα να απευθυνθώ και στη ΣΟ και θα τη ρωτούσα αν αυτή η άποψη δεν της παραφαίνεται ακραία για να κοπεί η διαφημιση μέσω του ιντιμίντια του εν λόγω εντύπου.

Σε ένα άλλο σημείο του κειμένου λένε πως το βίωμα του βιασμού για κάποιους είναι λιγότερο σημαντικό από ότι το βίωμα της... μίσθωτης σκλαβιάς!!!!!!! Πραγματικά ανεδαφικές απόψεις που και πάλι σχετικοποιούν τη σωματική-ψυχική προσβολή που επιφέρει ο βιασμός (και θυμίζω ο κάθε βιασμός: στο δρόμο, στο σπίτι ή και στη φυλακή).

Αυτή η σύγκριση καταρρέει εντελώς βέβαια αν αναλογιστούμε πως πολλοί άνθρωποι δουλεύουν και δεν αισθάνονται καθόλου άσχημα, ίσα-ίσα θεωρούν ότι κοινωνικοποιούνται, γίνονται ικανοί, ανεξαρτητοποιούνται κτλ - πράγματα, που ακόμη κι αν είναι λάθος για την περίπτωση της δουλειάς, δεν πρόκειται να τα βιώσει ποτέ κάποιος και κυρίως κάποια που βιάστηκε!!!

Όλη αυτή η "επιχειρηματολογία" είναι προφανώς μιας πρωτόγονης ταξικής προέλευσης η οποία θέλει να δώσει βάρος στην... κεντρικότητα της εργασίας στον καπιταλισμό. Ωστόσο το μόνο νομιζω που θα πετύχει είναι να πείσει ακόμη και τους νεαρούς επαναστάτες, άντρες, πως ο βιασμός δεν είναι και τίποτα τρομερό όπως περιγράφεται! Έτσι για να δείξουν πόσο σημαντική είναι η εργασία για αυτούς ως καπιταλιστικός πυρήνας, θα πρέπει να χαντακώσουν όλες εμάς, τις γυναίκες εντός και εκτός χώρου...

Ηλίθιοι και πάλι ηλίθιοι! Αν ήμουν σε κατάληψη δεν θα άφηνα αυτό το έντυπο να μπει στο χώρο μου. Αν είναι κάποια ηθική που πρέπει να ξεγυμνώσουν τα τυπάκια είναι η ηθική που πήραν από τον μπαμπά τους!

από ανισόρροπος 08/09/2008 4:37 μμ.


Πες μας κι άλλα, γιατί οι περισσότεροι έχουμε μαύρα μεσάνυχτα σχετικά

Ετσι όπως τα λες, θα τολμούσα να χαρακτηρίσω τις συγκεκριμένες ευφυολογίες σαν εισοδισμό στη σαρία..

 

από gasoline 08/09/2008 8:26 μμ.


mpes kai sxhmatise apopsi monos mhn perimeneis na sou kanei thn analush o allos, giati de 8a mporeseis na entopiseis tis malakies

από καταπιεσμενη νοικοκυρα 08/09/2008 11:11 μμ.


αληθεια διαβασες κατι παραπανω περα απο τις πρωτες 3,5 παραγραφους του προλογου?



"Αν ήμουν σε κατάληψη δεν θα άφηνα αυτό το έντυπο να μπει στο χώρο μου."

ο χωρος μου
ο χωρος σου
ο χωρος του
[...]

από anarchofemine 08/09/2008 11:12 μμ.


ΕΛΕΟΣ...

 δεν ειναι δυνατόν στο ΔΙΚΟ μας χώρο ΚΑΠΟΙΑ ΦΑΛΛΟΚΡΑΤΙΚΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ να μπαινουν και να αυτοπροβαλλονται..
 Τόσοι αγώνες για να αποκτήσουμε ΔΙΚΟ ΜΑΣ μεσο, ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ καταλήψεις και χωρους ΜΑΣ, να μπορεσουμε να ΚΑΤΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ το σώμα ΜΑΣ και μέσω της επαναστατικής χρήσης της περιχαρακωσης μας μακρια απο τους αλλους να κανουμε κατι και ερχονται αυτοι (σίγουρα είναι μόνο αντρες) να μας πουνε τι??

ότι το να σε βιασουνε μια φορα , είναι καλυτερο από το να δουλευεις καθημερινα??

Προτιμω να δουλευω ΚΥΡΙΟΙ παρα να βρω τα κοινα μου με τα ΤΕΡΑΤΑ τους βιαστες και τα αρρωστημενα μυαλα τους και να επιτεθουμε συντονισμενα σε εναν κοινό (?) εχθρο.
τι ειναι αυτα ρε???
Εξω οι σεξιστές

από ειδικα 09/09/2008 3:07 μμ.


το μηνυμα που αντιλαμβανομαι πως θελει να περασει το εν λογω κειμενο δεν ειναι η απαξιωση του βιασμου σαν γεγωνος , ουτε το να δωσει αλλωθι σε επιδοξους βιαστες και ουτε να εξισωσει το σωματικο βιασμο με το την μισθωτη σκλαβια αλλα να δειξει πως η κεντρικη ιδεα του βιασμου του καθε βιασμου ειναι η ιδοκτησιακη σχεση μεταξυ των ατομων. πιο αναλυτικα του ισχυρου ανδρος που αντιλαμβανεται τη γενετησια ορμη υπερανω του αλλου ατομου και συνακολουθως του επιβαλεται μεσω του φαλου, του πατερα που αντιλαμβανεται το παιδι συνεχει του σπερματος και του επιβαλει οχι μονο τη κοσμοθεωρηση κια τις χαμενες φιλιδοξιες τιυ αλλα και ελλειψη αυτοσυνειδησης καθως θα πρεπει να θεωρει τον εαυτο οτυ συνεχεια του πατερα και οχι αναξαρτητο ατομο, του καπιταλιστη που αντιλαμβανεται τη επιθυμια του για κερδος πανω πανω απο τις επιθυμιες του μισθωτου του σκλαβου και του επιβαλλεται μεσω του εκβιασμου του κεφαλαιου. νομιζω οτι το κειμενο θελει να αναδειξει πως οι βιασμοι ειναι παρα πολλοι και δεν σχετιζονται ολοι με το γενετησιο σε εισαγωγικα ενστιχτο. προσπαθει να αναδειξει τη κεντρικη εξουισιαστικη νοοτρωπια που κρυβεται πισω απο καθε ειδους βιασμο και οχι να πει αρσενικα ολου του κοσμου ξεκινηστε τους βιασμους για την αποκεφαλοποιηση της κοινωνιας. Ελπιζω να γινει κριτικη στα λεγομενα μου και οχι μια επιθετικη του στυλ αλλο ενα φαλλοκρατικο γουρουνι που πρεπει να τσακισουμε. Να υπενθυμισω βεβαια οτι η καταστροφη καθε εξουσιας συνεπαγεται κριτικη και πολεμικη σε ολα τα επιπεδα και στοχος οσων ενδιαφερονται σε αυτην την κατευθυνση ας ειναι ο συσχετισμος των εξουσιαστικων παρενεργειων στο ανθρωπινο και σε καθε φυλο0 ξεχωριστα γιατι και μενα μπορει να μουτ τη βιδωσει και να ιδρυσω ταση αναρχοπαιδιων που στρεφονται κατα της οικογενειας και τοτε να δειτε κριτικη για τις μητερες που θα πεφτει. ετσι για να μην παρασυρομαστε. κανεις δεν εχει το ακαταλογιστο του καταπιεσμενου.

από @thess 09/09/2008 3:59 μμ.


Σοβαρά τώρα, από όλο το κείμενο κατάλαβες ότι αυτό που θέλει να πει είναι ότι ο βιασμός είναι ΟΚ??? Αν κάποιος έχει διάθεση να παρεξηγήσει μια διαφορετική άποψη πάνω σε ένα θέμα, μπορεί να το κάνει πολύ εύκολα. Να σου πω κάτι, ούτε εγώ συμφωνώ απόλυτα (γιατί γενικά μια χαρά το βρίσκω) με τον τρόπο που τα λέει ο συγγραφέας του κειμένου (μετάφραση είναι, ε;), αλλά αν θέλεις το συζητάς. Αν δε θέλεις, δεν το συζητάς. Να το χαρακτηρίζεις "βλάσφημο" και να μη θέλεις καν τη διάδοσή του είναι υπερβολικό (επιεικώς) και μου θυμίζει και λίγο την "προληπτική καταστολή", που χρησιμοποιούν άλλοι, όχι εσύ κι εγώ. Ένα δύο πράγματα ακόμα: Να παραθέτεις δυο-τρεις προτάσεις από ένα 30σέλιδο φυλλάδιο, είναι πρακτική που μειώνει την αξιοπιστία όσων λες. Το νόημα αυτών που λέει σε όλο το κείμενο είναι άλλο, το παράδειγμα που φέρνει με το βιασμό άλλο πράγμα θέλει να παραστήσει (όπως πχ. αυτό που λέει ο αποπάνω ή κάτι άλλο που ίσως σκέφτηκε κάποιος αμερόληπτος αναγνώστης), και το θέμα του κειμένου είναι διαφορετικό. Πάντως, κατά τα άλλα, άσχετα με το κείμενο, πολλοί και πολλές διαφωνούν με την πορεία αυτού του τμήματος του αναρχοφεμινισμού που αναφέρεις και έχουν διαφορετική αντίληψη για τη φάση.

από ypogeiosteki@yahoo.gr 09/09/2008 4:10 μμ.


Το ζήτημα του βιασμού προφανώς τίθεται στο κείμενο και τον πρόλογο μας, με ένα τρόπο που προσπαθεί να διεγείρει και αντιδράσεις-απαντήσεις από εκείνους οι οποίοι γίνονται στόχος της κριτικής (δηλ. όσους συμμερίζονται τη φεμινιστική προσέγγιση επί του θέματος) αλλά και παθιασμένες απαντήσεις και καταγγελίες για το ποιόν και το ήθος του γράφοντος και κατά συνέπεια και των μεταφραστών, από όσους δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει πολιτική κριτική και πόσο σημαντικό είναι αυτή να έχει περιεχόμενο και όχι να ταλανίζεται ανάμεσα σε συναισθηματικά κρεσέντα και προσωπικές επιθέσεις. Με άλλα λόγια ήταν μία από τις προθέσεις μας να προβοκάρουμε και από ότι φαίνεται τα καταφέραμε…

Παραβλέποντας λοιπόν το γεγονός πως η έκδοση αυτή δεν είναι μια έκδοση που ασχολείται απλά και μόνο με το βιασμό ή το σεξισμό, όπως ακούσαμε και διαβάσαμε από διάφορους, αλλά και με κάμποσα άλλα εξίσου σημαντικά πράγματα, οφείλουμε να κάνουμε μερικά σχόλια επί αυτού, προς όφελος του γόνιμου «διαλόγου» και για να μην πάει και η «προβοκάτσια» στο τζάμπα και καταλήξει να υπάρχει μόνο για εφέ.

Αν και νομίζουμε πως είναι αρκετά ξεκάθαρο στον πρόλογο, οφείλουμε εδώ να ξαναγράψουμε πως δεν τίθεται ζήτημα σύγκρισης ανάμεσα στον βιασμό και σε οποιαδήποτε άλλη μορφή εκμετάλλευσης (π.χ. τη μισθωτή εργασία ). Για να συγκρίνουμε δύο διαφορετικά πράγματα χρειάζεται να τα ποσοτικοποιήσουμε και από εκεί και πέρα να πούμε αν είναι ίσα, ποιο είναι πιο μεγάλο ή πιο είναι πιο μικρό. Αυτό όμως είναι δουλειά της στατιστικής επιστήμης κι όχι της επαναστατικής θεωρίας. Γράψαμε και ξαναγράφουμε πως στον καπιταλισμό που όλα υπολογίζονται με το χρήμα, το χρήμα είναι το μόνο γενικό ισοδύναμο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συγκρίνει τα πάντα. Οι αστικές επαναστάσεις που εισήγαγαν τη μισθωτή εργασία -και κατά συνέπεια τον υπολογισμό της ανθρώπινης δραστηριότητας σε μονάδες χρήματος- σαν παγκόσμια κυρίαρχη συνθήκη είναι αυτές που διακήρυξαν ότι οι άνθρωποι είναι ΙΣΟΙ! Ο ένας είναι ίσος με τον άλλον,  τα απομονωμένα άτομα είναι ίσα μεταξύ τους και φυσικά πίσω από τις διάφορες πομπώδεις διατυπώσεις τύπου liberte-egalite-fraternite, μέτρο αυτής της ισότητας είναι το χρήμα.

Εφόσον λοιπόν οι συγκρίσεις δεν είναι αντικείμενο που θα έπρεπε να απασχολεί την ανταγωνιστική κριτική τότε ποια είναι η στόχευση που θα ‘πρεπε να έχει μια προσπάθεια τέτοιας θεωρητικής κριτικής; Ας αφήσουμε όμως εδώ να μιλήσουν τα ίδια τα υποκείμενα της εκμετάλλευσης για να μπορέσουμε να εξάγουμε καλύτερα τα συμπεράσματά μας.

 

[…] Οδηγώ προς τον τρίτο καταυλισμό. «Από εδώ η κόρη μου η Σάσα. Είναι μεγάλο κορίτσι πια και μας βοηθάει. Την παίρνουμε κάθε μέρα στα χωράφια». Ο περήφανος πατέρας ακουμπάει το χέρι του στον ώμο του μεγάλου κοριτσιού. Εκείνη παίζει τα μαλλιά της και μου χαμογελάει μέσα από τα σάπια δόντια της. «Πόσο χρονών είσαι;» Δεκαπέντε. «Σχολείο πας;» Ποτέ. «Στον γιατρό;» Παίρνει ντεπόν. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ήρθαν εδώ κάποιοι ακτιβιστές, έχουν να δουν γιατρό αυτοί οι άνθρωποι. Οπότε, πονάει κεφάλι; Ντεπόν. Πονάει στομάχι; Ντεπόν; Κάηκαν μαγειρεύοντας; Ντεπόν.
Ζουν πολλά παιδιά εδώ στην τρίτη παραγκούπολη κι ακόμα περισσότερα ζουν σε μικρά διαμερίσματα στην Λάππα, την Βάρδα και τα γύρω χωριά. Ελάχιστα πηγαίνουν σχολείο – τα περισσότερα βγαίνουν από πολύ μικρά στη δουλειά. Με μειωμένο μεροκάματο. «Γιατί μαζεύει λιγότερες φράουλες. Φυσικό». Πολύ φυσικό το θεωρεί ο μπαμπάς της Σάσας. Όπως κι ότι η Σάσα δουλεύει. Ο μπαμπάς, η μαμά και η Σάσα σηκώνονται κάθε μέρα στις 4. Πρώτη κίνηση να ανοίξουν την τηλεόραση. Στη δική τους παράγκα έχουν ρεύμα, έτσι κάθε πρωί μαθαίνουν τα νέα της πατρίδας. Πίνουν δυνατό τσάι – γάλα η Σάσα «γιατί είναι παιδί». Κι ύστερα πηγαίνουν στην κεντρική πλατεία της Μανωλάδας για να τους φορτώσει στην καρότσα το αφεντικό και να τους πάει στο χωράφι. Η οικογένεια είναι από τις τυχερές: καταρχήν έχουν δουλειά κι έπειτα δουλεύουν για τον ίδιο γαιοκτήμονα εδώ και χρόνια. Οι υπόλοιποι στην πλατεία περιμένουν να τους διαλέξουν. Πως; Με ποιά κριτήρια; Τα γερά μπράτσα και τις φαρδιές πλάτες, για τους άντρες που κουβαλάνε τα χώματα και σκάβουν τα χωράφια. Την ευλυγισία, για τις γυναίκες που σκύβουν ανάμεσα στα στενά αυλάκια του θερμοκηπίου για να μαζέψουν τις φράουλες. «Η Ελλάδα μας κάνει την χάρη και μας ανέχεται. Στη Βουλγαρία η Σάσα και η γυναίκα μου θα ήταν πουτάνες κι εγώ άνεργος. Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι και να φύγεις τώρα, σε παρακαλώ, γιατί θα έρθει το αφεντικό». […]

Φράουλες και αίμα, "Ε" της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας 30-3-2008, Έρευνα: Ντίνα Δασκαλοπούλου, Μάκης Νοδάρος  Φωτογραφίες: Γιάννης Λιάκος

 

Στο παραπάνω απόσπασμα από το γνωστό άρθρο «Φράουλες και Αίμα» της Ελευθεροτυπίας, βλέπουμε την εικόνα που έχει ένας μετανάστης για την ίδια του τη συνθήκη, τη δικιά του και της οικογένειας του. Δεν είναι ούτε ο βιασμός ούτε η σεξουαλική βία που αυτός ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται ως εκμετάλλευση, «Στη Βουλγαρία η Σάσα και η γυναίκα μου θα ήταν πουτάνες» λέει και είναι ξεκάθαρο τόσο για αυτόν όσο και για την οικογένειά του ότι αυτή είναι μια συνθήκη άγριας βίας και εκμετάλλευσης*. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με άλλα κομμάτια των συνθηκών διαβίωσής του. Το ότι η ανήλικη κόρη του, αντί να πηγαίνει στο σχολείο και να παίζει δουλεύει, και για αυτή τη δουλειά πληρώνεται με το κομμάτι, με αποτέλεσμα για τον ίδιο χρόνο δουλειάς να παίρνει λιγότερα από τους υπόλοιπους, του φαίνεται φυσικό. Το να υφίσταται ως μετανάστης την πιο άγρια μορφή εκμετάλλευσης και σε σχέση με τις ελληνίδες και τους έλληνες εργάτες να υποτιμάται και να αξιολογείται ουσιαστικά ως άνθρωπος χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης, παρά μόνο ως φορέας εξευτελιστικά φτηνής εργατικής δύναμης, του φαίνεται τόσο φυσικό που νιώθει ευγνωμοσύνη για το ελληνικό κράτος. «Η Ελλάδα μας κάνει την χάρη και μας ανέχεται» λέει.

Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζουμε εδώ ότι τα υποκείμενα της εκμετάλλευσης δεν έχουν τη δυνατότητα αυτοσυνείδησης και αντίληψης της ίδιας τους της συνθήκης και ότι πρέπει να έρθουν κάποιοι πεφωτισμένοι να γράψουν μπροσούρες για να τους τα εξηγήσουν. Τέτοιου είδους «λενινισμοί» δεν μας εκφράζουν όπως εύκολα θα διαπιστώσει κάποιος αν μπει στον κόπο να διαβάσει όσα γράψαμε. Αυτό που λέμε είναι ότι αν κάποια αξία έχει μια θεωρητική δουλειά, αυτή είναι να προσπαθήσει να αναδείξει και να ξεδιαλύνει όσα μυστικοποιεί η σχέση κεφάλαιο τα τελευταία 200 χρόνια. Ο βιασμός δυστυχώς είναι τόσο ξεκάθαρη μορφή βίας, τόσο για αυτόν που την υφίσταται, όσο και για αυτόν που την ασκεί, που δε μένουν και πολλές θεωρίες να γράψουμε. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να δούμε πως και γιατί υπάρχει ο βιασμός, ο σεξισμός  και τόσες άλλες μορφές εκμετάλλευσης, από πού πηγάζουν και πως τα υποκείμενα τις πολεμούν.

Το ότι η μισθωτή εργασία τώρα είναι μια συνθήκη που ο καπιταλισμός ανέκαθεν την παρουσίαζε και συνεχίζει να την παρουσιάζει ακόμα σαν «φυσική», αυτό δεν χρειάζεται να μας το πει ο Ντωβέ. Το ότι τα ίδια τα υποκείμενα της εκμετάλλευσης πολλές φορές την αντιλαμβάνονται σαν «φυσική» συνθήκη, νομίζουμε ότι φάνηκε πολύ ξεκάθαρα από το παραπάνω παράδειγμα αλλά και από την καθημερινή εμπειρία του καθενός μας. Αν λοιπόν υπάρχει μια συνθήκη η οποία σχετικοποιείται ασυστόλως, αυτή δεν είναι ο βιασμός. Είναι η μισθωτή εργασία, η βάση των σύγχρονων εκμεταλλευτικών κοινωνιών η οποία διαμορφώνει τη σχέση κεφάλαιο και τις διάφορες μορφές εμφάνισης της. Αν λοιπόν μια θεωρητική κριτική του υπάρχοντος παραλείπει να αναδείξει τη σημασία της μισθωτής εργασίας και αδυνατεί έστω και να επιχειρήσει να την απομυστικοποιήσει, τότε αυτή μας είναι μάλλον αδιάφορη, αν όχι εχθρική, όταν παραπαίοντας ανάμεσα σε προσεγγίσεις ψυχολογικών και συναισθηματικών επιπτώσεων και εκτιμήσεις κινήτρων, σχετικοποιεί τη βία της μισθωτής εργασίας, λέγοντας: «εντάξει μωρέ, πολλοί άνθρωποι δουλεύουν και δεν αισθάνονται καθόλου άσχημα».

 

Ξέρουμε πως εδώ, από τη φεμινιστική κυρίως αντίληψη θα αντιπαρατεθεί το επιχείρημα της σχετικής αυτονομίας των διαφόρων μορφών εκμετάλλευσης. Αυτό είναι ένα ζήτημα το οποία πιστεύουμε ότι έχει απαντηθεί θεωρητικά και όχι μόνο από τη δική  μας έκδοση. Είναι ένα ζήτημα που επιδέχεται πολύ εκτενή κριτική για να το καλύψουμε εδώ σε ένα απλό σχόλιο. Άλλωστε όποιος ενδιαφέρεται για αυτή την κριτική σίγουρα θα τη βρει, για τους υπόλοιπους θα ήταν σαν να φωνάζουμε σε έναν κουφό με τηλεβόα…

 

*Αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα συνεπείς με αυτά που γράφουμε εδώ θα πρέπει να κάνουμε μια μικρή αναφορά σ’ αυτό το άλμα από το βιασμό στην πορνεία. Αυτό μας φάνηκε λογικό γιατί ως γνωστόν το μεγαλύτερο κομμάτι των εργαζόμενων γυναικών στην πορνεία, το κάνουν τελώντας σε συνθήκες καταναγκασμού, υπό καθεστώς ομηρίας και κάτω από τις πιο άγριες και βίαιες συνθήκες πράγμα που σημαίνει ότι για αυτές τις γυναίκες η πορνεία είναι ένας καθημερινός κατ’ εξακολούθησιν βιασμός. Δεν μπορούμε όμως να μη σημειώσουμε ότι η πορνεία ως επάγγελμα κρίνεται συχνά -κοινωνικά αλλά και από πολλούς συντρόφους-  με ηθικούς όρους, είτε ρητά είτε άρρητα. Γιατί άλλωστε η λέξη πουτάνα θεωρείται τόσο μεγάλη «προσβολή»; Το γεγονός αυτό προκύπτει από τη συνολική στάση που έχει η καπιταλιστική κοινωνία απέναντι σε ζητήματα σεξουαλικής ελευθερίας, είτε δηλαδή περιορίζοντας την είτε κανονικοποιόντας την, διατηρώντας πάντα μια χριστιανικού τύπου σεμνοτυφία. Όπως και να χει πάντως και μόνο για το ότι η πορνεία είναι μια μορφή μισθωτής εργασίας, ακόμα και όταν δεν είναι στην καταναγκαστική της μορφή, έχουμε αρκετούς λόγους να επιθυμούμε την κατάργησή της όπως και κάθε άλλης μορφής εργασίας.        

 

Υ.Γ. Αν και θα είχε ίσως μια σημασία να αποκαλύψουμε τη σύνθεση της μεταφραστικής ομάδας, δε θα το κάνουμε για να αφήσουμε όσους εμπαθείς συντρόφους το επιθυμούν, να κάνουν υποθέσεις και εκτιμήσεις, για το πόσοι άντρες και πόσες γυναίκες (ήδη ακούσαμε πως προφανώς ήμασταν μόνο άντρες) συμμετείχαν σ’ αυτήν την έκδοση και ποιες ήταν οι μεταξύ μας σχέσεις…

 

ypogeiosteki@yahoo.gr

 

 

από @thess 09/09/2008 4:23 μμ.


Αφού κάνεις κριτική στο κείμενο που μεταφράστηκε στην μπροσούρα, προφανώς θα το έχεις διαβάσει ολόκληρο. Δε βρήκες άλλες αντιφάσεις μέσα εκεί; Αντιφάσεις της καπιταλιστικής και της "γενικότερης" ηθικής; Μήπως έτσι δεν είναι ο τίτλος της μπροσούρας; Μήπως....? Τέλος πάντων... Αφού λες ότι είναι τόσο μπάσταρδοι φαλλοκράτες 15χρονα αγοράκια, προφανώς οι 30 σελίδες της μπροσούρας είναι γεμάτες μπούρδες. Είναι έτσι;(?!) Για τα προγνωστικά όσον αφορά τη φυλετική σύνθεση (δεν ήξερα ότι αυτό είναι κριτήριο για να κρίνουμε συντρόφους ή συντρόφισσες) της ομάδας που έβγαλε την μπροσούρα, είσαι τελείως λάθος, σύμφωνα με τις πηγές μου... Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για καλό κείμενο. Οι απόψεις που προβάλλει δεν είναι ίσως "απολύτως συμφωνημένες" κοινωνικά, ούτε βέβαια στο " "χώρο" " (χώρο σας, μας???!) αλλά δεν πειράζει, καλύτερα.

από milame gia trela vourla 09/09/2008 5:13 μμ.


ti allo na perimeni kanis apo meta-marxistes tipou blaumachen,kokkino nima kai den simazevetai... toso komplexares pou ine pezi na evgalan epitides to antifeministiko tous kserasma gia na tin poune stous kastoriadikous terminal...

akouste eki lei to idio ine na se viazoun me tin katanagastiki ergasia. i apoliti ergatistiki vlakia sigentrwmeni se mia frasi. istera apo ipenigmous gia epanastatika kommata to idame ki afto. enia sas kai tha sas petixoume pouthena.

re oust!

από mujeres libres 09/09/2008 5:23 μμ.


Διάβασα με προσοχή ολόκληρη τη μπροσούρα και στο σημείο που μου επιτρέπεται η κριτική θα έλεγα ότι είναι επιεικώς απαράδεκτη.

Ολόκληρη η ανάλυση σχετικά με τον φεμινισμό, τη σεξουαλικότητα, την επιθυμία και το βιασμό βασίζεται σε θέσφατα τα οποία έρχονται σε απόλυτη αντίθεση με τις αναρχικές αλλά και φεμινιστικές ιδέες. Δεν έχει καμία σχέση με αναρχοφεμινισμό. Δεν είναι μόνο όσα παραπάνω γράφει σε σχόλιό της η @narcho-girl αλλά για μένα είναι η τάση μερικών συντρόφων/σσών σήμερα να παιρνάνε αβίαστα σε μια μεταμοντέρνα οπτική της οποιασδήποτε ανάλυσής τους για να παράγουν κάτι που στην τελική εκτός από διφορούμενο είναι και διασπαστικό έως και σκοταδιστικό.

Ένα μικρό απόσπασμα (παρόλο που όπως λέει ο @thess και θα συμφωνούσα, δεν είναι δόκιμο να παραθέτουμε μεμονωμένες προτάσεις από ένα κείμενο 72 σελίδων, ωστόσο είναι απαραίτητο για να στηρίξω αυτά που θέλω να πω)

Ενάντια στην λατρεία του πέους, ενάντια στον επεκτατικό ιμπεριαλισμό του πέους, ο φεμινισμός δεν βρήκε τίποτα καλύτερο από τη φετιχοποίηση του γυναικείου κόλπου. Εφοδιασμένος με στοίβες λογοτεχνίας και πάθος, κατέστησε τον κόλπο την εστία της διαφορετικότητάς του, τη σκοτεινή πτυχή μέσα στην οποία βρίσκεται η απόλυτη ύπαρξή του. Ο βιασμός τότε γίνεται το έγκλημα των εγκλημάτων, μια οντολογική επίθεση. Λες και είναι πολύ πιο αηδιαστικό ένα πέος που διεισδύει σε μια γυναίκα με τη βία από τον εξαναγκασμό μιας γυναίκας στη μισθωτή δουλεία κάτω από την οικονομική πίεση. Είναι αλήθεια πως στην πρώτη περίπτωση ο ένοχος βρίσκεται εύκολα - είναι ένα άτομο - ενώ στην τελευταία περίπτωση ο ένοχος είναι μια κοινωνική σχέση. Είναι πιο εύκολο να ξορκίζει κανείς τους φόβους του μετατρέποντας το βιασμό σε βλασφημία, μια εισβολή στο ιερότερο των ιερών. Λες και η χειραγώγηση με τη διαφήμιση, τη διαρκή σωματική εκμετάλλευση και το φακέλωμα από τις κρατικές υπηρεσίες είναι μορφές βίας λιγότερο σημαντικές κατά την επίθεσή τους εναντίον του ατόμου συγκριτικά με την επιβαλλόμενη συνουσία.

Σκεφτείτε λίγο αυτόν τον όρο "επεκτατικός ιμπεριαλισμός του πέους". Ποιος και γιατί τον επινόησε? Το πέος είναι ένα όργανο του αντρικού σώματος και μία από τις πολλές λειτουργίες του είναι και η σεξουαλική ευχαρίστηση την οποία προσφέρει και δέχεται και αντίστροφα αν το θέλετε. Το πέος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν "επεκτατικό" και "ιμπεριαλιστικό" από τη στιγμή και μόνο που αυτή και μόνο τη λειτουργία του έχει σκοπό να την επιβάλλει αδιάφορο σε ποιου φύλου άτομο.

Για ποιο είδους φεμινισμό μιλάει το κείμενο, που "έχει φετιχοποιήσει τον γυναικείο κόλπο"? Ναι υπήρξε ένα τέτοιο κομμάτι φεμινιστικών οργανώσεων κυρίως στις δεκαετίες του τέλους ΄70 και ολόκληρη τη δεκαετία του ΄80 που μιλούσαν κάπως έτσι, κάτι όμως που έχει καταρριφθεί ακόμα και από τις ίδιες.

Ο αναρχοφεμινισμός (και αναφέρομαι σ΄ αυτόν γιατί υποτίθεται οι εκδότες της μπροσούρας θεωρούνται αναρχικοί, μιας και σε πολιτικό επίπεδο τέτοια είναι η ανάλυσή τους), δεν έχει καμία σχέση με τις παραπάνω εκτρωματικές απόψεις.

Κατά βάση, ο φεμινισμός αγωνίζεται για τα ίσα δικαιώματα των γυναικών και των αντρών, πλήρη συνειδητοποίηση των αρσενικών και θηλυκών δυνατοτήτων, και σκοπεύει να αλλάξει τον "ανδρικό κόσμο" προς ένα "κόσμο για όλους τους ανθρώπους", χωρίς να νοιάζεται για το φύλο, την ηλικία, τη φυλή, τη σεξουαλική επιλογή. Η αναρχική ιδεολογία είναι αυτή που δίνει αυτή τη δυνατότητα πραγμάτωσης στον φεμινισμό και είναι αυτό το σημείο που συνδέονται τα δύο αυτά ιδεολογικά κινήματα.

Η πατριαρχία, βασικό χαρακτηριστικό και όπλο της μοντέρνας καπιταλιστικής και ιεραρχικής κοινωνίας μας καθορίζει την καθημερινότητά μας (στη δουλειά, στην πολιτική, στην εκπαίδευση, στην προσωπική ζωή) μέσα από την ιεροποίηση των παραδόσεων (οικογένεια) και τη θέσμιση καθορισμένων ρόλων. Έτσι αυτό που λέμε "αντρικός κόσμος" είναι στην ουσία η κοινή ζωή μας σε ένα σύστημα που διατηρεί το φετίχ της γυναικείας κατωτερότητας. Το πρόβλημα λοιπόν δεν έγκειται στην διαφορετικότητά μου γιατί έχω κόλπο, αλλά σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής μου ζωής που λαμβάνει χώρα στην κοινωνία της ανισότητας και του εξουσιασμού.

Αν υποθέσουμε ότι υπάρχει μια συμφωνία στα παραπάνω, δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να αποδέχεται κανείς ένα κείμενο που κάνει χαοτικές και αλματώδεις συγκρίσεις όπως αυτές?

"Λες και είναι πολύ πιο αηδιαστικό ένα πέος που διεισδύει σε μια γυναίκα με τη βία από τον εξαναγκασμό μιας γυναίκας στη μισθωτή δουλεία κάτω από την οικονομική πίεση."

"Λες και η χειραγώγηση με τη διαφήμιση, τη διαρκή σωματική εκμετάλλευση και το φακέλωμα από τις κρατικές υπηρεσίες είναι μορφές βίας λιγότερο σημαντικές κατά την επίθεσή τους εναντίον του ατόμου συγκριτικά με την επιβαλλόμενη συνουσία."

Μα σαν αναρχικές και σαν γυναίκες, σαν άνθρωποι τέλος πάντων που ζούμε στην εξουσιαστική δομή της κοινωνίας μας, δεν είπαμε ποτέ ότι η εργασία είναι χαρά, ούτε ότι η διαρκής σωματική εκμετάλλευση και το φακέλωμα από το κράτος καλώς γίνεται. Δεν μπήκαμε ποτέ στη διαδικασία να ζυγίσουμε, να επιλέξουμε ή να χαρακτηρίσουμε καλό ή λιγότερο καλό τίποτε απ΄ όλα αυτά. Αγωνιζόμαστε η καθεμία και ο καθένας όπως μπορούμε με όλες μας τις δυνάμεις και με κάθε τρόπο ενάντια σε κάθε εξουσία.

Και ο βιασμός δεν είναι "βλασφημία", (έλεος, σε ποιους απευθύνονται αυτοί οι σύντροφοι?) είναι μία από τις πολλές εκφράσεις εξουσίας από όποιον/α κι αν προέρχεται. Βιασμός από αντρα προς γυναίκα ή άντρα, βιασμός από γυναίκα προς γυναίκα ή άντρα.

Τα υπόλοιπα που γράφονται στο κείμενο αυτό σχετικά με την ατομικότητα και το συλλογικό (κοινωνικό), μετά από όλη αυτή την θεώρηση που έχουν εκφράσει σε ένα βασικό για μένα θέμα, λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ παρά να τα δω σαν άλλοθι ή σάλτσα για να καλύψουν και να συμπληρώσουν την μεταμοντέρνα οπτική που ανέφερα παραπάνω.

Θα συμφωνήσω με τη συντρόφισσα παραπάνω που λέει "Αν ήμουν σε κατάληψη δεν θα άφηνα αυτό το έντυπο να μπει στο χώρο μου." γιατί δεν θα είχα καμιά αντίρρηση να κουβεντιάσω τέτοιες απόψεις σε όποια βάση θέλει ο συνομιλητής μου, αλλά εδώ πρόκειται για μια μπροσούρα, συνεπώς ένα κείμενο που έχει κουβεντιαστεί και συνδιαμορφωθεί από όλους ή όσους ήθελαν να συμμετέχουν. Συνεπώς αποτελεί το συμπέρασμα και τις καταληκτικές απόψεις αυτών των ανθρώπων πάνω σ΄ αυτό το ζήτημα. Και αν κανείς καταλήγει έτσι εύκολα ή και δύσκολα (δεν έχει σημασία) σε τέτοια συμπεράσματα, αν αυτός είναι ο λόγος που εκφράζει στην τελική, δεν έχει τίποτε κοινό μαζί μου, και δύσκολα θα μπορούσα να τον αποδεκτώ και σαν σύντροφο στον δρόμο,και σαν σύντροφο με την ευρεία έννοια της λέξης στην καθημερινότητά μου, σε κάθε επίπεδο. Γιατί πολύ απλα, όταν θα με δει βιασμένη και αν θέλει να είναι ειλικρινής, το πιθανότερο είναι να μου πει: "έντάξει, μην κάνεις έτσι, δεν τρέχει τίποτε, κάθε μέρα βιάζεσαι στη δουλειά σου"


Υγ. και ενώ έγραφα το δικό μου σχόλιο είδα ότι προηγήθηκε απάντηση από το υπόγειο στέκι, η οποία με κάνει να μένω άφωνη, αλλά και με επιβεβαιώνει σχετικά με την μεταμοντέρνα οπτική που αντιμετωπίζουν τα θέματα. Η προβοκάτσια σαν αυτοσκοπός για αυτοπροβολή, καλό και τούτο.

..

από @thess 09/09/2008 7:52 μμ.


Το ότι ένα μπλογκ δημοσιεύει το κείμενο και συνδέεται με άλλα, δεν έχει σχέση με την κριτική προς την μεταφραστική ομάδα που το δημοσίευσε. (για τον πιο πάνω) Σύμφωνοι, mujeres libres, όμως δεν ισχύει ότι όσοι το μετέφρασαν έχουν αυτήν την άποψη που λες. Είναι προφανές και στον πρόλογο και γενικά ότι είναι ένα θέμα για κουβέντα. Αν σου φανεί ένα κείμενο χρήσιμο και το μεταφράσεις και το δημοσιεύσεις, δε σημαίνει ότι συμφωνείς με κάθε παράδειγμα ή με κάθε λεπτομέρεια που αναφέρεται, αλλά προφανώς θέλεις κάτι να δείξεις. Κατά τη γνώμη μου, ο προκλητικός (προβοκατόρικος) τρόπος που γράφει ο συγγραφέας αλλοιώνεται όταν μεταφράζεται, γίνεται επίσης πολλές φορές δυσανάγνωστος και δυσνόητος για όλους, στα όρια (ξεπερνώντας τα ίσως) του παρεξηγήσιμου, όταν πρόκειται για μπροσούρα. Ειδικά για κόσμο που δεν είναι εξοικειωμένος με την ορολογία που χρησιμοποιείται, είναι πρόβλημα. Κατά τα άλλα όμως, θεωρώ ότι έχει κάτι διαφορετικό να πει.

lou

από louloulou 09/09/2008 8:26 μμ.


Για σιγά ρε παιδιά . Δηλαδή τι "όταν με δει βιασμένη"? Για σίγουρο το χεις? Αν είναι τόσο βέβαιο και αν ο κόσμος έχει γεμίσει από τρελλαμένους καβλωμένους βιαστές, να μη βγαίνουμε από το σπίτι , να αποφύγουμε και τα χειρότερα.

Επίσης , αν κατάλαβα καλά το κείμενο γράφτηκε όντως τέλη 70 αρχές 80, οπότε, προφανώς αναφέρεται σε αυτό το κομμάτι των φεμινιστριών που ζούσε και δραστηριοποιούταν τότε και "φετιχοποίησε τον κόλπο".

Φυσικά και τρώμε απαξίωση σε πολλούς τομείς της καθημερινότητας (κυρίως στον εργασιακό) επειδή είμαστε γυναίκες, αλλά όχι μόνο από άντρες. Και η θείτσα που είναι 3 χρόνια περισσότερο από μένα στη δουλειά με τέτοιο καθικίσιο τρόπο φέρεται. Και γι’ αυτό βγάζεις χαυλιόδοντες και απαιτείς, διεκδικείς και πετυχαίνεις πράματα μαζί με συναδέλφους όλων των φύλων. Και μέσα σε αυτή τη διαδικασία, επιβάλλεις την παρουσία σου και γειώνεις την υποτίμηση , ξεπερνώντας τις όποιες σεξιστικές συμπεριφορές στην πράξη. Τώρα, αν μιλάμε για πιο προσωπικές σχέσεις, ε τι να πω ρε παιδιά κάποιο πρόβλημα θα χετε κι εσείς για να σας φέρονται όλοι οι άντρες τόσο χάλια, ώστε να θεωρούνται πιθανοί βιαστές, φαλλοκρατικά γουρούνια κτλ.

Συμφωνώ με τον "ειδικά" και έχω να πω ακόμα, ότι

 "Επανάσταση σημαίνει να προχωράς πέρα από όλα τα σύνορα. Σημαίνει να εκτοπίζεις το γυναικείο χαρακτήρα όπως επίσης και τον ανδρικό. Μεμονωμένα άτομα που παίρνουν προσωπικά τον έλεγχο της ζωής τους στα χέρια τους, ακόμα και σε κάτι τόσο σημαντικό όσο το ίδιο τους το σώμα δεν είναι λύση από μόνη της. Η μόνη πραγματική λύση είναι να δημιουργήσεις με άλλους ανθρώπους και των δύο φύλων σχέσεις μιας διαφορετικής φύσης, όπου κανείς δε θα φοβάται ,ούτε θα ρισκάρει την κυριαρχία από κάποιον άλλον. Ο σκοπός δεν είναι οι γυναίκες να ελευθερωθούν από τους άνδρες, αλλά να ελευθερωθούν μαζί με τους άνδρες. Ο σκοπός δεν είναι κάθε άτομο να διακηρύξει την ανεξαρτησία του, αλλά κάθε άτομο να μπορεί να σταματήσει να αρνείται φοβισμένο ότι είναι εξαρτημένο, διεξαρτημένο. Η ελευθερία είναι μια σχέση."

Και η σχέση αυτή δεν μπορεί να είναι ελεύθερη , αν κάθε φορά που ο άλλος χρησιμοποιεί τη λέξη κώλος, μουνί ή γαμήσι, τον μουντάρεις γιατί οι λέξεις είναι σεξιστικές και ο λόγος του εκφράζει την ενσωματωμένη πατριαρχία (είτε ως θύμα, είτε ως θύτης). Ούτε η γιαγιά μου δεν είχε τέτοια κολλήματα κι ήταν και της εκκλησίας!


Είναι επίσης θλιβερό, νοήμονα όντα να πιστεύουν πραγματικά (απομονώνοντας όπως είπε και ο @thess 3 προτάσεις από 30 σελίδες) ότι άλλα νοήμονα όντα θεωρούν το βιασμό  παρτάκι και θα λέγανε στη φίλη τους χέσε μας κι εσύ, εδώ δουλεύεις, και τι έγινε άμα σε βιάσανε. Επίσης το κείμενο πουθενά δε λέει ότι το βίωμα του βιασμού (που πραγματι ΚΑΠΟΙΟΙ έχουν) είναι λιγότερο σημαντικό από τη μισθωτή σκλαβιά (που αν δεν κάνω λάθος ΟΛΟΙ έχουν ως βίωμα). Λέει ότι με το να προβάλλεις μια μορφή βίας ως το υπέρτατο κακό αποσιωπάς και σχετικοποιείς τις υπόλοιπες μορφές βίας , τακτική με την οποία (επίσης απ’ όσο κατάλαβα) ο συγγραφέας διαφωνεί!

από mujeres libres 09/09/2008 9:20 μμ.


Γενικά:

Προσωπικά το παραπάνω κείμενο δεν μου προκάλεσε ούτε οργή, ούτε εξείρε καμιά κουτσομπολίστικη διάθεση για να μάθω ποιοι και ποιες το μετέφρασαν. Δεν το είδα καν μέσα από κανενός είδους συναισθηματισμό. Το διάβασα σαν ένα πολιτικό κείμενο με το οποίο οι συγγραφείς (εδώ μεταφραστές του) αν είχαν αντιρρήσεις σε οποιοδήποτε σημείο θα διαχώριζαν τη θέση τους ή τουλάχιστον θα την εξέφραζαν. Παρόλα αυτά δεν κατάφερα να δω καμιά εκφρασμένη αντίρρηση, δικαιώμά τους φυσικά και αυτό είναι η πεμπτουσία του διαλόγου το να προσπαθείς με επιχειρήματα δικά σου ή δανεικά να πείσεις τον συνομιλητή σου για την ορθότητα της άποψής σου.

Εμένα λοιπόν δεν με έπεισαν σε κανένα επίπεδο, κάτω από καμιά οπτική ανάγνωσης. Οι ίδιοι μάλιστα μας λένε ότι γίνανε τόσο προκλητικοί για να προβοκάρουν. Τι και ποιον ακριβώς δεν έχω καταλάβει. Γι΄ αυτό και στον τίτλο του προηγούμενου σχολίου μου μίλησα για αυτοπροβολή. Ούτε και με αυτό θα είχα κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα αν γινόταν στη βάση του μέσα από συλλογικές διαδικασίες (σημαντικές για μένα γιατί αυτές και μόνο αυτές διευρύνουν την οπτική που σαν ατομικότητες βλέπουμε τα πράγματα και αντιμετωπίζουμε τους αγώνες μας) προβάλω το λόγο μου, "οικειοποιούμαι" μέσα από μια μετάφραση έναν άλλο λόγο ήδη εκφρασμένο ή αν το θες με τη διαδικασία της απόρριψης προβάλω τον δικό μου λόγο.

Τι είδους συζήτηση και προβληματισμό όμως μπορεί να προκαλέσει ένα τέτοιο κείμενο πολύ περισσότερο δε όταν τελικά δηλώνεται ότι φτάνει στην ακρότητα και τον σκοταδισμό (επιμένω σ΄ αυτό γιατί έχει μεγάλη διαφορά να προκαλείς μέσα από επιχειρήματα που δυνητικά διευρύνουν την σκέψη μας και τη δράση μας από το να προβάλεις μηδενιστικά και οπισθοδρομικά επιχειρήματα όπως γίνεται εδώ) για να προκαλέσει.

Το κατάφερε μάλλον, γιατί εμένα μου προκάλεσε τη θλίψη για το πόσο χαμηλά και σε τι επικίνδυνα μονοπάτια μπορεί να οδηγήσει τη σκέψη η τάση των τελευταίων χρόνων του να λέω πολλά χωρίς να λέω τίποτε απλά και μόνο για να πω κάτι. Μια μάταιη προσπάθεια αυτοεπιβεβαίωσης που οδηγεί σε απολυτότητες.

Γενικά θεωρώ τον εαυτό μου ανήθικο μιας και ποτέ δεν δέχτηκα (για την ακρίβεια χτύπησα και εξακολουθώ να το κάνω) κάθε επιβεβλημένη νόρμα ηθικής που απέχει από την κοσμοαντίληψη ότι το πρώτο που πρέπει να πολεμήσουμε είναι η εξουσία και η ιεραρχία σε οποια μορφή έκφρασης και αν τη συναντάμε μπροστά μας. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν μπορώ να το καταφέρω χρησιμοποιώντας το "ατού" ή "μειονέκτημα" του οργάνου μου, αλλά μόνο μέσα από την ύπαρξή μου και τον αγώνα μου ενάντια στην εξουσία σαν αναρχική/ος. Συμπτωματικά και συμπληρωματικά είμαστε άντρες ή γυναίκες που δρούμε από κοινού σε έναν αγώνα ενάντια στο κράτος και μια έκφανση αυτού του ίδιου αγώνα είναι και η πάλη μας ενάντια στην πατριαρχία που τη βλέπω σαν αναπόσπαστο κομμάτι της ταξικής πάλης.

Με όλους και όλες τους υπόλοιπους/ες που τοποθετούνται ενεργητικά στο ένα κομμάτι αυτού του αγώνα το συλλογικό το κοινωνικό το πολιτικό αυτό το "ενάντια στο κράτος" αλλά αμβλύνουν τις ανοχές και τους προβληματισμούς τους απέναντι στο άλλο, αυτό της "πατριαρχίας" με χωρίζει μια άβυσσος απόψεων και πρακτικής από την οποία προτιμώ να απέχω και να απομακρύνομαι συνειδητά από οποιαδήποτε συνύπαρξη μαζί τους.

Με λίγα λόγια και πιο καθαρά επί του θέματος, η σεξουαλική επιθυμία και ικανοποίηση δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα αμοιβαίας επιθυμίας και ικανοποίησης. Και όταν η Σομαλή, η δυτική γυναίκα, η ασιάτισα, η Αλίκη του κειμένου ή ο οποιοσδήποτε 5χρονος, 10χρονος κλπ κλπ Κωστάκης (θα έλεγα εγώ γιατί το κείμενο αναφέρεται και σε θέματα παιδαιραστίας/παιδοφιλίας κλπ) δεν συγκατατίθενται στο να "απολαύσουν" αυτή την "ικανοποίηση" του ισχυρού, τότε κάθε σεξουαλικότητα, επιθυμία και ικανοποίηση γίνεται επιβολή, γίνεται εξουσία. Και μην ξεχνάς ότι η βία και ο βιασμός έχει πολλά πρόσωπα και επίπεδα. Ένα από αυτά μπορεί να είναι και μη επαρκώς τεκμηριωμένη "πρόκληση".


Για την/τον louloulou

Αρχίζοντας από τα τελευταία να πω

1. ότι δεν αναφέρομαι στο βίωμα του βιασμού, αλλά στο γεγονός σαν τέτοιο και τι ακριβώς εκφράζει. Κατά συνέπεια σε ένα πολιτικό κείμενο αλλά και στην καθημερινή σου ζωή, δεν αποσιωπάς τίποτε. Καταδικάζεις ευθέως και χωρίς φόβο κάθε μορφή βίας που προέρχεται από την όποια εξουσία και δεν κάθεσαι να ζυγίζεις και να μετράς ποια είναι καλύτερη και ποια χειρότερη.

2. δεν με απασχολούν οι σεξιστικές λέξεις γιατί στην ουσία δεν υπάρχουν λέξεις σεξιστικές, αλλά συμπεριφορές και προθέσεις.

3. για τα περί βιασμένων και δυνητικά βιαστών υποθέτω με παρερμήνευσες. Το παράδειγμα, γιατί για παράδειγμα πρόκειται, αναφέρθηκε για να δείξω ότι ένας που συνυπογράφει ένα τέτοιο κείμενο αν θέλει να είναι πιστός στην θεωρία που αναπτύσσει θα έπρεπε να αντιδράσει έτσι. Προφανώς ή τέλος πάντων υπάρχει μεγάλη περίπτωση να μην το κάνει και αυτό για μένα είναι από μόνο του προβληματικό. Γιατί όταν σκαρφίζεσαι θεωρίες που δεν μπορείς να τις εφαρμόσεις στην πραγματική σου ζωή και αγώνα, τότε δεν είσαι τίποτε άλλο από παραμυθάς ή ακόμα χειρότερα φαφλατάς.

4. Ναι το κείμενο είναι επηρεασμένο από εκείνες τις εποχές αλλά είπα στην αρχή ότι θα μπορούσε κανείς να το χρησιμοποιήσει αντιθετικά αν ήθελε για να προβάλει τελικά τη δική του άποψη, κάτι που δεν είδα πουθενά. Αντίθετα μέχρι στιγμής, οικειοποιούνται αυτές τις απόψεις. Εκτός κι αν υπάρξει μπροσούρα απάντηση στην παραπάνω από τη μεριά τους οπότε πάσο. Επίσης είναι φανερό πως με ένα ελυτίστικο στυλ γραφής γίνονται τρομερές αυθαιρεσίες και άλματα για να μην καταλήξει τελικά πουθενά πέρα από μια συγκεχυμένη και απροσδιόριστη καταγγελία.

5. Τώρα αυτό για το τι "προβλήματα έχουμε κι εμείς που μας φέρονται όλοι οι άντρες τόσο χάλια" εκτός από αυθαίρετο στο δεύτερο σκέλος του, θα έλεγα να μην το σχολιάσω καθόλου γιατί μου φέρνει στο μυαλό κάτι άλλο που επίσης συνηθίζεται να λέγεται: "ε κάτι έκανες κι εσύ και σε βίασε...". Θέλω να πιστεύω ότι σου ξέφυγε και δεν το εννοούσες έτσι.

από Bakakok 09/09/2008 10:03 μμ.


(τα bold και τα υπογραμμισμένα δικά μου, τα υπόλοιπα αυτούσια)

 

Ολόκληρη η ανάλυση σχετικά με τον φεμινισμό, τη σεξουαλικότητα, την επιθυμία και το βιασμό βασίζεται σε θέσφατα τα οποία έρχονται σε απόλυτη αντίθεση με τις αναρχικές αλλά και φεμινιστικές ιδέες. Δεν έχει καμία σχέση με αναρχοφεμινισμό. Δεν είναι μόνο όσα παραπάνω γράφει σε σχόλιό της η @narcho-girl αλλά για μένα είναι η τάση μερικών συντρόφων/σσών σήμερα να παιρνάνε αβίαστα σε μια μεταμοντέρνα οπτική της οποιασδήποτε ανάλυσής τους για να παράγουν κάτι που στην τελική εκτός από διφορούμενο είναι και διασπαστικό έως και σκοταδιστικό.

 

Ποια είναι αυτά τα θέσφατα και γιατί έρχονται σε αντίθεση με τις αναρχικές και φεμινιστικές ιδεές? Είναι αυτές οι ιδέες κάτι ομοιογενές τόσο οι αναρχικές όσο και οι φεμινιστικές?  Όταν κάτι έρχεται σε αντίθεση με αυτές τις αναρχικές και φεμινιστικές ιδέες είναι μεταμοντέρνο? Γιατί είναι διασπαστικό και σκοταδιστικό το εν λόγω κείμενο?

Όλα τα παραπάνω ερωτήματα παραμένουν μετέωρα. Η συγγραφέας του ποστ το μόνο που κάνει είναι να αποδίδει ανυπόστατους χαρακτηρισμούς των οποίων το περιεχόμενο της είναι άγνωστο. Δεν υπάρχει ούτε ένα επιχείρημα στην παραπάνω παράγραφο, είναι εντυπωσιακό.

Ένα μικρό απόσπασμα (παρόλο που όπως λέει ο @thess και θα συμφωνούσα, δεν είναι δόκιμο να παραθέτουμε μεμονωμένες προτάσεις από ένα κείμενο 72 σελίδων, ωστόσο είναι απαραίτητο για να στηρίξω αυτά που θέλω να πω)

Ενάντια στην λατρεία του πέους, ενάντια στον επεκτατικό ιμπεριαλισμό του πέους, ο φεμινισμός δεν βρήκε τίποτα καλύτερο από τη φετιχοποίηση του γυναικείου κόλπου. Εφοδιασμένος με στοίβες λογοτεχνίας και πάθος, κατέστησε τον κόλπο την εστία της διαφορετικότητάς του, τη σκοτεινή πτυχή μέσα στην οποία βρίσκεται η απόλυτη ύπαρξή του. Ο βιασμός τότε γίνεται το έγκλημα των εγκλημάτων, μια οντολογική επίθεση. Λες και είναι πολύ πιο αηδιαστικό ένα πέος που διεισδύει σε μια γυναίκα με τη βία από τον εξαναγκασμό μιας γυναίκας στη μισθωτή δουλεία κάτω από την οικονομική πίεση. Είναι αλήθεια πως στην πρώτη περίπτωση ο ένοχος βρίσκεται εύκολα - είναι ένα άτομο - ενώ στην τελευταία περίπτωση ο ένοχος είναι μια κοινωνική σχέση. Είναι πιο εύκολο να ξορκίζει κανείς τους φόβους του μετατρέποντας το βιασμό σε βλασφημία, μια εισβολή στο ιερότερο των ιερών. Λες και η χειραγώγηση με τη διαφήμιση, τη διαρκή σωματική εκμετάλλευση και το φακέλωμα από τις κρατικές υπηρεσίες είναι μορφές βίας λιγότερο σημαντικές κατά την επίθεσή τους εναντίον του ατόμου συγκριτικά με την επιβαλλόμενη συνουσία.

Σκεφτείτε λίγο αυτόν τον όρο "επεκτατικός ιμπεριαλισμός του πέους". Ποιος και γιατί τον επινόησε? Το πέος είναι ένα όργανο του αντρικού σώματος και μία από τις πολλές λειτουργίες του είναι και η σεξουαλική ευχαρίστηση την οποία προσφέρει και δέχεται και αντίστροφα αν το θέλετε. Το πέος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν "επεκτατικό" και "ιμπεριαλιστικό" από τη στιγμή και μόνο που αυτή και μόνο τη λειτουργία του έχει σκοπό να την επιβάλλει αδιάφορο σε ποιου φύλου άτομο.

Για ποιο είδους φεμινισμό μιλάει το κείμενο, που "έχει φετιχοποιήσει τον γυναικείο κόλπο"? Ναι υπήρξε ένα τέτοιο κομμάτι φεμινιστικών οργανώσεων κυρίως στις δεκαετίες του τέλους ΄70 και ολόκληρη τη δεκαετία του ΄80 που μιλούσαν κάπως έτσι, κάτι όμως που έχει καταρριφθεί ακόμα και από τις ίδιες.

 

Τελικά καταλαβαίνεις για ποιου είδους φεμινισμό μιλάει το κείμενο, αλλά τι είναι αυτό το κάτι που έχει καταρριφθεί ακόμα και από τις ιδέες? Από ολόκληρη την παράγραφο της οποίας το ζουμί βρίσκεται στη φράση Είναι αλήθεια πως στην πρώτη περίπτωση ο ένοχος βρίσκεται εύκολα - είναι ένα άτομο - ενώ στην τελευταία περίπτωση ο ένοχος είναι μια κοινωνική σχέση, έμεινες στην «λειτουργία» του πέους. Η κριτική στο (συγκεκριμένο) φεμινισμό έχει να κάνει με την «θυματοποίηση» που προωθεί. Εκ προοιμίου, για αυτές τις ιδεολογίες, η ταυτότητα «γυναίκα» είναι ΚΑΛΗ και η ταυτότητα «άντρας» ΚΑΚΗ.  Αυτά είναι θέσφατα…


Ο αναρχοφεμινισμός (και αναφέρομαι σ΄ αυτόν γιατί υποτίθεται οι εκδότες της μπροσούρας θεωρούνται αναρχικοί, μιας και σε πολιτικό επίπεδο τέτοια είναι η ανάλυσή τους), δεν έχει καμία σχέση με τις παραπάνω εκτρωματικές απόψεις.

 

Κατά βάση, ο φεμινισμός αγωνίζεται για τα ίσα δικαιώματα των γυναικών και των αντρών, πλήρη συνειδητοποίηση των αρσενικών και θηλυκών δυνατοτήτων, και σκοπεύει να αλλάξει τον "ανδρικό κόσμο" προς ένα "κόσμο για όλους τους ανθρώπους", χωρίς να νοιάζεται για το φύλο, την ηλικία, τη φυλή, τη σεξουαλική επιλογή. Η αναρχική ιδεολογία είναι αυτή που δίνει αυτή τη δυνατότητα πραγμάτωσης στον φεμινισμό και είναι αυτό το σημείο που συνδέονται τα δύο αυτά ιδεολογικά κινήματα.

 

Θαύμα!!! Αυτά ακριβώς που λες, είναι η κυρίαρχη και αφομοιωμένη μορφή του φεμινισμού, ο οποίος ως αστικός φεμινισμός προωθεί την ισότητα! Τελικά τα φύλλα είναι άνισα διότι, όπως λες υπάρχουν αρσενικές και θυληκές δυνατότητες οι οποίες θα γίνουν ίσες όταν ο «αντρικός κόσμος» γίνει  «κόσμος για  όλους τους ανθρώπους!». Μα αυτό αγαπητή μου ήδη συμβαίνει εδώ και πολλές δεκαετίες. Από την οπτική του κεφαλαίου, οι διαφορές λευκός/μαύρος, ομοφυλόφιλος/ετεροφυλόφιλος, γυναίκα/άντρας και ούτω καθεξής, δεν αποτελούν εκφράσεις διαφορετικών τρόπων ύπαρξης που προσφέρουν την ευκαιρία της αμοιβαίας κοινωνικής εξερεύνησης και δημιουργικής συναναστροφής, αλλά το έδαφος για να ταξινομηθούν οι άνθρωποι σε διαφορετικά ήδη εργατικής δύναμης, να διανεμηθούν αντιτιθέμενες κοινωνικές ταυτότητες και να κατασκευαστούν καταναλωτικές ομάδες. 

 


Η πατριαρχία, βασικό χαρακτηριστικό και όπλο της μοντέρνας καπιταλιστικής και ιεραρχικής κοινωνίας μας καθορίζει την καθημερινότητά μας (στη δουλειά, στην πολιτική, στην εκπαίδευση, στην προσωπική ζωή) μέσα από την ιεροποίηση των παραδόσεων (οικογένεια) και τη θέσμιση καθορισμένων ρόλων. Έτσι αυτό που λέμε "αντρικός κόσμος" είναι στην ουσία η κοινή ζωή μας σε ένα σύστημα που διατηρεί το φετίχ της γυναικείας κατωτερότητας. Το πρόβλημα λοιπόν δεν έγκειται στην διαφορετικότητά μου γιατί έχω κόλπο, αλλά σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής μου ζωής που λαμβάνει χώρα στην κοινωνία της ανισότητας και του εξουσιασμού.

 

Βασικά, η πατριαρχία ήταν ένας συγκεκριμένος τρόπος υλικής παραγωγής, βασισμένος σε έναν συγκεκριμένο καταμερισμό της εργασίας με βάση το φύλο. Σήμερα, μετά από δυο αιώνες καπιταλισμού και χιλιάδων αγώνων εναντίον του οι σχέσεις ανάμεσα στα φύλα σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως πατριαρχικές. Το ότι διατηρούνται μορφές παραδοσιακές/πατριαρχικές στις σχέσεις των δυο φύλων (όπως για παράδειγμα συμβαίνει με πολλούς μετανάστες π.χ. τους αλβανούς) έχει να κάνει με την αδυναμία μίσθωσης/εξατομίκευσης της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης. Ενώ για παράδειγμα, το δικαίωμα στο διαζύγιο, η μονογονεϊκή οικογένεια, η όλο και ευρύτερη αποδοχή της ομοφυλοφιλίας, η εργασία της γυναίκας εκτός σπιτιού, είναι μερικά αχνά ίχνη πάνω στην κοινωνική πρακτική ή στην πολιτική μορφή της κοινωνίας, που άφησαν θυελλώδεις ταξικοί αγώνες σε όλο τον κόσμο.


Αν υποθέσουμε ότι υπάρχει μια συμφωνία στα παραπάνω, δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να αποδέχεται κανείς ένα κείμενο που κάνει χαοτικές και αλματώδεις συγκρίσεις όπως αυτές?

Δυστυχώς δεν υπάρχει συμφωνία με όσα γράφεις.


"Λες και είναι πολύ πιο αηδιαστικό ένα πέος που διεισδύει σε μια γυναίκα με τη βία από τον εξαναγκασμό μιας γυναίκας στη μισθωτή δουλεία κάτω από την οικονομική πίεση."

"Λες και η χειραγώγηση με τη διαφήμιση, τη διαρκή σωματική εκμετάλλευση και το φακέλωμα από τις κρατικές υπηρεσίες είναι μορφές βίας λιγότερο σημαντικές κατά την επίθεσή τους εναντίον του ατόμου συγκριτικά με την επιβαλλόμενη συνουσία."

 

Η σύγκριση δεν γίνεται για να πει ότι τελικά η μισθωτή εργασία είναι χειρότερη από το βιασμό. Μόνο ο ιδεολογικός αυτισμός θα μπορούσε να οδηγήσει σε τέτοια συμπεράσματα (αν υποθέσουμε ότι διαβάστηκε ολόκληρο το κείμενο). Για την ακρίβεια δεν γίνεται καμία σύγκριση. Απλά τονίζεται το γεγονός ότι η ύπαρξης μιας βίαιης σχέσης (κεφάλαιο) και η ύπαρξη μιας βίαιης πράξης (βιασμός) σχετικοποιούνται ώστε το πρώτο να φαίνεται σαν λιγότερο κακό του δεύτερου και σαν φυσική κατάσταση πραγμάτων, έναντι στην «αφύσικη» πράξη του βιασμού.

Μα σαν αναρχικές και σαν γυναίκες, σαν άνθρωποι τέλος πάντων που ζούμε στην εξουσιαστική δομή της κοινωνίας μας, δεν είπαμε ποτέ ότι η εργασία είναι χαρά, ούτε ότι η διαρκής σωματική εκμετάλλευση και το φακέλωμα από το κράτος καλώς γίνεται. Δεν μπήκαμε ποτέ στη διαδικασία να ζυγίσουμε, να επιλέξουμε ή να χαρακτηρίσουμε καλό ή λιγότερο καλό τίποτε απ΄ όλα αυτά. Αγωνιζόμαστε η καθεμία και ο καθένας όπως μπορούμε με όλες μας τις δυνάμεις και με κάθε τρόπο ενάντια σε κάθε εξουσία.


Και ο βιασμός δεν είναι "βλασφημία", (έλεος, σε ποιους απευθύνονται αυτοί οι σύντροφοι?) είναι μία από τις πολλές εκφράσεις εξουσίας από όποιον/α κι αν προέρχεται. Βιασμός από άντρα προς γυναίκα ή άντρα, βιασμός από γυναίκα προς γυναίκα ή άντρα.

Τα υπόλοιπα που γράφονται στο κείμενο αυτό σχετικά με την ατομικότητα και το συλλογικό (κοινωνικό), μετά από όλη αυτή την θεώρηση που έχουν εκφράσει σε ένα βασικό για μένα θέμα, λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ παρά να τα δω σαν άλλοθι ή σάλτσα για να καλύψουν και να συμπληρώσουν την μεταμοντέρνα οπτική που ανέφερα παραπάνω.

 

Βλέπω ότι οι ταυτότητες «αναρχική» και «γυναίκα» σε προσδιορίζουν, δεν είπες για παράδειγμα «φοιτήτρια» ή «εργαζόμενη».Έχοντας κάνει την παρανόηση ότι το κείμενο λέει ότι ο βιασμός είναι πιο light από την εργασία, συνεχίζεις στο ίδιο μοτίβο. Το θέμα είναι ότι ο φεμινισμός σαν πολιτική της ταυτότητας, (αυτό είναι το θέμα όλης της μπροσούρας: η κριτική στις μορφές της πολιτικής ταυτότητας, προς όφελος μιας κομμουνιστικής κριτικής των κοινωνικών σχέσεων) εγκαταλείπει κάθε άλλη κριτική για να επικεντρώσει στο πόσο κακή είναι η αντρική συμπεριφορά, φιγούρα, ταυτότητα. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για κάθε φεμινισμό. Το κείμενο επικεντρώνεται στον ριζοσπαστικό-ανθρωπιστικό φεμινισμό που άλλωστε έχει και το πάνω χέρι σαν άποψη. Κρίμας που τα υπόλοιπα σου φάνηκαν σάλτσες.


Θα συμφωνήσω με τη συντρόφισσα παραπάνω που λέει "Αν ήμουν σε κατάληψη δεν θα άφηνα αυτό το έντυπο να μπει στο χώρο μου." γιατί δεν θα είχα καμιά αντίρρηση να κουβεντιάσω τέτοιες απόψεις σε όποια βάση θέλει ο συνομιλητής μου, αλλά εδώ πρόκειται για μια μπροσούρα, συνεπώς ένα κείμενο που έχει κουβεντιαστεί και συνδιαμορφωθεί από όλους ή όσους ήθελαν να συμμετέχουν. Συνεπώς αποτελεί το συμπέρασμα και τις καταληκτικές απόψεις αυτών των ανθρώπων πάνω σ΄ αυτό το ζήτημα. Και αν κανείς καταλήγει έτσι εύκολα ή και δύσκολα (δεν έχει σημασία) σε τέτοια συμπεράσματα, αν αυτός είναι ο λόγος που εκφράζει στην τελική, δεν έχει τίποτε κοινό μαζί μου, και δύσκολα θα μπορούσα να τον αποδεκτώ και σαν σύντροφο στον δρόμο, και σαν σύντροφο με την ευρεία έννοια της λέξης στην καθημερινότητά μου, σε κάθε επίπεδο. Γιατί πολύ απλά, όταν θα με δει βιασμένη και αν θέλει να είναι ειλικρινής, το πιθανότερο είναι να μου πει: "έντάξει, μην κάνεις έτσι, δεν τρέχει τίποτε, κάθε μέρα βιάζεσαι στη δουλειά σου"

 

Εσύ δηλαδή ότι έχεις δημοσιεύσει, ή ότι γράφεις τέλος πάντων είναι ένα τελικό συμπέρασμα το οποίο δεν σηκώνει συζήτηση, σύγκρουση ή ακόμα και αναθεώρηση; Μάλιστα, κάθε συμπέρασμα και ένα θέσφατο. Άρα τελικά η άποψη σου ή μάλλον τα συμπεράσματα σου είναι αντικειμενικά σωστά και αληθινά. Και τέλος όποιος δεν συμφωνεί με τη σωστή σου άποψη, είναι τόσο χάλια που δεν τον θες ούτε στο δρόμο μαζί σου, ούτε σαν συνάδελφο, ούτε σαν τίποτα. Ωραία κοινωνική αντίληψη. Αλήθεια πως θα αγωνιστείς σε ένα χώρο, (σχολικό, εργατικό, φοιτητικό, ακόμα και πολιτικό) όπου είναι de facto  ότι δεν συμφωνούν όλοι;    Η τελευταία σου γραμμή είναι προσβλητική και πιστή στην «θυματοποιητική» λειτουργία της πολιτικής σου ταυτότητας.


Bakakok

(one of these creeps)

από d 09/09/2008 11:08 μμ.


Το βάζω ξανά. Ελπίζω να πετύχει τώρα:

Με τον όρο ταυτότητα ο Dauvé αναφέρεται στο αποτέλεσμα μιας κοινωνικής κίνησης ενάντια στο κεφάλαιο που αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει, μιας και η κοινότητα του κεφαλαίου δεν ανέχεται την ύπαρξη καμιάς κοινότητας που στρέφεται πραγματικά εναντίον του χωρίς να απαντήσει. Η ταυτότητα τότε είναι η παγωμένη μορφή της κοινωνικής σχέσης που γεννήθηκε μετά την ήττα, και ως τέτοια εξυπηρετεί την επέκταση της ήττας, με φορέα τον ίδιο τον ηττημένο. Όσο μια ταυτότητα γίνεται σημείο εκκίνησης κάποιου αγώνα ή κάποια στοιχεία της πλουτίζουν το περιεχόμενο ενός αγώνα, αλλάζει το ίδιο το περιβάλλον μέσα στο οποίο αυτή η ταυτότητα δημιουργήθηκε και πάγωσε, αποδομείται και αυτή η ίδια, χάνεται η αυτοαναφορικότητα που εμπεριέχεται σε αυτήν ως δομικό στοιχείο του διαχωρισμού, και επεκτείνεται μέχρι την ίδια της τη διάλυση μέσα στην κοινότητα του αγώνα. Στην κοινότητα αγώνα το συνεκτικό χαρακτηριστικό πλέον είναι η άρνηση της σχέσης κεφάλαιο σε ένα πρώτο επίπεδο (άρνηση μερική, σπασμωδική, παιδαριώδης, ή ακόμα και αναπτυγμένη άλλες φορές), και η θετική ανθρώπινη δημιουργία σε δεύτερο επίπεδο, όταν ο αγώνας γενικευτεί, και η αναγνώριση νέων συλλογικών επαναστατικών αναγκών και επιθυμιών αντικαταστήσει τα επιμέρους χαρακτηριστικά της εκάστοτε ταυτότητας, όταν τελικά ο αγώνας, ξεπεράσει κι αυτή ακόμα την άρνηση και διαλυθούν πλέον όλες οι επιμέρους ταυτότητες.

από σομ-σομ 09/09/2008 11:37 μμ.


που είναι το κακό να θέλεις να προβληθεί μια άποψη που έχεις καταθέσει. τι πάει να πει η προβοκάτσια ως αυτοπροβολή; το να βγάλεις 1000 αντί 500 αντίτυπα δεν είναι αυτοπροβολή; το να δίνεις μια μπροσούρα από τη τσέπη σου χωρίς αντίτιμο για να φτάσει σε πιο πολύ κόσμο δεν είναι αυτοπροβολή; δεν το έχετε κάνει ποτέ?
όταν κάνεις κριτική σε κάποιον που τον θεωρείς σύντροφο, δεν θες να σου απαντήσει; δεν πρέπει να τον προκαλέσεις να σου απαντήσει; τι πρέπει να κάνεις; να κρύβεσαι πίσω απ' το δάχτυλο σου και να του φέρεις την άποψη σου απ' έξω απ' έξω για να μη θιχτεί και χαλάσουν οι σχέσεις σας;
\αντί να εκτιμήσετε την ειλικρινή παράθεση μιας άποψης έξω από τα δόντια χωρίς περιστροφές και αηδίες, κατηγορείτε τη "προβοκάτσια" ως αθέμιτο μέσο. τι να πω?

η κριτική είναι όπλο, δεν είναι πούπουλο


Εικόνες:

από an@rchogirl 10/09/2008 2:02 πμ.


λοιπόν αγόρια, ναι, η κριτική δεν είναι πούπουλο... είναι όπλο και ο δικός σας ο παππούς έλεγε προτιμότερη η κριτική των όπλων από το όπλο της κριτικής. Οπότε για κοπιάστε πουθενά δημόσια στη θεσσαλονίκη και θα τα πούμε και θεωρητικά και υλικά...


από //////////////////// 10/09/2008 9:49 πμ.


πρωτα απ'ολα, δε ξερω τους μεταφραστες. δε ηξερα οτι εχει μεταφραστει το κειμενο αυτο στα ελληνικα. keep it up! - ο συγγραφέας προσπαθει να κανει μια κριτικη στην περιχαράκωση μέσα σε μια ταυτότητα. Οι δε σκεψεις του για τον βιασμο κ τη μισθωτη εργασια έχω την εντύπωση ότι ξεκινουν απο μια ιδεα -που νομιζω υπαρχει και στον Bataille: το αιδοιο -ή το πεος, ο πρωκτος κλπ κλπ κλπ- δεν θα εχουν για την κομμουνιστικη ανθρωποτητα καμια αποκρυφη σημασια -περα απο το γεγονος οτι ειναι ερωτογενείς περιοχες, με x αναγκες υγιεινης κλπ, δε θα ειναι μερη ΦΕΤΙΧ οπως ειναι τώρα για όλους/ες μας, τόσο δηλ. για τους εναπομειναντες της παραδοσιακης ηθικης, η οποια παραπαιει, τουλαχιστον στα μητροπολιτικα κεντρα, όσο και για τους-ες σεξουαλικα "απελευθερωμενους-ες". Αυτό εμενα μου ειναι προφανες. κι ενα (χαζο και φυσικα μη-νομιμο) ερωτημα για τους αντρες: Τι ειναι χειροτερο, ενας βιασμος ή ενας χρονος στρατιωτικης θητειας; Εκατομμυρια Ελληνες θα απαντούσαν χωρίς να το σκεφτούν καν "Μα καλα ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΙΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ;;;;;" αυτα.. τωρα για τα "τολμηστε να τα πειτε δημοσια..." λιγη σοβαροτητα ρε σεις. Αν ειναι ενοχος για κατι ο Ντωβε (ως προς τα της ηθικης, γιατι κατα τα αλλα ειναι και αρνητης του ολοκαυτωματος, και αντισημιτης και και..) ειναι οτι δεν πιστευει οτι μπορει να υπαρξει μια πολιτικη υπερ της ισοτητας των φυλων (gender) κλπ που να μην εξαρταται τροπον τινα απο μια κριτικη του κεφαλαιου, με ο,τι αυτη συνεπαγεται.

 Μέ έκπληξη παρακολουθώ τη «συζήτηση» (τα εισαγωγικά για συγκεκριμένη μερίδα σχολιαστών) καθώς αποκαλύπτεται η κενότητα των επιχειρημάτων των λάβρων ηθικιστών στο όνομα της αναρχίας, μάλιστα (τρομάρα τους!) Μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κλιμάκωση της «επιχειρηματολογίας» τους -προφανώς λόγω της εντελώς πρωτόγονης πολιτικής προέλευσής τους.
  • Δεν είναι πολιτικό πισωγύρισμα και εντελώς πατριαρχικό το κάθε anarchogirl, αφού διαστρεβλώσει ό,τι (νόμισε ότι) διάβασε, βγάλει αυθαίρετα συμπεράσματα και κάνει ψευδοταυτίσεις, ελλείψει άλλων επιχειρημάτων-πλην των ελαχίστων απλοϊκών και λανθασμένων σχολίων- να καταλήγει στο μόνο που έχει μάθει καλά από την κυρίαρχη ηθική: την ιδιοκτησιακή λογική («δε θα άφηνα αυτό το έντυπο να μπει στο χώρο μου») και τον αυταρχισμό;
  • Aφού είναι ανίκανη να κριτικάρει, AΠAΓOPEYEI.
  • Kαι, τέλος, «κοπιάστε πουθενά δημόσια και θα τα πούμε!» H κορύφωση της θεωρητικής φτώχειας δεν είναι παρά, φευ, το γνωστό καταφύγιο των macho στις μάπες. Oυάου, anarchogirl, anarchofemine και trelovourlo και συν-τραμπούκοι, επιτέλους, αφού μας πείσατε με την ανωτερότητα των επιχειρήματων σας, θέλετε να αποδείξετε και την ανωτερότητα των μπουνιών σας!
Ωστόσο, ΣO, δεν παραφαίνεται ακραίο, τυπάκια με λαϊκο-macho κουλτούρα να φτάνουν να εξαπολύουν ανοιχτές απειλές και να παραμένουν εδώ;
ZHTΩ O ANAPXO-MACHISMO!

από d 10/09/2008 4:27 μμ.


λοιπόν αγόρια, ναι, η κριτική δεν είναι πούπουλο... είναι όπλο και ο δικός σας ο παππούς έλεγε προτιμότερη η κριτική των όπλων από το όπλο της κριτικής. Οπότε για κοπιάστε πουθενά δημόσια στη θεσσαλονίκη και θα τα πούμε και θεωρητικά και υλικά...

Και μόνο αυτό το σχόλιο δείχνει τον ξεπεσμό μιας μερίδας απολιθωμάτων του δήθεν αναρχικού χώρου. Είναι δε έτοιμοι να ξεκαθαρίσουν το τοπίο στέλνοντας, στην ανάγκη, τον αντρικό πληθυσμό και τον αντιφρονούντα θυληκό πληθυσμό σε κάποιο ξερονήσι για να επιδίδονται εκεί στο αγαπημένο σπορ των βιασμών.

Πόσο πολύ για όλους εσάς μιλάει σε αυτό το κείμενο ο Dauve. Με την ταυτότητα στο στόμα, λες και θα πέσει σε λίγο το αεροπλάνο, προσπαθείτε να σώσετε αυτό για το οποίο ζείτε. Την ηθική. Και αυτή η ηθική, που σημειωτέον είναι η γνωστή καπιταλιστική ηθική, διαπερνά τα πάντα στη ζωή σας, τις σχέσεις, τη δουλειά, την πολιτική δράση.

Δεν πειράζει παιδιά. Το κίνημα μπορεί και ΧΩΡΙΣ εσάς. Οπότε μπορείτε να συνεχίσετε να δέρνετε όποιον έχει διαφορετική άποψη, ή να τον καλείτε σε μονομαχία στην πλατεία Ναυαρίνου για να πέφτουν και στοιχήματα από τους θεατές.

Έλεος πια!


Γιατί να σβηστούν; Έτσι κι αλλιώς είναι αστείες οι απειλές. Δημόσια έχουν μοιραστεί οι μπροσούρες και μέσω καταλήψεων. Επίσης το email παραπέμπει σε αυτούς που το έβγαλαν. Δεν είναι δυνατόν να κυκλοφορεί έξω κανονικά εδώ και 4 μήνες και ξαφνικά μόλις βγει στο ίντυ να γίνεται χαμός. Ξεκολλήστε... Η πρόταση που υποτίθεται ότι σχετικοποιεί το βιασμό, κατά τη γνώμη μου ακριβώς το αντίθετο κάνει. Όταν λέμε "ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ" (παρομοιάζοντας τη δουλειά με τη δουλεία), θα πρέπει να μας παρεξηγούν τα θύματα της εμπορίας ανθρώπων με το σκεπτικό ότι σχετικοποιούμε ή με μας νιάζει και τόσο το δράμα δισεκατομμυρίων ανθρώπων από την αρχαία Αίγυπτο ή την Ελλάδα, ως την Αφρική και ως τα σύγχρονα δουλεμπόρια που είναι κυριολεκτικά δουλεμπόρια και όχι όπως ο ΟΑΕΔ για παράδειγμα.?? Είναι προφανές ότι αυτό που θέλουμε να πούμε είναι ότι η εργασία στον καπιταλισμό είναι χάλια, και όχι ότι δε μας πολυαγγίζει το δράμα των σκλάβων γιατί εμείς δουλεύουμε. Αν χρησιμοποιούσε κάποιος την έκφραση "καθημερινός μισθωτός βιασμός" για να περιγράψει τη δουλειά, πάλι το ίδιο είναι. Είναι απόλυτα σαφές σε μένα ότι προσπαθεί να αποϊεροποιήσει κάποια πράγματα, με σκοπό να βρει την κοινωνική εξουσιαστική σχέση που δημιουργεί αυτά τα πράγματα και να κατηγορήσει αυτήν. Τώρα, είναι συζητήσιμο αν πιστεύει κάποιος ότι η εργασία είναι αυτό που επηρεάζει κάθε εξουσιαστική σχέση (και αυτήν των φύλων ή της οικογένειας) που είναι ουσιαστικά αυτό που λέει. Επίσης είναι συζητήσιμα στην ίδια βάση και άλλα πράγματα που λέει στο κείμενο ή αν ο τρόπος γραφής αυτός είναι δόκιμος. Αλλά γιατί να μην μπει σε μια κατάληψη αυτό το πράγμα;;!! Στις καταλήψεις που ξέρω, δεν είχαν όλοι την ίδια άποψη από πάντα. Το να κατηγορούνται κάποιες και κάποιοι για φαλλοκρατία και "θα τα πούμε θεωρητικά και υλικά(?!?!?!)" είναι τελείως κακοπροαίρετα και αυτά που γράφω δεν είναι απάντηση σε αυτούς προφανώς, αλλά σε όσους επέλεξαν να κάνουν κανονική κριτική.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License