Ολονυχτία για... άσυλο

Κάθε βράδυ, έξω από την Διεύθυνση Αλλοδαπών στην οδό Πέτρου Ράλλη, συγκεντρώνονται χιλιάδες παράνομοι αλλοδαποί. Ανεργοι, χωρίς χαρτιά και ελπίδα να παραμείνουν νόμιμα στη χώρα και με άδεια τσέπη, δεν έχουν τίποτα άλλο να περιμένουν παρά να ξημερώσει. Και μετά ν' ανοίξει η μαγική πόρτα του Αλλοδαπών, που ίσως κάποια μέρα να έρθει η σειρά τους και να υποβάλουν αίτημα ασύλου, μέχρι κι αυτό ν' απορριφθεί, όπως γίνεται μέχρι σήμερα.

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΑΜΑ


Οι Πακιστανοί ξεδιπλώνουν ένα πανό
Την περασμένη Παρασκευή ξενύχτησαν πάνω από 4.000 Πακιστανοί στην είσοδο της Διεύθυνσης Αλλοδαπών. Την επομένη το πρωί ήταν η σειρά τους να υποβάλουν αιτήματα, αφού η Αστυνομία δέχεται κάθε μέρα και διαφορετική εθνότητα. Δέκα μέρες πρίν, στο ίδιο σημείο, ένας Πακιστανός έχασε τη ζωή του. Βλέποντας τον μεγάλο συνωστισμό, οι αστυνομικοί αντέδρασαν βίαια.

«Ενα χρόνο δούλευα, σε βιοτεχνία. Με 20 ευρώ μεροκάματο. Για 12 ώρες δουλειά. Τρεις μήνες τώρα δεν δούλεψα ούτε μία μέρα. Μένω στη Νίκαια. Σ' ένα δωμάτιο με άλλους πέντε συμπατριώτες. Αν βρω δουλειά, θα πάνε όλα καλά. Θα καταφέρω να στείλω λεφτά στην πατρίδα. Ο πατέρας, η μάνα περιμένουν. Εχουν άλλα 7 παιδιά. Δεν υπάρχει δουλειά στο Πακιστάν. Τρώνε ό,τι σπείρουν στα χωράφια. Είναι πολύ άσχημη η κατάσταση εκεί. Ολοι όσοι είναι μαζεμένοι σήμερα, Πακιστανοί είναι. Γι' αυτό περιμένουμε εδώ. Κανένας από όλους αυτούς δεν έχει χαρτιά» απαντά ο 23χρονος Ρισμάν.

Είναι ένας ανάμεσα σε χιλιάδες, χωμένος στον όγκο αμέτρητων μελαχροινών μικρόσωμων ανθρώπων. Είναι όλοι άνδρες, νέοι, από 16 μέχρι 30 χρόνων. Ντυμένοι με φθηνά, φθαρμένα αλλά καθαρά ρούχα. Με την απελπισία να εναλλάσσεται με την αισιοδοξία της νιότης στο βλέμμα. Που είναι καρφωμένο στο παράθυρο της υπηρεσίας με το αναμμένο φως. Αν και ξέρουν καλά ότι η πόρτα δεν θ'ανοίξει πρίν από τις εννέα το πρωί κι ακόμα είναι μόλις 7 το απόγευμα της προηγούμενης μέρας.

Ορισμένοι μπαίνουν στον διπλανό φούρνο και κυριολεκτικά τον αδειάζουν, αγοράζοντας όλο το ψωμί. Στην είσοδο, ένας μετανάστης από την Αλβανία τους φωνάζει γιατί ακούμπησαν στο παρκαρισμένο του αυτοκίνητο. «Εχεις δουλειά;», το ερώτημα όποιου μας πλησιάζει. «Εγώ δούλεψα εννέα μήνες. Τώρα δουλειά όχι, λεφτά όχι. Τι να κάνω;» ρωτάει ο 18χρονος Αλί. «Τρία χρόνια δούλευα στα Μέγαρα. Εβγαζα καρβουνόξυλο. 12 ώρες δουλειά, 30 ευρώ. Τώρα όχι δουλειά, όχι χαρτιά», προσθέτει απογοητευμένος ο 21χρονος Ανάμ Ουλά. Ο Χαν λέει ότι ζει δύο χρόνια στη Νίκαια, ο Χασάν τρία: «Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι ότι ζούμε παράνομα, δεν μας δίνουν χαρτιά. Και δύσκολα βρίσκουμε ένα μεροκάματο. Ετσι, ζούμε όλοι μαζί. Ενας δουλεύει, 7 τρώνε...»

«Δύο χρόνια δούλεψα στην οικοδομή. Μπετά έριχνα, 25 ευρώ μεροκάματο. Τώρα λίγες μέρες βρίσκω μεροκάματο. Αλλά τώρα δεν δίνουν χαρτιά», λέει και ο 21χρονος Αμπάτ. Και ο Σεκλέν συμφωνεί ότι «δεν υπάρχει δουλειά. Ολοι εμείς ζούμε στην Ελλάδα μέχρι και τρία χρόνια. Χωρίς χαρτιά και χωρίς χρήματα. Προσπαθούμε να βρούμε ένα μεροκάματο σε οποιαδήποτε δουλειά βρεθεί. Εμείς δουλεύαμε σιδεράδες. Οι Πακιστανοί είναι καλά παιδιά, δεν κάνουν φασαρία. Στο Πακιστάν η ζωή είναι δύσκολη. Δεν ξέρεις ποια στιγμή θα πεθάνεις. Θέλουμε να φύγουμε για την Ισπανία, τη Γερμανία, όπου υπάρχει δουλειά. Αλλά δεν μπορούμε, αφού δεν το επιτρέπει ο νόμος...».

Επειτα από τρεις ώρες αναμονής, ο όγκος των μεταναστών μετακινείται προστά στο οδόστρωμα της Πέτρου Ράλλη. Φωνάζουν συνθήματα για «ελεύθερο Πακιστάν». Μαζί τους βρίσκονται και μέλη αναρχικών ομάδων για αληλεγγύη.

Ξεδιπλώνουν ένα πανό που γράφει «Ζεστή φιλοξενία: Απελάσεις - σφαίρες - μαύρη εργασία». *


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 17/11/2008

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License