ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ

από Δημήτρης Μπελαντής 10/12/2008 8:41 μμ.

Η Αριστερά (επίσημη και μη) αντιμετωπίζει με φόβο το φαινόμενο μιας γενικής κοινωνικής εξέγερσης. Το ζήτημα της "βίας" έχει κοινωνικούς προσδιορισμούς και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ηθικολογικά. Ιδίως το ΚΚΕ υιοθετεί μια αντιδραστική στάση έναντι της εξέγερσης.Οφείλουμε να την υπερασπίσουμε ολόψυχα.

 

 

Δ.Μπελαντής   , 09-12-2008 , 10-12-2008

 

 

    De revoltionibus (περί των εξεγέρσεων)  Ι- ή ο φόβος της Αριστεράς μπροστά στα  κοινωνικά πέναλτυ

 

 

1.      Μια πανελλαδική κοινωνική εξέγερση. Zούμε τις τελευταίες τέσσερις ημέρες μια γενικευμένη κοινωνική εξέγερση σε  πανεθνική κλίμακα, μια εξέγερση που ζεσταίνει  αλλά και φοβίζει χιλιάδες ψυχές .. Ο αριθμός των μετεχόντων (αρκετές χιλιάδες) , η κλιμάκωση της βίαιης σύγκρουσης, η ανασφάλεια των κρατούντων δείχνει ακριβώς ότι περί αυτού πρόκειται και όχι για μια επανάληψη των συγκρούσεων ΜΑΤ και «κουκουλοφόρων».  Ο συνασπισμός εξουσίας φοβάται όχι γι’ αυτό που γίνεται αλλά για αυτό που προοιωνίζεται στο κοντινό μέλλον. Ακόμη και τα κανάλια, παρά τον δεδομένο ιδεολογικό τους ρόλο ως «κέρβερων του καθεστώτος»

( Αλτουσέρ ) , αντιλαμβάνονται ότι συμβαίνει κάτι ποιοτικά  καινούριο  Ο Πρετεντέρης μιλά στις 8/12 για «μαζικό κίνημα κουκουλοφόρων» («Ανατροπή»). . Τι γίνεται, όμως, με την Αριστερά ;  Στην μια εκδοχή της , το ΚΚΕ, βλέπει παντού προβοκάτορες, κινούμενους από τον κρατικό μηχανισμό και «τυφλή βία» που βλάπτει το λαϊκό κίνημα- συν τον «ανώμαλο» ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ . Όσοι δεν είναι προβοκάτορες, είναι «παραπλανημένοι». Αυτή τη γραμμή είχε το ΚΚΕ πάντοτε απέναντι σε βίαιες συγκρούσεις, τις οποίες δεν έλεγχε (Πολυτεχνείο 73  και 350 προβοκάτορες,  καταλήψεις 79,  ματαίωση της πορείας για Καλτεζά τον 11.1985). Για το ΚΚΕ ασφαλής εκδήλωση του λαϊκού κινήματος είναι  αποκλειστικά οι ελεγχόμενες από αυτό πορείες και κινητοποιήσεις. Ακόμη και η  όντως αγωνιστική στάση που επέδειξε στη Γιουγκοσλαβία , στους λιμενεργάτες κλπ (και με βίαιες  συγκρούσεις) είναι κάτι που μάλλον το απωθεί από την κομματική του Ιστορία. Στην άλλη εκδοχή της, τον ΣΥΡΙΖΑ, η γραμμή είναι ορθότερη και πιο ισορροπημένη έναντι της παρούσας κοινωνικής εξέγερσης (δηλώσεις Τσίπρα της 8/12) . Δεν καταδικάζει αλλά και δεν υιοθετεί τα «έκτροπα», ενώ αναγνωρίζει τα γεγονότα ως εξέγερση  . Παραμένει, όμως, ως πρόβλημα ιδίως εν όψει των δηλώσεων Αλαβάνου  η σχολαστική εμμονή στην διάκριση «ειρηνικών» και «βίαιων μορφών» (σαν να μην είναι οι ίδιοι οι ειρηνικοί διαδηλωτές του πρωϊνού οι ίδιοι πάνω κάτω με τους «κουκουλοφόρους» της νύχτας ή έστω δεν εκπροσωπούνται οι πρωϊνοί στις πρακτικές των βραδυνών ). Η έμφαση στον διαχωρισμό είναι απότοκη του στρατηγικού μεταρρυθμισμού του ΣΥΝ παρά την αριστερή του στροφή μετά το 2004.  Με αυτό τον τρόπο, αν και ορθως  δεν συμψηφίζει τις ανόμοιες  αντιτιθέμενες μορφές βίας, χάνει την μεγάλη κοινωνική εικόνα από τα μάτια του . Είναι άστοχη η παρατήρηση ηγετικών στελεχών του ΣΥΝ ότι  «η Αριστερά είναι με τα ειρηνικά συλλαλητήρια» και δεν «φορά κουκούλες» .Όταν η Αριστερά αποπειράθηκε να σπάσει την απαγόρευση στην επίσκεψη Κλίντον την 19.11.1999 , δεν ήταν με την αναπόφευκτη  βία και την αμφισβήτηση της νομιμότητας ; Όταν η Αριστερά αμφισβήτησε τον διαγωνισμό Αρσένη, δεν ήταν αντικειμενικά «υποκινητής της βίας» ; Το σύνδρομο της «μη βίας» κυνηγά την Αριστερά (ως να ήταν οπαδός του Γκάντι) και την ωθεί να διαφοροποιείται συχνά από το πραγματικό κίνημα. Βλέπετε, μια φορά που η Αριστερά χρησιμοποίησε μαζικά την βία (στον Εμφύλιο) έχασε. Και από τότε, ιδεολογικά que victis. Όποιος καεί στον χυλό, φυσά και το γιαούρτι.

                 Αντιθέτως, πολύ κοντά στην πραγματική κατάσταση ήταν οι παρορμητικές αλλά εύστοχες δηλώσεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ψαριανού.

 

       2.Ποιό είναι το κοινωνικό υλικό της εξέγερσης ή περί «μαζοκουκουλοφόρων»

 . Η δολοφονία του Αλέξη στις 6/12 ήταν ο καταλύτης μιας σύνθετης κοινωνικής διαδικασίας. Αφ’ένός μεν η αποκρουστική δολοφονική κρατική καταστολή βιώθηκε πολύ σωστά  ως επίθεση γενικευμένη του κράτους στην νεολαία. Σε αυτήν την κλίμακα, αξίζει να σημειωθεί ότι η γενικευμένη και διαρκώς ατιμώρητη  αστυνομική βία απέναντι σε νέους, μετανάστες, εργάτες, φυλακισμένους κ.α. βιώνεται με ιδιαίτερη ένταση από την όλη νεολαία ως κοινωνική κατηγορία και όχι μόνο από τους «συμμαθητές» του άτυχου Αλέξη.  Και βιώνεται ως η κορωνίδα της κοινωνικής καταπίεσης. Ας θυμηθούμε εδώ για άλλη μια φορά  : η νεολαία δεν ορίζεται κυρίως από την ταξική της προέλευση αλλά από την ένταξή της στους ιδεολογικούς και αναπαραγωγικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους. Τουτέστιν έχει ενιαία ιδεολογικά χαρακτηριστικά κατά βάση και μπορεί να δράσει υπό ορισμένες συνθήκες ως αυτόνομη κοινωνική κατηγορία/ δύναμη σύμμαχη με την εργατική τάξη. Ιδίως, η επίθεση των κατασταλτικών μηχανισμών στη νεολαία τείνει πάντοτε να την ενοποιεί σε ριζοσπαστική κατεύθυνση.

 

   Προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τι σημαίνει «κρατική» και «αστυνομική βία» οι καναλάνθρωποι σε διατεταγμένη υπηρεσία.

   Δεν είναι τυχαίο ότι το περιστατικό προσπαθείται να απομονωθεί από την λογική «νόμου και τάξης» των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και να παρουσιαστεί ως έργο ενός άφρονος ψυχοδιαταραγμένου ειδικού φρουρού (Πρετεντέρης στις 8/12). . Η κατασταλτική διάσταση κόντρα στις μολυσμένες περιοχές (Εξάρχεια) , ο αντινεολαιίστικος ρατσισμός, το λασκάρισμα στη χρήση των πυροβόλων όπλων , όλα αυτά αποσιωπώνται για να μείνει ο μεμονωμένος άφρων αστυνομικός (κατά τους άφρονες αξιωματικούς της χούντας) .  

 

.

    Από την άλλη πλευρά , στην εξέγερση μετέχουν και τμήματα της νεολαίας που δεν έχουν καμία σχέση με τους «συμμαθητές του Αλέξη» και την παμμαθητική αλληλεγγύη. Πρόκειται, για στρώματα της νεολαίας που έχουν αρχίσει να μπαίνουν στα γρανάζια της καπιταλιστικής παραγωγής και οικονομίας ( εργατική καιμ άνεργη νεολαία) , με μισθούς δουλείας , με ανύπαρκτες εργασιακές και συνδικαλιστικές σχέσεις, στο έλεος της εργοδοτικής κτηνωδίας.     Η «γενιά των 700 ευρώ», των stage και της αμείλικτης εργατικής μαθητείας νοιώθει τώρα ότι είναι και στο στόχαστρο του κάθε αστυνομικού. Η αντίδραση της  δεν μπορεί παρά να είναι στοιχειακά βίαιη, αφού δομικά βιαιες ( βλ. και σε Agnioli , Johann Galtung κ.α.)  είναι οι καθημερινές συνθήκες εργασιακής και κοινωνικής της ύπαρξης.   : εργασιακός νομαδισμός, υποαπασχόληση, ανεργία,  εργασία-λάστιχο, εντατική υπερεκμετάλλευση.

   Την στιγμή που οι ίδιοι οι  μαθητές μπαίνουν  στη σύγκρουση, πως θα ήταν δυνατό τα στρώματα της εργατικής νεολαίας να μην εκφράσουν έντονα και βίαια την οργή τους για τις κοινωνικές συνθήκες ύπαρξής τους ;

    Πως είναι δυνατό  το πιο «πατημένο» κομμάτι της νεολαίας και της εργατικής τάξης ταυτόχρονα να φερθεί με όρους savoire vivre ; Πως είναι δυνατό να σεβαστεί τον κόσμο των υλικών εμπορευμάτων –τα οποία καθημερινά προάγει η πιστωτικά πλαστοποιημένη ζήτηση και οι διαφημιστικοί μηχανισμοί- όταν η ίδια η ζωή του δεν είναι παρά ένα κακοπληρωμένο εμπόρευμα ; Πως μπορούμε ως εισαγγελείς να καταδικάζουμε την καταστροφή εμπορευμάτων και επιχειρήσεων, όταν δεν έχουμε κάτι πειστικό να προτείνουμε για την κακοποίηση ή και την αφαίρεση των ανθρώπινων ζωών ; Αυτό δεν σημαίνει μίσος ή αδιαφορία για τους άτυχους μικρομαγαζάτορες αλλά σημαίνει ότι πρέπει να προτάξουμε την αναλυτική κοινωνική εξήγηση (με τα εργαλεία του κριτικού Μαρξισμού) έναντι της δεξιάς και αριστερής αντιβίιαιης  ηθικολογίας.

 

   Επιπλέον, πέρα από την γενική αντίθεση στη μορφή εμπόρευμα υπάρχει και η μεγάλη αναντιστοιχία  για την περιθωριοποιημένη νεολάια ανάμεσα στην επιθυμία για το εμπόρευμα που γεννούν οι διαφημιστικοί μηχανισμοί και στην ακύρωση της επιθυμίας που γεννά ο χαμηλός μισθός. Η βία, η απαλλοτρίωση  είναι και παιδιά της ματαίωσης. 

 

    Δεν είναι τυχαίο που ακόμη και μισθωτοί χωρίς πολιτική παδεία χαίρονται για αυτό το μεγάλο κοινωνικό ξέσπασμα και δεν το συμψηφίζουν με τις ζημιές . Είναι το ταξικό ένστικτο που τους καθοδηγεί . Κρίση, λιτότητα, σκάνδαλα,  «πάτημα» των κάτω .όλα αυτά έψαχναν μια αφορρμή για να οδηγήσουν στην έκρηξη .Και ιδού η Ρόδος !!

 

3.Η γενικότερη πολιτική κρίση και η εξέγερση

 

      Ένα γόνιμο έδαφος για την εξέγερση στάθηκε η γενική κρίση διακυβέρνησης της τελευταίας διετίας . Τα σκάνδαλα, ο πρωτοφανής αυταρχισμός (υποκλοπές, Πακιστανοί, κ.α. ) , η αδυναμία του δικομματισμού να διατηρήσει την παλιά του αίγλη ,λειτουργούν υποσκάπτοντας την κοινή μήτρα των αστικών κυβερνητικών κομμάτων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) .Οι εναλλακτικές με το ΛΑΟΣ ή τμήμα της Αριστεράς ή με συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ δεν είναι ακόμη ώριμες και το σύστημα πολιτικής εκπροσώπησης φαίνεται οριακά να εξασθενεί .

 

   Σε αυτό το πλαίσιο μεγάλο τμήμα των μισθωτών και της νεολαίας στρέφονται κυρίως  στην «ασαφή ψήφο» ή περιορισμένα στην Αριστερά (ιδίως τον ΣΥΡΙΖΑ). Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να καλύψει αυτή την αποστοίχιση αν έπειθε ότι είναι κάτι ριζικά διαφορετικό . Ακόμη δεν το έχει πετύχει. Τα κόμματα (αστικά αλλά εν μέρει και αριστερά) βιώνουν ένα ναδίρ αναξιοπιστίας στην κοινωνία.

 

   Εάν τα πράγματα έχουν έτσι., εξηγείται η αδυναμία σημαντικής επιρροής των κομμάτων στο «ξέσπασμα» και το βάθεμα της πολιτικής κρίσης μέσα από το «ξέσπασμα». Αυτό , αν δεν αναταχθεί από την κινηματική Αριστερά, μπορεί να οδηγήσει σε μια κρίσιμη διχοτομία κινήματος και Αριστεράς , ακόμη και σε δεξιά ριζοσπαστικοποίηση τμημάτων του κινήματος λόγω των πιο ανώριμων όψεών του .

 

 

   Παρόμοιες κοινωνικές εξεγέρσεις, αν πολιτικοποιηθούν –χωρίς να χειραγωγηθούν- από την Αριστερα θα μπορούσαν , όντως να τρέψουν την κρίση διακυβέρνησης σε ηγεμονική πολιτική κρίση, δηλαδή σε κρίση του πολιτικού συστήματος και των μηχανισμών του. Αυτό τρέμει η κυυβέρνηση, τα αστικά κόμματα και τα κέντρα εξουσίας .Όχι πρωτοφανής βία λοιπόν αλλά πρωτοφανής απονομιμοποίηση της αστικής ηγεμονίας και διαχείρισης σε ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας.

 

      4.Ο ελιτισμός μιας κάποιας διανοούμενης  Αριστεράς

 

«Δεν είναι πολιτικοποιημένοι» , «είναι χούλιγκαν», «δεν σέβονται την ιδιοκτησία», «δεν έχουν ιδεολογία και πρόγραμμα», «είναι σαν τους βάρβαρους των γαλλικών προαστείων»  .

 

   Αυτές οι θέσεις της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ για τους «κουκουλοφόρους» αναπαράγονται , δυστυχώς, και από ένα τμήμα της Αριστεράς και της liberal  διανόησης. Και εδώ δεν εννοοούμε το πολιτικά/ιδεολογικά  καθυστερημένο ΚΚΕ , το οποίο με την στάση του αντικειμενικά( και μόνο ;;;;)  στηρίζει την κυβέρνηση. Εννοούμε και ανθρώπους όχι μόνο με  εμπειρία στους αγώνες αλλά και με εργαλεία του σκέπτεσθαι στις αποσκευές τους.

 

    Αλήθεια που είναι η αριστερή και ριζοσπαστική  διανόηση να στηρίξει τον αγώνα της νεολαίας ; Όχι μόνον σιωπά αλλά και ψιθυρίζει ότι αυτή η νεολαία δεν την αντιπροσωπεύει και πρέπει να φτιαχτεί /εκλεγεί μια άλλη νεολαία (Μπρεχτ 1953).  Aκόμη και πολλοί από αυτούς  που δεν μπαίνουν σε γελοίες «θεωρίες συνωμοσίας» (όπως κάνουν  αντίστοιχα οι αριστεροί εθνικιστές )  μιλούν για -

 

 

Α) «Ατομική και τυφλή  βία» –απολύτως εσφαλμένο αφού η ασκούμενη κινηματική βία, ακόμη και αν κινείται κάποιες φορές σε λάθος κανάλια, είναι βαθειά συλλογική και εκφράζει συλλογικά πάθη και αιτήματα.

Λες και η ελληνική κοινωνία είναι μια ειρηνική κοινωνία.

Λες και το πλιάτσικο των 28 δις και του Βατοπεδίου συγκρίνεται με το πλιάτσικο κάποιων τίμπερλαντς.

Λες  και η καθημερινή εργοδοτική και κρατική βία αποτελεί μια «φιλελεύθερη ομαλότητα» .

Λες και η καταστροφή των «μικρομεσαίων περιουσιών» και όχι κάποιων τζαμιών από το Χρηματιστήριο το 99 και την οικονομική κρίση σήμερα έχει ειρηνικό και μη βίιιαο χαρακτήρα.

Λες  και οι διανοούμενοι της Αριστεράς δεν έχουν υποστηρίξει κατά καιρούς καθεστώτα βάρβαρης βίας που μιλούσαν στο όνομα του «σοσιαλισμού». Εκείνη η βία δεν ήταν « τυφλή» ;

 

Β) «Περιθώριο αλά γαλλικά προάστεια» – καμία σχέση, αφού δίπλα στην κοινωνικά περιθωριοποιημένη νεολαία δρουν και νεολαίοι εύπορων στρωμάτων, λόγω των ενιαίων δεσμών της κατηγορίας νεολαία.

Γ)   «Όργανα της αστυνομίας που θα αυξήσουν την καταστολή »- ένα επιχείρημα all time classic

Δ) «Έκφραση κοινωνικής παρακμής»- οι ίδιοι διανοούμενοι μίλαγαν ως τώρα για κοινωνική αφασία –τώρα που ένα μέρος της κοινωνίας μιλά με τον δικό του τρόπο , πρόκειται για «παρακμίες» και «τραμπούκους».

Ε) «Κατά της ανεύθυνης  μικρής ιδιοκτησίας» -το μόνο επιχείρημα που θα μπορούσε να έχει κάποια βάση. Αγνοεί, όμως, τις εσωτερικές αντιθέσεις των λαικών στρωμάτων μέσα στην κρίση αλλά και τον αντιεμπορευματικό χαρακτήρα αυτού του κινήματος.

 

    Αυτή η διανοούμενη Αριστερά, βασικά φιλελεύθερη, θέλει κατακρίνοντας το κίνημα της νεολαίας, να αποσιωπήσει τους δικούς της συμβιβασμούς με το σύστημα. Έχοντας θάψει τους δικούς της νεκρούς θέλει να συνεχίσει το ειδύλλιο με το καθεστώς.

 

5. Ειδικότερα για την Αριστερά κοινοβουλευτική και μη  

 

    Να το ξαναπούμε . Η στάση του ΚΚΕ απένανντι στα γεγονότα είναι μια στάση που στήριξε ( δηλώσεις Παπαρήγα όμοιες με δηλώσεις Κρατζαφέρη) την κρατική βία και το μονοπώλιό της. Αν όποιος ασκεί αμυντική  βία κατά των κατασταλτικών μηχανισμών  είναι «προβοκάτωρ» και « ασφαλίτης», τότε δοξάζεται το βεμπεριανό κρατικό μονοπώλιο βίας (εκτός αν ο αντιδρών έχει πάρει  έγγραφη άδεια από το Π.Γ του ΚΚΕ) .

 

   Δυστυχώς, αυτό το ΚΚΕ είναι ιδεολογικά σκιά του ιστορικού εαυτού του και στην συγκυρία ασκεί μια πολιτική αντιδραστική..  Ακόμη και το ΠΑΣΟΚ ήταν πιο ευέλικτο προς την εξέγερση.  Οι λόγοι – α) η οργανική του σχέση με την ν μικροαστική παραδοσιακή τάξη β) οι τακτικές συμμαχίες του με την κυβέρνηση  εδώ και 4 χρόνια γ) η εμπέδωση παρά τους όρκους στον Στάλιν μιας ιδεολογίας «κόμματος της τάξης» εδώ και τριάντα χρόνια  δ) η μικροκομματική λογική του σύγκρουσης με τον ΣΥΡΙΖΑ και ο ακραίος «αριστεροδέξιος»  σεχταρισμός του.. .

 

     Για τον ΣΥΡΙΖΑ ήδη μιλήσαμε . Η ορθή υποστήριξη της εξέγερσης σκιάζεται κάπως από την ηθικολογική/ρεφορμιστική έμφαση στην καταδίκη της βίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ απαντά αμυντικά σε μια επίθεση που του προτείνει να ταχθεί με την αστική νομιμότητα ή κατά αυτής.

 

    Η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά στήριξε με τις όποιες δυνάμεις της το κίνημα όπως, βεβαίως, και ο αναρχικός χώρος. Έδειαξν , όμως, και τα ιστορικά τους όρια.

 

   Όμως η ένταση του κινήματος και οι καταπληκτικές μορφές επικοινωνίας, οργάνωσης , ενημέρωσης, δράσης που ανέκυψαν ξεπερνούν ιλιγγιωδώς την Αριστερά αλλά και τον αναρχικό χώρο. Είναι οι μορφές των κινημάτων του μέλλοντος.   

 

6. Έκτακτη ανάγκη

 

    Συχνά τονίζεται από πολλούς αναλυτές διεθνώς τα τελευταία χρόνια η ισχυροποίηση και ανάδυση/ αποκάλυψη  των δομών έκτακτης ανάγκης του αστικού κράτους από τις αρχές του νέου αιώνα και εφεξής.

 

    Οι δομές αυτές αναφαίνονται σκιωδώς –ακόμη- και στην εξέγερση των τελευταίων ημερών ως εξής :

 

-         η «ισχυροποίηση του περιστρόφου του αστυνόμου» ως ιδεολογία.

-         η ανάδυση κινημάτων «οργισμένων πολιτών» εν είδει συγχρόνων  παρακρατικών ταγμάτων εφόδου .

-         η «αθώα» συζήτηση στα κανάλια την Δευτέρα 8-12 για την πιθανότητα αναστολής των συνταγματικών ελευθεριών και «κατάστασης πολιορκίας» κατά το άρθρο 48 Σ που νομιμοποιεί δυνάμει  και σταδιακά στη συνείδηση κάποιων πολιτών την κοινοβουλευτική δικτατορία.

-         Οι λογικές μιας άνευ όρων καταστολής του κινήματος .

 

    Τι περιμένουμε ακόμη για να καταλάβουμε ότι , καθώς η κρίση νομιμοποίησης μετατρέπεται σε ένα κύμα κρίσης της νομιμότητας, τα κέντρα εξουσίας παρά την δήθεν «ψυχραιμία» τους εισάγουν όλο και περισσότερο την πολεμική ιδεολογία της «έκτακτης ανάγκης» κάτω από το πέπλο του κοινοβουλευτισμού ; Η κρίση της νομιμότητας εντείνεται, καθώς η είσοδος των μεταναστών στη σύγκρουση κινητοποιεί και ένα κρίσιμο πυρήνα της εργατικής τάξης στην Ελλάδα.

         Aς θυμηθούμε :

 

-ΛΑ 1992 και επέμβαση του στρατού.

-Πατριωτικός Νόμος στις ΗΠΑ .Ο Ομπάμα δεν τον καταργεί .

- Στρατιωτικός νόμος στη Γαλλία το 2005 μετά την εξέγερση των προαστείων. Η Αριστερά αντιδρά χλιαρά.

 - Ο Μπερλουσκόνι κατεβάζει στρατό στη Ρώμη το φθινόπωρο του 2008.

-Ο στρατός παντού εκπαιδεύεται για την «αντιμετώπιση της αστικής τρομοκρατίας».

 

   Κάτι σημαντικό συμβαίνει στις δομές του μεταμοντέρνου αστικού κράτους. Ας το μελετήσουμε σοβαρότερα.

 

 

 

5. Μαής ή γαλλικά προάστεια ;

 

   Η παρούσα κρίση διαφέρει σημαντικά από τον γαλλικό Μάη ή το ιταλικό Θερμό Φθινόπωρο. . Είναι μια κρίση νομιμότητας και μια πρώτη μορφή όψεων κρίσης ηγεμονίας στην ελληνική κοινωνία ( νέοι, εργατική νεολαία, μετανάστες, φυλακισμένοι , όχι ως οι «αγαθές ταυτότητες» αλλά ως η αντιφατική ενότητα μιας νέας διευρυμένης εργατικής τάξης). .

Δεν είναι  και μια επανάληψη των «γαλλικών προαστείων» . Εδώ η περιθωριοποίηση δεν είναι ακόμη χωροταξικά οργανωμένη αλλά , επίσης, η σύγκρουση είναι πιο μέσα στην καρδιά της αστικής κοινωνίας και συνεγείρει ευρύτερα καταπεζόμενα ταξικά/κοινωνικά στρώματα. Η συμπάθεια μεγάλης  μερίδας της κοινωνίας στην εξέγερση δεν είναι τυχαία.

 

    Που θα πάει ; Τι μορφή θα πάρει ; Θα σημαδέψει τις κοινωνικές συνειδήσεις ; Θα επηρεάσει την Αριστερά ; Eίναι η επανάληψη των εξεγέρσεων του παρελθόντος ή ορθότερα το προανάκρουσμα της ποίησης των εξεγέρσεων του μέλλοντος ;

 

   Δεν μπορούμε ακόνη μα προβλέψουμε . H  Ιστορία δεν γράφεται με συνταγές.  Σίγουρα, όμως, μπορούμε να δούμε ότι είναι η σημαντικότερη στιγμή της ταξικής πάλης την τρέχουσα δεκαετία και ότι όσοι/ες πιστεύουμε στην ανατροπή του καπιταλισμού οφείλουμε όχι να την καθοδηγήσουμε αλλά να την υποστηρίξουμε ολόψυχα.

 

         -------------------

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License