Αναρχια και Θανατος

Δεν ξερω γιατι βαζω αυτο το θεμα εδω! Ισως επειδη ξερω οτι μονο εδω θα παρω σοβαρες απαντησεις, ισως γιατι θελω να μοιραστω αυτο που νιωθω μονο με τους συντροφους μου, εσας! Ισως παλι ειναι τελειως λαθος που το γραφω κ δεν το καταλαβαινω λογω συναισθηματικης φορτισης! Οπως κ να εχει, αν διαφωνειτε, παρακαλω μη με βρισετε, απλα σβηστε με!

Ως αναρχικοι, οπως ειναι φυσικο, δεν πιστευουμε σε καμια θρησκεια κ κατα συνεπεια ουτε σε παραδεισους, μετεμψυχωσεις κλπ. Ξερουμε πως ολα εχουν αρχη κ τελος, ο ανθρωπος ειναι ενα κομματι της φυσης που καποια στιγμη πεθαινει κ χανεται κ δεν επιστρεφει ποτε! Πριν συντομο χρονικο διαστημα, σκοτωθηκε ο πιο κοντινος κ αγαπημενος μου φιλος κ ηταν η πρωτη φορα στη ζωη μου που λυγισα τοσο πολυ, εκλαιγα συνεχως κ δεν ηθελα να ακουσω κανεναν! Ποσο μαλλον οταν μου ελεγαν "ειναι καλυτερα εκει που ειναι τωρα" κ τις γνωστες κλασικες μαλακιες! Μου ερχοταν να τους πω δεν ειναι καλυτερα εκει που ειναι, ειναι χωμα πλεον, ειναι λιπασμα, δεν υπαρχει, δε θα τον ξαναδουμε ποτε, ΤΕΛΟΣ! Απο την αλλη σκεφτομουν οτι αυτοι οι ανθρωποι ζουν σε μια ψευδαισθηση αλλα τουλαχιστον η ιδεα του "παραδεισου" τους μαλακωνει τον πονο οποτε δε μιλαγα! Ηταν απο τις ελαχιστες, ισως η μονη φορα στη ζωη μου που ενιωσα οτι δε μπορω να αντιμετωπισω κατι, μεσα στη συγχυση μου προσπαθησα ακομα κ να ανατρεξω στο μυαλο μου στην αναρχικη ιδεολογια κ στο πως αντιμετωπιζει το θανατο αλλα δε θυμηθηκα κατι συγκεκριμενο! Εσεις εχετε συμβιβαστει με την ιδεα του θανατου? Πως τον αντιμετωπιζεται, ρε παιδια? Ξερω οτι ειναι βλακεια αλλα δυσκολευομαι να σταθω κ παλι εντελως στα ποδια μου παρολο που προσπαθω πραγματικα!

Υ.Γ. Προς ΣΟ, συγγνωμη για το ασχετο του κειμενου, ξερω οτι δεν ειναι εκπομπη μελο εδω μεσα αλλα πραγματικα αναρωτιεμαι πως αντιμετωπιζουν γενικα οι αναρχικοι το θανατο!

-

από s.r. 20/01/2009 3:15 πμ.


φίλε/φίλη,

μη ψάχνεις καμία γραμμή θανάτου στην αναρχία, είναι σα το παράδεισο, δεν υπάρχει.
ακόμα όμως και να βρεις διάφορες σπόντες, δε θα κερδίσεις τίποτα αυτή την ώρα.
μη περιμένεις να επουλώσεις το πόνο σου με γιατροσόφια. η αναρχία είναι μέσα σου,
οι αντιστάσεις σου επίσης. καλό κουράγιο.


από @ 20/01/2009 3:23 πμ.


Φίλε, μπερδεύεις κάποια πράγματα. Ο αναρχισμός δεν είναι θρησκεία, και δεν είναι καν ιδεολογία με την έννοια ενός κλειστού συστήματος σκέψης. Είναι μια παράδοση η οποία κινείται γύρω από την πεποίθηση και την ελπίδα οργάνωσης της κοινωνίας χωρίς να υπάρχει διαχωρισμένη εξουσία.

Αν ήταν ιδεολογία με την έννοια που ο μαρξισμός είναι ιδεολογία και φθάνει να ερμηνεύει τα πάντα με βάση το διαλεκτικό υλισμό να το συζητούσαμε, αλλά εσύ παίρνεις τη θέση της πλειοψηφίας των αναρχικών και την αναγορεύεις σε ιδεολογική θέση του αναρχισμού και μάλιστα ακόμα και για... μετά το θάνατο. Ο αναρχισμός δεν ασχολείται για... μετά το θάνατο, δεν ασχολείται με την οντολογία, ασχολείται με το εδώ και το τώρα, με το πως θέλουμε να οργανωθεί η κοινωνία ΠΡΙΝ το θάνατο.

Κλείνοντας, να σου υπενθυμίσω ότι υπάρχουν αναρχικοί διάφορες απόψεις για το θάνατο και ο καθένας μπορεί να έχει ό,τι άποψη θέλει. Πολλοί έλληνες αναρχικοί των αρχών του αιώνα ήταν επηρεασμένοι από τη θεοσοφία, περιττό πιστεύω να αναφέρω ότι υπάρχουν χριστιανοί αναρχικοί (π.χ. Μαρίνος Αντύπας, Τολστόι κτλ.) δεν λέω αναρχοχριστιανοί γιατί αυτοί ταυτίζονται με τον τολστοϊσμό και το πασιφισμό κατά βάση, πολλοί θεωρούν ότι ο πρωτογενής βουδισμός είναι αναρχικός επειδή δεν πιστεύει στην ύπαρξη ανώτερης δύναμης (όπως και ο χριστιανισμός κατά βάση αλλά από διαφορετική οπτική), πολλοί αναρχικοί ιδιαίτερα στους προηγούμενους αιώνες ήταν τέκτονες κ.ο.κ. Μπορώ να γράφω με τις ώρες για παραδείγματα αλλά δεν έχει νόημα. Λοιπόν, μην μπερδεύεσαι...

Δεν θα μιλήσω για εμένα, και αν η ερώτηση είχε προσωπικό χαρακτήρα, δηλαδή αν σε ενδιαφέρει πως ο καθένας από εμάς αντιμετωπίζει το θέμα το θανάτου, συγγνώμη που αναφέρθηκα γενικά στην αναρχία, αλλά λυπάμαι όταν βλέπω τέτοια ιδεολογικά κολλήματα. Είναι σα να ακούω κάποιον να λέει, "δεν μπορώ να γίνω μαθηματικός επειδή τα μαθηματικά δεν λένε κάτι για το θάνατο και επειδή η πλειοψηφία των μαθηματικών είναι άθεοι νιώθω ότι πρέπει για να είμαι μαθηματικός να είμαι πρώτα άθεος". Δεν είναι έτσι τα πράγματα φίλε...

Για το θάνατο, ρώτα τους φίλους σου, αναρχικούς και μη, να βλέπεις τον άλλον στα μάτια όταν σου μιλάει εκεί θα πάρεις καλύτερες απαντήσεις από το ιντέρνετ...


μακάρι να γινότανε να βιώναμε τα όσα συζητούμε και να συζητούσαμε τα όσα βιώνουμε. μακάρι να ζούσαμε μια πραγματική ζωή κι ας πεθαίναμε όπως να ναι. επειδή ακριβώς ζούμε μέσα σε τόσες αυταπάτες και τόσο χώρια από το βίωμα, ο θάνατος μας φαίνεται κάτι εξαιρετικό, γιατί επανέρχεται σαν το πιο γνήσιο βίωμα, και μας υπενθυμίζει, όχι ότι πεθαίνουμε, αλλά ότι δεν ζούμε. προσωπικά, ακριβώς λόγο της απουσίας του βιώματος και της πραγματικής ζωής, θεωρώ το θάνατο ύψιστη στιγμή βιώματος-βίας και αναχώρησης-σύνδεσης με την κοσμική ενέργεια. η αντίστροφη διαδικασία της σύλληψης δηλαδή, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια μέρα ακόμα πιο κοντά στο θάνατο. αν ζούσαμε μια ζωή όπως τη θέλαμε, ο θάνατος δεν θα είχε καμιά σημασία.

από 508πΧ 20/01/2009 3:55 πμ.


Συμφωνώ (και)σε αυτό με τους Στωικούς φιλοσόφους,θεωρώ οτι δεν υπάρχει προσωπική αιωνιότητα,το σώμα πεθαίνει και αν υπάρχει ψυχή(μιας και το θέμα του νού και του εγκεφάλου δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμα επιστημονικά),ομοίως με το σώμα γίνεται τροφή για κάτι καινούριο.Αλλά στα σίγουρα,ότι και να ακούσεις,κανένας δεν γύρισε απο κει,οπότε μόνο φιλοσοφικές μπούρδες πρόκειται να ακούσεις.Και μιας και ο Θάνατος έχει χτυπήσει αρκετές φορές την πόρτα μου,αυτό που έχω να σε συμβουλεύσω είναι να το αντιμετωπίσεις θαρραλέα και να το νικήσεις.Και εννοώ και την θλίψη και τον φόβο.Η λαϊκή ρήση περι νεκρών και ζωντανών έχει μια βάση...

από @ 20/01/2009 4:29 πμ.


Όσο πιο αληθινά ζεις ίσως τόσο λιγότερο να σε απασχολεί ο δικός σου θάνατος, αλλά σίγουρα όσο πιο αληθινά ζεις τόσο περισσότερο σε απασχολεί ο θάνατος του άλλου, αυτού/ών με τον οποίον ζεις... Και στην Αναρχία ο θάνατος θα είναι ακόμα πιο φρικτός και αληθινός από ότι είναι σήμερα, επειδή θα μας αποχωρίζει από αυτούς με τους οποίους ζούμε αληθινά. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, αλλά σίγουρα θα αξίζει τον κόπο!

no

από mary baby 20/01/2009 7:05 πμ.


θανατος ? ε και ? εγω θελω να ζησει χαρουμενη Η αφρικη και ο κοσμος που υποφερει ....
παω σε πορειες και ειμαι ετοιμη για θανατο . χεστηκα για την ζωη ουτε η πρωτη ουτε η τελευται θα ειμαι ...ερχονται νεοι και θελω να ζησουν καλυτερα .-

από meni sto xoma 20/01/2009 8:41 πμ.


ala oli afti i energia pou koubalame mesa mas den pistevo pos xanete.
anakiklonete ke ne afino mia pisini pos isos metansarkonete me opiadipote morfi zois se opiadipote topothesia opotedipote..

από smc 20/01/2009 10:17 πμ.


Η ιδεολογια μπορει να σε βοηθησει στο να σου δωσει ενα "παραθυρο" στο πονο που βιωνεις τωρα, την "πορτα" ομως θα στη δωσει μονο ο χρονος. Μη φοβασαι τον αβασταχτο πονο που νιωθεις τωρα, θα σε μαθει πολλα για τη ζωη , τον εαυτο σου και το πως θα βλεπεις τα πραγματα απο δω και περα. Απο προσωπικη εμπειρια σου λεω οτι βοηθαει, οταν δεν ειμαστε σε θεση να αντιμετωπισουμε τον πονο μας, ειναι προτιμοτερο να κανουμε πραγματα , να δρουμε απ'το να αντιδρουμε, απ'το να δραστηριοποιηθεις περισσοτερο στο κινημα, να κανεις πραγματα η' να συμμετεχεις σε ενεργειες που θα ηθελε κι ο φιλος σου αν ηταν ακομη μαζι σου. Παντως δωσε στον εαυτο σου ,καποια στιγμη, τη δυνατοτητα οταν μπορεσεις - στην αρχη ειναι σχεδον αδυνατο, το ξερω- να βιωσεις βαθια αυτο που εγινε, αν ομως το αποφυγεις προσπαθωντας να βρεις την απαντηση σε ιδεολογια η' αλλου θα ερθει καποια στιγμη που ο πονος θα σου ξαναρθει δυνατα και το χτυπημα τοτε ειναι πιο δυνατο. Υπαρχουν διαφορα σταδια τα οποια ολοι σχεδον περναμε μετα τον χαμο δικου μας ανθρωπου, αλλα γι' αυτα ειναι χρησιμο να σε βοηθησει καποιος ειδικος, δεν ξερω κατα ποσο θα εισαι σε θεση τωρα αλλα εμενα με βοηθησε καθως και το σχετικο διαβασμα σχετικα. Παντως ο χρονος θα απαλυνει τον πονο σου αυτο ειναι σιγουρο. Κουραγιο ...

...

από fiongos 20/01/2009 12:13 μμ.


apla na pw k egw oti den xriazete na blekoume ton anarxismo me 8riskies...

episis perimenw ap afton tn xwro na sevastei tis idieterotites tou ka8enos k mia idieterotita bori na einai k h pisth se kapion 8eo... apla kapia pragmata prepi na 3eperastoun opws h a8eia px

από GiaNt 20/01/2009 12:58 μμ.


Επειδή τίθεται εδώ το θέμα θρησκείας-αναρχισμού, θα ήθελα να αναφέρω πως ο Αναρχισμός μπορεί να μην σχετίζεται με κάποια «πνευματική αντίληψη», αλλά συνεπάγεται με κάποια ηθική, όπως και ο Χριστιανισμός.
Σε κάθε θρησκεία υπάρχουν πολλές προσεγγίσεις. Υπάρχουν ακόμη και Χριστιανοί, που δεν ερμηνεύουν τα λόγια του Χριστού ως θέσπιση κανόνων διαβίωσης (γάμος, αμφίφυλες σχέσεις κλπ) και καταλήγουν στο να συμφωνούν με τον αναρχισμό λόγω σύμπτωσης ιδεών.

Σε ότι αφορά το ερώτημα τι συμβαίνει μετά το θάνατο, το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς δε μπορεί να σου απαντήσει με βεβαιότητα. Πιστεύω πως το πρόβλημα δεν είναι στο ότι δε μπορούμε να αποδεχτούμε πως όλα τελειώνουν, αλλά στο ότι δε μπορούμε να αντιληφθούμε το «τίποτα» και δε μπορούμε να κατανοήσουμε το τέλος της ύπαρξης μας.

Το πως αντιλαμβανόμαστε τον χαμό ενός προσώπου έχει να κάνει με τον πολιτισμό μας. Υπάρχουν περιοχές στον πλανήτη οπου ο θάνατος αποτελεί χαρμόσυνο νέος. Αν το καλοσκεφτείτε κλαίμε για τον εαυτό μας και όχι για τον νεκρό. Κλαίμε γιατί δε θα τον ξαναδούμε, και όχι απο συμπόνια προς αυτόν. Όσο κι αν δεν έχω καταφέρει να χαίρομαι με τον θάνατο ενός ανθρώπου, θα συμφωνήσω με κάτι που υπόθεικε σε μια ταινία
«Ότι και αν συμβαίνει μετά τον θάνατο, στην χειρότερη των περιπτώσεων αυτός ο άνθρωπος αποβάλει κάθε πόνο απο πάνω του, και δεν υπόκειτε τα ανθρώπινα βασανηστίρια. Στην καλύτερη περίπτωση γίνετε ένας άγγελος»
(το άγγελος έχει πολλές ερμηνίες)

(Sorry αν μακριγόρισα, είχα καιρό να συζητήσω επι του θέματος)

από 1111 20/01/2009 1:28 μμ.


Αν δεν υπήρχε ο θάνατος δε θα εκτιμούσαμε τη ζωή.Ο θάνατος είναι το απαραίτητο δώρο της φύσης όσο πικρό και να είναι για να μας δώσει κίνητρα να αγωνιστούμε για τη ζωή.Μπορεί όμως ένας άνθρωπος να μείνει αθάνατος με τα έργα του και να μην πεθάνει ποτέ.Ο Αλέξης για παράδειγμα πέθανε αλλάζοντας τα πάντα στην ελλάδα μέσα σε μια νύκτα.Έμεινε στην ιστορία και δε θα πεθάνει ποτέ. Ο φλέμινγκ ανακάλυψε την πενικιλλίνη και έδιωξε το θάνατο από πολλούς ανθρώπους. Και αυτός ζει ακόμα και δε θα πεθάνει ποτέ.Αλλά ο θάνατος μας πειράζει σε μία μόνο περίπτωση.Όταν κοιτώντας πίσω ντρεπόμαστε για τη ζωή μας.Και δε νομίζω ότι ένας αναρχικός που αγωνίζεται έχει λόγους να ντρέπεται...Πεθαίνει περήφανος γιατί ακόμα και αν δεν άλλαξε τίποτα τουλάχιστον πέτυχε κάποια πράγματα να μην χειροτερέψουν...

από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 20/01/2009 3:41 μμ.


λεει το γνωστο συνθημα και αυτο πρεπει να μας απασχολει.Η απωλεια αγαπημενων προσωπων ειναι μια καθαρα συναισθηματικη κατασταση απο την οποια μονο αυτος πυ εχει υποστει την απωλεια μπορει να ξεπερασει.οσα λογια και να υπωθουν η απωλεια δεν θα επανελθει,δεν υπαρχει παρηγορια στο μεταφυσικο ουτε και ελπιδα.
Κανουμε την καρδια πετρα,και ζουμε να θυμομαστε τα αγαπημενα μας προσωπα.Η μονη μορφη αθανασιας ενος νεκρου ειναι η μνημη.

Σου ευχομαι να ξεπερασεις γρηγορα την απωλεια σου.

από πππ 20/01/2009 4:03 μμ.


Πολλές φορές , όταν μέσω της φαντασίωσης της άλλης κοινωνίας προσπαθώ να κατανοήσω την τωρινή, έχω αναρωτηθεί τι θα συνέβαινε ανάμεσα στα μέλη της σε τέτοιες περιπτώσεις. Έχοντας απορρίψει την ύπαρξη συναισθημάτων και θεωρώντας  τα πάντα σχετικά με τις αντιδράσεις,  τη συμπεριφορά, τις σχέσεις κ.ο.κ. του ανθρώπου,αποτέλεσμα λογικής, βιολογίας,συστήματος αξιών και ηθικής, θεωρώ ότι οι σχέσεις μας θα ήταν τόσο διαφορετικές  που ο θάνατος θα ήταν κάτι τελείως διαφορετικό.

από 73 20/01/2009 4:58 μμ.


file psaxe auto to vivlio:
Staring at the Sun: Overcoming the Terror of Death tou irvin yalom, sta ellinika o titlos einai: ston kipo tou epikourou

an den kano lathos. pes tous to teleuteo tou yalom kai tha katalavoun

elpizo na eisai kala

sintrofikous ma k kirios anthropinous xairetismous

από abeyoyo 20/01/2009 5:01 μμ.


exete dei to waking life?poly kalo.vrite to!

από M&A 20/01/2009 5:37 μμ.


Η γνώμη μου είναι ότι η ζωή δεν είναι μονοσήμαντο μέγεθος, εξαρτημένο μόνο από το χρόνο. Η ποιότητα παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο. Ποιότητα ζωής για μας τους Αναρχικούς δε σημαίνει χλιδή και πολυτέλεια. Ποιότητα σημαίνει να ενσωματώνεις την πραγματικότητα και όχι το ψέμα, να συνειδητοποιείς το πραγματικό και όχι το φαντασιακό.

Να ζείς μετά από τη συνειδητοποίησή σου αυτή όντας κάτι διαφορετικό, ποιοτικά καλύτερο απ'ότι ήσουν χθες. Δεν έχει σημασία αν αυτό συμβεί σε 100 χρόνια ή μια στιγμή στα οδοφράγματα. Σημασία έχει να συνειδητοποιήσεις όσο το δυνατό πιό αληθινά πράγματα, να σε παραπλανούν όσο το δυνατό και λιγότερα. Μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτό; Η πραγματικότητα είναι άπειρη. Δεν έχει τέλος.

Και η συνειδητοποίησή της λοιπόν γίνεται άπειρη. Απειρη συνείδηση σε πεπερασμένο χρόνο μας κάνει άπειρη ζωή. Αθανασία μέσα στα όρια του χρόνου ζωής.
Τι κι αν σε περιορίζει το τείχος του θανάτου; Εσύ εκτοξεύεσαι στο άπειρο, όχι κατα το τοίχος αλλά κατα τον ουρανό. Ζείς άπειρα, γίνεσαι αθάνατος, κι ας είναι δεδομένο ότι κάποτε θα πεθάνεις. Πολύ μικρός ο θάνατος μπροστά μας...

από Katia 20/01/2009 8:20 μμ.


Ο άνθρωπος πονά, ανεξάρτητα από την "ιδιότητα" που φέρει, πολιτική επέτρεψέ μου, διότι και η αναρχία, μέρος ενός συστήματος είναι.

Όσο για το θάνατο που αναφέρεις και τις μετεμψυχώσεις, δεν έχει να κάνει με το αν πιστεύεις στο χριστιανισμό ή όχι, η μετεμψύχωση δεν αφορά τη θρησκεία.  Σου θυμίζω μόνο το θέμα της "ενέργειας" και που αυτή οδηγείται όταν κάποιος αποβιώσει.

Θα ήθελα να ρωτήσω την ηλικία σου, και να ξαναδιαβάσουμε το κείμενό σου, σε αρκετά από σήμερα χρόνια που το σύστημα θα σε έχει "πλανέψει" όπως δυστυχώς πολλούς που ξεκίνησαν με αυτή τη φιλοσοφία, που όμως δεν έκαναν στάση ζωής.


Για μενα κάθε μορφή ιδεολογικοποίησης της ζωής είναι θάνατος. Και τούτο γιατί δεν αφήνει περιθώρια στα ''μυστήρια'' της ζωής, αλλά θέλει όλα μα όλα να τα εξηγήσει με τον ορθό λόγο, την λογοκρατία και την υλιστική νοησιαρχία που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ολοκληροτισμός.

Ζούμε σε ένα σύμπαν στο οποίο γνωρίζουμε πολλά λιγότερα απο αυτά που όντως υπάρχουν. Ζούμε σε ένα συμπαν πολυσήμαντο και πολύπλοκο. Ο Γραμματικάκης είχε πρόσφατα δηλώσει οτι στα μεγάλα κοσμογονικά ερωτήματα δεν θα απαντήσει ποτέ ο άνθρωπος και η επιστήμη. Και τούτο ειναι και ο θανατος.
Απλά όπως ο ίδιος παλι επιστήμονας έλεγε, του φαίνεται αδύνατο και τρελλό να δημιουργήθηκε ενα τοσο δαιδαλώδες σύμπαν με σκοπό την εμφάνιση του ανθρώπου, όπως εχει αποδείξη και η Αθρωπική αρχή και ολα αυτά να είναι το ψέμα του θανάτου. Να χάνονται οι άνθρωποι που δημιούργησαν, φαντάστικαν, ονειρευτηκαν, ερωτεύθηκαν και και ως ένα τίποτα. Τώρα το πως, το τι και το διότι και γιατί θα μένουν μυστήρια.
Θεωρώ καλό να διατηρούμε μια ελπίδα μέσα μας για το μετά...... κανείς δεν ξέρει, όπως κανείς δεν ήξερα οτι θα ερχόμαστε στην ζωή.
Ομως νομίζω οτι θα πρέπει να μην αφαιθουμε σε μια θανατολογία που θα νεκρώσει την αγωνιστική μας δυνατότητα. Αλλα να επικεντρωθούμε στο καθημερινό αγώνα ώστε να αυξάνεται το ποσοστό ζωής πριν τον θάνατο........


από @ 20/01/2009 10:26 μμ.


θα σε ρωτήσω κι εγώ κάτι:
Όταν πέθανε ο φίλος σου, δεν συνέβη πριν ή μετά κάτι που να σου έδειχνε μια συνέχεια μεταξύ σας;

από η αρχικη ... 20/01/2009 10:59 μμ.


Σας ευχαριστω για τις απαντησεις σας μεχρι στιγμης, πραγματικα με βοηθατε, οσο κ αν ακουγεται χαζο κ παιδιαστικο.
Προς καποιον που ρωτησε την ηλικια μου, αν κ δεν ξερω γιατι, ειμαι 19.
Προς τον "@", τι εννοεις αν ενιωσα κατι...?
Σας ευχαριστω ολους, παιδια!

από LEFTERIS 21/01/2009 1:56 πμ.


Όταν δυο άνθρωποι βρίσκουν κομμάτια κοινά στον χαρακτήρα τους στην συμπεριφορά τους στον τρόπο που σκέφτονται τότε είναι φίλοι.

Αυτή είναι και η διαφορά από άλλες ανθρώπινες σχέσεις όπως για παράδειγμα την ερωτική όπου η σχέση είναι συμπληρωματική.

Συναγωνιστή, ο τρόπος που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος τις τελευταίες στιγμές του είναι και η μέγιστη δοκιμασία του χαρακτήρα του. Ο ακέραιος άνθρωπος μπρός στον θάνατο έχει έγνοια για αυτά και αυτούς που αφήνει πίσω του. Ο μίζερος ανθρωπάκος φοβάται την αντίπερα όχθη, αυτός ο φόβος άλλωστε είναι ο ακρογωνιαίος λίθος των θρησκειών.

Στο τι και αν υπάρχει απέναντι λογικά κανείς δεν μπορεί να απαντήσει. Αν δεν υπάρχει τίποτα δεν μπορεί να γίνεται λόγος για το τίποτα. Αν υπάρχει συνειδητότητα για να έχει συνέχεια με την εδώ ζωή πρέπει να έχει και μνήμη από την εδώ ζωή. Η χειρότερη περίπτωση είναι να ξαναβρεθείς σε έναν κόσμο που να χρειάζεται να τον αλλάξεις,(τι είχαμε τι χάσαμε δηλαδή). Ο θάνατος αν δεν σε οδηγεί στο τίποτα είναι μια καινούργια περιπέτεια.

Ο πόνος που νοιώθεις για τον χαμό του φίλο σου θα γλυκάνει με τον χρόνο, καλώς ή κακώς δεν μπορεί να σε βοηθήσει τίποτε άλλο. Το μόνο που πρέπει να θυμάσαι είναι ότι πάντα θα έχεις μέσα σου ένα κομμάτι από το φιλαράκι σου το οποίο έχει γίνει απόλυτα δικό σου και που μέσα από εσένα ζει καθημερινά. Επίσης να εύχεσαι, αν τελικά στην αντίπερα όχθη μας περιμένει μία καινούργια περιπέτεια, το δικό σου κομμάτι που πήρε μαζί του το φιλαράκι σου να του είναι χρήσιμο.

από @ 21/01/2009 1:59 πμ.


είπα αν συνέβη κάτι που να έδειχνε μια συνέχεια και μετά το θάνατο, έστω και πρόσκαιρη.Γιατί συνήθως, άμα αγαπάμε πάρα πολύ κάποιον/κάποια ή μας αγαπά αυτός/αυτή υπάρχει μια συνέχεια μετά το θάνατο, ακόμη και πριν το θάνατο π.χ. με όνειρα, με ακατανόητες κινήσεις ή συμβάντα που μετέπειτα γίνονται κατανοητά. Οι παλιοί άνθρωποι, ακόμη και οι άθεοι, είχαν τέτοιες εμπειρίες, κι επειδή δεν μπορούσαν να τις ερμηνεύσουν λογικά, τις αποδέχονταν έτσι, σαν κάτι που δεν μπορούσαν να κατατάξουν αλλά και δεν είχε σημασία για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, αφού δεν συνέβαλε καθόλου στο να γίνει η ζωή τους καλύτερη ή χειρότερη κι αφού κανείς δεν μπορούσε να πει τι συμβαίνει μετά θάνατον. Πάντως με την κλινική και λειτουργική ψυχολογία είναι αδύνατον να ερμηνευτούν τέτοιες εμπειρίες.

από @ 21/01/2009 2:28 πμ.


"Ο ακέραιος άνθρωπος μπρός στον θάνατο έχει έγνοια για αυτά και αυτούς που αφήνει πίσω του. Ο μίζερος ανθρωπάκος φοβάται την αντίπερα όχθη, αυτός ο φόβος άλλωστε είναι ο ακρογωνιαίος λίθος των θρησκειών."
Αυτοί που θα μείνουν από πίσω δεν έχουν και τίποτα να χάσουν για να τους λυπηθώ άμα πεθάνω. Αντίθετα θα ζούνε και θα χαίρονται ενώ εγώ θα είμαι "ο λυγερός στον Άδη". Φυσικά και φοβάμαι την αντίπερα όχθη και γι΄αυτό δε θέλω να με πιάσουν οι μπάτσοι. Γιατί έτσι και μου κάνουν π.χ. εικονική εκτέλεση, θα γίνω μέχρι και ρουφιάνος για να ζήσω. Εξάλλου αυτό το ήξεραν οι γονείς μου που ήταν κομμουνιστές και πάντα έλεγαν: "άμα σε πιάσουν ποτέ οι μπάτσοι, θα δώσεις και τη μάνα σου ακόμη, έτσι φοβητσιάρης που είσαι". Αυτός ο φόβος δεν έχει να κάνει και πολλά με τις θρησκείες γιατί δε μου λένε τίποτα. Αντίθετα μου κάνουν το κεφάλι καζάνι. Η μετεμψύχωση είναι πολύ θελκτική αλλά αφού δεν ξέρουμε αν μετεμψυχώνονται τα ζώα ( δεν συμφωνούν όλες οι μετεμψυχωτικές θρησκείες σ΄αυτό), δεν την πολυπιστεύω. Γενικά υπάρχει ένα αδιέξοδο.

από ... 21/01/2009 2:51 πμ.


Τον βλεπω καθε μερα στον υπνο μου κ συνηθως τον βλεπω να προσπαθει να μου πει κατι κ ξαφνικα να χανεται η φωνη του η να μικραινει η εικονα του κ να τον ψαχνω κ τετοια κ ξυπναω αποτομα...Απλως, δεν ερμηνευω αυτα τα ονειρα μου σαν συνεχεια μετα το θανατο αλλα στο οτι το μυαλο μου κ το υποσεινηδητο μου δε μπορει να χωνεψει οτι πεθανε τοσο ξαφνικα! Δεν ξερω αν εχεις μια διαφορετικη ερμηνεια εσυ...

από LEFTERIS 21/01/2009 3:47 πμ.


¨Ο φόβος  φυλάει τα  έρμα"

από xr 21/01/2009 9:48 πμ.


Σύντροφε έτσι που ακούω το όνειρο σου σαφέστατα και δηλώνει άγχος, φόβο και ανασφάλεια. Διακρίνω και  μια μικρή ενοχή. Δηλαδή ίσως με το παιδί κάτι να μην πήγαινε καλά, κάπου μέσα σου να νιώθεις ότι δεν του φέρθηκες σωστά, έστω και σε λεπτομέρειες. Και βέβαια με τον αμετάκλητο του θανάτου όλα αυτά επειδή νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να τα διορθώσουμε μεγεθύνονται. Επίσης να ξέρεις οτι ο φόβος του θανάτου ειναι ενα πολύ δυνατό και συγρόνως καταδυναστευτικό συναίσθημα, ρεαλιστικότατο, που ουσιαστικά κανείς ποτέ δε το ξεπερνά. Ακόμη και αυτοι που κάνουν υπέρμετρες δηλώσεις αφοβίας του φαινομένου, ειναι εκείνοι που το φοβούνται πιο πολύ γι αυτο και το φωνάζουν για να πείσουν πρώτα τον ίδιο τον ευατό τους.

Απο εκεί και πέρα. Εγω πιστεύω οτι θα πρέπει να πενθήσεις ελεύθερα και χωρίς ενοχές τον φίλο σου, χωρίς ιδεολογικά κόμπλεξ -μα αφου ειμαι αναρχικό και έτσι- εισαι πανω απο όλα ανθρωπος.
Δεύτερον οτι η ζωή σε καλεί να συνεχίσεις...... Για φαντάσου να μεναμε όλοι στο πενθος και μονο. Δεν θα υπήρχε ζωή. Προσφέροντας στο κοινωνικό σύνολο ανοίγεις την ύπαρξη σου και θεραπεύεσαι απο το ΕΓΩ που τρέμει τον θάνατο.
Μπορείς να μιλάς με αλλα παιδιά με κάποια ομάδα φίλων για το πρόσωπο του φίλου σου.
Να διαβάσεις (Αν θέλεις βέβαια) Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, Τολστόι ''Η Θρησκεία" ή το  "Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς'' ή ''Πολεμος και Ειρήνη" . Επίσης πάρα πολύ καλό εξαιρετικό θα έλεγα η τριλογία του Σκότ Πεκ '' Ο Δρόμος ο Λιγότερος Ταξιδεμένος'' .....

Καλή δύναμη Σύντροφε και  μην μασάς .......... Η Αλληλεγύη το όπλο των λαών .......



ΠΙΣTΕΥΩ ΜΕ ΟΛΗ TΗΝ ΔΥΝΑΜΗ TΗΣ ΠΣΥΧΗΣ ΜΟU ΣTΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΑΚΡΑTΙΚΗ -ΑΝTΙΕΧΟUΣΙΑΣTΙΚΗ ΑTΑΧΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΑΛΑΛ ΠΙΣTΕΥΩ Κ ΣTΗΝ ΥΠΑΡΧΗ TΟΥ ΠΝΕΥΜΑTΟΣ, TΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΜΑΖΙ ΜΕ TΗΝ ΥΠΑΡΧΗ TΗΣ ΥΛΗΣ ΠΟU ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟUΜΕ ΝΑ ΔΟUΜΕ ΜΕ TΑ ΜΑTΙΑ ΜΑΣ.

Η ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΑΠΟΠΣΕΙΣ Κ ΠΡΑΚTΙΚΕΣ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠTΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣTΕΙΡΑ ΙΔΕΟ-ΛΟΓΙΑ(ΠΣΕUΔΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ), ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΓΜΑ . ΑΠΟTΕΛΟUΝ ΕΝΑ ΣUΝΟΛΟ ΙΔΕΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΚTΙΚΩΝ ΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΚΟΙΝΑ ΣΗΜΕΙΑ ΟΣΩΝ ΑΦΟΡΑ TΗΝ ΕΝΑΝTΙΩΣΗ ΣTΗΝ ΚΡΑTΙΚΗ ΕΧΟUΣΙΑ, TΟΝ ΕΧΟUΣΙΑΣTΙΚΟ TΡΟΠΟ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ TΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ TΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ TΗΝ ΠΑΝΑTΗΡΩΠΙΝΗ ΕΛΕΥTΗΕΡΙΑ. ΑΠΟ ΚΕΙ Κ ΠΕΡΑ ΣΥΝTΡΟΦΕ ΜΟU ΠΣΑΧΕ ΜΟΝΟΣ ΣΟU TΗΝ ΑΛΙTΗΙΑ.

TΟ ΖΗTΗΜΑ TΟU TΗΑΝΑTΟU ΑΠΑΣΧΟΛΟUΣΕ Κ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΟΛΗ TΗΝ ΑΝTΗΡΩΠΟTΗTΑ ΑΠΟ TΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ TΗΣ ΜΕΧΡΙ TΩΡΑ Κ TΗΑ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ TΟΝ ΚΑTΗΕΝΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣTΑΜΑTΙΣΟUΜΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟUΜΕ ΣTΟΝ ΥΛΙΚΟ ΚΟΣΜΟ.

Η ΠΡΩΣΟΠΙΚΗ ΜΟΙU ΑΠΟΠΣΗ ΠΟU ΟΥTΕ ΧΡΙΣTΙΑΝΟΣ ΟΥΕ ΜΟUΛΣΟUΜΑΝΟΣ ΟΥTΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ TΗΡΙΣΚΕΙΑ ΠΙΣTΕΥΩ!  ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΚΙΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑTΟΙΚΕΙ ΣTΟ ΣΩΜΑ ΥΦΙΣTΑTΕ Κ ΜΕTΑ TΟΝ ΥΛΙΚΟ TΗΑΝΑTΟ ΑΥTΗ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ TΗΝ ΠΟΡΕΙΑ TΗΣ Κ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΟU ΙΡTΗΕ ΟTΑΝ ΕΝΣΑΡΚΩTΗΙΚΕ ΚΑTΑ TΗΝ ΓΕΝΝΙΣΗ TΟU ΑΝTΗΡΩΠΟU.

TΗΑ ΜΠΟΡΟUΣΑ ΠΟΛU ΕUΚΟΛΑ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΑΠΕΜΠΣΩ ΣTΗΝ ΜΕTΑTΗΑΝΑTΙΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΠΟU ΕΧΟUΝ ΖΗΣΕΙ ΧΙΛΛΙΑΔΕΣ ΑΝTΗΡΩΠΟΙ ΣTΟΝ ΠΛΑΝΗTΗ Κ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟUΝ ΝΑ ΕΧΙΓΙTΗΟUΝ ΕΠΙΣTΗΜΟΝΙΚΑ (ΧΑΡΑΚTΗΡΙΣTΙΚΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΠΩΣ ΦΕTΟΣ ΧΕΚΙΝΗΣΕ ΠΑΛΙ ΕΝΑ ΕΠΙΣTΗΜΟΝΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΧΡΗΜΑTΟΔΟTΗΣΗΣ ΠΟU TΗΑ ΕΡΕΥΝΗΣΕΙ ΑΠΟ TΗΝ ΑΡΧΗ ΑΥTΟ TΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΕΝΔΕΛΕΧΩΣ) TΗΑ ΜΠΟΡΟUΣΑ ΝΑ ΣΟU ΑΝΑΦΕΡΩ TΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΑΣTΡΙΚΗΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ, TΗΑ ΜΠΟΡΟUΣΑ ΝΑ ΣΟU ΑΝΑΦΕΡΩ TΗΣ ΑΠΟΠΣΗΣ ΟΡTΗΟΛΟΓΙΣTΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΑΠΟ TΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΩΣ ΗΡΑΚΛΕΙTΟΣ ΚΛΠ ΚΛΠ ΚΛΠ ΠΟU ΠΙΣTΕUΑΝ ΣTΗΝ ΑTΗΑΝΑΣΙΑ TΗΣ ΠΣΥΧΗΣ, TΗΝ ΜΕTΑΠΣUΧΩΣΗ Κ ΑΛΛΑ, ΟΠΩΣ ΒΕΒΑΙΑ Κ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΑΠΟ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΠΟU ΟΥTΕ ΦΑΣΙΣTΕΣ ΗTΑΝ ΟUTΕ ΣΥΝTΙΡΙTΙΚΟΙ ΟUTΕ ΟΠΑΔΟΙ ΚΑΠΟΙΑΣ TΗΡΙΣΚΕΙΑΣ!!!

ΜΗΝ ΣΥΓΧΕΟUΜΕ TΗΝ TΗΡΙΣΚΕΥTΙΚΗ ΑΠΑTΗ TΗΣ ΖΩΗΣ ΜΕTΑ TΟΝ TΗΑΝΑTΑΟ ΓΙΑ TΗΝ ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗ TΩΝ ΜΑΖΩΝ Κ TΗΝ ΜΗ ΣΥΜΜΕTΟΧΗ TΟUΣ ΣΕ ΕΧΕΓΕΡTΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟTΑ ΜΕ TΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΩΣ ΟTΑΝ ΠΕTΗΑΝΟUΝ TΗΑ ΠΑΝΕ ΚΑΠΟU ΚΑΛΑ, ΜΕ TΗΝ ΠΡΑΓΜΑTΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΜΙΑΣ ΚΑTΑΣTΑΣΗΣ!

Ο TΗΑΝΑTΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΟΣ ΦΙΛΕ ΜΟU!  Ο TΗΑΝΑTΟΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΟΒΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΜΑΣ!  ΑΝTΙTΗΕTΩΣ ΟTΑΝ ΔΕΙΧΝΕΙΣ ΚΑTΑΦΑΣΕΙ ΣTΟΝ TΗΑΝΑTΟ ΔΕΙΧΝΕΙΣ Κ TΗΝ ΚΑTΑΦΑΣΗ ΣΟU ΣTΗΝ ΖΩΗ!

Ο TΗΑΝΑTΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΝΑ TΕΛΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ Ο ΜΕTΑΣΧΗΜΑTΙΣΜΣΟ TΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑTΙ ΑΛΛΟ ΑΝΩTΕΡΩ!

Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΔΕΝ ΠΑΕTΗΑΙΝΕΙ ΠΟTΕ!  ΑΠΛΑ ΜΕTΑΣΧΗΜΑTΙΖΕTΑΙ!
  (ΣΥΜΠΑΝTΙΚΟ ΑΧΙΩΜΑ)
Η ΑΝΑΡΧΙΑ TΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΣΠΑΖΟΜΑΙ Κ ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ! ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΑΝTΙΣΕΙ ΣΕ ΑΥTΟ TΟ ΖΗTΗΜΑ ΟΠΩΣ Κ ΚΑΜΙΑ ΠΟΛΙTΙΚΗ TΗΕΩΡΗΣΗ, ΑΠΛΑ ΑΠΑΝTΑΕΙ ΠΟΛU ΕΥΚΟΛΑ ΜΕ TΟ ΓΝΩΣTΑ ΠΟU ΟΛΟΙ ΧΕΡΟUΜΕ , ΑΛΛΑ ΕΠΙ TΗΣ ΟUΣΙΑΣ ΔΕΝ ΑΠΑΝTΑΕΙ ΣTΟ ΖΗTΗΜΑ ΑΥTΟ!

ΠΣΑΧΕ ΜΟΝΟΣ ΣΟU ΓΙΑ TΗΝ ΑΛΙTΗΙΑ, ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ TΗΡΙΣΚΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ, Η ΑΛΙTΗΙΑ ΒΡΙΣΚΕTΑΙ ΜΕΣΑ ΣΟU!  Η ΑΛΙTΗΙΑ ΠΑΝΩ ΣTΟ ΖΗTΗΜΑ ΠΟU ΕTΗΕΣΕΣ ΒΡΙΣΚΕTΕ ΜΕΣΑ ΣTΗΝ ΑΝΑΣΑ ΣΟU, ΟTΑΝ ΚΛΕΙΝΕΙΣ TΑ ΜΑTΙΑ ΣΟU, ΟTΑΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ,.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ TΕΛΟΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΑΓΗ ΣUΝΕΙΔΗTΟTΗTΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΡΚΗ ΕΧΕΛΙΧΗ ΚΑΙ ΣUΝΕΧΕΙΑ!

ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΚΑTΗΕ TΗΡΙΣΚΕΙΑ Κ ΜΕTΑΦΥΣΙΚΗ ΑΠΑTΗ!

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ Κ ΝΑ ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ TΟΝ TΗΑΝΑTΟ!  ΔΕΧΟU TΟΝ ΣΑΝ ΜΙΑ ΦΥΣΙΚΗ ΣUΝΕΧΕΙΑ TΗΣ ΠΣUΧΗΣ ΣΟU!

Υ.Γ: ΟΛΑ ΑΥTΑ ΔΕΝ TΑ ΛΕΩ ΓΙΑTΙ ΜΕ ΒΟΛΕUΟUΝ Κ Μ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ TΑ ΠΙΣTΕΥΩ!

από Αναρχοφεμινιστρια 21/01/2009 1:26 μμ.


  Δεν υπαρχει ψυχη. δεν υπαρχει τιποτα μετα τον θανατο. γινομαστε τροφη για τα σκουλικια. ολη μας η "ψυχη" και τα συναισθηματα ειναι χημικες ενωσεις και διεργασιες μεταξυ των κυτταρων του εγκεφαλου και χημικα μηνυματα των νευρικων κυτταρων μας.
  Φοβαμαι τον θανατο γιατι φοβαμαι την ανυπαρξια. Φοβαμαι να σταματησω να ζω, να αγωνιζομαι, να μελετω, να αισθανομαι. Δεν πιστευω στον θεο αλλα οχι επειδη ειμαι αναρχικη αλλα επειδη ποτε δεν πιστευα. Οποτε αυατ που σου λενε οτι ο φιλος σου ειναι καλα εκει που ειναι ειναι παπαριες. δεν ειναι καλα ουτε ασχημα. απλα δεν υπαρχει πλεον. υπαρχουν ομως αυτα που περασατε μαζι.

από ta 21/01/2009 1:37 μμ.


leei i apopano...skeptomeni ili eimaste.

ola ta alla einai dimiourgimata anthropina sti prospathia mas na metriasoume to pono o
epikouros eipe polla simantika gia to thanato

kai pali dinami poli fili m

Κι εγώ δεν πιστεύω στην αθανασία της ψυχής, ωστόσο αυτά που λες με τέτοια βεβαιότητα με κάνουν να νιώθω ότι ίσως να μπορείς να με βοηθήσεις σε ένα ερώτημα που έχω...
Αυτά που λες είναι συμπεράσματα αντικειμενικής γνώσης του ανθρώπου, δηλαδή εξέτασης του ανθρώπου ως αντικείμενο ως μη-εγώ. Τον βάζουμε στο χειρουργικό κρεβάτι τον σφάζουμε βρίσκουμε κάθε μόριο του δεν βρίσκουμε ψυχή κτλ. δηλαδή μια γνώση η οποία ήδη έχει βάλει όρια στον εαυτό της όπως κάθε επιστημονική γνώση. Τι θέλω να πω; Ότι όταν εξετάζεις ένα φαινόμενο για να το εξετάσεις πρέπει να το οριοθετήσεις άρα μπορείς να μιλήσεις μόνο για αυτό που ανακάλυψες στα όρια που έχεις βάλει (δες πχ. και την αρχή της απροσδιοριστίας).
Η ερώτησή μου είναι η εξής: οκ ο άνθρωπος είναι μόνο ύλη χημικές ενώσεις κτλ. τί είναι όμως αυτό που συγκροτεί τη συνείδηση; Γιατί εγώ να είμαι εγώ και όχι εσύ; Αφού κι εγώ χημικές ενώσεις είμαι και ύλη όπως κι εσύ. Θα πεις εσύ έζησες άλλες εμπειρίες εγώ άλλες κτλ. Ναι δεκτόν, τι είναι όμως αυτό που εξαρχής με έκανε να ζήσω τις δικές μου εμπειρίες και όχι τις δικές σου... τι ήταν αυτό που τις ζούσε; γιατί βλέπω με τα μάτια μου και όχι με τα δικά σου; Σε ακούω...

όπως οι επιστήμονες. Λες και δεν οριοθετείς όταν γράφεις για "συνείδηση" και συγκρότησή της, Αυτό που με απελπίζει στις συζητήσεις για την μετά θανατον ζωή, αθανασία κ.λ.π. είναι ο περιορισμός της στο συνειδητό ον, δηλαδή στην κορωνίδα της δημιουργίας. τον άνθρωπο. Αυτό μου δείχνει το ψέμα της κάθε θεωρίας περί αθανασίας.

από και τα τριαντάφυλλα 21/01/2009 2:35 μμ.


O Σεντ Εξυπερυ απαντάει στο ερώτημα του θανάτου με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Αυτό η εξήγηση του απαντάει σε πάρα πολλά ερωτήματα με καλύπτει απόλυτα αλλά δυστυχώς δεν καλύπτει και το κενό του παρόντος.

http://www.phys.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/antoine_de_saint-exupery_le_petit_prince/o_mikros_pringhpas.htm

Δεν γίνεται αλλιώς, αυτό λέω... και η ίδια η γλώσσα έχει όρια "Τα όρια του κόσμου μου είναι τα όρια της γλώσσας μου" κτλ...

από xr 21/01/2009 3:06 μμ.


Τι θα πει ρε συντρόφισα Αναρχοφεμινιστρια, '' Δεν υπαρχει ψυχη. δεν υπαρχει τιποτα μετα τον θανατο. γινομαστε τροφη για τα σκουλικια. ολη μας η "ψυχη" και τα συναισθηματα ειναι χημικες ενωσεις και διεργασιες μεταξυ των κυτταρων του εγκεφαλου και χημικα μηνυματα των νευρικων κυτταρων μας.''...............

Πως τεκμηριώνεις τέτοια απολητότητα. Ποιος σου είπε οτι ο εγκέφαλος έχει σχέση με συνείδηση του προσώπου. Την μοναδικότητας του κάθε ανθρώπου και ιδιαίτερα της ελευθερίας του. Ποια ενέργεια ειναι αυτή που σε κάνει να επιλέγει το ένα ή το αλλο, στην καθημερινή σου ζωή, να περνεις αποφάσεις, να διαμορφώνεις αποψεις. Ο εγκέφαλος με τους νευρώνες του είναι ενα όργανο που αντιδρά σε ερεθίσματα, δεν ειναι πανάκεια. Δεν ειναι το κέντρο του ανθρώπου. Γι αυτό μπορεί να ακούσει μια φωνή απο το διπλανό δωμάτιο αλλα δε ξέρει αν αυτή ειναι αληθινή η ψεύτικη.
Μην ξεπεράσουμε τον άλλο που πέθαινε και ελεγε οτι ''είμαι σίγουρος οτι δεν υπάρχει άλλη ζωή όσο σίγουρος είμαι για την βροχή που πέφτει αυτή την στιγμή στο δρόμο. Κανείς όμως δεν είχε βγεί έξω απο το δωμάτιο για να διαπυστώσει οτι απλά η γειτόνισσα του παραπάνω ορόφου πότιζε τα λουλούδια της''.

...

από ... 21/01/2009 9:51 μμ.


Αυτο που δε μου αρεσει οταν καποιοι ειναι απολυτοι οτι μετα το θανατο δεν υπαρχει τιποτα απολυτως ειναι η βεβαιοτητα πως τα ξερουμε ολα! Πως οι ανθρωποι εχουμε αγγιξει την τελειοτητα της γνωσης! Κανενας νεκρος δε γυρισε για να μας πει τι συμβαινει μετα οποτε ολοι κανουμε υποθεσεις!

Μετά βλέπουμε...

Σύντροφε και φίλε το καταλαβαίνω αυτό το συναίσθημα της αδυναμίας απέναντι στο θάνατο. Δεν θα σου απαντήσω σαν αναρχικός, γιατί ο αναρχισμός ασχολείται με πρακτικά ενδοκοσμικά θέματα. Δεν ασχολείται με το τι συμβαίνει όταν το σώμα πεθαίνει στη γη, και καλά κάνει, γιατί δεν είναι αυτή η δουλειά του.
Ως χριστιανός - και όχι οπαδός του Τολστόι με τον οποίο δεν μπορώ να ταυτιστώ σε όλα - αντιμετωπίζω το θάνατο με εμπιστοσύνη στο Θεό. Πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος φεύγει στην καλύτερη στιγμή του και κρίνεται με τον πιο επιεική τρόπο, που εμείς δεν μπορούμε να ξέρουμε. Ακόμα και στην τελευταία στιγμή, σε ανύποπτο χρόνο κι ενώ εμείς δεν παίρνουμε χαμπάρι, μπορεί κάποιος που για χρόνια αντιμαχόταν συνειδητά το Θεό να συμφιλιωθεί μαζί του, και να έχει την τύχη του εργάτη της 12ης ώρας, που εργάστηκε για μια ώρα μόνο, αλλά αμείφθηκε όσο οι υπόλοιποι που δούλευαν από το πρωί. Αυτοί που πιστεύουν, δεν μπορούν να επέμβουν στην προσωπική σχέση μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου τους καθοριστικά. Μπορούν να προσπαθήσουν να τη συσφίξουν με την προσευχή για τους νεκρούς, που γίνεται και ιδιαιτέρως και στα μνημόσυνα (που από πολλούς εκλαμβάνονται ως κοινωνικό γεγονός και αφορμή για κουτσομπολιό, κατάρες προς τους εκλιπόντες ή κάποιους ζώντες συγγενείς κτλ.)
Το θέμα και γι' αυτόν που πιστεύει και γι' αυτόν που δεν πιστεύει, είναι τι γίνεται με τον ίδιο, κι όχι τι γίνεται με το νεκρό. Κι αυτό γιατί κάθε θάνατος συνειδητά ή ασυνείδητα θυμίζει σε όλους μας το δικό μας αναπόφευκτο θάνατο... Και μπορεί ο πιστός να έχει εμπιστοσύνη στο Θεό, αλλά ο αγαπημένος νεκρός λείπει και σ' αυτόν, όπως και στον άθεο.
Αυτή την απουσία πρέπει να τη συνηθίσουμε... Το δυστύχημα για τον άθεο είναι ότι δεν μπορεί να στραφεί στο Θεό και να του ζητήσει δύναμη για να αντέξει τη λύπη του αποχωρισμού. Όμως ο χρόνος βοηθά και τους δυο να το ξεπεράσουν.

από άθεος 16/02/2009 1:29 πμ.


και δεν πιστεύεις στη μεταθανάτια ζωή δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπίσεις την απώλεια αγαπημένου σου προσώπου ούτε λογικά ούτε ιδεολογικά, παρά μόνο αν πνίξεις ότι επιθυμία σου είχε σχέση με αυτό το πρόσωπο. Οπότε αν μου επιτρέπεις μια συμβουλή σταμάτα να προσπαθείς να το αντιμετωπίσεις κι άσε τα συναισθήματα σου να τραβήξουν το δρόμο τους.

από anarxokoritso 16/02/2009 5:03 πμ.


o anarxismos einai tropos koinonikis organosis. as mi to kanoume koinonikokosmiki theoria gia ta panta. den vlepo giati prepei o anarxismos na exei apopsi gia themata asxeta me ti koinoniki organosi opos o thanatos. auta einai themata me ta opoia asxoleitai i epistimi i filosofia kai i thriskeia.

 ειναι ακομη σιγουροι πως δεν υπαρχει τιποτα μετα τον θανατο; 

δυστυχως δεν θα μαθουμε ποτε τι συμβαινει σιγουρα,παντως υπαρχουν ισχυρες ενδειξεις οτι η ζωη συνεχιζεται σε αλλη διασταση

από σχετικά 27/09/2018 10:34 μμ.


είναι του Todd May "Θάνατος" από τις εκδόσεις στασει εκπίπτοντες.


ο αναρχισμος ειναι εναντιων της εξουσιας. η εξουσια μπορει να παρει διαφορες μορφες, μπορει να ειναι πολιτικη (κρατος), οικονομικη (καπιταλισμος), θρησκευτικη (ιδεες που γεμιζουν σκατα το μυαλο σου και σε κανουν να υπακους στις μαλακιες που εγραψε καποιος θρησκευτικος ηγετης), η και κοινωνικη (αρνητικες ιδεες-διακρισεις προς κοινωνικες ομαδες που ως αποτελεσμα εχουν την περιθοριοποιηση και αποκοινωνικοποιηση αυτων των ομαδων, πχ ομοφοβια που ως αποτελεσμα εχει τη περιθοριοποιηση των ομοφυλοφιλων και εθνικισμος που ως αποτελεσμα εχει τη περιθοριοποιηση των μεταναστων κλπ).

θρησκευτικη εξουσια μπορει να υπαρξει ακομα και χωρις οργανωμενη εκκλησια, πχ: γραφει ενας συγγραφεας ενα βιβλιο που λεει οτι ο θεος δεν θελει τους ομοφυλοφιλους κι οτι αμα τους σκοτωσεις θα πας στο παραδεισο, εσυ διαβαζεις το βιβλιο και αποφασιζεις να πιστεψεις στο θεο και να σκοτωνεις τους ομοφυλοφιλους. με αυτο το τροπο ο συγγραφεας περασε την ομοφοβια (μια μορφη κοινωνικης εξουσιας) στο μυαλο σου και σε μετετρεψε σε ενα ειδος μπατσου που παιρνει διαταγες απο το θρησκευτικο βιβλιο και το αποτελεσμα ειναι να δρας ως εξουσιαστης-δυναστης εναντια σε μια κοινωνικη ομαδα (ομοφυλοφιλοι) που δεν φταιει σε τιποτα και δεν σου εκανε κανενα κακο.

οταν λοιπον μια θρησκευτικη ιδεα προκαλει κοινωνικες διακρισεις τοτε ειναι σιγουρο πως ο αναρχισμος ειναι εναντιων σε αυτη τη θρησκευτικη ιδεα.

αν ομως ενα θρησκευτικο βιβλιο δεν προκαλει κοινωνικες διακρισεις τοτε ο αναρχισμος δεν εχει καποιο θεμα, δεν σου λενε οι αναρχικοι τι να πιστευεις και τι να μη πιστευεις, μπορεις να πιστευεις οτι γουσταρεις αρκει να μην γινεσαι εξουσιαστης και εξουσιαζομενος.

από ολγα 05/10/2018 6:23 μμ.


Αναρχία. Χωρίς Αρχή. Χωρίς αρχικό σημείο. Χωρίς αρχική χρονική μέτρηση . Υπήρχα υπάρχω και θα υπάρχω στο άναρχο χρόνο.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License