100 χρόνια από τη γέννηση του Νικου Ζαχαριαδη

Αν και δεν καταλαβαινω γιατι τοσο μετριοπαθες(τι ισορροπιες κρατανε καποιοι?)μιας και η ιστορια εδειξε πως δικιο (περα απο τα τυπικα,που ηταν γνωστο)ειχε η Ζαχαριαδικη παραταξη,ειναι ενα ικανοποιητικο κειμενο για οσους δεν ξερουν το Νικο Ζαχαριαδη.

post image

Αποφασιστική η συμβολή του στην ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος (απο Ριζοσπαστη της Κυριακης) Συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Ν. Ζαχαριάδη, του ηγέτη του ΚΚΕ, που η δράση του συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη του ελληνικού εργατικού - επαναστατικού κινήματος. Ο Ν. Ζαχαριάδης γεννήθηκε στην Ανδριανούπολη στις 27 Απριλίου του 1903, αλλά τα πρώτα βήματα της ζωής του τα έκανε σε διάφορες πόλεις, γιατί ο πατέρας του δούλευε στην εταιρία «Ρεζί» του γαλλικού μονοπωλίου καπνού και συχνά, από επαγγελματικές ανάγκες, άλλαζε τόπο διαμονής μαζί με την οικογένειά του. Σχολείο, ο Ν. Ζαχαριάδης, πήγε στην αρχή στα Σκόπια και κατόπιν συνέχισε στο επτατάξιο δημοτικό σχολείο της Νικομήδειας, το οποίο και τελείωσε. Γυμνάσιο πήγε στην Ανδριανούπολη. Ομως, σε ηλικία 15 ετών αναγκάστηκε να δουλέψει, για να βοηθήσει την οικογένειά του, στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης. Εκεί μπολιάστηκε με το εργατικό κίνημα και τις σοσιαλιστικές ιδέες, αν και η πρώτη του επαφή με τη σοσιαλιστική ιδεολογία έγινε στη Νικομήδεια. Στο κομμουνιστικό κίνημα Το 1921 έγινε γραμματέας του κομμουνιστικού πυρήνα που καθοδηγούσε τους νέους εργάτες και υπαλλήλους στην Κωνσταντινούπολη. Τον ίδιο χρόνο, ταξιδεύοντας στη Σοβιετική Ενωση (στα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας) έγινε μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας της Σοβιετικής Ενωσης. Το 1922 έγινε μέλος του Μπολσεβίκικου κόμματος και στα μέσα του 1923 ξαναπήγε στη Σοβιετική Ενωση, όπου άρχισε σπουδές στο ΚΟΥΤΒ (Νεοϊδρυόμενο τότε «Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων της Ανατολής»). Το 1924 η οικογένεια του Ν. Ζαχαριάδη εγκαθίσταται στην Ελλάδα. Αυτή τη χρονιά, ύστερα από απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς Νέων, θα κατέβει στην Ελλάδα και ο ίδιος, επικεφαλής Ελλήνων κομμουνιστών που σπούδασαν στο ΚΟΥΤΒ. Με τον ερχομό του στην Ελλάδα το 1924 ο Ν. Ζαχαριάδης ανέλαβε καθοδηγητική δουλιά στην ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας). Δουλεύει σε συνθήκες διώξεων και παρανομίας στη Θεσσαλονίκη, στο Βόλο, στον Πειραιά, στην Αθήνα κλπ. Μέχρι τα μέσα του 1929, που θα μείνει στην Ελλάδα, η ζωή του είναι διώξεις, φυλακίσεις και αποδράσεις. Καταφέρνει να αποδράσει έξι συνολικά φορές από φυλακές, γεγονός που του προσέδωσε τη φήμη του ασύλληπτου. Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Το 1929, με σκηνοθετημένη κατηγορία, καταδικάστηκε και φυλακίστηκε πάλι. Σε μια μεταφορά του από φυλακή σε φυλακή απέδρασε και έφυγε στη Σοβιετική Ενωση, όπου φοίτησε στην ανώτερη κομματική σχολή της Μόσχας. Από τη Μόσχα θα γυρίσει το 1931, οπότε το Νοέμβρη του ιδίου έτους, με πρόταση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, θα αναδειχτεί στη θέση του Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ. Στη θέση αυτή θα μείνει επί 25 ολόκληρα χρόνια. Ο Ν. Ζαχαριάδης υπήρξε, επίσης, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς μέχρι τη διάλυσή της (1943). Οταν ο Ν. Ζαχαριάδης ανέλαβε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, το Κόμμα ήταν αδύναμο και αποδιοργανωμένο, αφού στο εσωτερικό του επί μία διετία διεξαγόταν φραξιονιστική πάλη ανάμεσα σε δύο ομάδες: Μία δεξιά οπορτουνιστική ομάδα και μία αριστερίστικη. Με την αποφασιστική συμβολή του, όμως, και με τη βοήθεια της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το ΚΚΕ απέκτησε στρατηγική άποψη για το χαρακτήρα της επανάστασης στην Ελλάδα και τις μεθόδους δράσης προς αυτή την κατεύθυνση, κατόρθωσε να βγει από την κρίση, να προσανατολιστεί σωστά στα προβλήματα και τους αγώνες του λαού, να στηριχτεί στις κομμουνιστικές αρχές και να εφαρμόσει τη διδασκαλία του Μαρξισμού - Λενινισμού, δυναμώνοντας τις γραμμές του. Ετσι έγινε ένα ισχυρό κόμμα με δεσμούς μέσα στην εργατική τάξη και το λαό. Σημαντική είναι η συμβολή του Ν. Ζαχαριάδη και στη σκληρή ιδεολογική πάλη κατά των οπορτουνιστικών, ρεφορμιστικών και άλλων ιδεολογικών ρευμάτων που υπήρχαν και δραστηριοποιούνταν στις γραμμές του εργατικού κινήματος. «Το μπουντρούμι δεν τον λυγά» Η δικτατορία του Μεταξά (4/8/1936) έθεσε υπό άγριο διωγμό το ΚΚΕ. Ο Ν. Ζαχαριάδης συνελήφθη το Σεπτέμβρη του 1936, φυλακίστηκε στις μεσαιωνικές φυλακές της Κέρκυρας, όπου και παρέμεινε σχεδόν 5 χρόνια σε απόλυτη απομόνωση. Οταν στις 28/10/1940 άρχισε η επίθεση των Ιταλών φασιστών κατά της Ελλάδας ο Ν. Ζαχαριάδης - που εν τω μεταξύ είχε μεταφερθεί στην Αθήνα και βρισκόταν απομονωμένος στα μπουντρούμια της Γενικής Ασφάλειας - κατόρθωσε, στις 31/10/1940, να απευθύνει το ιστορικό «Ανοικτό γράμμα», με το οποίο καλούσε τον ελληνικό λαό να πάρει σύσσωμος μέρος στον αντιφασιστικό πόλεμο. Το γράμμα αυτό στάθηκε καθοδηγητικό ντοκουμέντο για το ΚΚΕ για την οργάνωση της Εθνικής Αντίστασης, όταν η Ελλάδα κατακτήθηκε από τους χιτλερικούς. Στη συνέχεια έστειλε άλλα δύο ακόμη γράμματα σε σύνδεση με το πρώτο, για τη συνέχεια και τον προσανατολισμό του αγώνα. Σ' όλη τη διάρκεια του ελληνο-ιταλικού πολέμου οι αρχές της μεταξικής δικτατορίας κρατούσαν φυλακισμένο τον Ν. Ζαχαριάδη, όπως και άλλα κομματικά στελέχη και μέλη. Οταν δε, εισέβαλαν οι χιτλερικοί στην Ελλάδα παρέδωσαν τον ηγέτη του Κόμματος στην Γκεστάπο που τον μετέφερε στη Βιέννη και μετά στο φοβερό στρατόπεδο του Νταχάου. Στο Νταχάου ο Ν. Ζαχαριάδης πέρασε 4 χρόνια σκληρής δοκιμασίας και σύμφωνα με τις μαρτυρίες συγκρατούμενων του, εκεί, έπαιξε θετικό ρόλο στην πάλη ζωής ή θανάτου των κρατουμένων. Από το Νταχάου ο Ν. Ζαχαριάδης επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά τη συντριβή του χιτλερισμού, τέλη Μάη του 1945. Βρήκε ένα ΚΚΕ με τεράστια απήχηση στο λαό, αφού ήταν το κόμμα που οργάνωσε και καθοδήγησε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Ταυτόχρονα, είχε προηγηθεί η ένοπλη αγγλική επέμβαση, η ήττα του λαϊκού κινήματος τον Δεκέμβρη του 1944 στην Αθήνα, η διάλυση του ΕΛΑΣ και η παράδοση των όπλων του, με τη λαθεμένη Συμφωνία της Βάρκιζας. Είχε, επίσης, αρχίσει το τρομοκρατικό όργιο σε βάρος του Κόμματος και των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Ενάντια στη δεύτερη κατοχή Σ' αυτή την περίοδο η συμβολή του Ζαχαριάδη ήταν ουσιαστική, ώστε το Κόμμα να αντιμετωπίσει την ήττα, να ανεβάσει τους λαϊκούς αγώνες, να αντιμετωπίσει την τρομοκρατία της ελληνικής αντίδρασης και των Αγγλων που οργίαζε και απλωνόταν σε όλη τη χώρα, για να προκαλέσει το διχασμό του λαού και ν' ανάψει τον πόλεμο. Σταθμός ως προς αυτά είναι η 12η Ολομέλεια της ΚΕ και το 7ο Συνέδριο του Κόμματος, (ήταν Προγραμματικό Συνέδριο), τα οποία πραγματοποιούνται υπό την άμεση καθοδήγηση του Ν. Ζαχαριάδη. Σ' εκείνες τις δύσκολες συνθήκες το ΚΚΕ και το ΕΑΜ κατέβαλαν τεράστιες προσπάθειες, για να αποφευχθεί ο εμφύλιος πόλεμος. Αλλωστε, το ΕΑΜικό κίνημα με ηγέτη το ΚΚΕ ήταν πλειοψηφικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία. Δεν είχε χαθεί οριστικά η υπόθεση της εξουσίας. Ακριβώς γι' αυτό το λόγο με την αγγλική στρατιωτική επέμβαση και το μονόπλευρο εμφύλιο πόλεμο, που χτυπούσε αλύπητα το λαό και ρήμαζε τη χώρα, οδηγήθηκαν τα πράγματα στην εμφύλια σύγκρουση 1946 - 1949. Το κίνημα υποχρεώθηκε να αντιμετωπίσει τη λευκή τρομοκρατία με τη Μαζική Λαϊκή Αυτοάμυνα και στη συνέχεια με την οργανωμένη ένοπλη λαϊκή απάντηση. Με πρωτοπορία τους κομμουνιστές και τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης δημιουργήθηκε ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ), με σημαντική την καθοδηγητική συμβολή του Ν. Ζαχαριάδη. Ο εμφύλιος πόλεμος έληξε με ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, δεδομένου ότι οι δυνάμεις του αντιπάλου, ενισχυμένες από τους Αγγλους και τους Αμερικανούς, ήταν υπέρτερες. Μετά τον Εμφύλιο, το ΚΚΕ περνάει σε συνθήκες άγριων διωγμών και παρανομίας με χιλιάδες μέλη, στελέχη, οπαδούς και φίλους στην πολιτική προσφυγιά, στις φυλακές και τις εξορίες. Η συμβολή του Ν. Ζαχαριάδη και σ' αυτή τη φάση της ιστορίας του κινήματος υπήρξε σημαντική, τόσο στα ζητήματα του ιδεολογικού εξοπλισμού του κινήματος, όσο και στα ζητήματα διαμόρφωσης πολιτικής τακτικής. Ομως, η ήττα του ΔΣΕ, οι ανάγκες ανασυγκρότησης του Κόμματος στην Ελλάδα, επιδράσεις διαφόρων λαθών ακόμη και ρευμάτων που διαμορφώνονται στο διεθνή κομμουνιστικό κίνημα δημιουργούν εσωκομματική κρίση και διαπάλη. Στην 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1956, ο Ν. Ζαχαριάδης καθαιρείται από Γενικός Γραμματέας και στην 7η Ολομέλεια το 1957 διαγράφεται από το ΚΚΕ. Αταλάντευτα κομμουνιστής Από τις αρχές Μάρτη του 1956 (μετά την 6η Ολομέλεια της ΚΕ) έως τις αρχές Ιούνη του 1962 θα εργαστεί στην ΕΣΣΔ ως διευθυντής δασικής επιχείρησης στο Μποροβίτσι, κοντά στο Νόβγκοροντ. Από το Μποροβίτσι θα επισκεφθεί την ελληνική πρεσβεία στη Μόσχα και θα καταθέσει αίτηση προς στην ελληνική κυβέρνηση, ζητώντας να του επιτραπεί να γυρίσει στην Ελλάδα και να δικαστεί, για να αποδείξει το αβάσιμο των κατηγοριών που είχε εξαπολύσει η ντόπια ολιγαρχία εναντίον του και εναντίον του Κόμματος. Για την ενέργειά του αυτή θα εξοριστεί στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, όπου και θα ζήσει απομονωμένος έως την 1η Αυγούστου του 1973 οπότε και πέθανε, θέτοντας ο ίδιος τέρμα στη ζωή του. Στο τελευταίο γράμμα της ζωής του, προς την καθοδήγηση του ΚΚΕ υπογραμμίζει: «Το ΚΚΕ ήταν και παραμένει το κόμμα μου και κανένας δεν μπορεί να το χτυπήσει και να το λερώσει χρησιμοποιώντας το όνομά μου... Με το ΚΚΕ δεν είχα ούτε έχω ανοιχτούς λογαριασμούς. Ούτε μπορούσα ποτέ νάχω».

Εικόνες:

από NIKOS GERASIMIDHS 29/04/2003 5:16 μμ.


KALO 8A HTAN O RIZPSPASTHS NA EGRAFE KAI GIA TOYS SYNTROFOUS POU SFAGIASTHKAN KATA TA GEGONOTA THS TASKENDHS. EINAI KAIROS TO TIMHMENO KKE(1917-1956)NA KANEI EPITELOUS TIN AYTOKRITIKH TOY

από αιωνόβιος 29/04/2003 5:44 μμ.


post image
Κύπρος ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΑΠΕ -Του Πάτροκλου Σταύρου Ενα αιώνα ζωής συμπληρώνει αύριο η Ελένη Ν. Καζαντζάκη. Διατηρεί πλήρη πνευματικη διαύγεια και το μόνο που τη διακρίνει είναι το βάρος των εκατό χρόνων ζωής στις σωματικές της δυνάμεις. Η Ελένη Ν. Καζαντζάκη, το γένος Σαμίου, γνωρίστηκε με το Νίκο Καζαντζάκη στις 18 Μαΐου 1924. Ηταν τότε εκείνη είκοσι ενός περίπου ετών, γεννημένη το 1903 και εκείνος 41 ετών. Το αίσθημα, που ένοιωσε ο Κρητικός συναντώντας την, ήταν γαλήνια κεραυνοβόλο. Και η Αθηναία κυριολεκτικά θαμβώθηκε με τη γνωριμία του μυθικού από τότε και ωραίου χαρισματικού νέου. Είχε μπροστά της ένα μεγάλο που τη συνανάρπαζε. Η διάσημη πιανίστα Μαρίκα Παπαϊωάννου είχε προτρέψει την Ελένη εκείνη την ημέρα να πάει στη Δεξαμενή, σε μια πνευματική συντροφιά, για να συναντήσει το Νίκο Καζαντζάκη. Μερικά χρόνια αργότερα ο ίδιος ο Καζαντζάκης θα προτρέψει τον Αιμίλιο Χουρμούζιο, τον πιστό Κύπριο φίλο του που διέπρεπε στην Αθήνα, να συναντήσει τη Μαρίκα Παπαϊωάννου. Ουσιαστικά, του έκανε προξενιό. Και στις δυο περιπτώσεις ο γάμος επέστεψε τις γνωριμίες. Τα ζεύγη ενώθηκαν με φιλία δια βίου. Εφυγαν πρώτα οι άνδρες, το 1957 ο Καζαντζάκης και το 1973 ο Χουρμούζιος. Αργότερα, η Μαρίκα. Ο Νίκος και η Ελένη συνέζησαν περίπου 20 χρόνια και το Νοέμβριο του 1945 ετέλεσαν τον γάμο τους στο ναό του Αγίου Γεωργίου Καρύτση στην Αθήνα. Κουμπάρος, ο Αγγελος Σικελιανός. Ζούσαν τότε στην Αίγινα, με συχνά ταξίδια στο εξωτερικό. Από το 1946 ουσιαστικά αυτοεξορίστηκαν και τελικά εγκαταστάθηκαν στην Αντίμπ της νότιας Γαλλίας, την αρχαία Ελληνική αποικία Αντίπολη. Τους εχώρισε ο θάνατος. Εκτοτε η Ελένη, χήρα και μόνη, αφιερώθηκε στη διακονία του έργου του. Η Ελένη υπήρξε το παν για τον Νίκο. Ηταν η πιστή φίλη, η τέλεια σύντροφος και σύζυγος, η ακαταπόνητη γραμματέας, η άγρυπνη φροντίστρια για όλα, ώστε εκείνος χωρίς έγνοιες και χωρίς προσκόμματα απερίσπαστος να δημιουργεί. Ηταν ο φύλακας άγγελός του. Απάνω της ακούμπησε και έγινε ακόμα πιο μεγάλος, τρυφεραίνοντας την τραχεία ζωή του με την ανεξάντλητη τρυφερότητα, ευγένεια και καλωσύνη της. Η Ελένη είχε πάντα μέσα της μιαν υπέροχη αρχοντιά. ''Στην Ελένη'', έγραψε ο Καζαντζάκης, ''οφείλω την καθημερινή ευτυχία της ζωής μου''. ''Χωρίς την Ελένη θα είχα πεθάνει από καιρό''. Και άλλα πολλά. Η Ελένη έμεινε παντελώς ορφανή από πολύ νεαρή ηλικία. Στον εξαίσιο λεβέντη Κρητικό εύρισκε ό,τι της όφειλε η ζωή και της το είχε στερήσει η ορφάνια. Ο πατέρας της είχε καταγωγή από τη Μικρά Ασία. Ηταν διευθυντικό στέλεχος του υπουργείου Γεωργιας και σ'αυτόν οφείλεται η πευκοφύτευση του λόφου του Αρδηττού, όπου είναι το Παναθηναϊκό Στάδιο, το λεγόμενο Καλλιμάρμαρο. Ηταν και η Ελένη συγγραφέας, αλλά επέλεξε την αφιέρωσή της στην προαγωγή του έργου του συντρόφου και συζύγου της. Το μέγεθος της προσφοράς της, ακόμη και σε τεχνικό επίπεδο μπορεί να εκτιμηθεί και μόνο από το γεγονός ότι εδακτυλογράφησε, ίσως επτά φορές την Οδύσσεια με τους 33.333 στίχους. Δεν υπήρχαν, βέβαια, τότε ηλεκτρονικοί υπολογιστές. Εκείνη τον προέτρεψε να ασχοληθεί με το μυθιστόρημα, γράφοντας όσα της διηγότανε. Της έδειχνε όλα τα κείμενά του, για τη γνώμη της, για την έγκρισή της. Το σπουδαιότερο βιβλίο της είναι η βιογραφία του Νίκου Καζαντζάκη, βασισμένη σε ανέκδοτα γράμματα και κείμενά του. Τίτλος, Νίκος Καζαντζάκης - Ο Ασυμβίβαστος. Κυκλοφόρησε πρώτα γαλλικά το 1968 στο Παρίσι, τον ίδιο χρόνο αγγλικά στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη, μετά γερμανικά το 1972, ισπανικά το 1974, ελληνικά το 1977, ουγγρικα το 1979, ρουμανικά το 1981 κλπ. Το βιβλίο αυτό έχει χαρακτηριστεί ως η βιογραφία του αιώνος. Εγραψε, επίσης, και άλλα βιβλία, όπως η Αγια Ζωή του Μαχάτμα Γκάντι που πρωτοτυπώθηκε γαλλικα στο Παρίσι και σητν Ελβετία το 1934, ισπανικά το 1936 στο Σαντιάγο της Χιλής και ελληνικά το 1983 στην Αθήνα. Βιβλίο έγραψε και για τον Παναϊτ Ιστράτι. Εγραψε επίσης, βιβλίο για την Κίνα με τίτλο Κίνα-Μικρή πορεία στη Μεγάλη Χώρα που τυπώθηκε στη Λευκωσία το 1976. Υπήρξε και δημοσιογράφος και έγραψε και ποιήματα. Εδωσε πολλές διαλέξεις και ομιλίες σε πανεπιστήμια και άλλα πνευματικά ιδρύματα καθώς και συνεντεύξεις σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις σε πολλά μέρη του κόσμου για τον Καζαντζάκη και την Ελλάδα. Αμερικανικό Πανεπιστήμιο την αναγόρευσε επίτιμη διδάκτορά του. Η πνευματική παρουσία της ανά το παγκόσμιο ακολουθούσε τη φήμη του Νίκου Καζαντζάκη, την οποίαν εκείνη επλάταινε. Μετά το θάνατο του συζύγου της εγκατέλειψε την Αντίμπ και εγκαταστάθηκε στη Γενεύη. Το διαμέρισμά της έγινε προσκύνημα για πνευματικούς ανθρώπους από όλο τον κόσμο, αλλα όχι σπανίως και κέντρο διωκομένων Ελλήνων και εστία αντιδικτατορικής δράσης. Στη διάρκεια του χουντικού καθεστώτος στην Ελλάδα έδωσε σε πολλές χώρες διαλέξεις περί δημοκρατίας και ελευθερίας και εναντίον της στρατιωτικής δικτατορίας, γι'αυτό και η χούντα την εδίωκε. Στη διάρκεια της επταετίας δεν μπορούσε να πάει στην Ελλάδα. Ομως, έκανε πατρίδα της την Κύπρο και το σπίτι του Πάτροκλου και της Μαίρης Σταύρου έγινε το καταφύγιό της, ιδίως κατά τις γιορτές και τα καλοκαίρια. Το 1973 εβάπτισε την κόρη τους, τη Νίκη, που είχε γεννηθεί στη Γενεύη. Για δυο πράγματα έλεγε πως δεν μετάνοιωσε ποτέ στη ζωή της. Το ένα, ότι παντρεύτηκε το Νίκο Καζαντζάκη, (1945). Το άλλο, ότι υιοθέτησε τον Πάτροκλο Σταύρου (1982). Το πραξικόπημα της χούντας των Αθηνών κατά του Εθνάρχου της Κύπρου Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974 και η βάρβαρη τουρκική εισβολή στις 20 Ιουλίου 1974 την βρήκε στην Κερύνεια, στο Πέντε Μίλι, ακριβώς στο σημείο της εισβολής. Τόσο η ίδια όσο και η Μαίρη Π. Σταύρου ανακρίθηκαν από τους πραξικοπηματίες και τελικά συνελήφθησαν αιχμάλωτοι από τους Τούρκους. Το ζεύγος Καζαντζάκη αγάπησε πολύ την Κύπρο. Την επισκέφθηκαν για πρώτη φορά το 1926. Ο Καζαντζάκης της αφιέρωσε πάμπολλες σελίδες και αναφορές στο έργο του. Δεν μπόρεσε, όμως, να την επισκεφθεί ξανά. Η Ελένη, για να βοηθήσει την Κύπρο, τύπωσε τρία βιβλία της στη Λευκωσία καθώς και όλα τα μυθιστορήματα του συζύγου της σε καινούργια στοιχειοθεσία. Επίσης, μετά την τουρκική εισβολή προέβη σε μεγάλες δωρεές για τα θύματα της κυπριακής τραγωδίας και συνέβαλε, επίσης, οικονομικώς στην επιδιόρθωση έργων τέχνης της Αρχιεπισκοπής Κύπρου που είχαν υποστεί καταστροφές κατά το πραξικόπημα. Από το 1989, μετά από ένα σοβαρό δυστύχημα στη Γενεύη, η Ελένη Ν. Καζαντζάκη μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου και φιλοξενείται στη Βούλα από την οικογένεια του θετού υιού της, που είναι σήμερα ισόβιος Πρόεδρος του Μουσείου Ν. Καζαντζάκη που λειτουργεί ως Ιδρυμα.

Εικόνες:

από πετρος 29/04/2003 5:52 μμ.


δεν πεθανε κανεις απο τα επεισοδια εκεινα.Το μονο θυμα ηταν ενα..αυτι(!).Μετα,οι αντιζαχαριαδικοι που επικρατησαν στο κομμα,εδιωξαν πολλους ζαχαριαδικους,ενω εστειλαν και καποιους ως και την εξορια. ΥΓ.το τιμημενο ΚΚΕ που λες,ειναι απο το 1918,οχι το 1917.και ως το 55...

από ζιλανσάρ 29/04/2003 6:10 μμ.


Δεν υπάρχει ντροπή. Ποιός την έχασε και ποιός να την έβρει! Αχ βρε σ. Νίκο, θα τρίζουν τα κόκκαλά σου πάλι...

100 χρόνια από την γέννηση του Ν. Ζαχαριάδη

Ας θυμηθούμε μερικά από τα θύματα της δράσης του σταλινοφασίστα Ν.Ζ.
και ας αποδώσουμε ΦΟΡΟ ΤΙΜΗ στους αδικοκοχαμένους συντρόφους της σταλινικής και ζαχαριαδικής θυριωδίας. Των προδοτών του αγώνα για ελευθερία και ταξική κυριαρχία

 

ΑΔΡΑΜΥΤIΔΗΣ ΘΥΜIΟΣ

Τροτσκιστής και συνδικαλιστής, με προσφυγική καταγωγή, που έδρασε αρχικά μέσα από την ομάδα του Πουλιόπουλου και μετά του Στίνα. Ήταν υπάλληλος (έφορος) στο Νοσοκομείο του Ευαγ­γελισμού. Στη δικτατορία του Μεταξά εξορίστηκε στον Αϊ-Στράτη. Είχε έντονη συνδικαλιστική δραστηριότητα στον Ευαγγελισμό και είχε εκλεγεί στη διοίκηση του Σωματείου. Πριν τη δολοφονία του, επρόκειτο να γίνουν εκλογές στο σωματείο. Ο πυρήνας των διεθνιστών (υπεύθυνος του πυρήνα από την ομάδα Στίνα ήταν ο Γιάννης Ταμτάκος) που δρούσε μέσα στο Νοσοκομείο αποφάσισε να κατεβάσουν κοινό ψηφοδέλτιο με τους σταλινικούς, όπου υποψήφιος από την τάση τους θα ήταν ο Αδραμυτίδης. Οι σταλι­νικοί δεν ήθελαν την υποψηφιότητα του Αδραμυτίδη και επέμε­ναν να καθορίσουν αυτοί τους υποψήφιους και γι' αυτό πίεζαν έντονα τον Αδραμυτίδη να παραιτηθεί από την υποψηφιότητα. Ο Αδραμυτίδης έθεσε το θέμα στον πυρήνα του και αποφασίστηκε, ακριβώς το βράδυ πριν τη δολοφονία του (2 Δεκεμβρίου του 1944), αν έρθουν οι σταλινικοί να τον συλλάβουν, να μην τους ακολουθήσει και να απευθυνθεί στο προσωπικό για βοήθεια. Το πρωί της 3ης Δεκεμβρίου, ένοπλοι σταλινικοί μπήκαν στον Ευαγ­γελισμό και τον πρόσταξαν να τους ακολουθήσει, ο Αδραμυτίδης έτρεξε προς το προσωπικό, αλλά οι σταλινικοί δεν πτοήθηκαν και τον σκότωσαν μπροστά στα μάτια των υπαλλήλων και των ασθε­νών του Ευαγγελισμού, σε ηλικία 55 χρονών.

 

ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Τροτσκιστής που δολοφονήθηκε από τους σταλινικούς γύρω στο Δεκέμβρη του 1944.

 

ΑΛΜΠΕΡ

Αρχειομαρξιστής, που δολοφονήθηκε, μαζύ με άλλους 7 ομήρους του ΕΛΑΣ, στα Κρώρα της Βοιωτίας (η σημερινή ονομασία του χωριού είναι Στεφάνη), στις 6 Ιανουαρίου του 1945, σύμφω­να με την προσωπική μαρτυρία του ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκου, που βρισκόταν και αυτός εκεί ως όμηρος του ΕΛΑΣ.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ Γ.

Τροτσκιστής, σερβιτόρος στο επάγγελμα, που δολοφονήθηκε το 1944 στο Βύρωνα και τον πέταξαν σε ένα πηγάδι στον Υμηττό.

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΠΑΝΟΣ

Αγρινιώτης αρχειομαρξιστής, που δολοφονήθηκε το 1944 (βλέπε αναλυτικά στις σελίδες 7-14 ).

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ Ν.

Τροτσκιστής, τυπογράφος στο επάγγελμα, που δολοφονήθηκε το 1944 στην Αργαλαστή του Βόλου.

 

ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ ΝΙΚΟΣ

Τροτσκιστής, από την Κεφαλονιά. Ο πατέρας του, ένας εξαίρε­τος προοδευτικός δάσκαλος, σκοτώθηκε από τους Γερμανούς στην Κατοχή. Από τα μαθητικά του χρόνια, δραστηριοποιήθηκε πολιτι­κά και μάλιστα το 1916 αποβλήθηκε από το Γυμνάσιο για τις επαναστατικές ιδέες του. Έζησε χρόνια στη φυλακή και την εξο­ρία και ήταν πασίγνωστος στην Κεφαλονιά για τους αγώνες του στο εργατικό και το αγροτικό κίνημα. Το 1935 αντιπροσώπευσε τους αμπελουργούς της Κεφαλονιάς στο αμπελουργικό συνέδριο.

Κατά την Κατοχή, ήταν στην Αθήνα και ήταν μέλος της Κ.Ε του Κ.Δ.Ε.Ε. (τάση "μπολσεβίκος"). Έμενε στην οδό Ακομινάτου (κάτω από την Πλατεία Βάθης), όπου οι αδερφές του διατηρούσαν ένα ψιλικατζίδικο και εκεί κοντά, μέσα στο δρόμο, στη γωνία της οδού Λιοσίων με την οδό Π. Μεταξά (η συνέχεια της οδού Ηπεί­ρου κάτω από την οδό Λιοσίων), του την έστησαν οι σταλινικοί και τον δολοφόνησαν στις 17 του Δεκέμβρη του 1944.

 

ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ

Αναρχικός τσιγαράς, μέλος του Κ.Κ.Ε., από το οποίο αποκλεί­στηκε με απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και της Βαλ­κανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας, και ένας από τους ηγέ­τες της Κομμουνιστικής Ένωσης του Πειραιά, κατά τη γενική απεργία του Αυγούστου του 1923. Ήταν ο μόνος που είχε δια­μαρτυρηθεί για τα γεγονότα της Κροστάνδης: σε συνέλευση της κομματικής οργάνωσης στη θεσσαλονίκη μίλησε για σφετερι­σμό της εξουσίας από το κόμμα, πέταξε το κομματικό Βιβλιάριο και αποχώρησε. Εκτός από τον Πειραιά, δραστηριοποιήθηκε και στη θεσσαλονίκη, όπου συμμετείχε στο Σωματείο των Σερβιτό-ρων (στη θεσσαλονίκη εργαζόταν ως γκαρσόνι) και μάλιστα το 1928 ήταν γραμματέας του Εργατικού Κέντρου θεσσαλονίκης. Μέχρι την Κατοχή, συνέχισε να συμμετέχει στους εργατικούς αγώνες, χωρίς να είναι οργανωμένος πουθενά και υποστηρίζοντας τις αναρχοκομμουνιστικές ιδέες. Γι' αυτές του τις ιδέες τον δολοφόνησαν οι σταλινικοί της ΟΠΛΑ, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, το 1943.

 

ΑΡΝΙΩΤΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΗΣ

Τροτσκιστής που δολοφονήθηκε από τους σταλινικούς στις αρχές του Δεκέμβρη του 1944 στο Περιστέρι.

 

ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΝΙΚΟΣ

Aρχειομαρξιστής καπνεργάτης, από τον προσφυγικό συνοι­κισμό του Αγρινίου. Γεννήθηκε περίπου το 1910 και ανέ­πτυξε πλούσια συνδικαλιστική δράση στο χώρο των καπνεργα­τών. Ήταν ένας από τους καλύτερους ρήτορες των συνδικαλιστι­κών αγώνων και γι' αυτό, σύμφωνα με μια προφορική μαρτυρία, κάθε Πρωτομαγιά η αστυνομία τον έθετε υπό περιορισμό, όλη τη μέρα, στο αστυνομικό τμήμα.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, συμμετείχε σε διάφορες δρα­στηριότητες του ΕΑΜ της περιοχής Αγρινίου και του προσφυγι­κού συνοικισμού. Το 1943 εντάχτηκε στον ΕΛΑΣ. Εκτελέστηκε από τους σταλινικούς το 1944. Το μόνο που γνωρίσουμε, από προφορικές μαρτυρίες, είναι ότι τον είδαν, τον Ιούλιο του 1944, κρατούμενο και συνοδευόμενο από ένοπλους αντάρτες, να πη­γαίνει προς το χωριό Ζελίχοβο (χωριό κοντά στο Αγρίνιο, που σήμερα ονομάζεται Αγία Παρασκευή). Μάλλον θα δολοφονήθη­κε στο Ζελίχοβο, όπως και άλλοι αρχειομαρξιστές.

από Κουλ Ουάχατ 29/04/2003 7:10 μμ.


... στην αυτοβιογραφία του Γιάννη Ταμτάκου, που διάβασα προχτές και κυκλοφόρησε πρόσφατα (μια εξαίρετη συλλογική δουλειά από τη Θεσσαλονίκη, που θέλω να την παρουσιώσω σύντομα) αναφέρονται και άλλα πολλά θύματα του Ζαχαριαδισμού. Ανθρωποι που κυνηγήθηκαν από το Μεταξά, εξορίστηκαν και φυλακίστηκαν μαζί με τους Σταλινικούς και παρόλα αυτά εξοντώθηκαν απ' αυτούς. Επιπλέον, πρέπει να γίνει αναφορά στον Κώστα Σπέρα, πρωτεργάτη της απεργίας της Σερίφου, που δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ το ΄44... Κι ένα ΥΓ για να γίνει πανικός: Ξέρω ότι τότε (τ 44) ο Ν.Ζ. ήταν, ακόμα, στο Νταχάου. Ποτέ δεν μάθαμε, βέβαια, πώς επέζησε εκεί και μετά επέστρεψε τόσο εύκολα και με συμμαχικό αεροπλάνο στην Αθήνα όταν άλλο κομουνιστές ηγέτες έμειναν για πάντα στα στρατόπεδα.

από Σπύρος Μ. 29/04/2003 7:33 μμ.


ΣΠΕΡΑΣ ΚΩΣΤΑΣ Τσιγαράς, στέλεχος του Εργατικού Κέντρου Αθηνών, πριν από την ίδρυση της ΓΣΕΕ. Υπήρξε από τους ηγέτες της εξέγερσης των μεταλλωρύχων της Σερίφου τον Αύγουστο του 1916, για την οποία έγραψε και μία μπροσούρα. Στο ιδρυτικό συνέδριο της ΓΣΕΕ αντιτάσσεται, μαζί με τον Κουχτσόγλου και το Φανουράκη, στην αρχή της "έξω πάσης αστικής επιρροής". Υποστήριξε ότι το εργατικό κίνημα πρέπει να προστατεύεται όχι μόνο από κάθε αστική επιρροή, αλλά γενικά από κάθε κομματική επιρροή. Αν και μειοψηφική, η άποψη του είχε ευρύτερη αποδοχή στο Συνέδριο, που τον εξέλεξε μάλιστα και μέλος της Εποπτικής Επιτροπής της ΓΣΕΕ. Στο δεύτερο συνέδριο της ΓΣΕΕ (1920), αναγνωρίστηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα ως μοναδικός πολιτικός εκπρόσωπος της εργατικής τάξης. Ο Σπέρας αντιτάχτηκε σ' αυτή την απόφαση, υποστηρίζοντας την αυτονομία του συνδικαλιστικού κινήματος και έχοντας με το μέρος του περίπου το 1/3 των αντιπροσώπων στο συνέδριο. Ο Στίνας που παρακολούθησε αυτό το Συνέδριο γράφει ότι "περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο μου έκανε εντύπωση το πάθος με το οποίο υποστήρίζε τις απόψεις του ο Σπέρας, η καταπληκτική ευγλωττία του και η αρκετά πειστική επιχειρηματολογία του". Λόγω των θέσεων που υποστήριξε στο ιδρυτικό συνέδριο της ΓΣΕΕ, διεγράφη από το ΣΕΚΕ με την κατηγορία του "αντικομματικού". Τότε, μαζύ με άλλους, δημιούργησε την ομάδα "Νέα Ζωή", που το Μάρτιο του 1921 εξέδωσε το ομώνυμο δεκαπενθήμερο περιοδικό. Το 1922, μαζύ με το Φανουράκη και άλλους, ίδρυσε το Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα (ΑΕΚ). Σύμφωνα με το θ. Νικολόπουλο, το ΑΕΚ "σιγά σιγά πέρασε σε μεταρρυθμιστικές θέσεις καταλήγοντας σε διάλυση μέσα στην δικτατορία του Πάγκαλου (1925). Έκτοτε χάνονται τα ίχνη των ιδρυτών του. Πιθανόν να έφτασαν στους Φιλελεύθερους όπως και άλλες τάσεις του πολιτικού εργατικού κινήματος, πιθανόν πολλά στελέχη να αφομοιώθηκαν από τον καταλύτη στην εργατική πολιτική της εποχής, τον αρχειομαρξισμό. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από το σεβασμό με τον οποίο μιλούσαν για τον Σπέρα πολλά ηγετικά στελέχη του αρχειομαρξιστικού κινήματος". Το 1938, όπως αναφέρει ο Στίνας, βρισκόταν στο τμήμα Μεταγωγών Πειραιώς για κοινό ποινικό αδίκημα: "Μιλήσαμε και οι δύο -γράφει ο Στίνας- με συγκίνηση για την ηρωϊκή εποχή του κινήματος. Ξαναθυμήθηκε τον παλιό εαυτό του και με πάθος και ενθουσιασμό μιλούσε για τη δραστηριότητα των αναρχικών στην Ισπανία". Μάλλον το ποινικό αδίκημα που αναφέρει ο Στίνας θα αφορούσε τη χαρτοπαιξία, γιατί ο Σπέρας εργαΖοταν ως υπάλληλος σε χαρτοπαικτικές λέσχες. Μετά το Τμήμα Μεταγωγών, εξέ-τισε ποινή στις αγροτικές φυλακές Σκοπέλου, απ' όπου γύρισε στην Αθήνα με Βεβαρημένη την υγεία του. Το 1941 και 1942, ήταν σχεδόν κατάκοιτος και έγινε καλά το 1943. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1943, έφυγε τη νύχτα από το σπίτι του της οδού Κολωνού 64 στο Μεταξουργείο για την Ελευσίνα. Μαζί του ήταν ένας φοιτητής της Νομικής και δύο αξιωματικοί του ελληνικού στρατού. Ίσως συζητούσαν τη δημιουργία μιας αντιστασιακής ομάδας ή μάλλον πήγαιναν να συζητήσουν με κάποιους από τον ΕΛΑΣ. Εκεί, στη Μάνδρα Αττικής, συνελήφθησαν από τον Καπετάν Ορέστη, σύμφωνα με τη μαρτυρία της Νεφέλης, κόρης του Σπέρα. Ο Σπέρας πρέπει να είχε καταλάβει ότι ήταν στο στόχαστρο των σταλινικών και είχε πει, πριν φύγει, στη γυναίκα του ότι αν αργήσει να επιστρέψει στο σπίτι να Ζητήσουν πληροφορίες από ένα γιατρό ονόματι Λαζαρή στα Εξάρχεια. Η γυναίκα του πήγε στο διαμέρισμα των Εξαρχείων και της είπαν να ξαναπεράσει γιατί απουσίαΖε ο γιατρός. Μετά από μια βδομάδα που ξαναπήγε, το διαμέρισμα ήταν άδειο. Προφανώς ο γιατρός είχε μάθει για τη δολοφονία του Σπέρα, εγκατέλειψε το διαμέρισμα και κρυβόταν. Μετά, η γυναίκα του Σπέρα πήγε στην περιοχή της Αθήνας "Τρεις Γέφυρες", στο σπίτι όπου έμεινε ο φοιτητής που είχε φύγει μαΖύ με τον Σπέρα· βρήκε μόνο τη σπιτονοικοκυρά, που της είπε ότι είχε μέρες να φανεί (μάλλον τον είχε εξοντώσει και αυτόν ο Καπετάν Ορέστης). Μια μέρα, τυχαία στην Κεντρική Αγορά της Αθήνας, η γυναίκα του συνάντησε κάποιον που την πληροφόρησε πως ο "Ρίζοσπάστης" είχε γράψει ότι "Έπιασαν το κάθαρμα τον Σπέρα". Έτσι, ψάχοντας, έμαθε ότι τον έσφαξαν και τον πέταξαν σε ένα πηγάδι στην Ελευσίνα, στην περιοχή της Μάνδρας. Ήταν 51 χρονών (Είχε γεννηθεί το 1893). Ο Σπέρας, εκτός από δεινός ρήτορας, ήταν και πολυγραφότατος. Ήξερε αραβικά και γαλλικά και διάβαζε, πέρα από σοσιαλιστικά και αναρχικά έργα, Όμηρο και αρχαίους κλασσικούς. Η οικογένεια του από το φόβο αναγκάστηκε να κάψει, σιγά σιγά, όλα τα βιβλία και τα γραπτά του. Κράτησε μόνον έναν πάκο πυκνογραφημένων σημειώσεων, περίπου 200-400 σελίδες που αφορούσαν την "Ιστορία του Εργατικού Κινήματος". Κάθε πρωί, πριν φύγει για τη δουλειά του, σηκωνόταν στις 4 η ώρα και συμπλήρωνε αυτή την ιστορία. Το 1952 ή το 1953, η κόρη του Νεφέλη έδωσε αυτές τις χειρόγραφες σημειώσεις του πατέρα της στο συνδικαλιστή Στρατή. Αργότερα, όταν τις αναζήτησε ο Στρα-τής δεν παραδεχόταν ότι τις είχε πάρει. Έτσι, αυτό το πολύτιμο ντοκουμέντο για την ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος ή χάθηκε ή καταστράφηκε εσκεμμένα ή υπάρχει και δεν έχει δει ακόμα, όπως έπρεπε, το φως της δημοσιότητας. πηγή για όλες τις αναφορές: "Ο Σφαγιασμός των Αρχειομαρξιστών της περιοχής Αγρινίου από τον Ελληνικό Σταλινισμό" Γιάννη Καρύτσα, εκδόσεις Αρδην, 2002

από DMXRN 29/04/2003 8:05 μμ.


Μεγάλε Κουλ Ουάχατ, μου 'φτιαξες τα κέφια! Και σκεφτόμουνα, να πω κάτι ή να μην πω; Μεγάλε, μου το έλυσες το πρόβλημα! Το υστερόγραφό σου ήταν, ακριβώς, η πιπίλα των αντιζαχαριαδικών στην 6η Ολομέλεια, που επικύρωσε την ελέω χρουστσοφικών διαγραφή της ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ των μελών του ΚΚΕ που ζούσαν, πρόσφυγες, στην ΕΣΣΔ από την κλίκα των Κολληγιάννη, Φλωράκη και Σία. Με τέτοια "επιχειρήματα" προσπαθούσαν να πείσουν τους έλληνες κομμουνιστές να στραφούν ενάντια στο Ν.Ζ. και να ομολογήσουν υποταγή στις αποφάσεις του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Το 'χω πει και σε άλλη κουβέντα: το ΚΚΕ ήταν το ΜΟΝΑΔΙΚΟ τότε κόμμα (οι κινέζοι κι οι αλβανοί "ξύπνησαν" με καθυστέρηση) που διαφώνησε με τη "νέα γραμμή" του ΚΚΣΕ, και γι' αυτό οι σοβιετικοί βάλθηκαν να το ξεχαρβαλώσουν, και τα κατάφεραν. Διαγράφοντας ΧΙΛΙΑΔΕΣ δοκιμασμένους κομμουνιστές, φυλακίζοντας και εξορίζοντας και καταδιώκοντας επί δεκαετίες εκατοντάδες. Είναι ΤΙΜΗ για το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα η στάση αρχών που κράτησε τότε ΚΥΡΙΩΣ η βάση, οι απλοί κομμουνιστές - γιατί από την ηγεσία, πέρα από το Ν.Ζ. και μερικές ακόμα λαμπρές εξαιρέσεις, οι υπόλοιποι αργά ή γρήγορα το έστριψαν κι έφτυναν εκεί που έγλειφαν. Για να επιστρέψουμε στο υστερόγραφο: Οι σοβιετικοί και η νέα "ηγεσία" του ΚΚΕ επί χρόνια σκάλιζαν να βρουν κάποιο ψεγάδι στη στάση του Ν.Ζ., ρώταγαν και ξαναρώταγαν συγκρατούμενούς του στο Νταχάου κ.λπ., μα δεν βρήκαν τίποτα. Να 'σαι σίγουρος, παρωνυχίδα αν είχαν βρει τότε (με το αντιζαχαριαδικό μένος που επικρατούσε) θα την είχαν παρουσιάσει ως ελέφαντα. πέτρο, δεν καταλαβαίνεις γιατί το κείμενο που παραθέτεις είναι "τόσο μετριοπαθές"; Μα, ήδη, είναι απύθμενου θράσους τυμβωρυχία η αναφορά των ξεφωνημένων ρεβιζιονιστών στο Ν.Ζ.! Ποντάρουν στο ότι οι παλιοί πέθαναν και οι νέοι δεν γνωρίζουν! Όταν πριν χρόνια έγινε η μετακομιδή των οστών του Ν.Ζ. στην Ελλάδα, ακόμα ζούσαν αρκετά γερόντια εκ Τασκένδης ώστε να φτύσουν (αλήθεια! κάτι ροχάλες να! μούσκεμα τον έκαναν!) τον Χαρίλαο, που τόλμησε να παρευρεθεί. Δες πώς ξεμπερδεύουν με τα γεγονότα του '55-56: "Στην 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1956, ο Ν. Ζαχαριάδης καθαιρείται από Γενικός Γραμματέας και στην 7η Ολομέλεια το 1957 διαγράφεται από το ΚΚΕ." Ντούκου!!! Κι αμέσως μετά, η εξορία βαφτίζεται εργασία, ενώ το καλύτερο έρχεται ύστερα: "Από το Μποροβίτσι θα επισκεφθεί την ελληνική πρεσβεία στη Μόσχα και θα καταθέσει αίτηση προς στην ελληνική κυβέρνηση, ζητώντας να του επιτραπεί να γυρίσει στην Ελλάδα και να δικαστεί, για να αποδείξει το αβάσιμο των κατηγοριών που είχε εξαπολύσει η ντόπια ολιγαρχία εναντίον του και εναντίον του Κόμματος. Για την ενέργειά του αυτή θα εξοριστεί στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, όπου και θα ζήσει απομονωμένος έως την 1η Αυγούστου του 1973 οπότε και πέθανε, θέτοντας ο ίδιος τέρμα στη ζωή του." Δηλαδή ... γλώσσεψαν τη μπέρδα τους ... ο Ν.Ζ. εξορίστηκε επειδή ήθελε να υπερασπίσει το Κόμμα!!! Άσε το ωραίο, "θέτοντας ο ίδιος τέρμα στη ζωή του" - πού να πούνε ότι πέθανε σε απεργία πείνας, οι ξεφτιλισμένοι!!! Το δε αποκορύφωμα έρχεται κάτου-κάτου, με το "τελευταίο" γράμμα του Ν.Ζ. - μάλλον δεν έλαβαν ακόμα το τελευταίο γράμμα, όπου λέει "αφήνω το κουφάρι μου κληρονομιά στους φλωράκηδες". Ο Ν.Ζ. αποτελεί λαμπρή μορφή του κομμουνιστικού κινήματος, κι ας λυσσάνε όλοι. Έκανε μπόλικα λάθη και μάλιστα στα τελευταία χρόνια της εξορίας του, μετά από πολυετή απομόνωση, έκανε ακόμα περισσότερα. Αλλά η προσφορά του στο κίνημα και το λαό ήταν μεγάλη, και βγάζει τον απολογισμό θετικό. Κατά καιρούς κατηγορήθηκε ως αριστεριστής, τυχοδιώκτης, αυθορμητιστής (ναι, το 'παν κι αυτό μέσα στο μένος τους οι ΚΚΕδες το '56), ως και πράχτορας της Γκεστάπο! Αλλά η ιστορική αλήθεια δεν μπορεί να αραποιείται για πάντα. Σήμερα ως κι ο Ριζοσπάστης του αφιερώνει κροκοδείλια δάκρυα. Για τους αποδέλοιπους, που έχετε πάθει κλακάζ με την ΟΠΛΑ και τα λοιπά, τι να κάνουμε, τα έχει αυτά η ταξική πάλη. Οι αχρειομαρξιστές και οι λοιποί που είχαν γραμμή, μέσα στην κατοχή, "να συναδελφωθούμε με τους γερμανούς προλετάριους φαντάρους" (και τα ίδια έλεγαν και στα Δεκεμβριανά για τους εγγλέζους), ε, κακοπέρασαν. Μπορεί να ήταν και τίμιοι αγωνιστές ανάμεσά τους, αλλά μέσα στη δίνη της σύγκρουσης πήρε η μπάλα και μερικούς απ' αυτούς. Η στάση της μεγάλης μερίδας του αχρειομαρξισμού + τροτσκισμού ήταν τότε ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ. Τελεία και παύλα. Μάλλον το γεγονός ότι σήμερα το ΚΚΕ είναι αυτό που είναι δεν σας επιτρέπει να κρίνετε αντικειμενικά εκείνη την εποχή. Α! και μην μου πείτε για τον Άρη, ε; Γιατί ο Άρης διακρίθηκε στην αντιμετώπιση των αχρειομαρξιστικών φαλτσετών ;-)

από Ασπρη πέτρα 29/04/2003 9:39 μμ.


Από τό πρώτα πράγματα πού έκανε ο Ζαχαριάδης γυρίζοντας από τήν εξορία ήταν νά εγκρίνει τήν αποκήρυξη τού Αρη. Θά ήξερα πολύ περισσότερα πράγματα άν ήθελε νά μιλήσει ο πατέρας μου. Είναι καί αυτός 100 χρονών, γεννημένος τό 1903. Σέ άριστη πνευματική κατάσταση, αλλά δέν ακούει καθόλου.Μέλος τού ΚΚΕ από τό 1923 έως τό 1935 καί μετά κάποιο διάστημα στήν κατοχή. Τό μεγαλύτερο (φαντάζομαι ) διάστημα στέλεχος. Εχει γραφεί ένα βιβλιαράκι γιά ένα Ινδό κομμουνιστή,δέν τό έχω διαβάσει ο ίδιος. Τί έκανε αυτός; Φεύγοντας οι Αγγλοι από τήν Ινδία τόν άφησαν στή φυλακή, όπου είχε μείνει χρόνια. Οταν πήγαν οι δικοί του νά τόν απελευθερώσουν δέν δέχθηκε, καί προτίμησε νά αυτοκτονήση. Τό σκεπτικό του; Αν συμμετέχω στήν καθοδήγηση θά κάνω ζημιά γιατί τόσα χρόνια στή φυλακή είμαι εκτός πραγματικότητας, άν δέν συμμετέχω πάλι θά κάνω γιατί ο κόσμος θά νομίζει ότι διαφωνώ. Ο Ζαχαριάδης μέ τί ΘΡΑΣΟΣ ανέλαβε γραμματέας μόλις γύρισε από τό Νταχάου; Καί αποκήρυξε τόν ΑΡΗ;

από VAST 29/04/2003 10:06 μμ.


ότι η "στάση της μεγάλης μερίδας του αρχειομαρξισμού ήταν προδοτική. Τελεία και παύλα." Και αφού έκριναν, καταδίκαζαν σε θάνατο? Αλλά έτσι όπως λειτουργούσαν οι σταλινικοί, έτσι ακριβώς πλήρωσαν από τους ίδιους τους συντροφους τους, με τη ζωή τους. Φαίνεται πως η ιστορία με κάποιο τρόπο αποδίδει δικαιοσύνη.

Γεννήθηκε το 19.. Αγωνίστηκε σκληρά. Πήγε στον Γκορμπατσόφ αρχές '90 όταν μόλις είχε διαλύσει την ΕΣΣΔ (και καλά έκανε) να του ζητήσει συμβούλη ( μια ζωη ΚΚΣΕ) για το αν πρέπει να φύγει ή όχι το ΚΚΕ από τον ΣΥΝ. Κλαίει κάθε βράδυ γιατί δεν πρόλαβε να κάνει έρωτα με τον Ζαχαριάδη (αυτοί οι δύο ταιριάζανε πολύ). Εχει διαγράψει.........ουουουουουουουουουου... Δεν επιτρέπει να χρησιμοποιούν μπροστά της το όνομα Άρης. Έγραψε την κόρη στο Αμερικάνικο Κολλέγιο. Χωρίς να ξέρει το λόγο μετά από την "αναδίπλωση" του '49 ακολουθεί τις εντολές του Νίκου και έχει ακόμα το όπλο "παρά πόδα" Για τους ΕΞΩ πιστεύει στη Δημοκρατία και αποφεύγει τις συγκρούσεις περιμένοντας να ωριμάσουν οι συνθήκες. Για τους ΜΕΣΑ είναι σκληρή κομμουνίστρια και μέλος του ΠΓ και διαγράφει όποιον διαφωνει(που κι αυτός με τη σειρά του είχε διαγράψει άλλους τόσους) Για αυτήν η επανάσταση είναι κάτι σαν τον παραδεισο.Άμα είμαι πιστή στις αρχές(;;;;) του Κόμματος άμα πεθάνω θα πάω εκεί.Και θα δω και το Νίκο.Σωστή; Υ.Γ. Τα 100 χρόνια του Στάλιν πότε τα γιορτάζουμε;

Φαντάσματα- εγκληματίες του παρελθόντος σαν τον Ζαχαριάδη καλό είναι να τους αφήνουμε στα σκατά που τους έχει τοποθετήσει η ιστορία του εγατικού κινήματος. Ουστ βρυκόλακες.

από RED ALERT 29/04/2003 11:08 μμ.


....εσύ με τον πόνο σου, το κακό ΚΚΕ. Φαντάζομαι ότι πολλά κόμματα στον κόσμο (ακόμα και "κομμουνιστικά") έχουν τέτοια αφιερώματα, ε?? Άμα δε μπορεί κανείς, πλέον που να βρει να διαχωριστεί.....

από α ρε μεγάλε 29/04/2003 11:36 μμ.


Έτσι ε; Προδοτική η στάση των τροτσκιστών- Τελεία και παύλα. Είσαι πολύ μεγάλος με την διαλεκτικότητα των επιχειρημάτων σου. Αντε βγάλε τις παρωπίδες σου και δες πέρα απο την μύτη σου.

από Κατσαβιδάς 30/04/2003 12:04 πμ.


Ασε τον Red Alert, πρόγραμμα σε κομπιούτερ είναι. Δεν τόχετε καταλάβει ακόμα. Ποιες παρωπίδες να βγάλει. Αλλαγή επεξεργαστή και πέταμα θέλει η παρέα και αυτός και o new yorker και κάτι άλλοι που είναι στο ίδιο κομπιούτερ.

από Ζαχαριαδικός μέχρι το μεδούλι 30/04/2003 1:44 πμ.


στρατός, ζήτω ο Ζαχαριάδης ο μεγάλος αρχηγός. Και λίγοι ήταν αυτοί που έφαγε ο σύντροφος Ζαχαριάδης. Οι αρχιδομαρξιστές, αριστερό δεκανίκι του αστικού κράτους τάχθηκαν στον ταξικό εμφύλιο με την αστική τάξη, με τον εθνικό στρατό. Ήταν προδότες του προλεταριάτου και του εργαζόμενου λαού. Όσους αναφέρεις (οι περισσότεροι εξοντώθηκαν από τον ΟΠΛΑ για αυτό το λόγο). Φασίστας δεν ήταν ο σταλινικός Ζαχαριάδης και οι σταλινικοί σύντροφοι του τότε σταλινικού, επαναστατικού ΚΚΕ, αλλά οι λακέδες της αμερικανοκρατίας και του μοναρχοφασισμού τροτσκιστές. Ο Πουλιόπουλος ανιστόρητοι δεν ήταν τροτσκιστής. Υπήρξε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, και μάλιστα μέλος της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Άσκησε δριμεία κριτική στον Τρότσκι για την υποστήριξή των αρχιδομαρξιστών από τον τελευταίο. Η διχογνωμία ανάμεσα σε Πουλιόπουλο και Ζαχαριάδη ίσως κάποια στιγμή θα πρέπει να επαναξεταστεί από το κομμουνιστικό κίνημα. Σε καμία περίπτωση δεν έβαζε ο Ζαχαριάδης τον Πουλιόπουλο στην ίδια μοίρα με τους τροτσκιστοφασίστες. Όσο για τον τύπο που λέει τις παπαριές για την Τασκένδη. Ο θείος μου που ήταν σταλινικός έχασε τη ζωή του στην Τασκένδη, από τους χρουτσοφικούς-ρεβιζιονιστές σκύλους που για χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν λυμαίνονταν το ΚΚΕ. Επιπλέον να σαι σίγουρο ρεβιζιονιστικό σκουλήκι ότι κάποτε για το αίμα των αγωνιστών, επαναστατών, συντρόφων όλοι εσείς της ηγεσίας κάποτε θα πληρώσετε, θα λογοδοτήσετε στην εργατική τάξη. Τέλος, το ΚΚΕ σήμερα δεν έχει καμία σχέση με το ΚΚΕ του Ζαχαριάδη. Ο Ζαχαριάδης μέχρι το 56 τόνιζε στα έργα του την ανάγκη χάραξης επαναστατικής στρατηγικής, την ανάγκη να ξεριζωθούν οι οπορτουνιστές από την καθοδήγηση. Πλέον το ΚΚΕ έχει γίνει ένα ξεκάθαρα αστικό κόμμα, με ηγεσία ένα μικροαστικό στρώμα απόλυτης σαπίλας, που Δε διστάζει κάθε φορά που πάει να γίνει μια κινητοποίηση, ένα σκίρτημα να το συγκρατήσει να το φρενάρει, να το ξεπουλήσει ερχόμενη σε συνδιαλλαγή με την εργοδοσία. Πρόσφατα παραδείγματα: Μινιόν, Ναυπηγοεπισκευαστική, Ολυμπιακά έργα, Μέταλο κτλ…. Κτλ και η λίστα δεν τελειώνει. Το ΚΚΕ σήμερα δεν έχει καμία σχέση με το προλεταριάτο. Η βάση του είναι κυρίως εμπορουπάλληλοι.

από Ζαχαρίας 30/04/2003 8:59 πμ.


Πρός όλους, για να ξέρουμε τι λέμε: Η ηγεσία Ζαχαριάδη, δεν διαφώνησε με το 20 Συνέδριο, ούτε η πλειοψηφία της ΚΟ Τασκένδης, που τάχθηκε στο πλευρό του ΝΖ, μετά την καθαίρεσή του. Ούτε ο ίδιος στα γραπτά του μέχρι τον θάνατό του. Οι λόγοι της επέμβασης του ΚΚΣΕ και της ανατροπής του ΝΖ είχαν περισσότερο να κάνουν με την αποκατάσταση των σχέσεων ΕΣΣΔ - Τίτο και με την δέσμευση του Χρουτσώφ για διάλυση των οργανώσεων του ΚΚΕ στην Ελλάδα. Η ηγετική ομάδα Ζαχαριάδη σαρώθηκε, χωρίς να διατυπώσει την παραμικρή πολιτική θέση. Ο Μπαρτζώτας προσχώρησε αμέσως στην νέα κατάσταση, ο Βλαντάς διαπραγματεύτηκε με τους Σοβιετικούς να γίνει αυτός γραμματέας, ο Γούσιας που βρισκόταν στην Ελλάδα, συμφώνησε με την Σοβιετική Επέμβαση αλλα μετέβαλλε τη στάση του στην επόμενη Ολομέλεια. Τα περι διαφωνίας της ηγεσίας ΝΖ με την στροφή του ΚΚΣΕ, είναι εφευρήματα του τμήματος του ζαχαριαδικού χώρου που αργότερα συμμετείχε στα διάφορα ΜΛ. Η επέμβαση του ΚΚΣΕ (για την οποία ο Ριζοσπάστης κάνει τουμπεκί) έγινε με την πολιτική συνέργεια των στελεχών που αργότερα έφτιαξαν το ΚΚΕ Εσωτερικού, και που στο διάστημα 1956 - 1962 αποτελούσαν την πιό στυγνή άνευ αρχών φιλοσοβιετική ομάδα που έχει λειτουργήσει ποτέ μέσα στο ΚΚΕ (Δημητρίου, Παρτσαλίδης, Τζεφρώνης) Απο θαύμα δεν υπήρξαν νεκροί στην Τασκένδη. ΟΙ Ζαχαριαδικοί έκανεαν επιθέσεις σε σπίτια, βάσει σχεδίου που είχε επξεργαστεί ο Βλαντάς. Μετά την ανατροπή Ζαχαριάδη, οι οπαδοί του υπέστησαν πολύ χειρότερες διώξεις απο την ομάδα Δημητρίου - Τζεφρώνη - Τσολάκη, χωρίς όμως χαρακτήρα άμεσαης βίας. Η ιστορία έχι πολλές διαστάσεις. Οχι όπως μας βολεύει εκ των υστέρων.

από myrkul 30/04/2003 12:53 μμ.


Για τον παραπάνω σύντροφο που αναφέρει ότι η βάση του ΚΚΕ σήμερα είναι οι εμποροϋπάλληλοι.Υπάρχουν δύο ερωτήματα που προκύπτουν από αυτή τη φράση.Πρώτον ποιους εννοείς με τη λέξη εμποροϋπάλληλοι;Και δεύτερον πώς μπορείς να είσαι σίγουρος για κατι τέτοιο;Έχουν γίνει ποτέ στατιστικές μετρήσεις στο κόμμα;Μου φαίνεται ολίγον τι απίθανο!

από εαμικός 30/04/2003 1 μμ.


Διαμαρτύρεστε για τους τροτσιστές που πέθαναν. Ξεχνάτε ότι οι τροτσκιστές, όταν η ναζιστική θηριωδία εξαπλώθηκε στην Ελλάδα, έλεγαν : κανένας να μην πολεμήσει με τ' αδέρφια μας τους Γερμανούς φαντάρους, έλεγαν: το ΕΑΜ είναι ο κοινός εχθρός, έλεγαν: το ΕΑΜ είναι εθνοφασιστικό και ρατσιστικό γιατί... σκοτώνει Γερμανούς ναζιστές, έλεγαν: η άμυνα εναντίων των Γερμανών είναι εθνικισμός, καμμιά άμυνα εναντίων τους, αγώνας ενάντια στο ΕΑΜ Η φρίκη που εξυπηρετούσε αυτή η γραμμή που περήφανα την έλεγαν (καθώς οι τροτσκιστές είχαν περισσότερη ελευθερία κινήσεων, βλέπε πως να μην τους συμπαθήσουν οι ναζιστές) την ώρα που χιλιάδες παιδιά πεθαίναν στους δρόμους της Αθήνας από την πείνα, την ώρα που η σφάστιγγα κυμάτιζε παντού στην Αθήνα, την ώρα που τα χωριά αφανίζονταν ένα ένα από τη ναζιστική φρίκη, την ώρα που ο ναζιστικός στρατός έμπαινε στα σπίτια του κόσμου και τα γέμιζε όλεθρο, την ώρα αυτή, ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ ΑΥΤΟΥΣ, ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ... ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΒΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ!!!! ΚΑΙ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΣΤΙΝΑ, ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ, ΠΑΜΠΛΟ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΤΟΝ ΠΟΥΛΙΟΠΟΥΛΟ (ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΠΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ) ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΝΕΝΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ, Ο ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ - ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΑΜ ΗΤΑΝ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΩΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΩΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ, ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕ, ΤΟΥΣ ΞΕΤΣΙΠΩΤΟΥΣ... ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΑΝ ΕΠΙΖΟΥΣΑΝ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ, ΤΙ ΘΑ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΣΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ Η ΑΡΓΟΤΕΡΑ... Α, ΡΕ ΚΑΫΜΕΝΕ ΤΡΟΤΣΚΙ, ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕΣ ΠΡΩΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΡΙΚΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ, ΠΟΥ ΝΑ ΩΡΟΥΣΕΣ ΤΗ ΜΕΓΙΣΤΗ ΤΗΣ ΞΕΦΤΙΛΑΣ!!!!

από πετρος 30/04/2003 5:01 μμ.


με εκφρασεις τυπου "σκατα στον ταφο..." ή"αρχιδομαρξιστες".Αφηστε τους αυτους να συνεχιζουν τη λασπολογια και το υβρεολογιο... Τωρα,οσον αφορα την παρεμβαση του dmxnr,ενταξει,το ΚΚΕ εκανε απιστευτα λαθη,ειδικα τα ετη 56-91.Ουτε θα τους τα συγχωρησουμε ποτε αυτα.Θες να τα αποκαλεσουμε εγκληματα?Οκ.... Αλλα απο κει και περα ρε συ,τι? Νομιζω πως και η ιδια η "Κινηση για την Ανασυνταξη του ΚΚΕ 1918-55",(με την εφημεριδα "ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ"),καταλαβαινει τη στροφη που κανει το ΚΚΕ οσον αφορα την εκτιμηση εκεινης της περιοδου.Απλα,μεχρι στιγμης δεν εχει καταδικασει επισημα την πολιτικη αυτων των ετων. Αλλα,οποιος γνωριζει την ιστορια του ΚΚΕ,ξερει οτι θα το κανει,και μαλιστα πολυ συντομα.Προσωπικα,υπολογιζω οτι αυτο θα γινει αφου αποδημησει "εις Κυριον" ο Φλωρακης. Μια ομως απλη καταδικη,η οποια μαλιστα,ουσιαστικα,εχει ηδη γινει,θα μας αφησει στον καναπε?Για ποσο καιρο θα μενουμε ακομα στον καναπε? Πρακτικα δες το.Το ΚΚΕ εχει αποκηρυξει στην πραξη τα "συμπερασματα" της Διεθνους συσκεψης(ρεβιζιονιστικων κομματων) στη Μοσχα (17/6/69)οτι "οι κομμουνιστες που δινουν αποφασιστικη σημασια στην ενοτητα της εργατικης ταξης,τασσονται υπερ της συνεργασιας με τους σοσιαλιστες και τους σοσιαλδημοκρατες,για να εγκαθιδρυσουν σημερα ενα προοδευτικο δημοκρατικο καθεστως και να οικοδομησουν στο μελλον τη σοσιαλιστικη κοινωνια".Το ΠΑΜΕ ειναι η απτη αποδειξη.Το ΕΚΦ ειναι αλλη μια(αντιστροφως).... Τι αλλο προτεινεις?

από myrkul 01/05/2003 12:07 πμ.


Είχα πάντα μια απορία για σας.Ποια είναι η γνώμη σας για τα γκουλάγκ και τις εκκαθαρίσεις που έκανε ο Στάλιν?Αυτά τα προσπερνάτε έτσι σα να μη συνέβησαν ποτέ?

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License