Δηλώσεις ολικών αρνητών στράτευσης

δηλώσεις κάποιων ολικών αρνητών στράτευσης-Δήλωση Χάρη Ρίτσιου

Δημόσια Δήλωση Άρνησης Στράτευσης.

Σύμφωνα με τις Διατάξεις των άρθρων 10, 11 και 21 του νόμου 1763/88 περί «Στρατολογίας των Ελλήνων» και του άρθρου 5 του (ε)σχετικού καλούμαι στις 26 Μαΐου 2004 να παρουσιαστώ με την Β� ΕΣΣΟ/2004 σε κάποιο στρατόπεδο ώστε να εκπληρώσω(!) τις υποχρεώσεις μου(!!!) προς την πατρίδα(?).

Έχοντας βαθιά συνείδηση των πράξεων μου αρνούμαι να επιτρέψω στον εαυτό μου να υπηρετήσει τυφλά και υπάκουα, ως ανδρείκελο την πατρίδα, όπως την καθορίζει το κράτος με την υποχρεωτική στράτευση, στον πιο αιματοβαμμένο του μηχανισμό, τον ελληνικό στρατό.

Κατ� αρχήν ως αναρχικός και ως άνθρωπος θεωρώ αδιανόητο να έχω εγώ υποχρεώσεις στο κράτος. Υποχρεώσεις που να ξεπληρώνονται με θητεία, εφ� όσον δεν θυμάμαι να υπέγραψα μαζί του συμβόλαιο για την πλήρη απώλεια της προσωπικότητας μου, της γνώμης μου και των επιθυμιών μου και να «δουλέψω» για λίγους μήνες (πλέον) ως υπηρέτης στην συντήρηση των ένοπλων δυνάμεων.

Για μένα ένας φασιστικός μηχανισμός, όπως ο στρατός που με την βία διαιωνίζει το σύστημα της καταπίεσης και εκμετάλλευσης πρέπει να καταστρέφεται και όχι να τρέφεται με ανθρώπινο υλικό.

Από την εποχή του Καποδίστρια μέχρι και σήμερα, κάθε εξουσία τον χρησιμοποίησε ως όργανο ωμής βίας εις βάρος της κοινωνίας.

Το 1830 με την ίδρυση του ελληνικού κράτους ο πρώτος τακτικός στρατός αποτελούνταν από 145.000 γάλλους στρατιώτες που για δύο σχεδόν δεκαετίες κατέστειλε τους αγωνιζόμενους ανθρώπους που συνέχιζαν τον αγώνα και μετά την αποχώρηση των οθωμανικών στρατευμάτων.

Κατόπιν αντικαταστάθηκε από βαυαρικό εκστρατευτικό σώμα που υπεράσπιζε τα εξουσιαστικά συμφέροντα του βασιλέα Όθωνα καταστέλλοντας τις εξεγέρσεις των κολίγων, των αγροτών και των ανυπότακτων ανθρώπων εναντίον της τυραννίας.

Όταν ο στρατός «ελληνοποιήθηκε» ακολούθησαν οι σφαγές του 1896 εναντίον των μεταλλωρύχων του Λαυρίου και του 1910 εναντίον των κολίγων του Κιλελέρ και δύο χρόνια αργότερα ξεκινά τον πενταετής επεκτατικό πόλεμο εναντίον της Πύλης και της Βουλγαρίας (1912-1917) ενώ το 1918 έστειλε μαζί με τις αυτοκρατορικές δυνάμεις εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία για να υπερασπίσει τα εξουσιαστικά συμφέροντα του Τσάρου.

Επί τρία χρόνια (1919-1922) εκστράτευσε με σκοπό την κατάκτηση της Τουρκίας και το 1925 με τον Πάγκαλο πραγματοποίησε πραξικόπημα και διαχειρίστηκε το κράτος για ένα περίπου χρόνο.

Τον Μάιο του 1934 έσφαξε τους απεργούς λιμενεργάτες της Καλαμάτας και επέβαλε την δικτατορία του 1936.

Με το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου διέπραξε σφαγές και λεηλασίες μέχρι το τέλος του εμφυλίου (1944-49) και για δεκαετίες θα διατηρήσει στρατόπεδα συγκέντρωσης στα ματωμένα νησιά των εξοριών.

Το 1950 συμμετέχει στην εκστρατεία της Κορέας μαζί με τους Νατοϊκούς και το 1967 πραγματοποιεί στρατιωτικό πραξικόπημα επιβάλλοντας την επταετή δικτατορία των συνταγματαρχών που με την συνεργασία των μπάτσων βασάνισαν, εξόρισαν, φυλάκισαν και δολοφόνησαν ανθρώπους.

Καταστέλλει στρατιωτικά την εξέγερση στο πολυτεχνείο το 1973, ενώ το 1974 πραγματοποιεί πραξικόπημα στην Κύπρο.

Το 1983 από τις ναυτικές και αεροπορικές στρατιωτικές βάσεις εξορμούσε ο «δυτικός» πολεμικός μηχανισμός που τρομοκρατούσε την Λιβανέζικη κοινωνία. Ενώ από τις αρχές τις δεκαετίας του 1990 θα συμμετάσχει ασταμάτητα στις επιχειρήσεις του Νάτο και των λεγόμενων «ανθρωπιστικών βοηθειών».Σ� αυτή τη δεκαετία θα αποτελέσει μέρος του δυτικού εκστρατευτικού σώματος στην Σομαλία.

Τον Απρίλιο του 1991, συμμετέχει στον πόλεμο του περσικού, τον Σεπτέμβριο του 1991 συμμετέχει στην επιχείρηση MINURSO στην Δυτική Σαχάρα προκειμένου να επιβληθούν οι εκλογές.

Τον Ιούλιο του 1994 και τα τρία όπλα στρατού θα στείλουν στρατό στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη για την επιτήρηση της συμφωνίας «Brioni». Τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου μεταβαίνει στη Γεωργία για την επιτήρηση της εκεχειρίας με την Αμπχαζία.

Τον Γενάρη του 1996 ο στρατός συμμετέχει στις δυνάμεις της IFOR (Δύναμη Εφαρμογής Ειρήνης) και της SFOR (Δύναμη Σταθεροποίησης) στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Τον Απρίλιο του 1997, μετά την καταστολή της ένοπλης επανάστασης της αλβανικής κοινωνίας θα αναπτύξει ένα τάγμα πεζικού σε Τίρανα, Αυλώνα και Ελμπασαν για την ασφαλή διεξαγωγή των εκλογών και μέχρι σήμερα θα παραμείνει για την αναδιοργάνωση των ένοπλων αλβανικών δυνάμεων.

Τον Ιούνη του 1999 θα συμμετάσχει στις δυνάμεις της KFOR στο Κόσσοβο. Ενώ από το 2001, μετά την 11η Σεπτέμβρη, θα ενισχύσει τους διώκτες της «τρομοκρατίας» με αποστολές στο Αφγανιστάν.

Τον Αύγουστο του 2004 θα περιφρουρεί και θα διασφαλίσει μαζί με τους μπάτσους τα ολυμπιακά συμφέροντα της ντόπιας και διεθνούς κυριαρχίας, ενώ χιλιάδες άλλοι στρατεύσιμοι θα διαταχθούν ετσιθελικά να υπηρετήσουν τον «εθελοντισμό».

Ο Ελληνικός στρατός συνεχίζει, για δυο σχεδόν αιώνες, να αποτελεί τον ένοπλο μηχανισμό των κρατιστών και δρα σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, αποδεικνύοντας συνέχεια την έμπρακτη κρατική βία εις βάρος των κοινωνιών και όχι μόνο.

Ως μηχανισμός βίας, μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε πειθήνιους και άβουλους δολοφόνους και πάνω απ� όλα, η μόνη επιλογή που αφήνει είναι η τυφλή υποταγή. Μια υποταγή που δικαιολογείται με όρους όπως «προστασία του έθνους», και της «πατρίδας», αλλά αυτό είναι μόνο ένα κρατικό πρόσχημα, αφού ο στρατός δεν έπαψε να αναπαράγει τον πόλεμο, το φυλετικό μίσος και τις σφαγές αμάχων.

Αρνούμαι να στρατευτώ γιατί ακριβώς δεν θέλω να συμμετάσχω στις δολοφονίες προσφύγων στα σύνορα που είναι αποτέλεσμα των σοβινιστικών και ρατσιστικών ιδεολογημάτων που φυτεύει στα μυαλά των φαντάρων η στρατιωτική προπαγάνδα.
Επίσης δεν πιστεύω στην ύπαρξη καμιάς πατρίδας και έθνους, που ως «αιχμή του δόρατος» καταπιέζουν και φυλακίζουν μέσα στα «χαραγμένα» γεωγραφικά σύνορα ολόκληρους πληθυσμούς και τους υποδουλώνει για λογαριασμό της κάθε ολιγάριθμης εξουσιαστικής κλίκας.

Οι πραγματικοί μου εχθροί δεν είναι οι τυχαία γεννημένοι άνθρωποι σε άλλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη αυτού του πλανήτη, αλλά οι μηχανισμοί εκείνοι του κάθε κράτους που καταστέλλουν και καταπιέζουν τις κοινωνίες. Οι μηχανισμοί των ένοπλων συμμοριών που δρουν στις πόλεις (οι κάθε είδους μπάτσοι) και των ένοπλων δυνάμεων στα στρατόπεδα που συνέχεια υποστηρίζουν τις μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις και εξαπολύουν πολέμους επιβάλλοντας κατοχή ανά την υφήλιο.

Μπροστά στην ολοένα εντεινόμενη «αντιτρομοκρατική» υστερία της παγκόσμιας κυριαρχίας και την ένοπλη καταστολή των αγωνιζόμενων κοινωνιών για πραγματική ελευθερία, δηλώνω ότι συμμετέχω μόνο στον κοινωνικό πόλεμο που εναντιώνεται σε κάθε είδους κρατική οργάνωση, με στόχο την εξαφάνιση της εκμετάλλευσης, της οικονομικής εξαθλίωσης, της πείνας, της σκλαβιάς και κάθε μορφής εξουσίας και ιεραρχίας.

Την μόνη υποχρέωση που αναγνωρίζω ως προς το κράτος είναι ο ασταμάτητος αγώνας μου για την καταστροφή του.

Χάρης Ρίτσιος
Μάιος 2004.

ΔΗΛΩΣΗ ΟΛΙΚΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ  

 Πριν λίγες μέρες μου ήρθε το χαρτί της υποχρεωτικής κατάταξης στο πεζικό.Μάλιστα μου έκαναν την τιμή να είμαι ΥΕΑ (Υποψήφιος Εφεδρος Αξιωματικός).Μαζί με την ευκαιρία να "υπηρετήσω" την "πατρίδα", να σμιλευτώ σαν "άντρας" μέσω των εμπειριών που θα αποκτήσω, θα μπορούσα να κερδίσω επάξια και βαθμό στις ένοπλες δυνάμεις.Είναι τόσο ελκυστικό, που δύσκολα θα μπορούσα να πω το ..ναι!Τρία στην τιμή του ενός: 12μηνη υποχρεωτική θητεία στις ένοπλες δυνάμεις...  
 Ποτέ άλλοτε στη ζωή μου δε βρέθηκα σε μεγαλύτερο δίλημμα, όχι γιατί δεν είχα ξεκαθαρίσει τις απόψεις μου, αλλά περισσότερο γιατί το κοινωνικό σύνολο βρίσκεται σε μια κατάσταση διαρκούς ύπνωσης, άγνοιας και το σημαντικότερο, φόβου όσον αφορά αυτό το θέμα. Ήμουν συνεπώς υποχρεωμένος να δικαιολογώ διαρκώς στην οικογένειά μου, σε φίλους μου, σε συγγενείς με τους οποίους είχα να μιλήσω χρόνια, και που "επιστρατεύτηκαν" για να με μεταπείσουν.  
 Εννοείται πως αυτό με έκανε ακόμη πιο σκληρό στην απόφασή μου. Δηλώνω υπεύθυνα οτι δεν επιθυμώ να εκτίσω κανενός είδους θητεία, είτε ένοπλη, είτε άοπλη, είτε εναλλακτική, η οποία υπάγεται σε στρατιωτικούς φορείς ή είναι κατά κάποιο τρόπο εξαρτημένη από αυτούς.Η εναλλακτική θητεία έχει και ένα ακόμη στοιχείο που με απωθεί. Είναι ο τρόπος για το κράτος να ακυρώνει το πολιτικό μέρος της άρνησης στράτευσης και συνεπώς δεν αποτελεί κίνδυνο για το μιλιταρισμό του.  

 Μίλησα πιο πάνω για τον φόβο που πολλοί νέοι (και όχι μόνο) έχουν, παρόλο που συμμερίζονται έστω ως ένα βαθμό τις σκέψεις μου. Έχετε υπ'όψιν όμως οτι ο φόβος όπως τον εννοώ, εμπεριέχει την απέχθεια και την οργή. Υπάρχουν όμως λόγοι για να απεχθάνεται κανείς την κατάταξη και θητεία στις ένοπλες δυνάμεις και συνεπώς την όλη ιδέα του στρατού;  
Ας συνοψίσουμε λιγάκι μερικά βασικά γιατί...  

1) 12 μήνες μακρυά απο το σπίτι σου, την οικογένειά σου, τους φίλους σου, την εργασία σου, τις σπουδές σου, τα ενδιαφέροντά σου  

2) 12 μήνες στους οποίους είσαι αναγκασμένος να υπακούς θες δε θες, είτε πρόκειται για κάτι λογικό ή παράλογο, είτε είναι κάτι που θα βλάψει εσένα ή άλλους

3) 12 μήνες κάνοντας σκοπιές, αγγαρείες, προσοχές, ασκήσεις, φυλακές και ακούγοντας υποχρεωτικά το κάθε τι που πιστεύει ο στρατός οτι πρέπει να ακούσεις 

4) 12 μήνες με μεταθέσεις σε μέρη που δεν θα επιλέξεις εσύ, για διάστημα που δεν θα επιλέξεις εσύ, για σκοπούς που δεν εξυπηρετούν εσένα  

5) 12 μήνες έχοντας στο στόχαστρο όχι τον υποτιθέμενο "εχθρό" αλλά την προσωπικότητά σου και την ψυχολογία και αισιοδοξία που έχεις σαν νέος ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν.  

6) 12 μήνες οικονομικής επιβάρυνσης της οικογένειάς σου και του κρατικού μηχανισμού και συνεπώς του κοινωνικού συνόλου, μιας και αυτό τον χρηματοδοτεί με τους φόρους που πληρώνει και την εξευτελιστικά χαμηλόμισθη εργασία του.  

7) 12 μήνες στους οποίους δεν είσαι καν "πολίτης", όπου τα "δημοκρατικά δικαιώματά" σου έχουν ανασταλεί.  

8) 12 μήνες νεκρού χρόνου τους οποίους δεν επέλεξες εσύ.

Είναι χρήσιμο επίσης να παραθέσω κάποια "ατράνταχτα" επιχειρήματα που άκουσα όλο αυτό το διάστημα, απο τότε που δήλωσα ανοιχτά ότι δεν θα πάω στρατό, καθώς και απαντήσεις σε αυτά που θεωρώ πως με εκφράζουν    

1) ο στρατός θα σε κάνει άντρα
Δεν επιθυμώ να γίνω "άντρας". Ο "άντρας" και η "γυναίκα" είναι κοινωνικά στερεότυπα τα οποία υπάρχουν σε όλες τις πατριαρχικές κοινωνίες και έχουν χρησιμοποιηθεί(και συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται) για έναν πολύ βασικό λόγο: την ενίσχυση και διατήρηση της κοινωνικής θέσης της κυρίαρχης τάξης απέναντι στα "χαμηλά" κοινωνικά στρώματα, διαιρώντας τα σε δυο αντίπαλα στρατόπεδα: του κυρίαρχου άντρα και της υπόδουλης γυναίκας, αναπαράγοντας έτσι τον ταξικό διαχωρισμό, μέσω του σεξισμού.
Απορρίπτω και τα δυο αυτά στερεότυπα και καθημερινά στηρίζω έμπρακτα τη χειραφέτηση και των δυο φύλων, με στόχο την αρμονική συμβίωση και την αποβολή των σεξιστικών προτύπων του "γυμνασμένου" και "βαρύ" άντρα, της "καλλίγραμμης" και "υπάκουης" γυναίκας. Δε θεωρώ των εαυτό μου ανώτερο απο τις γυναίκες επειδή γεννήθηκα άντρας, ούτε θέλω να γίνω "ανώτερος" κανενός και καμίας.  

2) στον στρατό θα γνωρίσεις ανθρώπους, θα αποκτήσεις εμπειρίες, είναι το μεγαλύτερο σχολειό
Τις περισσότερες εμπειρίες τις ζω και θα τις ζήσω στην καθημερινή ζωή μου, όπως και τους ανθρώπους που θα γνωρίσω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο σχολείο απο την καθημερινή τριβή με τους συνανθρώπους μου και τη βιοπάλη (γιατί περί αυτού πρόκειται και όχι για αληθινή ζωή) μέσω της οποίας συνειδητοποίησα την κοινωνική/ταξική μου θέση, μαθαίνω ποιος είμαι και τι θέλω, δοκιμάζω τον εαυτό μου όπου και όπως επιθυμώ και προσπαθώ να κάνω πραγματικότητα τις επιθυμίες μου.  

3) θα υπηρετήσεις την πατρίδα, θα κάνεις το χρέος σου, εμείς οι Ελληνες έχουμε λαμπρή ιστορία κλπ κλπ, το έθνος μας κλπ κλπ
Και μόνο η λέξη "υπηρετήσω" δείχνει την αλαζονεία και αντιμετώπιση που δείχνει ο στρατός προς την προσωπικότητα και ύπαρξή μου. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Τα κράτη και τα σύνορά τους είναι οικονομικοπολιτικά μορφώματα που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της μειοψηφικής πλουτοκρατίας, στην προσπάθεια τους να ελέγξουν τα κεφάλαια και τους φυσικούς πόρους που μπορούν. Η ιστορία μας διδάσκει οτι τα κράτη είναι αμείλικτοι μηχανισμοί που υποτάσσουν σύνολα ανθρώπων και εκμεταλλεύονται την εργασιακή τους δύναμη, με άμεσο αποδέκτη μια κλίκα πλουσίων οι οποίοι προσπαθώντας να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους, χρησιμοποιούν μια σειρά απο θεσμούς με κυριότερους: την παιδεία, τη θρησκεία, την οικογένεια, τη μισθωτή εργασία. Δε διστάζει δε να καταστείλλει με τον πιο άγριο τρόπο τις μαζικές διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις, χρησιμοποιώντας την αστυνομία και το στρατό. Η λίστα είναι τόσο μεγάλη που δεν έχει νόημα να την παραθέσω εδώ. Απο τις δημοκρατικές εξεγέρσεις του 19ου αιώνα, τις μάχες του αγροτισμού, τις εργατικές εξεγέρσεις που πνίγηκαν στο αίμα, και η λίστα αυτή μακραίνει συνεχώς. Ο στρατός έχει μάλιστα καταλύσει 3 φορές την ίδια την αστική δημοκρατία, εγκαθιδρύοντας χούντες, με πιο πρόσφατη τη χούντα του '67 και έχει και κάποιες αποτυχημένες απόπειρες στο ενεργητικό του.
 Το μόνο χρέος που μου αναγνωρίζω είναι η υποχρέωσή μου σαν κοινωνικός αγωνιστής να παλεύω συνεχώς και έμπρακτα για την στήριξη των αγώνων που δίνουν καθημερινά οι συνάνθρωποί μου ενάντια στην καταπίεση που υφίστανται, με στόχο μια κοινωνία απελευθερωμένη απο τα δεσμά του σωβινισμού, των ταξικών διαχωρισμών, της εξουσίας και της εκμετάλλευσης.  
 Είμαι κάθετα αντίθετος σε κάθε μορφή εθνικισμού, ρατσισμού και σωβινισμού απ'όπου και εάν προέρχονται. Είμαι πολίτης του κόσμου και όλοι οι άνθρωποι είναι αδέρφια μου, με τα οποία δεν έχω να χωρίσω τίποτα απολύτως. Τα αρχαιοελληνικά ιδεώδη και οι χαμένες πατρίδες είναι όπλα στα χέρια της άρχουσας τάξης και τα έχει χρησιμοποιήσει ουκ ολίγες φορές, με τραγική κατάληξη όπως πχ. στα γεγονότα του '22 που οδήγησε στην προσφυγιά 2.000.000 ανθρώπους. Δεν είμαι πρόθυμος να σκοτώσω και να σκοτωθώ για μια "μεγάλη ιδέα" ή ενάντια σε"προαιώνιους" εχθρούς.    

4) ένας χρόνος είναι μωρέ, θα περάσει χωρίς να το καταλάβεις. Οι παλιοί που υπηρετούσαν 24 και 32 μήνες πως τα έβγαλαν πέρα;  
Ευχαριστώ πολύ, αλλά τον 1 αυτό χρόνο προτιμώ να τον περάσω δημιουργικά εκτός στρατού. Οι παλιοί εάν τους δινόταν η ευκαιρία για 12 μήνες, θα πέταγαν απ'τη χαρά τους και ασυζητητί εάν είχαν την ευκαιρία να μην πάνε καθόλου, δε θα πήγαιναν.   

 5) δηλαδή όλοι οι άλλοι που πάνε, τι είναι, ηλίθιοι;  
Οχι βέβαια, υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μην τολμήσεις να αποφύγεις την στράτευση όπως   - ο κοινωνικός περίγυρος και κυρίως ο οικογενειακός που ασκεί τρομερή πίεση - ο κοινωνικός στιγματισμός οτι δεν είσαι "άντρας", οτι είσαι δειλός, αδερφή, τεμπέλης, αποτυχημένος, τρελός και πάει λέγοντας - η άγνοια για τα βασικά δικαιώματά σου, για την εναλλακτική θητεία, το Ι5 όλα αυτά δημιουργούν την αίσθηση του αναπόφευκτου και ειδικά στην επαρχία όπου τα πράγματα είναι πιο δύσκολα από κοινωνική σκοπιά  

6) πρέπει να πας, δε γίνεται αλλιώς, είναι υποχρέωση σου   Είναι υποχρέωσή μου να υπερασπίζομαι το δικαίωμα της επιλογής, τα πρέπει δε χωράνε στην ιδεολογία μου.    

Αυτά είναι τα κυριότερα επιχειρήματα που άκουσα (Και μερικά άλλα τα οποία δεν αξίζει να αναφέρω).    

Επιπρόσθετα, συμπέρασμα και επίλογος    

Ο σύγχρονος στρατός έχει καταφέρει πολλά πράγματα.  

-Έχει την ικανότητα να δολοφονεί μαζικά  
Εξυπνα όπλα που κατευθύνονται από δορυφόρους και ακτίνες laser και που συνοδεύονται από "παράπλευρες" απώλειες 

 -δρα σε πολλά μέρη ταυτόχρονα και έξω απο τα εθνικά σύνορα  
πχ. οι αποστολές σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Σομαλία και στον εμφύλιο μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας Ελλήνων στρατιωτών σαν "ειρηνευτική" δύναμη ή στη μορφή "υποστήριξης". (και παλιότερα στην Κορέα και στην Ουκρανία)

-κατέχει την τεχνογνωσία και τεχνολογία για τους πιο απεχθείς και επικίνδυνους τρόπους δολοφονιών που μπορούν να εξολοθρεύσουν ολόκληρους πληθυσμούς   Πυρηνικά οπλοστάσια, βιολογικά και χημικά όπλα  

-επηρεάζει την ψυχολογία ολόκληρων εθνών, χέρι χέρι με τη θρησκεία
το σημερινό παράδειγμα του "πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία" ή αλλιώς "πόλεμο του πετρελαίου" ή αλλιώς "πόλεμο των πολιτισμών"  

-τρώει τη μερίδα του λέοντος απο το εισόδημα των πολιτών
Το 1995 οι δαπάνες άμυνας της Ελλάδας ήταν 4.4% του ΑΕΠ, της Τουρκίας 4%, των ΗΠΑ 3.8% ενώ ο μέσος όρος για το ΝΑΤΟ ήταν 2.4% και για την ΕΕ 2.2% του ΑΕΠ. Δλδ οι ελληνικές δαπάνες άμυνας σε σχετικούς όρους είναι υπερδιπλάσιες αυτών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
Το προσωπικό που απασχολείται στις ένοπλες δυνάμεις το 1995 αντιστοιχούσε στο 5.6% του εργατικού δυναμικού στην Ελλάδα, 1.9% στο ΝΑΤΟ, 4.1% στην Τουρκία, 1.9% στις ΗΠΑ, 1.3% στο Ηνωμ. Βασίλειο, 1.6% στην Ισπανία. Αυτή τη στιγμή, οι δαπάνες είναι κοντά στο 5.5%, με την παιδεία να παίρνει το 3.5% και την υγεία το 2.9% και αυτά με επίσημα στοιχεία, τα ανεπίσημα είναι ακόμη χειρότερα.  

-οδηγεί τους νέους στην αυτοκτονία και στα ψυχολογικά προβλήματα
φέτος μόνο, είχαμε 6 αυτοκτονίες στον στρατό και μια εκτός στρατού (από μαθήτρια υπαξιωματικό που πήρε "αναρρωτική" άδεια). Το 25% των νεοσύλλεκτων δηλώνει απογοητευμένο απο τη ζωή. Πόσοι είναι αυτοί που άντεξαν τελικά, αλλά σημαδεύτηκαν απο τις "εμπειρίες" του στρατού;  

-φροντίζει ώστε οι προμήθειες και οι εξοπλισμοί του να είναι πάντα στο "σωστό" μέτρο  
Πάμπολα σκάνδαλα σχετικά με τους εξοπλισμούς, οι οποίοι γίνονται με αδιαφανείς διαδικασίες και μακρυά απο κάποιου είδους ουσιαστικού ελέγχου, συν την αποδεδειγμένη μέτρια εως κακή κατάσταση μεγάλου μέρους του υπάρχοντως εξοπλισμού. Όλα αυτά βέβαια στις πλάτες μας..  

Ο στρατός είναι πέρα και έξω απο την αστική δημοκρατία. Οι στρατιώτες δεν είναι πολίτες, υπάρχουν ειδικά δικαστήρια γι'αυτούς και ειδικοί νόμοι και διατάξεις. Ο στρατός δεν είναι υπόλογος στο κοινοβούλιο ή σε κάποιο ελεγκτικό όργανο. Δεν υπάρχει τίποτα το δημοκρατικό στο στρατό, ούτε καν με την εκφυλισμένη έννοια της δημοκρατίας έτσι όπως την ορίζει το αστικό κράτος.
Σήμερα ο στρατός έχει απαξιώσει τα ίδια του τα ιδανικά, την ανδρεία, την τιμή, το θάρρος, τον πατριωτισμό. Δεν υπάρχει τίποτα το έντιμο στο να πατήσεις ένα κουμπί,ενέργεια που θα οδηγήσει στο θάνατο δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες συνανθρώπων σου. Η αρχαιοελληνική "υπερηφάνεια" καταρρέει στα σύγχρονα πολεμικά μέτωπα, αλλά πολύ περισσότερο παραδίδεται αμαχητί στα μυαλά των νέων ανθρώπων.   Το παρακάτω απόσπασμα απο ένα μικρό βιβλίο της Ρόζας Λούξεμπουργκ που γράφτηκε για τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, αντικατοπτρίζει πιστεύω πολύ καλά τα παραπάνω και παραμένει επίκαιρο έως και σήμερα:  

"Το κρέας για τα κανόνια που φορτώθηκε για το μέτωπο τον Αύγουστο και το Σεπτέβρη, γεμάτο μέχρι τα μπούνια απο πατριωτισμό, σαπίζει τώρα κάπου στο Βέλγιο, στη Βοσγία και στη Μασουρία (περιοχές που έγιναν οι πρώτες μάχες του πολέμου), στα νεκροταφεία οπου έχει φυτρώσει ολόκληρο δάσος απο τα ευεργετήματα αυτού του πολέμου. Αυτή η σοδειά θα μαζευτεί γρήγορα. Πάνω στον ωκεανό αυτών των σταχυών, χιλιάδες χέρια τείνουν με απληστία να πάρουν τη μερίδα τους σ'αυτή τη σοδειά. Οι πόλεις μεταμορφώνονται σε σωρούς απο ερείπια, τα χωριά σε νεκροταφεία, χώρες ολόκληρες σε ερήμους, πληθυσμοί ολόκληροι σε ζητιάνους, οι εκκλησίες σε στάβλους.
Τα δικαιώματα των λαών, οι συνθήκες ειρήνης, οι πιο ιεροί όρκοι, η υπέρτατη εξουσία, όλα γίνονται κομμάτια"  

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τον λόγο, γιατί πρέπει να εκπαιδευτώ ώστε να σκοτώνω πιο αποτελεσματικά, να υποστώ πλύση εγκεφάλου για να διαπράξω θηριωδίες πιο εύκολα και όλα αυτά για να υπερασπίσω τα συμφέροντα των πλουσίων.  

Ο επαγγελματικός στρατός επίσης δε θα λύσει τίποτα απο τα παραπάνω.Με το οικονομικό δέλεαρ χιλιάδες νέοι (και νέες) θα πάνε νομίζοντας οτι θα αλλάξει η ζωή τους, ενώ στην πραγματικότητα θα αποτελέσουν την ενδιάμεση λύση για την καταπολέμιση της ανεργίας, αλλά και για τη συγκρότηση ενός περισσότερο "πειθήνιου" σώματος στα χέρια των στρατοκρατών.  

ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΩ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΗΣ
ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ
ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ    

Δημητρακόπουλος Γιώργος Μάης 2007

Έφτασε λοιπόν και σε μένα το χαρτί κατάταξης στον ελληνικό στρατό για τις 8/5/2006 στη Ρόδο. Ήρθε η σειρά μου δηλαδή να παραγκωνίσω όπως και τόσοι άλλοι πριν από μένα κάθε ασχολία μου για ένα χρόνο και να επανδρώσω τον πιο δολοφονικό μηχανισμό του κράτους εκπληρώνοντας τη βασική μου υποχρέωση προς την «πατρίδα».
Για μένα, πατρίδα είναι έννοια συνώνυμη με τη βία και την καταπίεση. Στο όνομά της ωθήθηκαν προς εξαφάνιση πολλοί πληθυσμοί με διαφορετικές παραδόσεις και διαλέκτους ώστε να ομογενοποιηθεί ο ημεδαπός πληθυσμός με στόχο την ευκολότερη χειραγώγησή του απ’ τον «φυσικό» του δυνάστη, το κράτος. Πατρίδα καλείται με περίσσιο κομπασμό ένα συγκεκριμένο κομμάτι γης, περιφραγμένο από σύνορα σαν κοτέτσι, τα οποία στήθηκαν ως αποτέλεσμα πολύχρονων και καθόλου αϊστορικών πολεμικών συρράξεων. Είναι αυτή που με μαθαίνει από μικρό παιδί να υπερηφανεύομαι για τον πλούσιο πολιτισμό «μας», ειδικότερα τον αρχαίο, λες και «μας» ανήκει περισσότερο από άλλους λαούς σαν αποτέλεσμα υπογραφής συμβολαίου πλήρους ανάθεσης στους «απογόνους» του.
Όλα αυτά, ιδιαίτερα εμένα που μεγάλωσα στην Κω και κοίταζα απέναντι στα «ξένα» παράλια – δυστυχώς για το σινάφι σας – δεν μ’ έκαναν να νιώσω μίσος για κανέναν εχθρό-γείτονα. Πώς να μισήσω τη θάλασσα και τη γη που έχουν το ίδιο χρώμα κι εδώ κι εκεί; Πώς να κάνω εχθρό κάποιον που δε γνωρίζω κι όταν είχα την ευκαιρία να μάθω, ένιωσα πως δεν είχα να χωρίσω απολύτως τίποτα μαζί του; Απ’ την άλλη πλευρά πώς να δεχθώ μια επίπλαστη ενότητα που ονομάζεται εθνική και θέλει τους εκμεταλλευόμενους να αισθάνονται ένα σώμα με τους εκμεταλλευτές τους επειδή έτυχε να γεννηθούν στην ίδια γωνιά του πλανήτη;
Όσο για την τιμή να φοράς το εθνόσημο και να βαράς προσοχή μπροστά στη γαλανόλευκη(ενίοτε να παίρνεις και άδεια από αυτήν) δε χρειάζεται να αναφέρω πολλά. Οι εκπυρσοκροτήσεις όπλων στα σύνορα εναντίον μεταναστών, οι βιασμοί μεταναστριών από μπάτσους και οι πρόσφατες δολοφονίες αλβανών από ελληναράδες σε Ρέθυμνο και Ζάκυνθο, πιστοποιούν πως κάτω απ’ τη σκιά της γαλανόλευκης συγκαλύπτονται καθημερινά εγκλήματα.
Πόση περηφάνια μπορεί να μου δώσει το αιματοβαμμένο σύμβολό σας; Τι άλλο εκτός από απέχθεια μπορώ να νιώσω όταν ο στρατός που με καλείτε να καταταγώ έχει χρησιμοποιηθεί απροκάλυπτα απ’ το κράτος για να καταστείλει εξεγέρσεις (Κιλελέρ 1910, Θεσ/νίκη 1936, Πολυτεχνείο 1973), να αποτελέσει τον υπέρμαχο των γεωστρατηγικών επιδιώξεων του ελληνικού κεφαλαίου και των συμμαχικών υποχρεώσεων του (sic) (Ουκρανία 1919, Κορέα 1950-55, Περσικός 1991, Κόσσοβο 1999, Αφγανιστάν κ.α.) και τέλος να αντιμετωπίσει κάθε απεργία που διατάρασσε την κοινωνική ειρήνη ως απεργοσπαστικός μηχανισμός (απεργία ΕΑΣ 1991 κ.α.);
Ναι, αλλά όλα αυτά έχουν αλλάξει. Η στρατιωτική θητεία είναι πλέον ένα ευχάριστο και ανώδυνο διάλειμμα στη ζωή μας, θα ισχυριστούν κάποιοι, ίσως οι περισσότεροι. Είναι οι ίδιοι που ξεχνούν πως όποιος ετοιμάζεται για πόλεμο κάποια μέρα θα τον αντιμετωπίσει. Γι αυτό το σκοπό έχει ανάγκη η κυριαρχία την εδραίωση του μιλιταρισμού στην κοινωνία˙ όχι με τα αντιαισθητικά τανκς ή στρατόπεδα συγκέντρωσης του παρελθόντος αλλά με την εμπέδωση εννοιών όπως «παλλαϊκή άμυνα», χάραξη επιθετικής πολιτικής στα Βαλκάνια, συμπόρευση με όλες τις πολεμικές πρακτικές του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ, κοινωνική αποδοχή του εθελοντή- μόνιμου φαντάρου όπως κάθε άλλου ένστολου τσόγλανου κτλ. Όχι μόνο για μια κοινωνία πρόθυμη να πανηγυρίζει σύσσωμη μια «εθνική» επιτυχία αλλά επίσης πειθαρχημένη μπροστά στις ορέξεις των αφεντικών είτε σε καιρούς «ειρήνης» είτε σε καιρούς πολέμου.
Ειδικά αυτές τις μέρες που τα γεράκια του πολέμου ακονίζουν για άλλη μια φορά τα νύχια τους, κανείς δε μπορεί να αποκρύψει το αυτονόητο: ότι τον πόλεμο τον πραγματώνουν οι στρατοί. Με τις εκάστοτε πολιτικές στοχεύσεις και ιδεολογικές κατευθύνσεις αλλά πάντα πιστοί στα ιδεώδη της ιεραρχίας, της ομοιομορφίας, του σεξισμού, της τυφλής υποταγής, του θανάτου.
Ως αναρχικός, δε δέχομαι να πάρω μέρος σε κανένα πόλεμό σας, ούτε στην προετοιμασία του. Αντιστέκομαι στη μοίρα του καθενός και καθεμιάς να αποτελεί κρέας για τις βόμβες σας. Ενώνω τη φωνή μου με τον αντίλαλο κάθε κραυγής που ορθώθηκε στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους ενάντια στο μιλιταρισμό και στον πόλεμο για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας κι αλληλεγγύης χωρίς την ύπαρξη εθνικών αυταπατών. Ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση ενάντια στους αληθινούς ταξικούς και κοινωνικούς εχθρούς μου, αποτελεί το μοναδικό πόλεμο στον οποίο θα συμμετέχω, αποφεύγοντας μετά βδελυγμίας κάθε στιγμή να με διατάζουν ή να διατάζω, να μ’ εξουσιάζουν ή να εξουσιάζω.


ΟΥΤΕ ΔΗΜΙΟΙ ΟΥΤΕ ΘΥΜΑΤΑ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

Αλληλεγγύη στον Τούρκο ολικό αρνητή στράτευσης, αναρχικό, ομοφυλόφιλο Μεχμέτ Αλί Ταρχάν και τους ανά τη γη αρνητές στράτευσης.

Υ.γ. όσον αφορά το στρατιωτικό σώμα, πρέπει να γίνεται ένας διαχωρισμός σε σχέση μ’ αυτούς που υπέκυψαν στο χακί εκβιασμό και μ’ αυτούς που είχαν σαν επιλογή (όσο συνειδητή μπορεί να είναι από στρατόκαυλους) να υπηρετούν την πατρίδα από οποιοδήποτε επί πληρωμή πόστο. Για την πρώτη κατηγορία, κάθε περίπτωση έχει το δικό της χαρακτήρα, άρα και τα δικά της όρια συνδιαλλαγής με τις καθημερινές προσταγές. Για τη δεύτερη όμως δε γίνεται να μην τονιστεί ο παρασιτικός τους ρόλος μέσα στην κοινωνία, καθώς επίσης και το γεγονός πως μόνο η αποποίηση του ρόλου τους θα μου επιτρέψει να σταθώ απέναντί τους με διαφορετικές από τις άκρως εχθρικές διαθέσεις του παρόντος.




Χαράλαμπος του Νικολάου Αρμπιλιάς

ΔΗΛΩΣΗ ΟΛΙΚΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΙΔΗ

Δημόσια δήλωση Ολικής Άρνησης Στράτευσης.

Εγώ ο Γεώργιος Θεοφανίδης ως αναρχικός προλετάριος δηλώνω ό,τι είμαι αντίθετος με την ύπαρξη οποιουδήποτε μιλιταριστικού – κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους και των αφεντικών. Έχοντας ως βάση αυτές τις πολιτικές και ιδεολογικές μου επιλογές, αρνούμαι να καταταγώ και να υπηρετήσω στο στρατό.
Ιστορικά ο στρατός ήταν και συνεχίζει να είναι ο κυριότερος κατασταλτικός φορέας του κράτους και των αφεντικών, φορέας ο οποίος διακρίθηκε στην αιματηρή καταστολή λαϊκών και εργατικών αγώνων και εξεγέρσεων, στην πραγματοποίηση πραξικοπημάτων, στη δημιουργία απεργοσπαστικών μηχανισμών.
Ο στρατός ήταν και συνεχίζει να είναι ένας από τους κύριους θεσμούς ιδεολογικής και ψυχολογικής χειραγώγησης των ανθρώπων από το κράτος και τα αφεντικά, στο εσωτερικό του αναπαράγεται ο ταξικός διαχωρισμός της υπάρχουσας κοινωνίας διαμέσου της ιεραρχίας , της τυφλής υπακοής , της πλήρους ισοπέδωσης της προσωπικότητας και της συνείδησης. Ο στρατός είναι ο χώρος στον οποίο πραγματοποιείται η ενστάλαξη των ιδεολογημάτων- του κράτους και των αφεντικών-του σεξισμού , εθνικισμού, μιλιταρισμού ,ανταγωνισμού στις συνειδήσεις των προλεταρίων, είναι το κάτεργο της ψυχολογικής και φυσικής εξόντωσης διαμέσου φυλακίσεων, τιμωριών και «αυτοκτονιών» , όλων όσων αρνούνται να προσαρμοστούν στην ισοπέδωση και τον καταναγκασμό. Ο στρατός τους είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας τους .
Στην εποχή της νέας τάξης πραγμάτων οι στρατοί αποτελούν έναν από τους κύριους μηχανισμούς επιβολής της κοινωνικοοικονομικής , βιολογικής εξόντωσης και γενοκτονίας του παγκόσμιου προλεταριάτου και των λαών, υπό την καθοδήγηση του παγκόσμιου εξουσιαστικού ιμπεριαλιστικού κέντρου και των πολυεθνικών. Οι βόμβες , οι επεμβάσεις , η αλληλοσφαγή ανοίγουν το δρόμο προς τα ματωμένα κέρδη των αφεντικών. Πρόσφατα παραδείγματα , η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και ο προετοιμαζόμενος πόλεμος στο Ιράκ- πάλι μυρίζει αίμα και πετρέλαιο-, οι συνεχιζόμενες τοπικές διενέξεις. Το ΝΑΤΟ και ο ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΣ ως νέα Ιερά Συμμαχία αποτελούν τους μηχανισμούς καταστολής των παρόντων και μελλοντικών εξεγέρσεων στην Ευρώπη και στα υπόλοιπα σημεία του πλανήτη.
Ο μιλιταρισμός είναι ο βρυκόλακας του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού που τρέφεται με το αίμα των κολασμένων της γης. Ο ρόλος του ελληνικού στρατού δεν είναι ουδέτερος σε αυτό τον παγκόσμιο σφαγιασμό και αυτό γιατί συμμετείχε και συνεχίζει να συμμετέχει στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων.
Η συμμετοχή του ελληνικού στρατού τα τελευταία χρόνια στις επιχειρήσεις των κυρίαρχων σε Βοσνία, Αλβανία , Κόσσοβο, η συμμετοχή στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβία το 99΄, τα χωρικά ύδατα επεκτάθηκαν στον Περσικό ( τι κάνουν άραγε οι ελληνικές φρεγάδες εκεί;) και από κάποια παλαιότερη συμμετοχή σε «ανθρωπιστική» αποστολή στη Σομαλία , οι στολές παραλλαγής δεν έχουν στεγνώσει ακόμα από το αίμα των αμάχων όπως επίσης από τις δολοφονίες εκατοντάδων μεταναστών στα ελληνικά σύνορα. Αυτή είναι η κατάρρευση των φτηνών εξουσιαστικών ιδεολογημάτων περί της υπεράσπισης των «συνόρων» από τον στρατό.
Ως αναρχικός παλεύω για την κατάργηση όλων των στρατών και των πραιτοριανών σωμάτων που έχουν ως μοναδικό τους σκοπό και αποστολή την διασφάλιση και την υπεράσπιση της κυριαρχίας του κράτους και των αφεντικών στην κοινωνία.



Γεώργιος Θεοφανίδης
Καλαμάτα
17/1/03

Βέροια 8/3/04
Προς το στρατολογικό γραφείο Βέροιας

Στις 3/2/04 μου στείλατε από το γραφείο σας σημείωμα κατάταξης στο στράτευμα που με καλούσε να παρουσιαστώ στις 11/3/04 και να καταταγώ στο πολεμικό σας ναυτικό. Σας στέλνω αυτή την επιστολή για να σας ειδοποιήσω ότι δεν μπορώ και δεν επιθυμώ διόλου να καταταγώ και να λάβω οποιαδήποτε εκπαίδευση για πόλεμο.

Κατά τη θεώρησή μου ο στρατός είναι ένα κοινωνικό έκτρωμα, κομμένο και ραμμένο πάνω στην καταστροφική ιδεολογία του αντρισμού, απόλυτα αφοσιωμένο στην λατρεία του παραλογισμού και της βίας. Σαν θεσμός, ο στρατός αναλαμβάνει να εμπεδώσει στο μυαλό των νεαρών αντρών όλα τα σεξιστικά και βίαια ιδανικά με τα οποία η κοινωνία μας αναθρέφει μέχρι να φτάσουμε στις πόρτες του. Παράλληλα, μια επιτυχής στρατιωτική εκπαίδευση έχει χρέος να τσακίσει όποιο τυχόν ίχνος ευαισθησίας, στοργής ή έστω διαλλακτικότητας καταφέρνει ακόμα να επιζεί λαθραία μέσα μας. Μια τέτοιου είδους μαθητεία είναι απαραίτητη για να μπορούμε, χωρίς αναστολές, να εκτελούμε τα στρατιωτικά μας καθήκοντα: βιασμούς και δολοφονίες, βασανιστήρια και καταστροφές.

Σε καιρό πολέμου ή "ειρήνης", μέσα κι έξω από τα σύνορα, εναντίον των "εχθρών", αλλά συχνά κι εναντίον του άμαχου πληθυσμού που υποτίθεται ότι προστατεύει, ο στρατός καλείται να επιδοθεί σε όλα τα παραπάνω. Χάρη στη βίαιη δράση του είναι ο πάντα απαραίτητος μηχανισμός για την προάσπιση των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης, την καταστολή και τρομοκράτηση των μαζών, την επιβολή πραξικοπημάτων, τη συμμετοχή της χώρας σε ιμπεριαλιστικές εκστρατείες, το κυνήγι μεταναστών/στριών κ.ο.κ.

'Ομως και σε καθημερινό προσωπικό επίπεδο, σαν μεμονωμένοι άντρες πια, όταν παίρνουμε απολυτήριο από το σχολείο αυτό της τυραννίας, επιστρέφουμε στην κοινωνία αρκετά αλλαγμένοι. Κατά τη γνώμη μου, κανείς δε μένει ανεπηρρέαστος. Μας γίνεται έμμονη ιδέα να επιδεικνύουμε αντρισμό και είμαστε πιο επιρρεπείς στην βία και στην αυταρχική συμπεριφορά. Άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο παραμένουμε για πάντα στρατιώτες και, συνειδητά ή ασυνείδητα, αναπαράγουμε τα όσα μάθαμε στο στρατόπεδο. Έτσι δηλητηριάζεται η ζωή όλου του κοινωνικού συνόλου.

Με βάση τα παραπάνω αρνούμαι να ενταχθώ στο στράτευμα και να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία. Δεν πρόκειται να συμμετέχω σε κανένα βίαιο μηχανισμό και δεν δέχομαι να αποκτηνωθώ μέσα από τη στρατιωτική εκπαίδευση, ούτε βέβαια να βοηθήσω με οποιοδήποτε τρόπο το έργο του στρατού. Άλλωστε, έχω άλλον έναν εξίσου σημαντικό λόγο που μου απαγορεύει να στρατευτώ: φοβάμαι πολύ μήπως, σε καιρό πολέμου και πηγαίνοντας σ' αυτόν τον πόλεμο, σκοτωθώ ή απωλέσω κάποιο μέλος του σώματός μου, οπότε και θα καταστώ ανάπηρος πολέμου. Αυτό είναι τέτοιος εφιάλτης που όποια πίεση και να δεχτώ, αποκλείεται να πολεμήσω.

Τέλος, θα ήθελα να δηλώσω ότι δεν επιθυμώ να κάνω τα χαρτιά μου για να υπηρετήσω την κοιν. εναλλακτική θητεία. Δεν πιστεύω πραγματικά ότι χρωστάω τίποτα έναντι της απόφασής μου να μην ανεχτώ εκπαίδευση σε θηριωδίες. Να προσφέρεις στο σύνολο είναι ωραίο, όμως το κράτος έχει την δύναμη μέσα από την εναλλακτική θητεία να ακυρώνει το πολιτικό στοιχείο της άρνησής μας και να την καθιστά ακίνδυνη για το μιλιταρισμό του. Μια κοινωνία όπου οι μισοί είναι πολεμιστές κι οι άλλοι μισοί δένουμε τις πληγές τους παραμένει μια κοινωνία πολεμιστών, όχι νοσοκόμων. Προσωπικά δεν μπορώ να κάνω τίποτε κατ' εντολήν και υπόδειξιν του υπέθα, ούτε να προσφέρω τίποτε στο κράτος σαν αντάλλαγμα της στρατιωτικής υπηρεσίας.

σημ: την παρούσα κοινοποιώ και σε οργανώσεις που ενδιαφέρονται για τα δικαιώματα των αντιρρησιών καθώς και σε μ.μ.ε. της επιλογής μου.

Μπάμπης Ακριβόπουλος

από γαδφγ 23/02/2009 8:18 μμ.


παλικάρια όλα τους!

τελικά με αυτά τα παιδιά τι έγινε; υπηρέτησαν ή φυλακή;

από @ 23/02/2009 8:19 μμ.


Η δική σου  δήλωση περιμένει να προστεθεί στην λίστα.Συνέβαλε στον αγώνα ενάντια σε εθνικούς στρατούς και σύνορα.Στον αγώνα για αναρχία!

 

ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ

ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΛΙΚΟΙ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ!

από @ 23/02/2009 8:56 μμ.


Όλοι αυτοί που έχουν κάνει τις δηλώσεις, πάνε τελικά στρατό έχοντας κάνει δήλωση ενάντια ή δεν πάνε;

από ούτε μια ώρα ούτε ένα λεπτό 23/02/2009 10:15 μμ.


δηλώνουν στο κράτος ότι αρνούνται την θητεία και κάθε "εναλλακτική" της μη αναγνωρίζοντας την εξουσία που ασκεί πάνω στο σώμα κάθε άνδρα(και όχι μόνο φυσικά) το κράτος από την γέννησή του. στα χαρτιά τιμωρείται ακόμα και με φυλάκιση τώρα δεν έχω ιδέα στην πράξη αν έχουν διωχθεί αρνητές. ας πει όποιος ξέρει

από καποιος 23/02/2009 10:29 μμ.


ειμαι κατα της στρατευσης κ ασπαζομαι τις αποψεις των παραπανω συντροφων.
εχτες ομως με ρωτησε το μικρο μου αδερφακι πανω σε μια συζητηση που ειχα με οικογενιακο φιλο:''κ αμα γινει πολεμος και θελησουν να μας παρουν την ελλαδα ποιος 8α πολεμισει;''
ειλικρινα ανοιωσα αμηχανα και δεν εωρισκα τα λογια να απαντησω στο πιτσιρικι.


από καινουργιος 23/02/2009 11:01 μμ.


και γω φυσικα θελω να δηλωσω αρνητης στρατευσης αλλα ξερει κανεις τι επιπτωσεις εχει αυτο ? περα απ τον υποτιθεμενο ''κοινωνικο στιγματισμο''....

από σχετικός 24/02/2009 12:26 πμ.


Τα τελευταία χρόνια δεν έχει φυλακιστεί κανείς ολικός αρνητής. Προφανώς υπάρχουν εντάλματα αλλά δεν ενεργοποιούνται μια και πρόκειται για πολιτικές διώξεις για τις οποίες χρειάζεται η σχετική πολιτική βούληση. Το κράτος και ο στρατός δεν επιδιώκουν να ανοίξουν πολιτικά ρήγματα σχετικά με την κοινωνικά ευαίσθητη υπόθεση της υποχρεωτικής θητείας. Η κατηγορία για την ολική άρνηση στράτευσης έχει εκπέσει σε πλημμέλημα, μειώνοντας και το βάρος των συνεπειών σε σχέση με το παρελθόν.

Ο νους μας είναι πάντα στους συντρόφους που έχουν εκτεθεί με αυτή τους την απόφαση. Η λογική τους ενάντια στο στρατό δεν τελειώνει με την άρνηση στράτευσης. Ο στρατός είναι ο πιο σκληρός θεσμικός πυρήνας του κράτους και απέναντί του πρέπει να στήνεται κάθε φορά η μεγαλύτερη δυνατή κοινωνική εναντιωματική αποφασιστικότητα.

Αλληλεγγύη στους απανταχού ολικούς αρνητές στράτευσης

από γαμωσείρι 24/02/2009 12:48 πμ.


και πήγα. Το μόνο σίγουρο έιναι οτι εσύ και ο κάθε στρατευμένος δεν προκειται να πολεμήσει αποτελεσματικά τον οποιοδήποτε εχθρό. Εκεί μέσα σου μαθαίνουν τα πάντα: υποκρισία, ψέμα, αναξιοπρέπεια εξευτελισμό, υποταγή, ιεραρχία, δειλία, κουτοπονηριά, μισαλλοδοξία, μισογυνισμό κλπ εκτός από εκπαίδευση στον πόλεμο και ανδρεία. Ενα οπλισμένο προλεταριάτο μπορεί να αντιμετωπίσει καλύτερα, ή τουλάχιστον πιο αξιοπρεπώς, τον όποιο εχθρό. Αυτό να πείς στον πιτσιρίκο που σε ρώτησε.

από ξεχάσατε 24/02/2009 1:10 πμ.


την υπόθεση Λάζαρου Πετρομελίδη.

Καλό είναι να στηρίζουμε, αλλά να παραπληροφορούμε για μια δήθεν ασφάλεια ωστε να δημιουργήσουμε κλίμα, είναι ύπουλο και επικίνδυνο.

Τελικά η ολική άρνηση στράτευσης ΟΥΤΕ τοσο εύκολη υπόθεση είναι, ούτε τόσο απλή.
Ούτε φοβίζω κανένα ούτε αποθαρρύνω, αλλά καλό είναι να ξέρουμε τις μας γίνεται.

από τρελός αρνητής 24/02/2009 2:49 πμ.


Χωρίς να υποτιμώ ή παραγνωρίζω το δικαίωμα καθενός,να εκφράζεται
-ειδικά σε μια τέτοια στιγμή-,όπως γουστάρει, ίσως θα εξυπηρετούσε η συγγραφή
ενός κειμένου "κοινής αποδοχής", το οποίο βέβαια θα διορθώνεται
ανάλογα με τις προτάσεις ή απλά θα αποτελεί το βασικό κορμό τις αιτιολόγησης
της άρνησης στράτευσης.

Εννοείται το παραπάνω για όποιον το επιθυμεί, είτε επειδή
δεν έχει την ευχέρεια έκφρασης
-μα και να την έχει μία συνδιαμόρφωση θα την εξελίξει-,
είτε επειδή θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί καλύτερα (;) σε περίπτωση δίωξης.

Αν δεν υπάρχει η βούληση να κυνηγηθούμε ο καθένας
ξεχωριστά, πόσο μάλλον αν υπήρχε ένα "κύμα" με μερικές εκατοντάδες παρόμοιες αρνήσεις.Θεωρώ δεδομένη τη συσπείρωση γύρω από το σύνδεσμο αντιρρισιών
και από εκεί και πέρα κάνω την παραπάνω πρόταση.

Θεωρώ ότι θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερο βάρος και λόγω του ζητήματος με τον περιορισμό των αιώνιων φοιτητών και λόγω της εξέγερσης της νεολαίας
-που είναι οι επόμενες στρατιές θυμάτων-..

από αντιρρησίας 24/02/2009 4:46 πμ.


υπάρχουν μαζεμένες εδώ: http://antirrisies.gr/arniseis

από σχετικός 24/02/2009 9:45 πμ.


Θα διατηρήσω την ψυχραιμία μου όσον αφορά τους χαρακτηρισμούς αλλά και τα ηλίθια υπονοούμενα που έλκουν την καταγωγή τους από τους διαδρόμους του αριστερού σεχταρισμού...και δεν αφορούν τους αναρχικούς.
Τίποτε από όσα έγραψα δεν είναι ανακριβές. Μπορεί πολύ -μα πολύ- σποραδικά να ταλαιπωρούνται μερικά άτομα. που σημειωτέον δεν είναι ολικοί αρνητές στράτευσης, να διώκονται αλλά δεν μπορούμε να μιλάμε για κάθειρξη. Ολικοί αρνητές στράτευσης τα τελευταία χρόνια δεν έχουν φυλακιστεί. Η αντίστοιχη κατηγορία είναι πλέον σε βαθμό πλημμελήματος.
Έγραψα ότι πρέπει να έχουμε το νου μας.
Αλλά οχι και να κινδυνολογούμε και να διαμορφώνουμε ένα αποτρεπτικό κλίμα για την ολική άρνηση στράτευσης και τον αγώνα ενάντια στο στρατό.
Αυτά αλλού!

από @ 24/02/2009 1:12 μμ.


Κανένας εθνικός στρατός ποτέ και πουθενά.Το να σηκώσει κανείς όπλο απέναντι σε οποιονδήποτε εθνικό στρατό κάνει επιθετικές κινήσεις και καταστέλει κλπ είναι κάτι θετικό.Ακόμα και ενάντια στον ελληνικό στρατό.Αλλά το να αντισταθείς π.χ. σε ενδεχόμενη επίθεση Τούρκικου στρατού δεν μπορεί να γίνει με όρους καθοδήγησης από την ελληνική εθνική ελίτ και από κανένα στρατόκαυλο.ΣΚΑΤΑ ΣΕ ΣΥΝΟΡΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΥΣ.

Η ολική άρνηση στράτευσης μπορεί να έχει τα ρίσκα της.Γενικά και χωρίς να τό έχω ψάξει νομίζω ότι δεν είναι τόσο φοβερά.Πλην του Μαζιώτη που είχε προφυλακιστεί νομίζω γιά ένα χρόνο πολύ παλαιότερα για άρνηση στράτευσης δεν έχω ακούσει κάτι άλλο.Μπορεί να υπάρξει και κάποιο πρόβλημα με την δουλειά.Πάντως ρίσκο δεν έχει μόνο το να κάνεις ολική άρνηση στράτευσης.Ρίσκο έχει και κάθε κίνηση αντίστασης.Ρίσκο έχει και η καθημερινή ζωή σου που ελέγχεται από τους εξουσιαστές (εργατικά ατυχήματα,''εκπυρσοκροτήσεις'' κ.α.).Συνεπώς ο καθένας παίρνει τα ρίσκα του και πορεύεται στην ζωή...Πάντως δεν νομίζω να είναι κάτι τόσο φοβερό.Όταν θα έρθει η ώρα μου (για στρατό εννοώ!) θα ήθελα να κάνω.Θα το ψάξω βέβαι εντωμεταξεί και άλλο.Φυσικά η ολική άρνηση στράτευσης δεν μπαίνει σε ζυγαριά με άλλες μορφές άρνησης του στρατού!Κάθε ένας που τον αρνείται με οποιονδήποτε τρόπο συμβάλλει στον αγώνα για αναρχία! 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License