Ο Αντιναταλισμός ως επανάσταση

Γιατί να κάνουνε παιδιά οι προλετάριοι αν τους τα παίρνουν οι καπιταλιστές για να τα σκοτώσουν στη δουλειά ως εργάτες και οι μιλιταριστές για να τα σκοτώσουν και κυριολεκτικά ως στρατιώτες;

post image

Ο Αντιναταλισμός είναι μια φιλοσοφία με ιστορία αιώνων που εναντιώνεται στη γέννηση νέων βρεφών στην ανθρώπινη κοινωνία για ηθικοφιλοσοφικούς λόγους.

Οι αντιναταλιστές θεωρούν πως η ύπαρξη στη ζωή αναγκαστικά θα κάνει έναν άνθρωπο να ζήση αρνητικές εμπειρίες, και χρησιμοποιούν δύο φιλοσοφικές θέσεις για να υποστηρίξουν την θέση πως η γέννηση νέων ανθρώπων είναι κάτι κακό:

1. Η φιλοσοφία του Ηδωνισμού που λέει πως σκοπός της ζωής είναι η ηδωνή, δηλαδή η ευτυχία.

2. Την θέση πως αφού ο σκοπός της ζωής είναι η ευτυχία, δεν πρέπει να κάνουμε τους συνανθρώπους μας δυστηχισμένους.

Έχοντας υπ'όψιν τις παραπάνω θέσεις, και ξέροντας πως η ύπαρξη στη ζωή αναγκαστικά φέρνει σε επαφή τον άνθρωπο με εμπειρίες που δεν είναι ευχάριστες, οι αντιναταλιστές λένε πως δεν πρέπει να αναπαραγώμαστε γιατί έτσι αναγκάζουμε τα παιδιά μας να ζήσουν αρνητικές εμπειρίες.

Σε αυτή την ανάλυση, που έχει σκοπιά αναρχοκομμουνιστική, θα προσπαθήσουμε εν συντομία να αναπτύξουμε την θέση πως ο προλετάριος έχει μια ηθική ευθύνη να αποφύγει την αναπαραγωγή, για δύο λόγους: πρώτον επειδή έτσι τα παιδιά του θα βασανιστούν μέσα στο καπιταλισμό, και δεύτερον επειδή έτσι δημιουργεί νέους εργάτες για τους καπιταλιστές και νέους στρατιώτες για τους μιλιταριστές. Σκοπός μας είναι να δοκιμάσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα: βοηθά ο αντιναταλισμός την επανάσταση; Είναι δηλαδή μια επαναστατική φιλοσοφία;

Ξεκινάμε με το αξίωμα πως η τέλεια και πιο ηδονική κοινωνία είναι η αναρχοκομμουνιστική, δηλαδή μια κοινωνία που είναι σύμφωνη με τις γενικές τοποθετήσεις του Κροπότκιν.

Εφόσον η σημερινή κοινωνία δεν είναι αναρχοκομμουνιστική, ο προλετάριος ζει μια ζωή γεμάτη αρνητικές εμπειρίες: έχει χρέη, πεινά, φυλακίζεται, πολεμά τους πολέμους των ισχυρών.

Όταν ο προλετάριος αναπαράγεται, τα παιδιά του κατά πάσα πιθανότητα θα γίνουν κι αυτά προλετάριοι και θα έχουν τις ίδιες αρνητικές εμπειρίες με τους γονείς τους. Άρα με την πράξη της αναπαραγωγής ο προλετάριος αναγκάζει τα παιδιά του να ζήσουν μια ζωή δίχως ηδονή και γεμάτη άσχημες καταστάσεις. Αυτό όμως, με βάση τις θέσεις του αντιναταλισμού, είναι κάτι ανήθικο.  Δεν είναι σωστό να αναγκάζουμε άλλους ανθρώπους να αισθάνονται δυστηχία.

Επίσης, ο προλετάριος εφόσον είναι συνειδητός επαναστάσης έχει μια ηθική υποχρέωση να μην βοηθά το υπάρχον καπιταλιστικό σύστημα να αυτοσυντειρήται. Η ύπαρξη νέων προλετάριων βοηθά την αυτοσυντήρηση του καπιταλισμού, καθώς αυτοί γίνονται νέοι καταναλωτές, νέοι εργάτες, και νέοι στρατιώτες. Άρα η γέννηση παιδιών από προλετάριους είναι μια πράξη που βοηθά το καπιταλισμό.

Σύμφωνα με τις παραπάνω θέσεις λοιπόν, ο προλετάριος δεν πρέπει να κάνει παιδιά, γιατί έτσι τα αναγκάζει να ζήσουν μια δύστηχη ζωή και επίσης ταυτόχρονα τα παραδίδει στο έλεος των καπιταλιστών για να τα χρησιμοποιήσουν για την παιρετέρω διατήρηση του άδικου συστήματός τους (ο καπιταλισμός δεν θα μπορούσε να υπάρχει αν δεν υπήρχαν αρκετοί προλετάριοι).

Άρα δώσαμε έτσι μια πιθανή απάντηση στο ερώτημα για την επαναστατικότητα του αντιναταλισμού υποστηρίζοντας πως ο αντιναταλισμός είναι επαναστατική φιλοσοφία, επειδή στερεί στην καπιταλιστική μηχανή νέους προλετάριους, και άρα μια πιθανή εναντίωση του προλετάριου απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι και η άρνηση γέννησης νέων προλετάριων.


Εικόνες:

από @ντιναταλίστρια 07/03/2009 10:54 μμ.


Αν σταματήσουμε όλοι εμείς οι προλετάριοι/προλετάριες να κάνουμε παιδιά τότε θα αναγκαστούν να κάνουν οι αστοί για να ταϊσουν την καπιταλιστική τους μηχανή. Και τότε θα δουν τα καλομαθημένα αστόπαιδα τι εστί βερύκοκο!!!

από η επανάσταση δεν είναι ουτοπία 07/03/2009 11:35 μμ.


Δεν θα κάνουμε τα παιδιά μας γρανάζια του κεφαλαίου, αλλά φορείς της αναρχοκομμουνιστικής κοινωνίας. Θα τα αναθρέψουμε με πλήρη σεβασμό στις αρχές της ελευθερίας και θα τους δείξουμε ότι υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι, όπως πχ η κλοπή, η ανυποταξία, και η συλλογική οργάνωση της κοινωνικής ζωής. Πραγματώνοντάς την θα βρίσκονται σε πόλεμο με κράτος και κεφάλαιο όπως όλοι οι επαναστάτες. Έτσι θα πολλαπλασιάσουμε τις δυνάμεις μας. (θα επηρρεάζουμε βέβαια και τα παιδιά των άλλων, ακόμα και των αστών μέχρι να συνταχθούν στο πλευρό μας, πράγμα που ήδη γίνεται)

ΥΓ: Για να είναι οι αντιναταλιστές συνεπής με τη θεωρία τους πρέπει να αυτοκτονήσουν για να μην υποφέρουν άλλο και να μην τροφοδοτούν τον καπιταλισμό με τους εαυτούς τους. 

Για να τελειώνουμε με τις ηθικιστικές παπαριές. Σεξ, βία, αναρχία

Άντε

από εεεε 08/03/2009 12:03 πμ.


ρε για συνέλθετε ρε

από Φεμινίστρια 08/03/2009 2:01 πμ.


Οι προλετάριοι οφείλουν να αντιδράσουν στον σεξισμό που θέλει την γυναίκα ως εργαλείο ηδονής και όχι ως μάνα.

.

από Συντρόφισσα 08/03/2009 2:07 πμ.


Ο τεμηρισμός του αντρικού σεχταριστικού προλεταριάτου δε θα περάσει.
φτάνει πια.

από ερωτων 08/03/2009 2:24 πμ.


τι σιμαινει τεμηρισμος?

από @ντιναταλίστρια 08/03/2009 2:49 πμ.


τεμηρισμός σημαίνει κάτι σα να λέμε βρεφοκτονία. Το 1635 κάτω από τις διαταγές του Καν Τεμήρ (ή ματωμένο ξίφος) σφάχτηκαν περίπου 1200 βρέφη στον εμφύλιο πόλεμο της Κριμαίας. Κάπως σαν τον Ηρώδη κι αυτός μόνο που ο Ηρώδης είναι πρόσωπο της μυθολογίας ενώ ο Τεμήρ είναι ιστορικό πρόσωπο.  Η "συντρόφισσα" παραπάνω μάλλον δεν ξέρει καλά ιστορία γιατί το 17ο αιώνα δεν υπήρχε ακόμα προλεταριάτο ούτε αντρικό ούτε γυναικείο.

από @ντιναταλίστρια 08/03/2009 3:04 πμ.


εσείς να πάτε να κάνετε παιδιά να τυλίξετε κανένα άντρα κι αφήστε τις επαναστατικές κορώνες. Είστε ηθικά ανεύθυνες απέναντι στο προλεταριάτο. Ακόμα κι αν  είστε προλετάριες στην τάξη με τα μικροαστικα μυαλά που κουβαλάτε, θα γεμίσετε τον κόσμο με τα μικροαστικά παιδιά σας που θα κάνουν τους συνανθρώπους τους δυστυχισμένους.

από Α 08/03/2009 4:10 πμ.


Οι προλετάριοι οφείλουν να αντιδράσουν στον σεξισμό που θέλει την γυναίκα ως εργαλείο ανατροφής παιδιών(μανα) και όχι ως άνθρωπο.

Ας τελιωνουμε με τις ηλιθιοτητες....

από @ναρχίζων 08/03/2009 6:50 πμ.


Το να μην κάνουμε παιδιά δεν σημαίνει αναγκαστικά πως πρέπει και να μην έχουμε παιδιά. Μπορούμε να υιοθετήσουμε!

Η υιοθεσία είναι μια πολύ ηθική επιλογή αφού έτσι σώνουμε παιδιά που ήδη έχουν γενηθεί και αν δεν τα υιοθετήσει κανένας θα χαθούν εντελώς.

από mpakourin 08/03/2009 11:11 πμ.


τι πινετε και δεν μας δινετε;
Τελικα εχει δικιο η Συσπειρωση Αναρχικων, ο αωνας εναντια στο κρατος ειναι αγωνας εναντια σε καθε ναρκωση

από Συντρόφισσα 08/03/2009 1:55 μμ.


Δηλαδή εγώ αγαπητή μου που έχω τέσσερα παιδιά είμαι αντεπαναστάτρια;

από @ντιναταλίστρια 08/03/2009 2:06 μμ.


ναι.

από Συντρόφισσα 08/03/2009 2:14 μμ.


Κάπου μπερδεύεις τον αντιναταλισμό με τον τεμηρισμό της αστικής τάξεως.

από @ντιναταλίστρια 08/03/2009 2:42 μμ.


άσε τι μπερδεύω και τι δε μπερδεύω εγώ, και κοίτα ν' ανοίξεις κανένα βιβλίο να καταλάβεις τι είναι το ένα και τι το άλλο. Τεμηρισμός δεν παίζει στην αστική τάξη γιατί έχει τα φράγκα να μη μένει έγκυος. Αντισύλληψη, χάπι, σπιράλ, προφυλακτικά και άλλα. Κι ενώ το προλεταριάτο δεν έχει πρόσβαση σ' αυτά, αντί να ξεκινήσει την επανάσταση τις ώρες που δε δουλεύει, επιδίδεται στο σέξ που είναι το ναρκωτικό του προλετάριου κι έτσι  γεμίζει τον κόσμο μούλικα προλετάρια  Καλά τα λέει ο φίλος παραπάνω "ο πόλεμος ενάντια στο κράτος είναι πόλεμος ενάντια σε κάθε νάρκωση" Και το σεξ ναρκώνει τον επαναστάτη και την επαναστάτρια.

άντε μην τα πάρω τώρα...που κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις τ' αυτονόητα!

από Συντρόφισσα 08/03/2009 6:05 μμ.


Το σεξ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εξίσωσης που λαμβάνει το προλεταριάτο σε σχέση με την αστική τάξη.

από @ντιναταλίστρια 08/03/2009 6:37 μμ.


δεν έχουν κανένα λογο να είναι στην ίδια εξίσωση με το σεξ κοινό παρανομαστή.

Ο ταξικός πόλεμος είναι το καλύτερο σεξ για κάθε προλετάριο που έχει ταξική συνείδηση.

.

από Συντρόφισσα 08/03/2009 9:29 μμ.


Έτσι όμως γίνεσαι υποχείριο στα χέρια της αντρικής ενδοπλορεταριακής ταξικής απόφυσης,

Η καταστολή και απώθηση της λίμπιντο και της σεξουαλικής ορμής και επιθυμίας είναι ένα από τα βασικά εργαλεία καταπίεσης που διαθέτει η άρχουσα τάξη δια μέσου των αιώνων, και το χρησιμοποιεί και εναντίον των προλετάριων και κατά της μεσαίας τάξης (όπου έχει καλύτερα-θεαματικότερα αποτελέσματα, για διάφορους λόγους). Είναι κοινό μυστικό ανάμεσα στους εξουσιαστές, ότι αν θέλει κάποιος να ελέγξει μακροπρόθεσμα ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων, πρέπει να ελέγξει και να περιστείλει κάποια βασική ανάγκη τους, είτε αυτή είναι η εργασία-τροφή, είτε η συναναστροφή, ο έρωτας και το σεξ, είτε η δημιουργικότητα. Το μοντέλο του επαναστάτη-πολεμιστή που απαρνιέται την ικανοποίηση των παραπάνω βασικών πυλώνων που στηρίζουν μια υγιή ανθρώπινη προσωπικότητα, επειδή θεωρεί αυτά τα πράγματα κακά και μη πρέποντα, δεν έχει και πολύ σχέση με προοδευτικό κίνημα. Μάλλον προς παπαδαριό φέρνει, και το ένστολο και κουμπωμένο "ατάραχο χαμόγελο του μαρξισμού-λενινισμού". Για να μη πούμε τίποτα χειρότερο.

Είναι διαφορετικό πράμα το να μη θέλει κάποιος να κάνει παιδιά για να μην τα υποχρεώσει να ζήσουν σε έναν άσχημο, θλιβερό κόσμο -άποψη που προς το παρόν ασπάζομαι- και διαφορετικό να θεωρεί έμφυτη την κακία στον homo sapiens και έτσι να μην θέλει τη διαιώνιση του είδους. Αν κάτι μας μαθαίνει το αναρχικό/κομμουνιστικό κίνημα με την ιστορία του, είναι ότι η φύση των ανθρώπων αλλάζει. Διαφορετικά δεν έχει νόημα και να παλεύουμε για οτιδήποτε. Αν οι άνθρωποι δεν πρόκειται ποτέ ν' αλλάξουν, έχουμε, ως συνειδητοποιημένοι/ες, τρεις λύσεις, εξίσου αντεπαναστατικές όλες: την αυτοκτονία, την ενσωμάτωση ή τον αναχωρητισμό. Το ζητούμενο, παντού και πάντα από το κίνημα, ήταν να απελευθερωθούν οι προλετάριοι. Εφόσον δεν πιστεύουμε στο ότι έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν, και να το κάνουν μόνοι τους, ούτε σωστό ούτε λογικό είναι να αγωνιζόμαστε.

Κάπου βραχυκυκλώσατε λοιπόν, αγαπητή @ντιναταλίστρια... Θα έλεγα να βρείτε καταρχήν ένα αγόρι ή κορίτσι που να σας αρέσει και να του/της αρέσετε, και να ενωθείτε πνευματικά και σωματικά για λίγο. Αν μη τι άλλο, αντιπαλεύοντας έτσι, έστω λίγο, ένα σύστημα που μας θέλει όλους τόσο μόνους.


από @ντιναταλίστρια 08/03/2009 10:23 μμ.


Ποτέ δεν κατάφερε η άρχουσα τάξη να καταστείλει τη λίμπιντο  Ίσα ίσα που επειδή δεν τα κατάφερε, το προλεταριάτο αυξάνεται και πληθύνεται και τρίβει τα χεράκια της η άρχουσα τάξη. Εμείς όμως μπορούμε να κατευθύνουμε και να τη διοχετεύσουμε προς το παρόν στον ταξικό αγώνα , για να μπορούμε, μετά άμα γίνει η επανάσταση,  να ξεσαλώσουμε.  

από Φεμινίστρια 08/03/2009 11:38 μμ.


Η ικανοποίηση της γενετήσιας ορμής,
θα αποτελέσει σημαντικό παράγοντα για την επίτευξη των αγώνων του Προλεταριάτου.
Τσε Γκεβάρα

από τριλάς 09/03/2009 1:29 πμ.


    Πάντως θέλει προσοχή αυτό περί σεξουαλικής καταπίεσης. κάποτε ήταν εμφανές το οτι υπάρχει έλλειψη και εκλωβισμος της επιθυμίας. Απαγορεύνταν ας πουμε οι σχέσεις πριν το γάμο, ενάντια σε κάθε σεξουαλικό ένστικτο.
    Στη σημερινή κοινωνία είναι δύσκολο να διακρίνεις τη σεξουαλική καταπίεση. Οχι επειδή δεν υπάρχει αλλά επειδή υπάρχει με μια άλλη μορφή. Υπάρχει παντού σεξ, στην τηλεόραση στις διαφημίσεις αλλά και στην πραγματικότητα (π.χ. είναι σχετικά πιθανό να βρεις σε ένα μπαρ, κάτι που παλιά ήταν αδύνατο και γίνονταν μόνο στα πορνεία) αλλά. Στη σημερινή κοινωνία γίνεται ένας διαχωρισμός. Το πλάσμα που ποθείς εξειδανικεύεται με αποτέλεσμα να νιώθεις οτι προσβάλεις τα θεία αμα το "κάνεις" με τον άνθρωπο εκτιμάς, ενώ ταυτόχρονα θεωρείται κάτι απλό και εύκολο το να το κάνεις με κάποιον/κάποια που δε γουστάρεις και πολύ αλλά χρειάζεσαι σεξ.
   Δε το λέω φυσικά με την εκκλησιαστική λογική, οτι και καλά πρέπει να το κάνουμε μόνο με αυτούς που είμαστε ερωτευμένοι. Απλά η προηγούμενη διάσπαση πρέπει να γίνει ένα.

από elef8eriakos antisexistis 09/03/2009 2:33 μμ.


simfwnw me ton mpakourin

από Παραλογος 09/03/2009 4:59 μμ.


Ποναει κεφαλι κοψει κεφαλι.
Η καλυτερα στη περιπτωση μας:Ισως κεφαλι να πονεσει οποτε παλι κοψει κεφαλι

από αναρχοκομμουνιστής με παιδιά 09/03/2009 5:06 μμ.


Οσοι δεν πιστεύουν ότι η επανάσταση θα γίνει ως το τέλος της εβδομάδας γιατί αγωνίζονται; Και παιδιά θα κάνουμε και ευτυχισμένα θα ζήσουν και την επανάσταση θα την κάνουμε μέχρι την ερχόμενη Πέμπτη! Ελεος με τους πεσιμιστές.

από πολυτεκνος 10/03/2009 12:08 πμ.


οχι αλλα παιδια,κτηματα γονεων μεσα σε προτυπα καλουπια

από α/α με παιδιά 10/03/2009 1:22 μμ.


Τους εξεγερμένους τους ρώτησες αν σε θέλουν για πατέρα τους;

από πολυτεκνος 10/03/2009 2:19 μμ.


ποιος ρωταει αν θελουν να γεννηθουν τα παιδια;απλα ετυχε.να μας ζησουν...

από α/α με παιδιά 10/03/2009 3:29 μμ.


Τα παιδιά μου πάντως θα εκτιμήσουν την προσφορά σου αρκεί να μην καθυστερείς γράφοντας στο ιντιμίντια. Μέχρι την Πέμπτη είπαμε θα κάνουμε επανάσταση και είναι ήδη Τρίτη! Ξεκολλάμε σύντροφοι, ο κόσμος μας ανήκει!

από O Fortuna! 14/03/2009 5:20 πμ.


Why should we, the proletarians, have children if they are taken by the capitalists to be killed metaphorically in work and by the militarists to be killed in reality as soldiers?

Antinatalism (http://en.wikipedia.org/wiki/Antinatalism) is a philosophy with a centuries-long history that is against the birth of new foetuses in the human society for ethical and philosophical reasons.

Antinatalists believe that the existence in life will necessarily cause a person to live negative experiences, and use two philosophical positions to support the idea that the birth of new humans is a bad thing:

1. The philosophy of Hedonism (http://en.wikipedia.org/wiki/Hedonism) that says that the meaning of life is happiness.

2. The position that since the meaning of life is happiness, we shall not make other people unhappy.

Having in mind the above positions, and knowing that the existence in life necessarily causes a person to live experiences that are not satisfactory, antinatalists say that we ought to avoid procreation because by procreating we force our children to live negative experiences.

In this analysis, which has an anarchocommunist viewpoint, we will try to laconically express the position that the proletarian (http://en.wikipedia.org/wiki/Proletariat) has an ethical responsibility to avoid procreation, for two reasons: firstly, because by procreating the children will be tortured in capitalism, and secondly because in that way new workers are created for the capitalists as well as and new soldiers for the militarists. Our aim is to attempt to answer the question: does antinatalism help the revolution? Is it, in essence, a revolutionary philosophy?

We begin with the axiom that the perfect and most satisfactory society is that built upon the ideals of anarchocommunism (http://en.wikipedia.org/wiki/Anarchist_communism), a society that is in agreement with the basic propositions of Kropotkin. (http://en.wikipedia.org/wiki/Kropotkin)

Since our society today is not anarchocommunist, the proletarian lives a life full of negative experiences: debt, hunger, imprisonment, and fighting the wars of the elite.

When the proletarian procreates, their children will almost certainly will become proletarians themselves and will have the same negative experiences as their parents. Therefore with the act of procreation the proletarian forces their children to live a life without satisfaction and full of sorrow. This, however, based on the positions of antinatalism, is something unethical. It is not right to force others to feel sadness.

Moreover, the proletarian if they are a conscious revolutionary has an ethical obligation to not assist the current capitalist system to preserve itself. The existence of new proletarians helps the self-preservation of capitalism, since they become new consumers, new workers, and new soldiers. In short, the birth of new children by proletarians is an act that further promotes capitalism.

In accordance with the above positions, therefore, the proletarian should not create new children, because in that way they force them to live a life in sadness and at the same time they surrender the children to the capitalists who are known to have no mercy and will use them for the continuing preservation of their unjust system (capitalism could not exist without a lot of proletarians).

Therefore we provided a possible answer to the question about the revolutionary properties of antinatalism, supporting the view that antinatalism is a revolutionary philosophy because it refuses to supply new proletarians to the capitalist machine, and we see that a possible act of resistance by the proletariat against the capitalist barbarism is the refusal to bring new proletarians in life.

Addendum:

It is not against the antinatalist philosophy to adopt children that already exist.

If we accept that unborn foetuses can feel suffering and pain, which is a source of unhappiness, then it would be difficult to accept abortion from an antinatalist perpective, since antinatalism is built upon the view that we should not force others to feel unhappiness. Contraception would probably be a great solution for sexually active antinatalists.

We do not claim that we have a complete or "correct" answer to the issue of the desirability of child-bearing by proletarians. We simply provide an answer to this issue from a viewpoint that mixes antinatalism with anarchocommunism (but is also compatible with the broad manifestations of class struggle).

[Translation from Greek]

από antinatalist anarchist 24/06/2019 2:29 πμ.


Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από το αντιναταλιστικό blog «Don't Have Kids!» στη διεύθυνση http://isaywhattheywont.wordpress.com/ όπου έχει δημοσιευθεί με τον τίτλο «I say what they won't».

Το περιεχόμενο του σίγουρα θα ξενίσει τους περισσότερους καθώς πάει κόντρα στη διαδεδομένη πεποίθηση ότι η τεκνοποίηση είναι ευλογία και ο αληθινός προορισμός του ανθρώπου.

Πολλοί βέβαια μπορεί να ενοχληθούν επειδή κατά βάθος συμφωνούν απόλυτα με τις απόψεις του συγγραφέα του αλλά ντρέπονται ή φοβούνται να το παραδεχτούν.

Κανένας δε θέλει να του κολλήσουν την ταμπέλα του απαισιόδοξου ή του καταθλιπτικού έτσι όλοι λένε αυτά που οι κοινωνικές επιταγές προστάζουν χωρίς να τα πιστεύουν στην πραγματικότητα.

Κάποια στιγμή όμως πρέπει να πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω απ' το δάχτυλο μας και να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.

Πρόκειται να πεθάνεις. Δεν το λέω αυτό για να σε στεναχωρήσω. Είναι απλώς ένα γεγονός ... όλοι πεθαίνουν. Οτιδήποτε ζει πεθαίνει, τελεία. Πάντα. Και μέχρι τότε υποφέρουμε.

Όχι βέβαια όλη την ώρα ή το ίδιο. Αλλά ο πόνος είναι μέρος της ζωής και μερικοί άνθρωποι υποφέρουν τρομερά. Αρρώστιες, ατυχήματα, πείνα, κακοποίηση και μετά, αργά ή γρήγορα, έρχεται ο θάνατος. Σε όλους μας. Πάντα.

Φυσικά όλοι το γνωρίζουμε αυτό, έτσι δεν είναι;

Παρόλα αυτά, προσπαθούμε να αγνοήσουμε τα γεγονότα και υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους το κάνουμε. Παίζουμε παιχνιδάκια με τον εαυτό μας και τους άλλους. Επινοούμε όντα με μαγικές δυνάμεις που μας λένε τι να κάνουμε και που υπόσχονται να μας προστατεύουν. Φανταζόμαστε ότι μετά το θάνατο μας θα πάμε σε παραμυθένια μέρη έτσι ώστε να μη φαντάζει όλο αυτό τόσο άσχημο.

Φυσικά όλα αυτά είναι ψέματα, ψέματα όμως που έχουν κατασκευαστεί με τις καλύτερες προθέσεις.

Να μας κάνουν να φοβόμαστε λιγότερο. Και έπειτα έρχεται το μεγαλύτερο ψέμα απ' όλα και το πιο βλαβερό. Αποκτούμε παιδιά γιατί φανταζόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσω αυτών ... ένα είδος ψευδούς αθανασίας.

Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Τα παιδιά μας, το καθένα απ' αυτά, θα υποφέρουν και θα πεθάνουν και στην πραγματικότητα κανένα δε θα επιζήσει. Το μόνο πράγμα που επιζεί είναι ο φόβος και τα παραμύθια ... τα ψέματα.

Με τις σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης, κανένας δεν είναι υποχρεωμένος πλέον να αποκτήσει παιδιά. Ο κόσμος είναι υπερκατοικημένος αλλά δεν πρόκειται να σας ζητήσω να σώσετε τον κόσμο. Σας ζητώ απλώς να σώσετε ένα παιδί. Το παιδί σας. Ένα παιδί που ποτέ δε θα έρθει σε αυτό τον κόσμο δεν θα υποφέρει ούτε θα προξενήσει κακό ούτε θα πεθάνει. Ένα αγέννητο παιδί ποτέ δε θα νιώσει φόβο ούτε θα χάσει κάποιο κοντινό του πρόσωπο.

Αλλά μπορεί να ρωτήσετε:«Δε χάνει όμως το αγέννητο παιδί και όλα τα ωραία που έχει να προσφέρει η ζωή;» Κλείστε τώρα τα μάτια σας και φανταστείτε ένα αγοράκι ή ένα κοριτσάκι με το χρώμα ή το σώμα της επιλογής σας. Τώρα ανοίξτε τα μάτια σας και αφήστε την εικόνα να σβήσει. Έχασε τίποτα το φανταστικό παιδί σας; Μα φυσικά όχι ... στο κάτω κάτω ήταν ένα κατασκεύασμα της φαντασίας και ουδέποτε υπήρξε. Το ίδιο ισχύει και για ένα αγέννητο παιδί. Ποτέ δε χάνει τίποτα.

Όμως ένα πραγματικό παιδί που το φέρνουν στον κόσμο μπορεί να υποφέρει με κάθε τρόπο που μπορείτε να φανταστείτε και πιθανόν με πολλούς τρόπους που θα προτιμούσατε να μην σκέφτεστε καν. Βέβαια η ζωή κάθε παιδιού μπορεί να εξελιχθεί σχετικά καλά αν και όλοι οι άνθρωποι υποφέρουν κατά κάποιον τρόπο.

Είστε όμως στ' αλήθεια πρόθυμοι να διακινδυνεύσετε ότι το παιδί σας ΜΠΟΡΕΙ να υποφέρει τρομερά στη ζωή του; Ακόμα κι αν νομίζετε ότι οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο είναι ελάχιστες; Είναι σα να ρίχνετε τα ζάρια στην τελική. Γιατί να το ρισκάρετε;

Φυσικά πολλοί άνθρωποι θα σας πιέσουν κατά την περίοδο των γόνιμων χρόνων σας να αποκτήσετε παιδιά. Αυτό συμβαίνει λόγω του παιχνιδιού της προσποίησης που ανέφερα παραπάνω και επίσης επειδή θέλουν τα παιδιά σας να εργάζονται, να πληρώνουν φόρους και να τους φροντίζουν όταν γεράσουν.

Στην πραγματικότητα, μέχρι πολύ πρόσφατα, οι περισσότεροι άνθρωποι έκαναν παιδιά αποκλειστικά γι' αυτό το λόγο και πολλοί κάνουν το ίδιο μέχρι και σήμερα.

Επίσης παλιά ένα σωρό άνθρωποι κατείχαν αγροκτήματα ή δούλευαν σ' αυτά και κάθε παιδί ήταν ένα παραπάνω χέρι που θα βοηθούσε στις αγγαρείες. Τα παιδιά ως γεωργικά εργαλεία ... σας φαίνεται σωστό αυτό;

Όποιοι λοιπόν σας λένε να κάνετε παιδιά έτσι ώστε αυτά να συνεισφέρουν στο «μέλλον» στην ουσία λένε το ίδιο πράγμα. «Κάντε παιδιά! Μας το χρωστάτε!» Δε σας φαίνεται η όλη ιδέα αηδιαστική;

Αν πραγματικά αισθάνεστε ότι έχετε ανάγκη ένα παιδί, τότε υιοθετήστε. Ένα σωρό παιδιά που ήδη υπάρχουν, χρειάζονται ένα καλό σπιτικό. Ο κόσμος δε χρειάζεται άλλα παρατημένα παιδιά.

Ή μπορείτε να δραστηριοποιηθείτε κάπου εθελοντικά. Υπάρχουν πολλές οργανώσεις όπου μπορείτε να βοηθάτε παιδιά και ενήλικες να τα βγάζουν πέρα στη ζωή τους πιο εύκολα.

Προσπαθώ απλά να κάνω κατανοητό ότι δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ απολύτως λόγος, εκτός από αυτούς που είναι ξεκάθαρα εγωιστικοί, για να κάνετε παιδιά.

Και κάτι άλλο – μην επιτρέπετε να κατηγορούν ΕΣΑΣ για εγωιστές επειδή αρνείστε να τεκνοποιήσετε. Δεν υπάρχει τίποτα πιο εγωιστικό από την τεκνοποίηση, ειδικά άμα σκεφτεί κανείς τι μπορεί να υποστεί ένα παιδί.

Και φυσικά, άσχετα από το πόσο καλή μπορεί να είναι η ζωή ενός συγκεκριμένου παιδιού, στο τέλος θα πρέπει να πεθάνει.

Στην πραγματικότητα, το να αποκτήσετε παιδί ισοδυναμεί επίσης με το να το καταδικάσετε σε θάνατο. Θέλετε στ' αλήθεια να το κάνετε αυτό; Σκεφτείτε το.

Πηγή κειμένου: http://eleftheria111.wordpress.com

https://blackandredmatters.blogspot.com/2019/04/blog-post_2.html

από antinatalist anarchist 12/10/2020 1:55 πμ.


Για όποιον θέλει να συζητήσει το θέμα του αντιναταλισμού από αναρχική σκοπιά υπάρχει το εξής φόρουμ στο ρέντιτ: https://www.reddit.com/r/Anarcho_Antinatalism/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License